Search

Η γυναίκα στα αριστερά είναι η Emma Schols από τη Σουηδία. Το 2019, το σπίτι της καταστράφηκε από φωτιά. Η Emma Schols έσωσε και τα 6 (!) παιδιά της μπαίνοντας ξανά και ξανά στο φλεγόμενο κτίριο, μολονότι το σώμα της καιγόταν. Έπαθε εγκαύματα στο 93% του σώματός της, και επιβίωσε μετά από μήνες νοσηλείας. Για την ενίσχυσή της και την ενίσχυση των παιδιών της, συγκεντρώθηκε, σε πλατφόρμα Fundraising, το ποσό των $42.000. Δεξιά είναι η Lindsay Clancy από τη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ. Το 2023 στραγγάλισε με τα χέρια της και τα 3 παιδιά της. Στο δικαστήριο θα προσπαθήσει να πείσει τους δικαστές ότι έπασχε από επιλόχεια κατάθλιψη. Γι' αυτό χρειάζεται καλούς δικηγόρους. Σε πλατφόρμα Fundraising το ποσό που κατατέθηκε από άγνωστους υποστηρικτές ξεπέρασε το $1.000.000. Ζούμε σε ένα σύμπαν αντεστραμμένων αξιών. #Heroism #Justice #Fundraising

ο Ρίτσος ήταν ο ποιητής της Ρωμιοσύνης ο Σεφέρης ήταν ο ποιητής μιας χώρας έρημης ο Ελύτης ήταν ο ποιητής του Αιγαίου ο Καβάφης ήταν ο ποιητής του ελληνιστικού απόηχου κι ο Χριστιανόπουλος ήταν ο ποιητής όσων δεν χωρούν πουθενά ήταν, ας πούμε, ο ποιητής της δικής μου της γενιάς, που δεν χώραγε ούτε στα αμπέχωνα της μεταπολίτευσης ούτε στη μοβίδα του ΠΑΣΟΚ ούτε καν στην επαναστατική ρητορική της Βήτα Πανελλαδικής και στις παρτούζες των διαγραμμένων της ΚΝΕ εμείς θέλαμε κάτι παραπάνω απ' αυτά θέλαμε χώμα, όπως θα 'λεγε και ο Ντίνος θυμάμαι ακόμη που είχα έρθει στην Αθήνα στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα φρέσκο κοτόπουλο και ο φίλος μου ο Μιχάλης Παναγιωτάκης μου είχε πει "Χριστιανόπουλο να διαβάσεις" και ακολούθησα τη συμβουλή του και αναστατώθηκα με όλες αυτές τις ύπουλες ιδέες την αμφισβήτηση που εισέβαλλαν ξαφνικά στο στρέιτ σύμπαν μου την ειρωνεία, την κοροϊδία, τον σαρκασμό του Χριστιανόπουλου απέναντι σε μια τάξη καθεστηκυία έτοιμη να καταρρεύσει από το βάρος της γελοιότητάς της την Ελλάδα την μεταπολεμική και την μετεμφυλιακή μια μπανανία, μια ξεφτιλισμένη κουρελού κι ο Ντίνος να μιλάει για εμάς που δεν χωράγαμε πουθενά δεν είχε την ορμή του Ρίτσου δεν είχε το βάθος του Σεφέρη δεν είχε το σφρίγος του Ελύτη δεν είχε το εύρος του Καβάφη αλλά ήταν ο πρώτος ποιητής του περιθωρίου όταν το περιθώριο ήταν ακόμη καταραμένη έννοια στην μητριά πατρίδα όλων μας και με τον δικό του, στριφνό τρόπο μας έμαθε να μην είμαστε κτήνη θα του το χρωστάμε για πάντα in loving memory #Ποίηση #Ελλάδα #Χριστιανόπουλος

Στο μεταξύ είχαμε απο τα πιο μαλακά καλοκαίρια που θυμάμαι εδώ και δεκαετίες. Και δροσιά είχε και έβρεξε. Μια φορά φύσηξε, όπως κάνει κάθε αυγουστο και κάηκε το σύμπαν. Κι ο Μητσοτάκης τα ρίχνει στην φύση. Εχουν βρει και τα κάνουν παιδιά, δεν φταίνε εκεί στην κυβέρνηση. #φωτιες #καιρός #φωτιές #καλοκαίρι

