Search

The cookies account wrote that it had never felt such intense hatred and anger towards specific individuals, for whom it used dehumanizing terminology. It added the unfinished phrase "Find various..." and the hashtag #megalivenews. #megalivenews https://t.co/BD13c9ixrb #μίσος #θυμός #τέρατα (translated)

Καλημέρα με αγνό, καθαρό μισογυνισμο. Συνεχίστε να μην βλέπετε μπροστά σας. Το μίσος σας για τις γυναίκες είναι παθολογικό. Αφήστε τα ίντερνετ και πηγαίνετε σε κανέναν ειδικό. Ελληνες, Αλβανοί, Σομαλοί, Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, ο μισογυνισμος δεν είναι θέμα εντοπιότητας. https://t.co/WAGHzSaZSt #μισογυνισμός #καθαρήσκέψη #ισότητα

Το 2002, ως φοιτητής, εργαζόμουν για ένα φεγγάρι στην υποδοχή ενός από τα μεγαλύτερα κλαμπ της εποχής. Μια πόρτα δίπλα ήταν το Ηχοδρόμιο, ήταν από εκείνες τις εποχές που η νύχτα είχε άλλη ένταση. Εκείνο το βράδυ στο Ηχοδρόμιο τραγουδούσε ο Γιώργος Μαζωνάκης. Θυμάμαι τον κόσμο να περιμένει από νωρίς. Κοστούμια στην πένα, λαμπερά φορέματα, Και μέσα σ'όλη αυτή τη λάμψη υπήρχε ένας άνθρωπος που σχεδόν κανείς δεν πρόσεχε. Ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος. Απ'αυτούς που κάνουν τη δουλειά τους, δεν ενοχλούν κανέναν και στο τέλος της βραδιάς φεύγουν χωρίς να τους θυμάται σχεδόν κανείς. Εκείνο το βράδυ, όμως, κάτι τον απασχολούσε. Στεκόταν μόνος του στο πίσω μέρος του μπαρ, σ' ένα μισοσκότεινο σημείο κοντά στην αποθήκη με τα ποτά. Δε χαμογελούσε. Κάποια στιγμή τον είδα να σκουπίζει τα μάτια του. Δε ρώτησα. Στη δουλειά της νύχτας μαθαίνεις να μη ρωτάς πάντα. Όταν αργότερα τον πλησίασα, όσο πιο διακριτικά μπορούσα, μου είπε μόνο: -"Άσε με λίγο εδώ... Δεν έχω διάθεση για πολλά-πολλά. Συγγνώμη". Δεν επέμεινα. Αργότερα, από την εξέλιξη της ιστορίας, κατάλαβα ότι η κόρη του, που ζούσε μακριά, δεν του απαντούσε στις κλήσεις. Είχε προηγηθεί ένας άσχημος καβγάς μεταξύ τους κι εκείνη, θυμωμένη, δε σήκωνε το τηλέφωνο. Κι αυτό τον είχε διαλύσει. Όχι μόνο επειδή του έλειπε. Αλλά γιατί δεν μπορούσε να είναι δίπλα της, να την κοιτάξει στα μάτια, ίσως να της ζητήσει συγγνώμη, να μιλήσουν, να τα βρουν. Είναι εκείνη η περίεργη ενοχή που νιώθει ένας γονιός όταν το παιδί του πονάει, είναι ψυχραμένο μαζί του και βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά χάνοντας την ευκαιρία να δοθούν πρόσωπο με πρόσωπο εξηγήσεις και να λυθούν τυχόν παρεξηγήσεις... Λίγο πριν ανέβει στην πίστα για το πρόγραμμά του, πέρασε δίπλα του ο Μαζωνάκης. Δεν ξέρω αν κάποιος του το είχε πει ή αν απλώς τον πρόσεξε περνώντας. Υποθέτω το δεύτερο. Εγώ βρισκόμουν περίπου τέσσερα-πέντε μέτρα μακριά. Αρκετά κοντά, όμως, ώστε ν' ακούω τη συζήτησή τους. Πέρασε δίπλα του. Σταμάτησε. Τον κοίταξε. -"Όλα καλά;". -"Καλά", Γιώργο. Μια απάντηση που όλοι ξέρουμε ότι σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο Μαζωνάκης δεν τον προσπέρασε. Κάθισε δίπλα του. Και τότε ο άνθρωπος λύγισε. Μέσα στα κλάματα, του μίλησε για την κόρη του. Για το τηλέφωνο. Για τις κλήσεις που έμεναν αναπάντητες. Για εκείνη τη σιωπή που, όταν έρχεται από έναν άνθρωπο που αγαπάς, μπορεί να γίνει πιο βαριά κι από μια πολύωρη κουβέντα με φωνές και εντάσεις... Ο Μαζωνάκης τον άκουγε. Δεν του έδωσε συμβουλές. Δεν του είπε το τυπικό «μην στεναχωριέσαι, όλα καλά θα πάνε». Απλώς τον άκουγε. Κάποια στιγμή σηκώθηκε. -"Δώσε μου το τηλέφωνό της". Την πήρε από το προσωπικό του τηλέφωνο. Θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του: -"Κοπελιά, ο Γιώργος ο Μαζωνάκης είμαι. Δε σε ξέρω. Αλλά εδώ δίπλα μου έχω έναν πολύ γλυκό άνθρωπο. Τον μπαμπά σου. Κι όταν τον δεις και βρεθείτε, σε παρακαλώ, κάν' του μια αγκαλιά και κάν'το για πάρ'τη μου". Έκλεισε το τηλέφωνο. Έδωσε το χέρι στον άνθρωπο, τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη, του έκλεισε το μάτι κι επέστρεψε στην πίστα για τις τελευταίες πρόβες. Λίγο αργότερα έκανε το πρόγραμμά του. Τραγούδησε μπροστά σε εκατοντάδες ανθρώπους. Τον χειροκρότησαν, τον αποθέωσαν, φώναξαν το όνομά του. Όμως εκείνη τη στιγμή, δεν είχε φερθεί σαν κανένας ψωνισμένος με μπλαζέ ύφος «σταρ» της κακιάς ώρας, απ'αυτούς που συνηθίζουν να το παίζουν βαριά πεπόνια χτίζοντας τον δήθεν μύθο τους. Ήταν απλώς ένας άνθρωπος που είδε έναν άλλον άνθρωπο να πονάει και στάθηκε δίπλα του. Έστω για εκείνα τα τρία-τέσσερα λεπτά που κράτησε το σκηνικό. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πραγματικό μεγαλείο. Όχι να σε χειροκροτούν και να σε αποθεώνουν οι πολλοί. Αλλά να μπορείς, μέσα σε μια νύχτα γεμάτη φώτα, να προσέξεις τον έναν άνθρωπο που στέκεται μόνος στο σκοτάδι. Να σταθείς δίπλα του. Να τον ακούσεις. Να του δώσεις, έστω για λίγα λεπτά, την αίσθηση πως δεν είναι μόνος. Την ώρα που όλοι κοιτούν εσένα, εσύ να κοιτάξεις κάποιον άλλον. Και στην τελική ίσως αυτό να έλειπε κι απ'τον ίδιον:κάποιος να τον κοιτάξει στα σκοτάδια του. #Νύχτα #Μουσική #Συναίσθημα

