Search

τέτοια εποχή πριν από 44 χρόνια ακριβώς μπαίναμε με τον κολλητό μου τον Γιάννη στο λεωφορείο για να μας πάει απ' τη Λάρισα στην Λυών γιατί την προηγούμενη χρονιά είχαμε συναντήσει κάτι Γαλλίδες σε ένα ταξίδι Λένινγκραντ-Μόσχα και μας είχαν καλέσει στην Αβινιόν και τους είχαμε πει ότι θα πάμε και αυτές οι υποσχέσεις, ιδίως όταν μπαίνουν Γαλλίδες στη μέση, τις κρατάς και ήταν 27 ώρες να περάσεις της Γιουσκοσλαβία πάνω κάτω και στο Τριέστε ένας συνεπιβάτης έπαθε κρίση επιληψίας και με έστειλε ο οδηγός να τον συνοδεύσω στο νοσοκομείο και στη Λυών μας αμόλυσαν τρεις το πρωί να πάμε στο διάολο και δεν είχαμε ιδέα ο διάολος που ήταν και μας πέτυχαν κάτι τυπάκια πονηρά στο πάρκο και αρχίσανε τα "παπιέ, παπιέ" κι εγώ με τα λίγα γαλλικά μου αναρωτιώμουν "τι το θέλουν το χαρτί;" αλλά ο Γιάννης που ήταν γάτος κατάλαβε ότι θέλανε λεφτά και τους είπε "ντε ριέν" κι έβγαλε τσιγάρα κι εδώσε ένα στον αρχηγό τους, τσιγάρο Άσσο σκέτο και του έβαλε κι ένα στο αυτί κι αυτός γέλασε και μας είπε κάτι σε "συρέτε γαμηθείτε, από εκεί είναι ο σταθμός" και πήγαμε και πήραμε το πρωινό και φτάσαμε στην Αβινιόν να βρούμε τα κορίτσια ο Γιάννης δεν είναι εδώ πια, τον πήρε μαζί της η μεγάλη περιπέτεια αλλά ήταν γάτος κι εκείνο το βράδυ μας έσωσε τον κώλο ίσως και άλλα ζωτικά όργανα χρήσιμα πολύ και τον θυμάμαι συχνά όταν ακούω για εκδρομές και εφηβικές μαλακίες και καλοκαιρινές χαζαμάρες γιατί αν δεν κάνεις το καλοκαίρι τις χαζαμάρες σου δεν ξέρω πότε θα τις κάνεις δηλαδή το χειμώνα κάτω απ' τις κουβέρτες αγκαλιά με τη θερμοφόρα και τα παυσίπονα; #ταξίδι #φιλία #αναμνήσεις

με τον Γιαννάκη μεγαλώσαμε μαζί. ήταν ένα χρόνο μικρότερος, αλλά ήταν κολλητοί οι πατεράδες μας και τον ήξερα από δυο χρονών. παίξαμε μπάλα, κυνηγητό, κρυφτό, συζητήσαμε με τις ώρες, διαβάσαμε του κόσμου τα βιβλία (είχε και βιβλιοπωλείο ο μπαμπάς του, οπότε βόλευε), ξενυχτήσαμε, αλητέψαμε, κάναμε του κόσμου τις μαλακίες. εγώ δεν τις πλήρωσα, ο Γιάννης τις πλήρωσε. ήταν ο καλύτερός μου φίλος και πήγε και πέθανε. πριν από δεκαοκτώ χρόνια. σαν σήμερα είχε γεννηθεί, αν ζούσε θα είχε πιάσει τα εξήντα. αλλά είχε άλλα σχέδια γι' αυτόν η ζωή, είχε αποφασίσει η μοίρα να κόψει το νήμα του. τον πρόδωσε η καρδιά του και ούτε αντίο δεν πρόλαβε να πει. τέτοιες μέρες, πίναμε τις μπύρες μας στην Ίο το 1983. in loving memory #Φιλία #Αναμνήσεις #Μνήμη