Κριτική για την Οδύσσεια: Η «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν είναι μια εντυπωσιακή κινηματογραφική παραγωγή, αλλά αποτυγχάνει να αποδώσει την ουσία του ομηρικού έπους. Δεν είναι καν η καλύτερη ταινία του Νόλαν. Κακή φωτογραφία και άθλιο κάστινγκ με την ανάγκη του Νολαν να φανεί αρεστός στους woke κύκλους του Hollywood, να μπαίνει πάνω από τον σεβασμό στον Όμηρο. Για εμάς τους Έλληνες, η «Οδύσσεια» δεν είναι απλώς μια ιστορία περιπέτειας. Διδάσκεται εδώ και αιώνες σε όσους μετέχουν της Ελληνικής παιδείας ως ένα έργο που πραγματεύεται τον νόστο: την αδιάκοπη προσπάθεια του ανθρώπου να επιστρέψει στην πατρίδα, στην οικογένεια και τελικά στον ίδιο του τον εαυτό. Η σχέση με την Καλυψώ δεν αφορά μόνο έναν σταθμό του ταξιδιού. Είναι το μεγάλο υπαρξιακό δίλημμα του ήρωα: να επιλέξει την αθανασία και την αιώνια ευτυχία ή να επιστρέψει ως θνητός στην Ιθάκη, στη γυναίκα και στον γιο του. (Που τους βρήκε τους λωτούς ο Νόλαν; Άλλο η χώρα των λωτοφαγων άλλο η συνάντηση με την Καλυψώ) Εκεί αποκαλύπτεται τι πραγματικά σημαίνει νόστος και γιατί ο Οδυσσέας παραμένει ένας από τους σπουδαιότερους λογοτεχνικούς ήρωες όλων των εποχών. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας είναι ότι παραλείπει ή υποβαθμίζει σκηνές που αποτελούν τον πυρήνα του έργου. Η συνάντηση και ο διάλογος με τον Πολύφημο δεν είναι απλώς μια μάχη με ένα τέρας· είναι η στιγμή όπου η εξυπνάδα του Οδυσσέα (με τύφλωσε ο Κανένας - και αυτό παραλείπειται) μεταλλασεται σε αλαζονεία του και οδηγεί στην κατάρα του Ποσειδώνα και καθορίζει ολόκληρη την πορεία του ταξιδιού. Χωρίς αυτή την ηθική διάσταση, η ιστορία χάνει το βάρος της. Παραλείπεται ο διάλογος με τον Πολύφημο αλλά βάζει έναν αχρείαστο διάλογο όπου το μέλος του πληρώματος του Οδυσσέα που μιλάει αγγλικά δεν καταλάβαινει τα ελληνικά ενός χωρικού. (επική πατάτα η σκηνή) Το κάστινγκ όπως ανάφερα επίσης δεν υπηρετεί πάντα τον κόσμο της Οδύσσειας. Αρκετές επιλογές μοιάζουν να αποσπούν την προσοχή αντί να ενισχύουν την αφήγηση. Ήταν νομίζω και πολυ χάλια τα εφέ. Στις σκηνές με καράβια και τις σχεδίες φαινόταν σαν να πιτσιλουσαν νερά στο Τιτανικό και ο Πολύφημος σαν ειναι βγαλμένος από το σύμπαν του Μπενισιο τελ Τορο. Κακοραμμενο και το μοντάζ. Αυτά. #Οδύσσεια #Κινηματογράφος #ΚρίσηΤέχνης

Zείτε σε ένα δικό σας Σύμπαν. Δικαιολογείστε, καθώς είστε παντελώς ανίδεος για πολιτικά θέματα. Έτσι, για την κουβέντα, μπορείτε να πείτε αυτή η κυβέρνηση σε ΠΟΙΟΝ ΠΑΡΑΔΙΔΕΙ; Αν δεν το γνωρίζετε, προηγείται στις δημοσκοπήσεις με 12-14 μονάδες διαφορά. Με εκτίμηση. #πολιτική #δημοσκοπήσεις #Σύμπαν

Στα σκοτεινά νερά του Σαρωνικού, εκεί που το αλμυρό κύμα του Ποσειδώνα γλείφει τους βράχους του Πειραιά, βρισκόταν μια αθηναϊκή τριήρης, δεμένη στον ναύσταθμο της Ζέας. Ήταν η εποχή του Χρυσού Αιώνα... Στην πλώρη του πλοίου καθόταν ο Κλέων, ένας έμπειρος καραβοκύρης με πρόσωπο αυλακωμένο από την αρμύρα. Στο χέρι του κρατούσε ένα μικρό κομμάτι ξύλο ελιάς, φυλακτό από την ιερή ελιά της Αθηνάς στην Ακρόπολη. Δίπλα του, ο νεαρός γιος του, ο Φίλιππος, κοιτούσε το φεγγάρι που καθρεφτιζόταν στο νερό. "Πατέρα", ρώτησε ο νεαρός, "πώς καταφέραμε εμείς, οι άνθρωποι της γης και της ελιάς, να γίνουμε οι αφέντες αυτού του άγριου πελάγους; Δεν φοβόμαστε την οργή του Ποσειδώνα που κάποτε απορρίψαμε;" Ο Κλέων χαμογέλασε, χαϊδεύοντας το ξύλο της ελιάς. "Δεν τον απορρίψαμε, παιδί μου. Τον βάλαμε σε τάξη. Κοίταξε αυτό το πλοίο. Είναι φτιαγμένο με τη σοφία της Αθηνάς, με γεωμετρία, με σχέδιο, με τον ορθό λόγο που μας έμαθαν οι νόμοι και οι φιλόσοφοι. Όταν εκατόν εβδομήντα άνδρες κωπηλατούν στον ίδιο ρυθμό, το χάος της θάλασσας υποτάσσεται. Μετατρέψαμε το αλμυρό, άγονο νερό σε μια λεωφόρο που φέρνει πλούτο, δόξα και δημοκρατία στην Αθήνα. Ο Όμηρος και ο Ησίοδος μας έμαθαν ότι οι θεοί του Ολύμπου έβαλαν τάξη στο σύμπαν. Κι εμείς, ακολουθώντας τους, βάλαμε τάξη στη φύση". Τα χρόνια πέρασαν σαν το γρήγορο νερό του ποταμού. Ο Φίλιππος μεγάλωσε, έγινε κι αυτός κωπηλάτης, περήφανος πολίτης της μεγάλης ναυτικής αυτοκρατορίας. Όμως, η μοίρα των πόλεων, όπως και των ανθρώπων, είναι ευμετάβλητη. Ο Μεγάλος Πόλεμος με τη Σπάρτη ξέσπασε και μαζί του ήρθε το σκοτάδι. Το καλοκαίρι του 430 π.