Εδώ έχουμε μια ενδιαφέρουσα απόδειξη για το τι εντυπώσεις είχαν οι Βυζαντινοί πρόγονοι μας για ζητήματα εθνικότητας και αντιμετώπισης των ξένων. Ο Κεκαυμένος ήταν στην καταγωγή Αρμένιος. Παρόλα αυτά σε όλο του το έργο δεν εξαίρει καθόλου την καταγωγή άλλα ότι είναι Ρωμαίος και προφανώς γράφει μόνο στα ελληνικά. Εδώ σας παραθέτω τι πιστεύει για τους ξένους ο συγκεκριμένος ανώτατος στρατηγός. Τι φανερώνει αυτό για τον τρόπο σκέψης της Αυτοκρατορίας; Μα φυσικά ότι η όσμωση του Χριστιανισμού και της ελληνικής παιδείας δημιούργησε ένα υπόστρωμα εθνικότητας το οποίο όχι μόνο ήταν απαραβίαστο αλλά είχε έντονη δυσανεξία στην αλλοίωση! Βλέπετε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν ήταν πολυεθνική αυτοκρατορία! Ενσωμάτωνε κατά καιρούς ξένους. Τα παραδείγματα πολλά: Θεόφοβος (Πέρσης), Συργιάννης (Τούρκος), Κουτλουμούς (Τούρκος), Διγενής (μισός Έλληνας μισός Άραβας), Κεκαυμέκος (Αρμένιος). Όμως όλοι αυτοί δεν «εμπλούτιζαν» την Αυτοκρατορία με νεο πολιτισμό όπως προπαγανδιστικά μας λένε οι σύγχρονοι ινστούκτορες. Εδώ μιλάμε για απόλυτη και ανόθευτη αφομοίωση! Ορίστε τι λέει για τους ξένους ο Κεκαυμένος. Ο τρόπος δόμησης ταυτότητας από τους Βυζαντινούς πρέπει να αποτελεί εγχειρίδιο στον σύγχρονο κόσμο όπου κάποιοι προσπαθούν να δημιουργήσουν ζημιά στον εθνικό κορμό της χώρας. #Βυζάντιο #Εθνικότητα #Ιστορία

Σήμερα, στη Νίκαια τιμήσαμε τους εκτελεσμένους του Μπλόκου της Κοκκινιάς. Τους ανθρώπους που πλήρωσαν με τη ζωή τους την αντίσταση στον ναζισμό και τον φασισμό. Και στη μνήμη τους καλούμαστε να συνεχίσουμε τον αγώνα. Απέναντι στο μίσος, τη βία, τον ρατσισμό και σε όσους https://t.co/djV1pjxYzs #ΜπλόκοΤηςΚοκκινιάς #αντίσταση #ρατσισμός #GR

Αυτός Αθήνα, εκείνη Ηγουμενίτσα, δυο αντιφασίστες, μια κόκκινη σπίθα. “Ποτέ ξανά” φωνάζαν δυνατά, μα το μισος τού φύτρωσε κρυφά. Κι ένα βράδυ, δίχως επιστροφή, το χέρι που την αγκάλιαζε έγινε πληγή. Εκείνη σώπασε μια και καλή η πιο πικρή αντίφαση πάνω στη γη? (not) https://t.co/taxTzSIRUn #Αντιφασισμός #Ποίηση #Κοινωνικά