Ήρθες σαν άγνωστος μεταξύ αγνώστων Ένας από τους αμέτρητους που έπιασαν λιμανι 5 χρόνια τους σοδομισες χωρίς αύριο Η ζωή σου βγαλμένη από ταινια Αν αυτό ήταν το τελευταίο σου καλάθι με το θρύλο είμαι οκ Θα θελα λίγο ακόμα όμως Για πάντα ένας από εμάς σακ Για πάντα #OlympiacosBC https://t.co/ViGTyJti7a #Ολυμπιακός #basketball #αναμνήσεις

μόλις έδωσα το παλιό μου αμάξι και πήγαν αν μου φύγουν δάκρυα .19 χρόνια ford focus .Χαζομαρα να δενόμαστε με πράγματα αλλά ρε παιδιά γύρισα όλη την Ελλάδα μαζί του.Συναυλίες διακοπές παρέες …Τέλος εποχής …Έβαλα ένα τραγούδι δυνατό άνοιξα ηλιοροφή και θυμήθηκα τα πάντα ..Και μετά το έδωσα σε φίλο..Τουλάχιστον θα το βλέπω που και που … #Αυτοκίνητο #Αναμνήσεις #Φιλία

Ήρθες ένα άκυρο απόγευμα του Γενάρη. Έτσι ξαφνικά μπήκες στη ζωή μας. Τεράστιο βιογραφικό, μικρές προσδοκίες, πολλά ερωτηματικά. Έμελλε να βάλεις ένα από τα σουτ που θα θυμόμαστε για πάντα. Τόλμησε να μπερδευτεί ο Μαλεντόν και να σε αφήσει ελεύθερο από τη κορυφή. Το σπάσιμο αστραγάλων στον Μπεγκαρίν για την ασίστ στον Χολ, τα hustle plays που βουτούσες για τη μπάλα στο παρκέ λες και εξαρτιόταν η ζωή σου από το αν θα την πιάσεις ή όχι. Τόσο μικρό χρονικό διάστημα, αλλά πόσες μα πόσες αναμνήσεις. Κόρι Τζόζεφ. Εσύ τεράστιε μπασκετμπολίστα. Σε ευχαριστούμε που τίμησες τον σύλλογο και βοήθησες να φέρουμε το 4ο στον Πειραιά. #OlympiacosBC legend. ❤️ #Basketball #Memories #Olympiacos