Χ., ο Φίλιππος βρέθηκε κλεισμένος μέσα στα Μακρά Τείχη της Αθήνας. Ένας τρομερός λοιμός, μια άγνωστη φονική ασθένεια, χτύπησε την πόλη. Το νερό, που κάποτε καθάριζε τα σώματα και τις ψυχές στις τελετουργίες, τώρα γινόταν μάρτυρας της απόλυτης εξαθλίωσης. Οι άνθρωποι, τρελαμένοι από τη δίψα και τον πυρετό, έπεφταν μέσα στα δημόσια συντριβάνια και στις δεξαμενές, πεθαίνοντας μέσα στο ίδιο το νερό που προσπαθούσαν να πιουν. Ο ιστορικός Θουκυδίδης, περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας, κατέγραφε με κρύο, χειρουργικό, θα έλεγα, ρόλο την καταστροφή. Είδε τον πολιτισμό, τους νόμους, τη σοφία της Αθηνάς και την ελπίδα του Ποσειδώνα να λιώνουν. Οι άνθρωποι σταμάτησαν να σέβονται τους θεούς και τους νόμους, καθώς έβλεπαν τους ευσεβείς και τους ασεβείς να πεθαίνουν το ίδιο γρήγορα. Η ευγένεια της δημοκρατίας σαρώθηκε από το αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης. Το λεπτό στρώμα πάγου του πολιτισμού είχε σπάσει... Ο Φίλιππος, αδύναμος, καθισμένος στις πέτρες της Ακρόπολης, κοιτούσε τη θάλασσα. Το φυλακτό από ξύλο ελιάς είχε χαθεί προ πολλού. Κατάλαβε τότε την αλήθεια που ο πατέρας του είχε παραλείψει να του πει. Η νέα τάξη του Δωδεκαθέου, οι τριήρεις, τα αρδευτικά κανάλια και τα μεγαλεπήβολα δημόσια έργα ήταν απλώς μια ανθρώπινη ψευδαίσθηση κυριαρχίας. Κάτω από το χρυσό προσωπείο των Ολύμπιων θεών, κάτω από την επιστήμη και τη λογική, κρυβόταν πάντα η Μοίρα και η Ανάγκη, αυτές οι αρχέγονες, τυφλές δυνάμεις που κυβερνούν το σύμπαν. Η Ανάγκη της φύσης (ο λοιμός, ο πόλεμος, η φθορά) δεν υπακούει σε νόμους πόλεων ούτε σε προσευχές. Είναι το ίδιο το νερό στην πιο αρχέγονη μορφή του... μπορεί να ποτίσει μια ελιά, μπορεί να ταξιδέψει μια τριήρη, αλλά μπορεί και να πνίξει μια ολόκληρη αυτοκρατορία αν η Μοίρα το ορίσει. Οι θεοί και οι άνθρωποι χτίζουν πάνω στην άμμο. Η Ανάγκη είναι το κύμα που, αργά ή γρήγορα, θα έρθει να σβήσει τα πάντα, θυμίζοντάς μας ότι είμαστε απλώς φιλοξενούμενοι σε έναν κόσμο που δεν μας ανήκει... ----------------------- Ένα περιστατικό στη γειτονιά έγινε αφορμή γι΄αυτή τη μικρή αναδρομή... Μια διαφορετική καλημέρα! #Αθήνα #Ιστορία #Δημοκρατία

Αν ήθελα να δώσω έναν τίτλο στην #Οδύσσεια του Νόλαν θα ήταν "Η Άλωση της Ιθάκης"... Φανταστείτε έναν αρχαίο, εύφορο και ιερό κήπο. Για χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι τον φρόντιζαν, έπιναν από το καθαρό νερό των πηγών του και έτρεφαν το πνεύμα τους με τους καρπούς του. Αυτός ο κήπος είναι η Οδύσσεια του Ομήρου. Ένας τόπος γεμάτος μέτρο, βαθιά φιλοσοφία, νόστο και την αυθεντική ψυχή του ελληνικού πολιτισμού. Ξαφνικά, στα σύνορα του κήπου εμφανίζεται ένας ξένος, πανίσχυρος κατακτητής. Έρχεται από μια μακρινή, λαμπερή αλλά πνευματικά στείρα αυτοκρατορία: το Χόλιγουντ. Αρχηγός του είναι ένας ικανός αλλά αλαζόνας στρατηγός, ο Κρίστοφερ Νόλαν. Ο ξένος αυτός πολιτισμός δεν ενδιαφέρεται να καταλάβει τη σοφία του κήπου. Θέλει απλώς να τον καταστήσει αποικία του και να τον φέρει στα δικά του, σύγχρονα μέτρα.