"Πολλοί από τους εγχώριους Μουσουλμάνους του Μοριά, που δεν γνώριζαν άλλη γλώσσα εκτός από την Ελληνική, έβγαιναν τη νύχτα από τα τείχη ικετεύοντας για τη ζωή τους. Φώναζαν στους Έλληνες στρατιώτες στη μητρική τους γλώσσα, θυμίζοντάς τους παλιές φιλίες, εμπορικές σχέσεις και κοινή καταγωγή. Κρατούσαν μάλιστα αυτοσχέδιους σταυρούς και ζητούσαν να βαπτιστούν αμέσως. Όμως, η οργή των επαναστατών ήταν τέτοια που θεώρησε αυτές τις εκδηλώσεις ως ύστερη υποκρισία για τη σωτηρία της ζωής τους, καθώς οι ίδιοι άνθρωποι λίγους μήνες πριν πρωτοστατούσαν στις λεηλασίες των χριστιανικών χωριών..." Αυτά μας λέει, μεταξύ άλλων, ο Maxime Raybaud, Γάλλος στρατιωτικός και αυτόπτης μάρτυρας στην πολιορκία της Τριπολιτσάς. Στα απομνημονεύματά του (Mémoires sur la Grèce), περιγράφει συγκλονιστικά πώς η κοινή ελληνική γλώσσα χρησιμοποιήθηκε ως σανίδα σωτηρίας, αλλά και γιατί απέτυχε. "Δηλαδή", με ρώτησε κάποια στιγμή κάποιος, "σφάξαμε το ίδιο μας το αίμα;" Αν θέλω να λέω ότι υπηρετώ την αλήθεια, η απάντηση είναι "ναι"! Κάθε όμως ενέργεια της Επανάστασης του 1821, κρύβει μέσα της συγκλονιστικά και "αποσιωπημένα" κεφάλαια, τόσο από την ιστοριογραφία όσο, φυσικά, και από τη συστηματική προπαγάνδα των γειτόνων. Θα ξεκινήσουμε από το παραμύθι της πληθυσμιακής κατανονής και των 30 και 40 χιλιάδων νεκρών που διαβάζουμε. Να προσθέσω και το "Τούρκων" νεκρών που φυσικά αποτελεί ακόμη ένα φανταστικό κατασκεύασμα. Όταν λέμε Μουσουλμάνοι στην Τριπολιτσά του 1821, πρέπει να γνωρίζουμε ότιδεν επρόκειτο για ένα ομοιογενές εθνοτικό σύνολο από την Ανατολία. Ο πληθυσμός της, τις ημέρες της άλωσης (23 Σεπτεμβρίου 1821), είχε υπερδιπλασιαστεί τεχνητά. Η πόλη υπό κανονικές συνθήκες είχε περίπου 15.000–20.000 κατοίκους, αλλά λόγω της προέλασης των επαναστατών, είχαν καταφύγει εκεί Μουσουλμάνοι και Εβραίοι από ολόκληρο τον Μοριά (από τα Καλάβρυτα, την Καρύταινα, το Λεοντάρι κ.λπ.). Την ημέρα της άλωσης, ο πληθυσμός εντός των τειχών υπολογίζεται τεκμηριωμένα μεταξύ 30.000 και 35.000 ανθρώπων. Από αυτούς, οι ένοπλοι (δηλαδή ας το αποκαλέσουμε ο στρατός) ήταν περίπου 10.000 με 12.000. Το μεγαλύτερο ποσοστό των Μουσουλμάνων της πόλης (αλλά και του Μοριά), ~55% - 60%, ήταν ντόπιοι, εξισλαμισμένοι πληθυσμοί ελληνικής καταγωγής (Μοραίτες Μουσουλμάνοι). Οι άνθρωποι αυτοί μιλούσαν ελληνικά ως μητρική γλώσσα (πολλοί δεν ήξεραν καν τουρκικά!).Είχαν κοινά πολιτισμικά στοιχεία, ακόμη και κοινά επώνυμα ή συγγενικούς δεσμούς με τους Χριστιανούς της υπαίθρου. Ήταν κυρίως αγρότες, γαιοκτήμονες, αστοί και διοικητικοί υπάλληλοι που είχαν αλλάξει πίστη τους προηγούμενους αιώνες για λόγους φορολογικών και κοινωνικών προνομίων. Ενα άλλο πληθυσμιακό κομμάτι αποτελούσαν οι λεγόμενοι Τουρκαλβανοί, ~10%. Ήταν, θα λέγαμε, η στρατιωτική "σπονδυλική στήλη" της άμυνας της πόλης. Είχαν έρθει ως ενισχύσεις (περίπου 2.500-3.500 άνδρες) υπό την αρχηγία του Ελμάς μπέη, σταλμένοι από τον Χουρσίτ πασά. Ήταν έμπειροι πολεμιστές, Μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Και είχαμε και τους Οθωμανούς Αξιωματούχους, ~15% - 20%, δηλαδή την άρχουσα τάξη της πόλης (διοικητές, δικαστές/καδήδες, στρατιωτικοί ανώτεροι αξιωματικοί). Αυτοί προέρχονταν από την Κωνσταντινούπολη ή την Ανατολία. Ήταν η μειοψηφία του πληθυσμού, αλλά κατείχαν όλη την πολιτική εξουσία και τον πλούτο της πόλης. Μαζί τους βρίσκονταν και οι οικογένειές τους (χαρέμια, υπηρέτες). Σε αυτούς τώρα πρέπει να προσθέσουμε περίπου 1000-2000 Εβραίους που ήταν κυρίως έμποροι Σεφαραδίτες και κάποιους Χριστιανούς, ~5%, ελάχιστοι (οι περισσότεροι εκδιώχθηκαν λόγω λιμού) που μιλούσαν ελληνικά. Το 1821 δεν ξεκίνησε ως ένας τυπικός πόλεμος μεταξύ δύο σύγχρονων κρατών με διεθνείς κανόνες. Όπως έχουμε πει πάρα πολλές φορές, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ίσχυε το σύστημα των μιλλέτ. Δεν υπήρχε διαχωρισμός με βάση το DNA ή τη γλώσσα, αλλά με βάση την πίστη. Ο Μουσουλμάνος ήταν "Τούρκος" (έτσι τον αποκαλούσαν οι επαναστάτες) και ο Χριστιανός ήταν "Ρωμιός/Έλληνας". Όταν ξέσπασε η Επανάσταση την άνοιξη του 1821, οι Μουσουλμάνοι της υπαίθρου κατέφυγαν στα κάστρα. Κατά την υποχώρησή τους, αλλά και μέσω των εξόδων που έκαναν από την Τριπολιτσά (όπως στην πρώτη μάχη της Τριπολιτσάς), έκαψαν χριστιανικά χωριά, λεηλάτησαν περιουσίες και προχώρησαν σε σφαγές αμάχων για να τρομοκρατήσουν τους επαναστάτες. Αν και η βάση, επαναλαμβάνω, ήταν ελληνοφωνούντες αγρότες, η ηγεσία τους (οι αγάδες δηλαδή και οι μπέηδες του Μοριά) ήταν αυτοί που διέταζαν και συμμετείχαν ενεργά στην καταπίεση και στις εκτελέσεις Χριστιανών. Στα μάτια των εξεγερμένων, η διάκριση μεταξύ "απλού πιστού" και "καταπιεστή" είχε χαθεί μέσα στο αίμα των πρώτων μηνών. Και εδώ εύλογα θα με ρωτήσετε...