Η ίδια η λέξη «νόστος» εμπεριέχει από τη φύση της ένα ανεπαίσθητο, σχεδόν μεταφυσικό βάρος. Στην αρχαιοελληνική της ρίζα, δεν υποδηλώνει απλώς την πράξη της επιστροφής. Κουβαλάει οργανικά μέσα της το «άλγος», τον πόνο της μακροχρόνιας απουσίας, τη σπαρακτική προσμονή για το ασφαλές καταφύγιο, την άσβεστη επιθυμία της επανένωσης με τις ρίζες. Όταν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς περπατήσει ξανά από τη φυσούνα προς τον πάγκο, στις εξέδρες του ΟΑΚΑ θα συναντηθούν, θα αγκαλιαστούν και θα δακρύσουν μαζί τρεις διαφορετικές γενιές ανθρώπων. Θα είναι εκεί ο παππούς. Εκείνος που είδε τα πρώτα σπέρματα της ομάδας στον ιστορικό, τσιμεντένιο «Τάφο», που βίωσε τα ρομαντικά, ασπρόμαυρα χρόνια της δημιουργίας και νόμισε ότι έζησε το απόλυτο σε εκείνη την πρώτη ευρωπαϊκή έκρηξη στο Παρίσι. Θα είναι εκεί ο ακόμα πιο τυχερός πατέρας. Που μεγάλωσε, ανδρώθηκε και πανηγύρισε στους δρόμους βιώνοντας την απόλυτη, αδιατάρακτη χρυσή εποχή. Εκείνος που γέμισε τα πούλμαν και αεροπλάνα για τα ευρωπαϊκά ταξίδια, που έκανε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα να μοιάζει με προάστιο της Αθήνας, βιώνοντας από πρώτο χέρι την περίοδο που ο Παναθηναϊκός ήταν ο απόλυτος, αδιαμφισβήτητος δυνάστης του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Που είδε την ομάδα του να αντιμετωπίζει και να διαλύει τα μεγαθήρια, χτίζοντας μια αυτοκρατορία σεβασμού. Και, τελικά, θα είναι εκεί ο γιος και η κόρη. Η γενιά των σημερινών 15ρηδων, 20ρηδων και 25ρηδων. Μια γενιά που μεγάλωσε μέσα στα δύσκολα χρόνια του συλλόγου, στη δίνη της αγωνιστικής φθοράς και της αλλαγής της εποχής, των δεδομένων ανταγωνισμού. Μια γενιά που άκουγε στωικά, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει. Η γενιά δεν είδε ποτέ live τον 3D και τον Μπατίστ να εκτελούν με δεμένα τα μάτια τη χορογραφία του τέλειου pick and roll. Που δεν βίωσε ποτέ τον ωμό ηλεκτρισμό ενός Final Four με τον Ζοτς να διευθύνει την ορχήστρα και τον Φράγκι να σηκώνεται για τρεις. Αυτά τα παιδιά τρέφονταν μέχρι σήμερα αποκλειστικά με αναμνήσεις άλλων. Με ιστορίες που ανακυκλώνονταν στα οικογενειακά τραπέζια, με ξεθωριασμένα, χαμηλής ανάλυσης βίντεο στο YouTube, με διηγήσεις των μεγαλύτερων που στα αυτιά τους είχαν αρχίσει να ηχούν σχεδόν σαν μυθολογία. Δεν ξέρω εάν αυτή η δεύτερη θητεία θα φέρει ευρωπαϊκά τρόπαια ή εάν θα δικαιώσει τις αγωνιστικές προσδοκίες που γεννά το όνομά του. Ίσως αυτό να είναι και δευτερεύον μπροστά στη σημασία της ίδιας της επιστροφής. Γιατί ορισμένες ιστορίες δεν κρίνονται αποκλειστικά από το αποτέλεσμά τους, αλλά ακριβώς από το γεγονός ότι συνέβησαν. Όπως στη λογοτεχνία έτσι και στη ζωή, οι σπουδαιότερες ιστορίες είναι αυτές της επιστροφής. Ο μεγάλος κύκλος άνοιξε ξανά, έκανε τη δική του, ανεξάρτητη λούπα στο χρόνο, δοκίμασε τις αντοχές όλων, μόνο και μόνο για να κλείσει ακριβώς εκεί που είχε ορίσει εξαρχής το πεπρωμένο. Στο σπίτι του. Εκεί που βαθιά μέσα τους, τον περίμεναν πάντα. Ολόκληρο το κείμενο εδώ: https://t.co/afWtkqJ7W6 #Νόστος #Επιστροφή #Μπάσκετ

Αν γίνει η προσθήκη του Μπατίστ, τη θεωρώ εξαιρετική κίνηση. Με την εμπειρία που έχει, τόσο στην Ευρώπη όσο και στο NBA, και όντας Αμερικανός, μπορεί να αποτελέσει τον ιδανικό συνδετικό κρίκο ανάμεσα στον Ζέλικο και τους Αμερικανούς παίκτες. Και το σημαντικότερο; Ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει #paobc. Ο Ζέλικο από μόνος του είναι όνειρο. Το δίδυμο Ζέλικο-Μπατίστ, όμως, είναι 💦💦💦💦💦. Και αν προστεθεί σε αυτό το σχήμα και ο Διαμαντίδης σε επιτελικό ρόλο, τότε μιλάμε για έναν συνδυασμό που ξυπνά τις πιο όμορφες αναμνήσεις και δημιουργεί τεράστιες προσδοκίες για το μέλλον. 🍀💚 #basketball #paobc #NBA