Ο στρατηγός μπαίνει μέσα και αρχίζει το "έργο" του, παραμορφώνοντας τις πιο εμβληματικές μορφές του τόπου για να εξυπηρετήσει τη δική του ατζέντα. Παίρνει τη θεά Αθηνά, το σύμβολο της θεϊκής σοφίας, της στρατηγικής και του μέτρου, και τη μετατρέπει σε αερικό πίσω από μια ποπ φιγούρα της δυτικής κουλτούρας. Παίρνει την Ωραία Ελένη, την απόλυτη, μυθική προσωποποίηση της ομορφιάς που κίνησε χίλια καράβια, και την αποκόπτει εντελώς από τις ιστορικές και πολιτισμικές της ρίζες. Και σαν να μην έφτανε αυτό, εισάγει στον μύθο τον ρόλο του Σίμωνα, αυτού του μικροσκοπικού νανοπλάσματος που μοιάζει εντελώς ξένο με το ομηρικό σύμπαν, τοποθετημένο εκεί μόνο για να προκαλέσει εντύπωση και να γεμίσει τα πλάνα... Αυτός ο ξένος πολιτισμός αφαιρεί την ψυχή και την ταυτότητα του μύθου, κρατώντας μόνο τα ονόματα ως ένα γυαλιστερό περιτύλιγμα για να εντυπωσιάσει τις μάζες. Η ταινία του Νόλαν παρουσιάζεται σήμερα στο κοινό σαν ένα μεγαλοπρεπές "δώρο", μια εντυπωσιακή, τεχνολογικά άρτια υπερπαραγωγή σε οθόνες IMAX που υπόσχεται να τιμήσει το αρχαίο έπος. Όμως, όπως ακριβώς οι Τρώες άνοιξαν τις πύλες τους για να δεχτούν το ξύλινο άλογο, έτσι και οι θεατές υποδέχονται την ταινία με ενθουσιασμό. Στην πραγματικότητα, η "Οδύσσεια" του Νόλαν είναι ένας σύγχρονος Δούρειος Ίππος: μια κατασκευή που κρύβει μέσα της την ολική παραμόρφωση και την άλωση του ελληνικού πολιτισμού. Όταν τα φώτα της δημοσιότητας σβήσουν, το μόνο που απομένει είναι η λεηλασία της αυθεντικής ομηρικής ταυτότητας, αντικατεστημένης από τη δυτική, εμπορική κουλτούρα... -------------------------- If I had to give a title to Christopher Nolan’s #Odyssey, it would be "The Sacking of Ithaca"... Imagine an ancient, fertile, and sacred garden. For thousands of years, people tended to it, drank from its pure springs, and nourished their minds with its fruits. This garden is Homer’s Odyssey, a place defined by balance, deep philosophy, the bittersweet ache of nostos (the longing for home), and the authentic soul of Greek culture. Suddenly, a powerful foreign conqueror appears at the gates of this garden. He arrives from a distant, glittering, yet spiritually hollow empire: Hollywood. At the helm is a highly skilled yet arrogant general, Christopher Nolan. This foreign civilization has no interest in understanding the wisdom of the garden. They simply want to colonize it and reshape it according to their own modern standards. The general marches in and begins his "work," distorting the land's most iconic figures to serve his own agenda. He takes Athena, the very symbol of divine wisdom, strategy, and restraint, and turns her into an ethereal being behind a pop-culture figure of Western media. He takes Helen of Troy, the ultimate, mythical personification of a beauty that launched a thousand ships, and completely detaches her from her historical and cultural roots. And as if that were not enough, he forces the character of Simon into the myth, that tiny nano-creature who feels completely alien to the Homeric universe, placed there merely