γιατί δόθηκε "μπέσα" στη φρουρά του Ελμάς Μπέη (τους Τουρκαλβανούς δηλαδή) και δεν δόθηκε η ευκαιρία επιστροφής στο "αίμα μας"; Η συμφωνία του Κολοκοτρώνη με τους ένοπλους Τουρκαλβανους δεν έγινε από ανθρωπισμό, αλλά από καθαρή στρατιωτική στρατηγική. Ήθελε να διάσπασει την άμυνα. Αυτή η "ομάδα" ήταν η πιο σκληροτράχηλη και καλά εκπαιδευμένη στρατιωτική δύναμη μέσα στο κάστρο. Ο Κολοκοτρώνης γνώριζε ότι αν αυτοί πολεμούσαν "μέχρι θανάτου", οι απώλειες των Ελλήνων θα ήταν τεράστιες και η άλωση θα καθυστερούσε. Αφαιρώντας τους, λοιπόν, από την εξίσωση, η άμυνα της πόλης κατέρρευσε εκ των έσω. Επιπλέον, οι άνδρες αυτοί δεν είχαν συναισθηματικό ή ιδιοκτησιακό δεσμό με τον Μοριά. Ήταν μισθοφόροι και το μόνο που ήθελαν ήταν να επιστρέψουν ζωντανοί στον τόπο τους με τα όπλα τους. Τώρα το γιατί δεν ζητήσαμε από το αίμα μας να αλλάξουν πίστη, πρέπει να το αναζητήσουμε στην ψυχολογία του ίδιου του 1821. Οι Έλληνες θυμούνταν καλά ότι μισό αιώνα πριν, κατά τα Ορλοφικά, πολλοί ντόπιοι Μουσουλμάνοι είχαν πρωτοστατήσει στις άγριες σφαγές των Χριστιανών. Η καχυποψία ήταν απόλυτη. Η άλωση της Τριπολιτσάς δεν ήταν μια οργανωμένη παράδοση κράτους, αλλά μια άτακτη εισβολή χιλιάδων οργισμένων και πεινασμένων επαναστατών που ζητούσαν εκδίκηση για 400 χρόνια σκλαβιάς. Όταν έσπασε η πύλη, δεν υπήρχε καμία κεντρική εξουσία ιογενής να κάνει "διαλογή" ή να προσφέρει θρησκευτική μεταστροφή. Με άλλα λόγια, για τον επαναστάτη του 1821, το "αίμα" (αν το θέλετε η βιολογική καταγωγή) δεν σήμαινε τίποτα αν ο άλλος φορούσε σαρίκι και προσκυνούσε τον Αλλάχ. Η ταυτότητα ήταν θρησκευτική: "Για του Χριστού την Πίστη την Αγία". Ο ελληνόοφωνος Μουσουλμάνος θεωρούνταν "Τούρκος" και, ως εκ τούτου, εχθρός! Η αλήθεια όμως είναι ότι πριν από την τελική έφοδο, εκατοντάδες άμαχοι Μουσουλμάνοι έβγαιναν κρυφά τη νύχτα από τα τείχη και πήγαιναν στα ελληνικά ταμπούρια. Αναζητούσαν συγκεκριμένους Έλληνες οπλαρχηγούς ή προεστούς με τους οποίους είχαν εμπορικές σχέσεις ή κουμπαριές πριν από τον πόλεμο. Σε άπταιστα ελληνικά (τη μόνη γλώσσα που ήξεραν) φώναζαν στους επαναστάτες: "Είμαστε αδέλφια σας, είμαστε Μοραΐτες, δεν είμαστε Τούρκοι από την Ανατολή". Σε κάποιες πρώιμες φάσεις, ορισμένοι οπλαρχηγοί (όπως ο Γιατράκος ή ο Πετρόμπεης) τους δέχονταν και τους κρατούσαν ως αιχμαλώτους για λύτρα. Όμως, τις τελευταίες ημέρες, ο όγκος των πεινασμένων που έβγαινε ήταν τόσο μεγάλος, που οι Έλληνες στρατιώτες, φοβούμενοι ότι θα ξεμείνουν οι ίδιοι από τρόφιμα, άρχισαν να τους εκτελούν έξω από τα τείχη. Ο Γάλλος φιλέλληνας Maxime Raybaud (που σας έδωσα απόσπασμα στην αρχή) και ο ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων αναφέρουν ότι ολόκληρες μουσουλμανικές οικογένειες έπεφταν στα γόνατα μπροστά στους Έλληνες, κρατώντας αυτοσχέδιους ξύλινους σταυρούς, και ικέτευαν να βαπτιστούν Χριστιανοί εκείνη τη στιγμή. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, μέσα στο αμόκ της μάχης, οι επαναστάτες θεώρησαν αυτές τις μεταστροφές "υποκριτικές", προκειμένου να σώσουν τη ζωή τους και δεν τις δέχτηκαν. Υπήρξαν όμως εξαιρέσεις για γυναίκες και παιδιά. Πολλές Μουσουλμάνες που μιλούσαν ελληνικά ενσωματώθηκαν τελικά σε ελληνικές οικογένειες, βαπτίστηκαν και παντρεύτηκαν Έλληνες αγωνιστές μετά το τέλος του πολέμου. Να σημειωθεί όμως ότι αν και βιολογικά γηγενείς, οι Μοραΐτες Μουσουλμάνοι είχαν υιοθετήσει την ψυχολογία της άρχουσας τάξης. Όταν το 1770 ή το 1821 χρειάστηκε να υπερασπιστούν τα προνόμιά τους, συμπεριφέρθηκαν με την ίδια σκληρότητα όπως οι Οθωμανοί της Κωνσταντινούπολης. Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη αναφέρει ότι οι ντόπιοι αγάδες της Τριπολιτσάς ήταν οι πιο σκληροί διώκτες των Χριστιανών της Αρκαδίας. Οι Έλληνες θυμούνταν ποιος τους είχε κλέψει τη γη, ποιος είχε φυλακίσει τα παιδιά τους και ποιος είχε κάψει τα χωριά τους λίγους μήνες πριν... Όταν λοιπόν οι Μουσουλμάνοι θυμήθηκαν την "ελληνικότητά" τους λόγω της επικείμενης σφαγής, για τους επαναστάτες ήταν πλέον πολύ αργά. Το θρησκευτικό μίσος και η δίψα για εκδίκηση είχαν τυφλώσει κάθε λογική κοινής καταγωγής! "Οι πλείστοι των εν Τριπόλει οικούντων Οθωμανών ήσαν αυτόχθονες Πελοποννήσιοι, ων οι πρόγονοι είχον εξισλαμισθεί. Ούτοι ελάλουν την ελληνικήν γλώσσαν ως μητρικήν και ελάχιστα εγίγνωσκον την τουρκικήν. Εντούτοις, η συμμετοχή των εις τας καταπιέσεις και τα πρόσφατα έκτροπα κατά των Χριστιανών, καθιστούσε την ελληνικότητά των ανίσχυρον προ του θρησκευτικού μίσους" (Ιωάννης Φιλήμων, στο έργο του Δοκίμιον Ιστορικόν περί της Ελληνικής Επαναστάσεως). ------------------------ Οι σύγχρονες ιστορικές μελέτες υπολογίζουν ότι οι νεκροί κατά την άλωση της Τριπολιτσάς κυμαίνονται μεταξύ 10.000 και 15.000 ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έχασαν τη ζωή τους από τον λιμό και τις ασθένειες κατά τους τελευταίους μήνες της πολιορκίας.Ο αριθμός των 30.000 ή 32.000 νεκρών που αναφέρεται σε ορισμένες πηγές της εποχής (όπως στα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη) θεωρείται από τους σύγχρονους ιστορικούς στατιστικά διογκωμένος. Η διόγκωση αυτή εξυπηρετούσε την ψυχολογία του πολέμου. Οι επαναστάτες ήθελαν να υπερτονίσουν το μέγεθος της επιτυχίας τους απέναντι στο ισχυρότερο οχυρό του Μοριά, ενώ η οθωμανική πλευρά ήθελε να μεγεθύνει το μέγεθος της δικής της καταστροφής! Καλημέρα σε όλους! Υ.Γ. Θα το ανεβάσω και σε αγγλικά. Μόλις βρω λίγο χρόνο! #Επανάσταση1821 #ΕλληνικήΙστορία #Μοριάς

