Search

De smoes van het OM dat ze overbelast zijn, gaat niet meer op. Ze hebben kennelijk alle tijd om een aangifte op te pakken van twee dames die zich beledigd voelden door uitspraken in een satirisch programma van twee jaar geleden. Die zaak willen ze nu zelfs nog breder tillen door te stellen dat deze uitspraken een voedingsbodem zouden zijn voor geweld tegen vrouwen. Wat een BS. In 2024 werden er ongeveer 7000 aangiften van ernstige misdrijven (geweld, zeden, overvallen etc.) direct afgewezen, mede vanwege… iets met gebrek aan capaciteit. Het is beschamend en triest dat slachtoffers van echt geweld moeten horen dat er geen capaciteit is en dan lezen dat voor een 'belediging' wel tijd is. En maar afvragen waarom er zoveel wantrouwen is... #justitie #geweldtegenvrouwen #satire

Twee jaar geleden grapjes gemaakt over de omvang van twee dames. Uitzending was nog geen 24 uur online. En nu voor een meervoudige kamer (3 rechters) moeten verschijnen terwijl er duizenden zware zaken op de plank blijven liggen. En een OM dat ons geweld tegen vrouwen in de schoenen schuift. #rechtspraak #geweldtegenvrouwen #media

CNV-voorzitter Hans van den Heuvel, houdt in #Buitenhof net als FNV-voorzitter @hansspekman voet bij stuk: bezuinigingen van tafel. Als dat van tafel is, gaan we wél graag in gesprek over preventie, mensen aan het werk houden en mensen aan het werk krijgen. Dat is het echte probleem. Die twee dames aan tafel, Maaike Schoon en Fleur Bremer doen eerst alsof ze achterlijk zijn, Van den Heuvel niet snappen, dus blijven ze doorvragen. Naarmate het gesprek vordert en Van den Heuvel standvastig blijft, trekt Fleur Bremer een samengeknepen gezicht alsof ze naar Wilders 2.0 zit te luisteren. Bizar hoe bepaalde journalisten zich verheven voelen boven iedereen met een mening die anders is dan de enige 'juiste' mening uit hun eigen bubbel. #Buitenhof #AfbraakSocialeZekerheid #Journalistiek #Buitenhof #SocialeZekerheid #Journalistiek

Je vois la polémique autour de l’aumônier militaire. Quelle hypocrisie. Le nombre de prêtres que j’ai vu transformer des sermons en plaidoirie politique les veilles d’élections, en tribune pro-migrants et pro « vivre ensemble ». Jamais vu ayant de lavage de cerveau de vieilles dames que dans les églises. Et là t’en a un, un seul qui ose dire autre chose et on lui tombe dessus ? Mais quelle énorme blague. #hypocrisie #religion #politique