to shock the audience and fill the frame. This foreign civilization strips away the soul and identity of the myth, keeping nothing but the names as a glossy wrapping paper to impress the masses. Today, Nolan’s film presents itself to the audience as a grand "gift", a visually spectacular, technologically flawless blockbuster in IMAX theaters that promises to honor the ancient epic. Yet, just as the Trojans threw open their gates to welcome the wooden horse, audiences today welcome this film with excitement. In reality, Nolan’s Odyssey is a modern-day Trojan Horse: a construct that hides within it the total distortion and conquest of Greek culture. Once the spotlight fades, all that remains is the pillage of the authentic Homeric identity, replaced by a commercialized Western culture! #Οδύσσεια #Νόλαν #ΕλληνικόςΠολιτισμός

Στην αρχή του χρόνου, δεν υπήρχε τίποτα από όσα βλέπουμε γύρω μας σήμερα. Δεν υπήρχε ουρανός, δεν υπήρχε γη, δεν υπήρχαν άστρα. Το σύμπαν ολόκληρο ήταν ένα τεράστιο, σκοτεινό, χαοτικό αυγό... Μέσα σε αυτό το αυγό, κοιμόταν για χιλιάδες χρόνια ένας γίγαντας. Το όνομά του ήταν Πάνγκου! Όταν ο Πάνγκου ξύπνησε, βρέθηκε στο απόλυτο σκοτάδι. Ένιωσε να πνίγεται. Με μια αποφασιστική κίνηση, σήκωσε το τεράστιο τσεκούρι του και έσπασε το τσόφλι του κοσμικού αυγού. Τότε συνέβη το πρώτο θαύμα... Τα ελαφριά και καθαρά στοιχεία του αυγού ανέβηκαν προς τα πάνω και σχημάτισαν τον Ουρανό. Τα βαριά και θολά στοιχεία βυθίστηκαν προς τα κάτω και σχημάτισαν τη Γη. Όμως, ο Ουρανός και η Γη είχαν την τάση να ξανασμίξουν, απειλώντας ο ένας να πλακώσει τον άλλον. Ο Πάνγκου κατάλαβε αμέσως ποιο ήταν το δικό του καθήκον. Στάθηκε ανάμεσά τους. Με τα πόδια του πάτησε γερά στη Γη και με τα χέρια του σήκωσε ψηλά τον Ουρανό.Κάθε μέρα που περνούσε, ο Ουρανός ψήλωνε, η Γη γινόταν πιο παχιά, κι ο Πάνκου μεγάλωνε μαζί τους, κρατώντας τους σε απόσταση. Έμεινε εκεί, ακίνητος, σαν ζωντανός πυλώνας, για 18.000 ολόκληρα χρόνια. Χωρίς να παραπονεθεί, χωρίς να ζητήσει άλλη μοίρα. Ήταν ταγμένος να κρατά το σύμπαν σε ισορροπία! Όταν πια ο Ουρανός και η Γη σταθεροποιήθηκαν στη θέση τους, ο Πάνγκου, εξαντλημένος από την υπερπροσπάθεια αιώνων, έπεσε στο έδαφος και άφησε την τελευταία του πνοή. Αλλά η αποστολή του δεν τελείωσε εκεί. Ακόμα και στον θάνατό του, κάθε κομμάτι του υπηρέτησε τον σκοπό του: Η ανάσα του έγινε ο άνεμος και τα σύννεφα. Η φωνή του έγινε η βροντή. Το αριστερό του μάτι έγινε ο Ήλιος και το δεξί του η Σελήνη. Το σώμα του μεταμορφώθηκε στα βουνά, το αίμα του στα ποτάμια και οι μυώνες του στην εύφορη γη... Ίσως αυτή η εικόνα σας θυμίζει κάτι...Αν η εικόνα κάποιου που κρατά τον Ουρανό μακριά από τη Γη σας φαίνεται οικεία, είναι επειδή τα μεγάλα πνεύματα του αρχαίου κόσμου συναντιούνται! Στην Αρχαία Αίγυπτο συναντάμε την ίδια ακριβώς παράσταση: τον θεό του αέρα, Σου, που στέκεται με υψωμένα τα χέρια για να κρατήσει τη θεά του Ουρανού (Νουτ) μακριά από τον θεό της Γης (Γκεμπ), επιτρέποντας στη ζωή να αναπνεύσει. Εμείς οι Έλληνες, βέβαια, δεν θα μπορούσαμε να αφήσουμε τα πράγματα στην ησυχία τους. Στη δική μας κοσμογονία, ο Ουρανός πλάκωνε τη Γαία και έκρυβε τα παιδιά τους στα έγκατά της. Η λύση δόθηκε με σύγκρουση: η Γαία έδωσε ένα δρεπάνι στον γιο της, τον Κρόνο, κι εκείνος