"It's all about respect…" | ☘️ Αντιλαμβανόμαστε όλοι πως έρχονται εξελίξεις με τον Ομπράντοβιτς. Η κατάληξη της υπόθεσης ελπίζουμε να είναι θετική, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι. Με αφορμή αυτή τη συνθήκη, νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ πως έζησα την εποχή του Ζοτς και γιατί είναι τόσο σημαντική για εμένα. Την εποχή Ομπράντοβιτς την έζησαν όλες οι ηλικίες ως μια μαγική περίοδο. Μιλώντας όμως προσωπικά, η εποχή του Ζοτς στον Παναθηναϊκό ήταν για εμένα η παιδική μου ηλικία, η εφηβεία και η ενηλικίωσή μου. Όταν ήρθε το καλοκαίρι του 1999 ήμουν 8 χρονών. Όσο και αν η αδυναμία μου είναι το ποδοσφαιρικό τμήμα, οι πρώτες έντονες Παναθηναϊκές μου αναμνήσεις είναι από το μπάσκετ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το πρωτάθλημα στο ΣΕΦ το ‘99, όχι απαραίτητα την εξέλιξη του αγώνα, αλλά τις εικόνες και την αίσθηση που μου μετέδιδαν οι άνθρωποι γύρω μου, μέσα από τους πανηγυρισμούς και τη χαρά τους ότι ζούσαμε κάτι όμορφο. Αυτό είναι ένα μικρό παράδειγμα για να καταλάβει κανείς πώς έζησα στη συνέχεια την εποχή του Ζοτς. Μετά από το πιο μάγκικο πρωτάθλημα που έχει υπάρξει στον ελληνικό αθλητισμό, ερχόταν το καλοκαίρι ένας προπονητής που ήδη είχε φέρει αισιοδοξία σε όλους. Ο Ομπράντοβιτς δεν είναι απλώς επιτυχημένος επειδή γέμισε τον σύλλογο με τίτλους και επιτυχίες. Είναι τόσο σπουδαίος για όλα όσα μας έκανε να αισθανθούμε και να βιώσουμε. Σκεφτείτε μόνο πως από τα 8 μου χρόνια έφτασα να τον ζω μέχρι τα 21 μου. Ουσιαστικά, μεγάλωσα μέσα σε αυτήν την εποχή. Δεν την παρακολούθησα απλώς ως φίλαθλος, τη συνέδεσα με τα πιο διαμορφωτικά χρόνια της ζωής μου. Μια ενδεχόμενη επιστροφή του θα είναι ένα κλείσιμο κύκλου για πολλούς από εμάς. Μια ολοκλήρωση εποχής. Όταν έφυγε το 2012, ένιωσα πως άφησε ένα κενό μέσα μου. Σαφώς, πανηγυρίσαμε και χαρήκαμε και άλλες επιτυχίες από τότε μέχρι σήμερα. Όμως, για εμένα, τίποτα δεν συγκρίνεται με όλα όσα μας έκανε να αισθανόμαστε η εποχή του Ζοτς. Καταλαβαίνω πως είτε έρθει είτε δεν έρθει, αυτό το «κενό» πρέπει να το αποβάλλω από μέσα μου, γιατί πάντα η ομάδα είναι πάνω απ όλα. Η επιστροφή του όμως θα με βοηθούσε περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση. Θα ήταν σαν να κλείνει κάτι που έμεινε ανοιχτό. Ο Ζέλικο δεν είναι απλώς ο μεγαλύτερος προπονητής του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Αγωνιστικά, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι ο σημαντικότερος άνθρωπος του συλλόγου, μέχρι σήμερα, για τον 21ο αιώνα. #Respect #Basketball #ZeljkoObradovic

Τα έβαλες με όλους κ με όλα! Αγάπησες το σύλλογο κ ο σύλλογος σε αγάπησε. Πέρασες πολλά, πολεμήθηκες. Ισως δε σε προστάτευσαν όσο έπρεπε, αυτοι που έπρεπε. Τρόπαια κ αναμνήσεις θα συνοδεύουν την κοινή πορεία μας. Ευχαριστούμε Εργκιν . Για πάντα ένας από μας. #paobc ☘️ https://t.co/MsThWShXWs #paobc #football #team