"Οι σκλάβοι έγιναν δικαστές και δήμιοι των βασανιστών τους". Φρανσουά Πουκεβίλ, Γάλλος ιστορικός και διπλωμάτης που έζησε τα γεγονότα της εποχής. Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 συχνά προσεγγίζεται ως ένα αιφνίδιο, απομονωμένο ιστορικό ορόσημο, όμως στην πραγματικότητα αποτελεί την κορύφωση μιας μακράς και αιματηρής ιστορικής διεργασίας. Η έκρηξη του Αγώνα δεν γεννήθηκε στο κενό, ούτε το μένος των εξεγερμένων ήταν μια αναίτια εκδήλωση βαρβαρότητας. Ήταν το συσσωρευμένο αποτέλεσμα τετρακοσίων χρόνων θεσμοθετημένης καταπίεσης, βίαιων εξανδραποδισμών, παιδομαζώματος και αλλεπάλληλων αιματηρών καταστολών. Σήμερα, αυτό το συγκεκριμένο ιστορικό ορόσημο τυγχάνει συστηματικής εκμετάλλευσης από τη γειτονική χώρα, η οποία απομονώνει σκόπιμα τη βία του 1821 για να χτίσει ένα βολικό αφήγημα μιας δήθεν "εθνοκάθαρσης". Παρουσιάζουν τα γεγονότα σαν να μην υπήρξε ποτέ το πριν, σαν όλα να ξεκίνησαν ένα πρωινό του 1821 από το πουθενά, σβήνοντας από τον χάρτη της μνήμης τέσσερις αιώνες σκλαβιάς. Έτσι όμως, αδικείται η ιστορία, διότι παρουσιάζεται η έκρηξη των υποδουλωμένων ως μια ασύνδετη, πρωτόγονη πράξη βίας, εξισώνοντάς την με τη δομική και καθημερινή βία ενός κρατικού μηχανισμού που διήρκεσε 400 χρόνια. Κάθε πολεμικό γεγονός του 1821, ακόμα και οι πιο σκοτεινές και βίαιες στιγμές του, κουβαλάει μέσα του το βαθύ συλλογικό τραύμα περισσότερων από εκατό προηγούμενων αποτυχημένων εξεγέρσεων, όπως τα νωπά ακόμη στην μνήμη Ορλοφικά. Για να κατανοήσει κανείς τη δυναμική της Επανάστασης, οφείλει να στρέψει το βλέμμα του στο σκοτάδι της υποδούλωσης που προηγήθηκε, εκεί όπου η εκδίκηση και η επιθυμία για ελευθερία σιγοέκαιγαν για γενιές, μετατρέποντας τους άλλοτε ανίσχυρους σκλάβους στους αδυσώπητους κριτές των δυναστών τους. Το βασικό εργαλείο των Οθωμανών για να καταφέρουν να επαναφέρουν την "τάξη", ήταν πάντα η μαζική σφαγή αμάχων. Να ξαναφέρουμε στη μνήμη μας : - Την καταστροφή της Θεσσαλονίκης (1430), όπου κατά την άλωση της πόλης από τον Μουράτ Β΄, χιλιάδες κάτοικοι σφαγιάστηκαν, ενώ πάνω από 7.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά πουλήθηκαν ως σκλάβοι στα σκλαβοπάζαρα. - Την σφαγή της Λευκάδας και της Κεφαλονιάς (1479). Όταν ο Γενικός Ναύαρχος Γεντίκ Αχμέτ Πασάς κατέλαβε τα νησιά, σφάζοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού και στέλνοντας τους επιζώντες στην Κωνσταντινούπολη ως σκλάβους. -Το τι ακολούθησε μετά την Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571). Μετά την ήττα του οθωμανικού στόλου, ξέσπασαν αυθόρμητες εξεγέρσεις σε όλη την Ελλάδα. Η οθωμανική απάντηση ήταν το "εργαλείο": σφαγές αμάχων σε Αχαΐα, Μάνη, Θεσσαλία και Μακεδονία. Στην Κύπρο, ο Μουσταφά Πασάς διέταξε τη σφαγή χιλιάδων κατοίκων της Λευκωσίας και έγδαρε ζωντανό τον Ενετό διοικητή Μαρκαντώνιο Βραγαδίνο. - Το Κίνημα του Διονυσίου του Φιλοσόφου (1611). Μετά την αποτυχία της εξέγερσης στα Γιάννενα, ο Διονύσιος γδάρθηκε ζωντανός. Το δέρμα του γεμίστηκε με άχυρο και στάλθηκε στον Σουλτάνο, ενώ ακολούθησε μαζική σφαγή των Χριστιανών της περιοχής και κατάργηση των προνομίων τους (οι άπιστοι και αχάριστοι ραγιάδες!) Αλλά για μένα, η πιο ξεκάθαρη απάντηση στο γιατί η Πελοπόννησος αντέδρασε έτσι το 1821 βρίσκεται στα Ορλοφικά, μόλις 50 χρόνια πριν τη μεγάλη Επανάσταση. Μετά την αποτυχία της (υποκινούμενης από τη Ρωσία) εξέγερσης, οι Οθωμανοί εξαπέλυσαν στην Πελοπόννησο χιλιάδες άτακτους Τουρκαλβανούς για να τιμωρήσουν τους Έλληνες.Για εννέα ολόκληρα χρόνια, η Πελοπόννησος βίωσε μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές καταστροφές της ιστορίας της. Ολόκληρα χωριά πυρπολήθηκαν, χιλιάδες άμαχοι σφαγιάστηκαν, και χιλιάδες γυναίκες και παιδιά πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Βόρειας Αφρικής. Σκεφτείτε ότι η δημογραφική και οικονομική καταστροφή της Πελοποννήσου ήταν τόσο βαθιά, που ο ίδιος ο Σουλτάνος αναγκάστηκε τελικά να στείλει τακτικό στρατό για να εξολοθρεύσει τους Τουρκαλβανούς, καθώς η περιοχή είχε ερημώσει και δεν απέδιδε πλέον φόρους! Με άλλα λόγια...οφείλουμε όλοι να ξεκαθαρίζουμε εξαρχής ότι η βία δεν έχει τον ίδιο χαρακτήρα όταν προέρχεται από διαφορετικές αφετηρίες. Η βία του δυνάστη (στην προκειμένη περίπτωση οι Οθωμανοί), ήταν θεσμοθετημένη, καθημερινή και διαρκής επί 4 αιώνες (παιδομάζωμα, έλλειψη βασικών δικαιωμάτων, αποκεφαλισμοί για παραδειγματισμό, ισοπέδωση περιοχών μετά από εξεγέρσεις κλπ). Η βία του επαναστάτη (εδώ οι Έλληνες), ήταν η βίαιη αποτίναξη αυτού του ζυγού. Γι΄αυτό όταν επισημαίνουμε το ότι η Τριπολιτσά ήταν η έδρα του Μόρα Βαλεσί (του Οθωμανού διοικητή της Πελοποννήσου), ότι ήταν το διοικητικό, στρατιωτικό και οικονομικό κέντρο ολόκληρης της νότιας Ελλάδας (γι' αυτό και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης επέμεινε εμμονικά στην πολιορκία της. Γνώριζε ότι αν έπεφτε η Τρίπολη, θα κατέρρεε ολόκληρη η οθωμανική κυριαρχία στον Μοριά), το "δέντρο της σκλαβιάς" στην κεντρική πλατεία της Τριπολιτσάς (ένας μεγάλος πλάτανο) στα κλαδιά του οποίου οι οθωμανικές αρχές κρεμούσαν επί δεκαετίες τους Έλληνες (κλέφτες, αρματολούς αλλά και αμάχους) προς παραδειγματισμό και θέαμα των ντόπιων, τη φυλακή των προκρίτων που τους κρατούσαν ως ομήρους για να αποτρέψουν την εξέγερση, που κλείστηκαν σε άθλια, σκοτεινά υπόγεια κάτω από φρικτές συνθήκες (μέχρι την ημέρα της άλωσης, οι περισσότεροι από αυτούς -πάνω από τους μισούς- πέθαναν από την πείνα, τις κακουχίες και τα βασανιστήρια μέσα στη φυλακή. Όσοι επέζησαν ήταν σε κατάσταση σκελετών), αλλά και το γεγονός ότι οι τάφοι ανοίχτηκαν για τα κρυμμένα τιμαλθή και όχι από κάποιο "τελετουργικό μίσος" όπως διατυμπανίζουν οι γείτονες (ήταν κοινό μυστικό ότι οι πλούσιοι Οθωμανοί αξιωματούχοι, βλέποντας τον κλοιό της πολιορκίας να σφίγγει, έθαβαν τα τιμαλθή, τα χρυσά νομίσματα και τα κοσμήματά τους στα νεκροταφεία ή μέσα σε τάφους συγγενών τους για να μην πέσουν στα χέρια των Ελλήνων. Οι πολιορκητές, μόλις μπήκαν στην πόλη, άνοιγαν τους τάφους ψάχνοντας για κρυμμένους θησαυρούς, με λίγα λόγια λάφυρα), δίνουμε την πραγματική έκταση και όχι μια αίσθηση "συμμετρίας" ή αν το θέλετε και "ίδιου μένους". Η Ιστορία δεν είναι ένα άθροισμα απομονωμένων στιγμών, ούτε ένα πεδίο για επιλεκτικές αναγνώσεις. Όποιος αποκόπτει το 1821 από τους τέσσερις αιώνες που το γέννησαν, δεν αναζητά την αλήθεια, αλλά κατασκευάζει προπαγάνδα. Η δικαιοσύνη της ιστορικής μνήμης απαιτεί να κοιτάμε το παρελθόν στο σύνολό του: με τις θυσίες, τα τραύματα αλλά και τις αναπόφευκτες εκρήξεις του. Γιατί η ελευθερία ενός λαού δεν κρίνεται από την ημέρα που επαναστάτησε, αλλά από το βάθος της νύχτας που άντεξε πριν δει το φως! Υ.Γ. Στην Τριπολιτσά ναι "ξεφύγαμε" τελείως. Είναι και το σημείο αναφοράς της Δύσης (ιδιαίτερα των ρομαντικών της εποχής) η οποία σοκαρίστηκε από τη βία της, επειδή περίμενε να δει τους "απογόνους του Πλάτωνα" να πολεμούν σαν φιλόσοφοι, αγνοώντας ότι 400 χρόνια σκλαβιάς είχαν αλλάξει πλήρως την κοινωνική πραγματικότητα...Ενα ωραίο θέμα που θα ήθελα κάποια στιγμή να το αναλύσουμε. Καλημέρα σε όλους! #Ιστορία #ΕλληνικήΕπανάσταση #2021