ακρωτηρίασε τον πατέρα του. Από τον πόνο του, ο Ουρανός τραβήχτηκε ψηλά και έτσι χωρίστηκαν οριστικά, αφήνοντας αργότερα το πεδίο ελεύθερο για να κυβερνήσει το Δωδεκάθεο. ------------------------- Τρεις διαφορετικοί πολιτισμοί, η ίδια ακριβώς ανάγκη. Για να υπάρξει ισορροπία, κάποιος έπρεπε να σταθεί στη μέση και να κρατήσει το βάρος. Είτε μέσα από τη θυσία (Πάνγκου), είτε μέσα από το καθήκον (Σου), είτε μέσα από την επανάσταση (Κρόνος), ο κόσμος προχώρησε επειδή "έκαστος εφ' ω ετάχθη"... Καλημέρα και καλή δύναμη σε όλους! #Κοσμογονία #Μύθοι #Ισορροπία

Δεν θα μπορούσα να μην σχολιάσω. Θα περιμένετε όλοι να διαβάσετε αρνητικά σχόλια. Και λογικό θα πω αφού είναι σε όλους σας γνωστή η άποψή μου για το ΥΠΠΟ μας! Όμως ένα "μπράβο" για την αποκατάσταση το οφείλω και θα το πω. Αλλά...υπάρχει και ένα αλλά! Ανακοινώνει, λοιπόν, ότι η δυτική όψη αποδίδεται στην "πληρέστερη δυνατή μορφή της". Η λέξη-κλειδί είναι το "δυνατή" και όχι η "αρχική". Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στην αρχιτεκτονική αποκατάσταση της δομής και την ανασύσταση των γλυπτών. Η πραγματικότητα για τη δυτική όψη, πέρα από τα κλεμμένα του Μουσείου στο Λονδίνο, περιλαμβάνει μόνιμες απώλειες και συνειδητές επιλογές των αναστηλωτών... Ας δούμε τι εννοώ. Η πρόσφατη αποκατάσταση, όπως εξηγεί η Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης, αφορούσε κυρίως τη γεωμετρία και τη στατική δομή του τριγωνικού αετώματος και όχι τα ίδια τα γλυπτά. Αποκαταστάθηκαν τρεις μεγάλοι ορθοστάτες (τοίχοι υποβάθρου) στο τύμπανο του αετώματος. Ο 6ος και ο 8ος ορθοστάτης διορθώθηκαν με τη συγκόλληση αρχαίων θραυσμάτων και νέου μαρμάρου. Ο 7ος ορθοστάτης είχε χαθεί ολοκληρωτικά και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από νέο πεντελικό μάρμαρο για να στηριχθεί σωστά η οροφή. Πάρα πολύ ωραία και μπράβο! Όμως η δυτική όψη έχει υποστεί ανεπανόρθωτες καταστροφές που κανένα αναστηλωτικό έργο δεν μπορεί να αναπληρώσει. Κατά την πολιορκία των Βενετών, μια βόμβα έπεσε στον Παρθενώνα. Όταν ο Μοροζίνι προσπάθησε να αποκαθηλώσει τα κεντρικά γλυπτά του δυτικού αετώματος (το θαυμαστό άρμα της Αθηνάς και του Ποσειδώνα) για να τα πάρει ως λάφυρα, τα σχοινιά έσπασαν και τα γλυπτά έπεσαν στο έδαφος και έγιναν κομμάτια. Αυτά τα τμήματα χάθηκαν για πάντα ή έγιναν ασβέστης στα χρόνια που ακολούθησαν. Τα εναπομείναντα αυθεντικά γλυπτά της δυτικής όψης (όπως ο Κέκροπας και η Καλλιρρόη) υπέστησαν τρομερή διάβρωση από το νέφος της Αθήνας τον 20ο αιώνα. Ο λόγος που η δυτική όψη θα έχει πάντα μέρη που λείπουν είναι και δεοντολογικός...Η σύγχρονη αρχαιολογία απαγορεύει την κατασκευή ψεύτικων αρχαίων γλυπτών για να γεμίσουν τα κενά.Τα αυθεντικά γλυπτά που διασώθηκαν έχουν μεταφερθεί στο Μουσείο Ακρόπολης για να προστατευτούν. Στο μνημείο έχουν τοποθετηθεί ακριβή αντίγραφα από τεχνητό λίθο. Με λίγα λόγια, όπου δεν υπάρχει ακριβής γνώση της μορφής ενός ανάγλυφου ή ενός γλυπτού, ο χώρος αφήνεται σκόπιμα κενός, ώστε ο θεατής να αναγνωρίζει τι είναι αυθεντικό και τι έχει χαθεί. Επομένως, για να ολοκληρώσω αυτή την εισαγωγή, η "πληρέστερη μορφή" που αναφέρει το ΥΠΠΟ αφορά την αρχιτεκτονική αποκατάσταση του σκελετού του ναού (που προστατεύει φυσικά το μνημείο από μελλοντικούς σεισμούς) και την απομάκρυνση των