Kyriakos Mitsotakis: Σήμερα, η καρδιά του Ελληνισμού χτυπά στον περήφανο ρυθμό της λύρας. Με αφορμή την Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, ανατρέχουμε με συγκίνηση σε ένα από τα πιο τραγικά κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας: τη συστηματική εξόντωση 353.000 συμπατριωτών μας. 112 χρόνια έχουν περάσει από τότε που ξεκίνησαν οι διωγμοί, οι εκτελέσεις, οι “πορείες θανάτου” στα βάθη της Ανατολίας, τα καταναγκαστικά τάγματα εργασίας, η μεταφορά αμάχων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Από τότε που μνημεία, εκκλησίες και μοναστήρια καταστράφηκαν και χωριά ολόκληρα παραδόθηκαν στις φλόγες. Παρά τη χρονική απόσταση, ωστόσο, οι αναμνήσεις παραμένουν ολοζώντανες. Θυμόμαστε τις μητέρες που έχασαν τα παιδιά τους. Τους άνδρες που χωρίστηκαν βίαια από τις συζύγους τους. Τους γέροντες που ξεριζώθηκαν από τη γη όπου οι πρόγονοι μας είχαν ζήσει για πάνω από τρεις χιλιετίες. Το συστηματικό σχέδιο εξάλειψης των χριστιανικών πληθυσμών και του πολιτισμού τους απέτυχε. Και απέτυχε διότι οι επιζώντες που έφθασαν στη νέα πατρίδα, δεν είχαν μαζί τους πολλά, πέρα από τις εικόνες των αγίων τους και ένα άσβεστο φως. Αυτό που φώτισε τον δρόμο τους εδώ και τους επέτρεψε να μετατρέψουν τον πόνο σε προκοπή. Δεν αναβίωσαν απλώς ήθη και έθιμα. Έχτισαν νέες πόλεις, εμπλούτισαν την κουλτούρα μας και έγιναν η ραχοκοκαλιά του σύγχρονου κράτους. Στην ποντιακή κοινότητα οφείλουμε συνεπώς όχι μόνο χρέος μνήμης αλλά και χρέος ευγνωμοσύνης.

Kyriakos Mitsotakis: Είναι μεγάλη τιμή και προνόμιο να βρίσκομαι εδώ, στο Άαχεν, μια πόλη που φέρει τόσες πολλές αναμνήσεις της Ευρώπης. Δεν πρέπει να εξαρτόμαστε μόνιμα από άλλους όσον αφορά τις τεχνολογίες που διαμορφώνουν τις οικονομίες μας, τις αμυντικές δυνατότητες που προστατεύουν τους πολίτες μας, την ενέργεια που τροφοδοτεί τις βιομηχανίες μας ή τις εισροές στη βιομηχανία μας που διατηρούν την ευημερία μας. Η στρατηγική αυτονομία αποτελεί, στον πυρήνα της, μια πράξη υπευθυνότητας, αυτοσεβασμού και μακροπρόθεσμης ανθεκτικότητας. Σ’ ευχαριστώ, Μαριο, που πίστεψες στην επιμονή μας. Σήμερα, τιμούμε έναν από αυτούς τους αληθινούς Ευρωπαίους: τον Μάριο Ντράγκι. Η αίσθηση ευθύνης, όχι μόνο απέναντι στη χώρα σας αλλά και απέναντι στο ευρωπαϊκό εγχείρημα στο σύνολό του, ήταν πάντα η ηθική 'πυξίδα' σας. Η Ευρώπη, όπως γνωρίζετε, διακρινόταν πάντοτε για τις διαδικασίες, τη διαβούλευση και τους συμβιβασμούς. Αυτή είναι η προειδοποίηση στην 'καρδιά' της έκθεσης Ντράγκι. Η ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής -το άρθρο 42, παράγραφος 7, της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση- παρέχει το πλαίσιο.