Οι επίσημες ετήσιες αποδοχές του διοικητή της τράπεζας της Ελλάδας Στουρνάρα ανέρχονται σε 200.000-280.000 €.. Αυτός λοιπόν ο “άνθρωπος” με αυτές τις ετήσιες αποδοχές, ο οποίος πληρώνεται από τα κρατικά ταμεία και απο την υπερφορολόγηση του έλληνα πολίτη, κρίνει πως ΔΕΝ πρέπει οι μισθωτοί των 1.000 € ή οι χαμηλοσυνταξιούχοι να πάρουν τον 13ο μισθό!!! Θα είναι λέει καταστροφικό για την οικονομία της χώρας.. Πείτε μου τώρα αν έχετε ξαναδεί τέτοιο θράσος και τόσο μίσος για τον λαό που τον πληρώνει..!! #Ελλάδα #Οικονομία #Δικαιοσύνη

Δεκατρία χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τη Χρυσή Αυγή, τιμούμε τη μνήμη του και στεκόμαστε με σεβασμό απέναντι στη μητέρα του, την οικογένειά του, τους φίλους του και την κοινωνία. Η μνήμη του μας δεσμεύει: καμία ανοχή στον φασισμό, στο μίσος και στην πολιτική βία. https://t.co/eeYpds4PU9 #ΠαύλοςΦύσσας #ΚαμίαΑνοχή #Φασισμός #GR

«Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ» Δεκατρία χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τη «Χρυσή Αυγή», η μνήμη του παραμένει ζωντανή και το μήνυμά του πιο επίκαιρο από ποτέ. Η πρόσφατη αποφυλάκιση του καταδικασμένου για τη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης και η προαναγγελία της επιστροφής του στην πολιτική ζωή δεν επιτρέπουν κανέναν εφησυχασμό. Ο φασισμός αντιμετωπίζεται καθημερινά, με τόλμη και ενεργή δράση. Όλοι μαζί θα υπερασπιστούμε τη Δημοκρατία. Δεν θα αφήσουμε το μίσος να επιστρέψει στους δρόμους και στις γειτονιές μας. Ο Παύλος ζει. #Δημοκρατία #Φασισμός #Πολιτική

13 χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, θυμόμαστε και θυμίζουμε ότι ο φασισμός είναι η ιδεολογία του μίσους, η ιδεολογία που διχάζει τους ανθρώπους, η ιδεολογία που σκοτώνει. Σε αυτές τις γειτονιές, σε αυτή τη χώρα, η σβάστικα έχει καταδικαστεί στην αιώνια ταπείνωση. Ο https://t.co/y9v2sp0igZ #Φασισμός #Μίσος #Δικαιοσύνη #GR