σκαλωσιών, αφήνοντας το μάτι να δει τις τέλειες αναλογίες του κτιρίου, έστω και με τις μόνιμες, ιστορικές του "πληγές". Όμως, γνωρίζουμε άραγε τι πραγματικά υπήρχε εκεί; Ίσως να έχετε διαβάσει ή ακούσει ότι "δεν ξέρουμε". Αυτός είναι ένας βολικός μύθος για όσους θέλουν να υποβαθμίσουν το μέγεθος της καταστροφής ή να δικαιολογήσουν την τωρινή κατάσταση. Διαθέτουμε αδιάψευστα στοιχεία: - Μόλις 13 χρόνια πριν από την καταστροφική έκρηξη του Μοροζίνι, ο Γάλλος ζωγράφος Jacques Carrey σχεδίασε το δυτικό αέτωμα σχεδόν ακέραιο. Γνωρίζουμε με ακρίβεια τη θέση κάθε μορφής: από την κεντρική σύγκρουση της Αθηνάς με τον Ποσειδώνα, μέχρι τον Κεκροπα, την Πάνδροσο, τον Ερμή, την Ίριδα και τους ποτάμιους θεούς (Κηφισό και Ιλισό). - Από τον Παυσανία μέχρι τους μεταγενέστερους περιηγητές, το θεματικό και συμβολικό πρόγραμμα του ναού ήταν πλήρως καταγεγραμμένο. Πολλοί σύγχρονοι αναλυτές προσεγγίζουν τον Παρθενώνα απλώς ως ένα "αισθητικό επίτευγμα" ή ένα "θρησκευτικό μνημείο". Αυτό είναι μια επιφανειακή ανάγνωση η οποία θα έλεγα ότι δεν τιμά όχι μόνο αυτούς αλλά και εμάς... Ο Παρθενώνας, στην πραγματικότητα, ήταν ένα πολιτικό και φιλοσοφικό μανιφέστο αποτυπωμένο σε μάρμαρο! Θα ξεκινήσω από τη Δυτική Όψη, που μου έδωσε και το ερέθισμα γι΄αυτό το μήνυμα,στην οποία αποτυπώνεται ξεκάθαρα το "Μήνυμα της Δημοκρατίας": Η έριδα Αθηνάς και Ποσειδώνα δεν ήταν απλώς ένας μύθος. Ήταν η ανάδειξη της διπλωματίας και της επιλογής. Οι Αθηναίοι επέλεξαν την ελιά (την ειρήνη, την παιδεία, την οικονομία) έναντι της τρίαινας (της ωμής βίας και της κυριαρχίας). Η πόλη αυτοπροσδιοριζόταν μέσα από τη λογική και όχι μέσα από τον καταναγκασμό (θυμηθείτε τι σας έχω γράψει για τη νέα ταξή του Δωδεκαθέου)... Για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία, ένας ναός δεν απεικόνιζε μόνο θεούς ή σφαγές, αλλά τους ίδιους τους πολίτες (τη διαδικασία των Παναθηναίων- Ζωφόρος). Οι άνθρωποι περπατούσαν δίπλα-δίπλα με τους θεούς. Ήταν η απόλυτη αποθέωση του ανθρωποκεντρισμού: ο άνθρωπος ως το κέντρο του σύμπαντος. Θα τη λέγαμε και "γιορτή της αυτογνωσίας"... Οι περίφημες αρχιτεκτονικές εκλεπτύνσεις (οι καμπυλότητες που κάνουν το κτίριο να φαίνεται ζωντανό και όχι άψυχο) δείχνουν ότι οι δημιουργοί του είχαν λύσει προβλήματα οπτικής και ψυχολογίας που η σύγχρονη αρχιτεκτονική δυσκολεύεται ακόμα να συλλάβει... Όλοι ανατρέχουν στον Ησίοδο και στον Όμηρο για να "συλλάβουν" την "αρχή". Όμως, εκεί πάνω στον Παρθενώνα, η ιστορία ξαναγράφεται από την αρχή, όχι από βασιλιάδες, αλλά από τους ίδιους τους ελεύθερους πολίτες! Οι θεοί δεν είναι πια απρόσιτοι δυνάστες. Στη ζωφόρο του Παρθενώνα, οι θεοί κάθονται ανάμεσα στους ανθρώπους και παρακολουθούν τη γιορτή της πόλης ως ίσοι προς ίσους. Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, ένας ναός δεν χτίζεται για να δοξάσει έναν ηγεμόνα ή μια δυναστεία, αλλά για να καθρεφτίσει την ίδια την κοινότητα των πολιτών. Το υποκείμενο της ιστορίας είναι πλέον ο άνθρωπος που σκέφτεται, ψηφίζει, δημιουργεί και υπερασπίζεται την πατρίδα του. Οι μαθηματικές αναλογίες του ναού (ο χρυσός αριθμός Φ) και οι αρχιτεκτονικές εκλεπτύνσεις δεν ήταν απλώς "διακοσμητικές". Ήταν η υλοποίηση της φιλοσοφικής ιδέας ότι το Σύμπαν διέπεται από Λόγο (λογική) και Αρμονία, και ότι η Δημοκρατία (όχι αυτή που γνωρίζουμε) είναι η εφαρμογή αυτής της συμπαντικής αρμονίας στην ανθρώπινη κοινωνία. Όταν το κράτος ή η παγκόσμια κοινότητα αντιμετωπίζει το μνημείο απλώς σαν έναν "τουριστικό πόλο" ή ένα "παζλ" που του λείπουν κομμάτια, χάνεται η ουσία. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν έχτισαν έναν σκελετό από μάρμαρο. Έχτισαν μια ιδέα για το πώς πρέπει να στέκεται ο ελεύθερος άνθρωπος απέναντι στον κόσμο. Αν θέλει κανείς να καταλάβει το απόγειο της ελληνικής συνείδησης και της ελευθερίας, η κορυφή του βράχου της Ακρόπολης είναι το πιο αδιάψευστο βιβλίο. Τα κείμενα μπορούν να αντιγραφούν, να παραποιηθούν, να λογοκριθούν ή να "κατασκευαστούν" ανά τους αιώνες από διάφορα καθεστώτα. Το μάρμαρο όμως, και η γεωμετρία που στέκεται εκεί πάνω για 2.500 χρόνια, δεν μπορούν να κρυφτούν. Ο Παρθενώνας είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η ιστορία μας δεν είναι μια ιστορία υποταγής σε μύθους, αλλά μια ιστορία κατάκτησης της λογικής και της ελευθερίας. Όποιος θέλει να καταλάβει τι σημαίνει "Έλληνας" και γιατι μας πολεμούν με μένος, πρέπει να κοιτάξει πώς οι δημιουργοί του ναού κατάφεραν να δώσουν υλική μορφή στην ίδια την έννοια του ελεύθερου πνεύματος! Καλημέρα σε όλους! #Παρθενώνας #Αρχιτεκτονική #Δημοκρατία

Η Κοβέσι προσέφυγε στον Άρειο Πάγο κατά της απόφασης της Ελληνικής κυβέρνησης (δια του ΑΔΣ) για την θητεία των Ευρωπαίων εισαγγελέων. Απίθανο μου φαίνεται να δικαιωθεί από το παράρτημα του Μαξίμου, οπότε θα πάει στο ευρωπαϊκό δικαστήριο (όφειλε να εξαντλήσει τα εθνικά μέσα). Όχι πως απασχολεί τον Μητσοτάκη, αλλά δεν το λες και παράσημο να σε πηγαίνει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στην Ευρωπαϊκή δικαιοσύνη. Θα μου πεις εδώ παρακολουθούσε το σύμπαν, αυτό θα τον ενοχλήσει... #Ελλάδα #Δικαιοσύνη #ΕΕ

Οι εργάτες της #ΒΙΟΜΕ αποχαιρετούν τη Νικόλ Ααα ρε Νικόλ... !!! Όταν ήρθες στην ΒΙΟΜΕ έμοιαζες ένα φοβισμένο παιδί λες και ήσουν 12 χρόνον ντρεπόσουν να μιλήσεις. Μέχρι την στιγμή που άνοιξες την καρδιά σου και τα είπες όλα όπως τα ένιωθες. Άνοιξες τα φτερά σου... μα δεν χωρούσες στο σώμα σου πλέον και όλο ανέβαινες ψηλότερα με τα δικά σου φτερά μα δεν χωρούσες στο τόπο σου δεν χωρούσες στη χώρα σου δεν σε χωρούσε όλη η γη! Γιατί Νικόλ η γη είναι πολύ μικρή για παιδιά σαν εσένα γιατί εσύ είσαι παιδί του σύμπαντος. Δεν ξέρουμε αν υπάρχουν άγγελοι μα αν υπάρχουν είμαστε σίγουρ@ πως ήδη είσαι ανάμεσα τους, γιατί Νικόλ μόνο ο ουρανός μπορεί να σε χωρέσει. Αντίο συναδέλφισσα! -- Οι εργαζόμενοι της Συνεργατικής ΒΙΟ.ΜΕ #antireport #ΒΙΟΜΕ #εργάτες #αντίο

Ανακαλύφθηκε ένας ασυνήθιστος γαλαξίας, γνωστός ως XMM-VID1-2075, από το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb, ο οποίος δεν δείχνει κανένα σημάδι περιστροφής, προκαλώντας αμηχανία στους αστρονόμους, καθώς κάτι τέτοιο θεωρείται αναμενόμενο για γαλαξίες που σχηματίζονται στο πρώιμο Σύμπαν. #Γαλαξίας #JamesWebb #Αστρονομία

Αστρονόμοι ανακάλυψαν 20 αρχαία άστρα με χαμηλή περιεκτικότητα σε μέταλλα που πιθανόν ανήκαν σε έναν πρώιμο γαλαξία ονόματι «Loki», ο οποίος συγχωνεύθηκε με τον δικό μας γαλαξία πριν από περίπου 10 δισεκατομμύρια χρόνια, προσφέροντας πολύτιμες πληροφορίες για την ιστορία του γαλαξία και του Σύμπαντος. #Γαλαξίας #ΧημικήΣύνθεση #Σύμπαν