🔴Πώς η Μαρία Καλογεροπούλου γλίτωσε από το μαχαίρι του ΕΛΑΣ κι έγινε Μαρία Κάλλας; 🔴Σαν σήμερα, το 1977, σίγησε για πάντα η διαθέτουσα «φωνήν εκ βαθέων αναβαίνουσα ως μύρον», η κορυφαία Ελληνίδα υψίφωνος, Μαρία Κάλλας. Λίγοι γνωρίζουν, ότι η μεγάλη αυτή καλλιτέχνις, είχε στοχοποιηθεί από το ΚΚΕ και θα ακολουθούσε την τραγική μοίρα της μεγάλης μας ηθοποιού, Ελένης Παπαδάκη. Σ’ αυτήν την άγνωστη ιστορία, θα αναφερθώ σήμερα. 🔴Η Μαρία Καλογεροπούλου, που είχε γεννηθεί στην Νέα Υόρκη, από Έλληνες γονείς, ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1937, σε ηλικία 13 ετών, μαζί με τη μητέρα και την αδελφή της. Η εξέλιξή της ήταν ραγδαία. Το 1940 προσελήφθη από την νεοσύστατη Εθνική Λυρική Σκηνή και έως το 1945 ερμήνευσε ρόλους σε επτά έργα. Η νεαρή καλλιτέχνις σαγήνευε το κοινό, κι αυτό προκάλεσε την ζηλοφθονία των κατωτέρας ποιότητας αριστερών «καλλιτεχνών». Επιπλέον, παρά τις ασφυκτικές πιέσεις που δέχθηκε, αρνήθηκε να προσχωρήσει στο ΕΑΜ, γιατί είχε καταλάβει καλά τους πραγματικούς του σκοπούς και τον αντεθνικό του ρόλο. 🔴Την ημέρα της απελευθέρωσης της Αθήνας, μια δυσάρεστη έκπληξη την περίμενε όταν πήγε στην Λυρική. Μια ομάδα αριστερών συναδέλφων της, τυφλωμένων από ζήλεια και μίσος, της επιτέθηκε φραστικά: «Ποια είσαι; Τι έκανες στον πόλεμο; Διασκέδαζες τους Γερμανούς. Δεν έχεις θέση εδώ, φύγε!». 🔴Τις επόμενες ημέρες, ανυπόστατες φήμες πλημμύριζαν την Αθήνα: «Η Καλογεροπούλου τραγουδούσε πριβέ για τους Γερμανούς», «Ήταν πόρνη των Γερμανών» και τα τοιαύτα. Η Μαρία κατάλαβε αυτό που ερχόταν κι έλαβε τα μέτρα της. Δεν ξαναπάτησε στην Λυρική και εκμεταλλευόμενη την άριστη γνώση της αγγλικής γλώσσας, πράγμα σπάνιο για την εποχή, έπιασε δουλειά στο Γραφείο Μυστικής Αλληλογραφίας του Αγγλικού Αρχηγείου, που στεγαζόταν στο Μέγαρο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού στο Σύνταγμα. 🔴Ωστόσο, οι συκοφαντικές φήμες επέμεναν και η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα ήταν ρευστή. Φοβούμενη για την ζωή της, η Μαρία πήρε την μεγάλη απόφαση, να επιστρέψει στην Αμερική. Εκεί, έπρεπε να περάσει από μια «συνέντευξη», που ήταν υποχρεωτική για τα άτομα που ταξίδευαν μεταπολεμικά στις ΗΠΑ και είχαν ζήσει σε χώρες του εξωτερικού, κατά την διάρκεια του πολέμου. 🔴Η συνέντευξη στις αμερικανικές υπηρεσίες, δόθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1945, κι έχει διασωθεί στην Συλλογή Vlanton. Απαντώντας στην ερώτηση τι γνωρίζει για τους κομμουνιστές στην Ελλάδα, η Μαρία απάντησε με καταπληκτική ακρίβεια: «Οι κομμουνιστές στην Ελλάδα είναι καλά οργανωμένοι, αλλά είναι σίγουρα μειοψηφία. Δεν ήταν κομμουνιστές όταν εντάχθηκαν, αλλά υποβλήθηκαν σε εντατική ιδεολογική κατήχηση ενώ βρίσκονταν στα βουνά. Είναι οπλισμένοι και απλώς περιμένουν μια άλλη ευκαιρία για να επιχειρήσουν να καταλάβουν την εξουσία. Η πρώτη απόπειρα έγινε το 1944, όταν ο ΕΛΑΣ προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο». 🔴Στην έκθεση που συνέταξε ο υπάλληλος που της πήρε την συνέντευξη, αναφέρονται τα εξής: «Η Mary Anna Callas, 21 ετών, γεννημένη στη Νέα Υόρκη από γονείς Ελληνοαμερικανούς, πήγε στην Ελλάδα το 1937 κι έμεινε σε αυτή τη χώρα μέχρι την επιστροφή της στις ΗΠΑ με το πλοίο GripshoIm στις 15 Οκτωβρίου 1945. Φοίτησε σε δημόσια σχολεία στη Νέα Υόρκη πριν μετακομίσει στην Ελλάδα, όπου σπούδασε μουσική και γλώσσα. Είναι τραγουδίστρια όπερας, αν και προς το παρόν είναι άνεργη και αναζητά μια ευκαιρία να συνεχίσει την καριέρα της στην όπερα. Είναι έξυπνη, της αρέσει η μοναρχία, συμπαθεί τη βρετανική στάση στην Ελλάδα και πιστεύει ότι οι ΗΠΑ πρέπει να υποστηρίξουν τους Βρετανούς στην Ελλάδα. Δεν δίστασε να δηλώσει ότι οι συμπάθειές της ήταν δεξιές». 🔴Η συνέχεια, είναι γνωστή. Η άσημη Μαρία Καλογεροπούλου έγινε Κάλλας και συγκλόνισε τον κόσμο. Οι δε επίδοξοι σφαγείς της, έμειναν με τα κονσερβοκούτια στα χέρια, κι ακόμα κλαίνε και οδύρονται για την συντριβή τους και ονειρεύονται να πάρουν την ρεβάνς. Με την όρεξη θα μείνουν! #ΜαρίαΚάλλας #Ελλάδα #Ιστορία

Στη ζωή μου φοβάμαι πολλά πράγματα. Σε ένα έχω αποφασίσει να είμαι γενναίος: στη γνώμη μου. Δε με νοιάζει λοιπόν που θα πέσετε να με φάτε, δε με νοιάζει να πηγαίνω με το ρεύμα. Τη γνώμη μου θα τη λέω. Ποιος ανήγαγε σε κριτήριο θλίψης την ακύρωση συναυλιών; Γιατί πενθείς περισσότερο αν ακυρώσεις μία συναυλία σου και λιγότερο αν δεν την ακυρώσεις; Ποιος μας κατέστησε «πενθόμετρα» των δημοσίων προσώπων; Ο Αντώνης Ρέμος συμπληρώνει 30 χρόνια στο τραγούδι. Αποφάσισε λοιπόν να κάνει μία υπαίθρια συναυλία με τα εξής χαρακτηριστικά: 1. Κάνει τη συναυλία αυτή δωρεάν για τον κόσμο και όχι με εισιτήριο, άρα χωρίς οικονομικό όφελος για τον ίδιο. 2. Επιλέγει την πόλη του και όχι την Αθήνα όπου θα συγκέντρωνε 4πλάσιο κόσμο λόγω πληθυσμού. Πώς βγαίνετε και λέτε τόσο εύκολα «δεν ακυρώνει για τα φράγκα»; Ποια φράγκα με δωρεάν είσοδο; Και πώς ακυρώνεται ή αναβάλλεται μία συναυλία ανοιχτή σε όλο τον κόσμο, ανακοινωμένη εδώ και τρεις μήνες, όταν χιλιάδες άνθρωποι από άλλες περιοχές της χώρας έχουν πληρώσει για μεταφορά και διαμονή; Και ποιο είναι τελοσπάντων αυτό το κακό που έκανε ο Ρέμος εναντίον του Μαζωνάκη, επειδή είχε πει ότι πρέπει να βοηθηθεί να βγει από τα σκοτάδια του; Αμφισβητούμε τα σκοτάδια του Μαζωνάκη; ΚΑΙ γι’ αυτά δεν τον κλαίμε τόσο πολύ; Για το γεγονός ότι ένας νέος άνθρωπος που θεωρητικά τα είχε όλα, τελικά ήταν βαθιά πονεμένος και τραγικά μόνος. Δεν μπλέκω ούτε με Μεγαλέξανδρους ούτε με Βουκεφάλες - άλλωστε η ελληνικότητα της Μακεδονίας δεν αμφισβητείται πια διεθνώς, χάρη σ’ έναν άλλο… «προδότη». Ποιος σας είπε ότι για να κατανοήσεις έναν άνθρωπο πρέπει να συμφωνείς σε όλα μαζί του; Ποιος σας είπε ότι για να δώσεις τραγούδια σου σε μία φωνή που εκτιμάς πρέπει να ψηφίζεις το ίδιο κόμμα με αυτή; Όμως ποιο είναι, γαμώτο, το έγκλημα ενός τραγουδιστή που πήγε να δώσει στον κόσμο μια βραδιά δωρεάν και, με τέτοιο μίσος, τελικά αποκλείεται να τη χαρεί; Βρίστε τον. Τσακίστε τον. Εκμηδενίστε τον. Κι όταν πεθάνει, κι όταν μαθευτεί ποιες δομές επισκεπτόταν και πόσες οικογένειες βοηθούσε, κι όταν θυμηθείτε μια τυχαία στιγμή που μπήκε στη ζωή σας κρυφά η φωνή του, τότε βάλτε δυνατά στο αυτοκίνητο ένα τραγούδι του και κλάψτε τον κι αυτόν. Ανθρωποφάγοι στη ζωή - υμνητές στον θάνατο. Όχι. Έτσι δεν έχει καμία αξία. *Δε θα διαγράψω κανένα σχόλιο. Χτυπήστε, λοιδορήστε, ξεσπάστε εδώ, αφού δεν το κάνετε εκεί που πρέπει, αφού μάθατε να ανέχεστε αυτούς που εξευτελίζουν καθημερινά τις ζωές σας. #Γνώμη #Συναυλία #Μουσική

Ο ναζισμός δεν είναι «μια άλλη άποψη». Είναι μίσος, βία και δολοφονίες. Και τα λεφτά που βάζει κάποιος στην ομάδα σου δεν τον κάνουν πρότυπο. Διαβάστε. Ταξιδέψτε. Αμφισβητήστε. Μη χαρίζετε τη σκέψη σας σε κανέναν επειδή φοράει τα ίδια χρώματα. Αγαπάμε τη φανέλα. Δεν ξεπλένουμε ναζί. Για καμία ομάδα δεν αξίζει να γίνουμε σκουπίδια. #ναζισμός #μίσος #βία

Κάτι υπερβολικά τοξικό υπάρχει στην Κοινωνία μας. Ένας ανεβάζει στο διαδίκτυο αυτή την χυδαία και αποκρουστική ανάρτηση. Ναι εύχεται να είχα πεθάνει στην θέση του Γιώργου Μαζωνάκη. Ένας λοιπόν εύχεται δημοσίως να πεθάνει ένας συνάνθρωπος του. Και αυτή η ανάρτηση λαμβάνει.....50000 like, 234 σχόλια, 839 αποθηκεύσεις στα αγαπημένα, 11227 αναδημοσιεύσεις…. Καμμία φορά όλο αυτό σε κάνει πραγματικά να αναρωτιέσαι αν αξίζει τον κόπο να ασχολείται κανείς με όλα αυτά. Κρίμα πραγματικά για το πώς έχουμε φθάσει να συγκεντρώνουμε τόσο μίσος ο ένας για τον άλλον. #Κοινωνία #Μίσος #Τοξικότητα

Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο η παρακάτω ανάρτηση η οποία είναι παντελώς ψευδής. Δεν έχουν καμμία σχέση τα δύο πρόσωπα μεταξύ τους πρόκειται περί συνωνυμίας. Έχω πει πολλές φορές ότι το μίσος τους για τον Μητσοτάκη έχει οδηγήσει στον πλήρη παραλογισμό https://t.co/IpPIZoMch9 #ψευδείςΕιδήσεις #μισος #πολιτική

Σήμερα η @DimokratiaGr γράφει ψέματα ότι δήθεν δήλωσα κάπου ότι «η Τουρκία μας πήρε τα Ίμια» πράγμα που πουθενά και ποτέ δεν έχω δηλώσει, χθες με κατηγορούσε ότι «τρώω πολλά κοτόπουλα και έχω αναπτύξει στήθος»…προχθές «ότι κατέθεσα πλαστές υπογραφές» και αύριο ποιος ξέρει. Το μίσος τους για μένα πρωτοφανές αλλά πραγματικά απορώ ποιος τους διαβάζει ακόμη #δημοσιογραφία #πολιτική #ψέματα