9/11 en Joe, de taxichauffeur uit Queens. Ik kan mij de eerste keer dat ik New York bezocht nog goed herinneren. Ik had een rechtstreekse vlucht geboekt vanaf Schiphol naar New York met de inmiddels legendarische Boeing 747 waar de KLM toendertijd nog mee vloog. Bij dit soort lange vluchten maakte ik er altijd een gewoonte van om een vlucht in de avond te boeken, bij voorkeur business-class, zodat ik kort na het opstijgen kon proberen om de slaap te vatten, uiteraard met de insteek dat ik dan uitgerust in New York zou arriveren. Helaas had ik maar drie dagen om de stad te verkennen omdat ik later die week in San Francisco moest zijn voor een conferentie over de laatste ontwikkelingen in de computerindustrie. Pakweg acht uur na wheels-up in Amsterdam landden wij op JFK Airport en nog geen half uur later zat ik, samen met m’n bagage, in een taxi onderweg naar downtown New York. De taxichauffeur, hij had zich voorgesteld als Joe, kwam uit Queens, zijn onmiskenbare accent liet daar geen enkele twijfel over bestaan. Joe was een sympathieke dertiger die duidelijk positief en vol in het leven stond, dat bleek overduidelijk uit zijn houding en manier van praten. Nadat hij begreep dat ik uit Nederland kwam vroeg hij mij vervolgens de oren van het hoofd over het Nederlandse drugsbeleid, de coffeeshops in Amsterdam en uiteraard, hoe kon het ook anders, de wereldberoemde Rosse Buurt. Terwijl we het hadden over de schaars, en uitdagend, geklede dames achter glas op de Oudezijds gaf hij mij zijn visitekaartje en deed hij z’n zonnebril half naar beneden terwijl hij, over de rand van z’n bril, mij een vette knipoog gaf en op het hart drukte dat ik hem kon bellen als ik behoefte had aan wat ‘gezelschap’. Hij voegde eraan toe dat ik hem daarnaast ook dag en nacht kon bellen op datzelfde nummer als ik ergens naartoe wilde in New York. Ik bedankte hem vriendelijk en glimlachte terwijl ik hem op het hart drukte dat ik geen behoefte had aan het gezelschap waar hij op doelde. Terwijl we Manhattan binnen reden, en de wolkenkrabbers aan weerszijden voorbij schoten, was Joe inmiddels al halverwege z’n levensverhaal. Van zijn aanmelding bij het Amerikaanse leger op zijn 19e, zijn eerste huwelijk, tot aan de dagelijkse beslommeringen van een taxichauffeur in New York. Terwijl Joe honderduit vertelde en ik af en toe vragen stelde werd mijn blik gevangen door de Twin Towers in de verte, een niet te missen aanblik van twee gigantische kolossen die overal bovenuit staken. Ik kan me nog goed herinneren dat de ingeving die ik toen kreeg mij altijd is bijgebleven. De Twin Towers gaven mij het gevoel van twee imposante bewakers, bewakers die dag en nacht de wacht hielden over de inwoners van New York, onverzettelijk en altijd waakzaam. De taxi stopte bij het Marriot-hotel op Times Square waar ik een kamer had geboekt. Terwijl ik uitstapte en Joe mijn bagage uit de achterbak haalde, liet ik alles even op mij inwerken, dit was tenslotte het kloppende hart van New York. Nadat ik mijn bagage van Joe had aangepakt en hem $20 fooi had gegeven liep hij terug naar zijn taxi waarbij hij met z’n hand het ‘bel-mij’ gebaar maakte terwijl hij breeduit lachte. Ik stak eveneens breeduit lachend en enthousiast m’n duim op terwijl ik de lobby van het hotel in liep, er vanuit gaande dat ik Joe nooit meer zou spreken. De reden dat ik gekozen had voor het Marriot-hotel was uiteraard vanwege de ligging en het magnifieke uitzicht over New York. Dit uitzicht viel absoluut niet tegen nadat ik op de één na bovenste etage was aangekomen en de gordijnen van m’n hotelkamer open had gedaan. Integendeel, het was alles waar ik op gehoopt had, wat een prachtige stad en wat een uitzicht. Het was een jaar later dat die imposante Twin Towers, die decennialang zo bepalend zijn geweest voor de skyline van New York, letterlijk geveld werden door een niet aflatende haat tegen het Westen, op islamitische leest geschoeid terrorisme, een Jihad tegen Amerika en het Amerikaanse volk. Vaak heb ik mij toen afgevraagd hoe het Joe de taxichauffeur is vergaan op 11-september 2001, en of hij getuige is geweest van deze tragedie terwijl deze zich letterlijk voor zijn ogen afspeelde? Ik had zijn visitekaartje bewaard en al eens een poging gewaagd om een email te sturen naar het adres wat erop stond, maar dat adres bestond helaas niet meer. Pas een jaar later, wederom rond 11-september, heb ik toch de moed bij elkaar geraapt en z’n nummer gedraaid. Ik ging ervan uit dat dit nummer waarschijnlijk ook niet meer in gebruik zou zijn en mocht dat wel het geval zijn dan was mijn inschatting dat de kans dat hij zich onze ontmoeting zou herinneren wel heel erg klein zou zijn. Toen de telefoon overging en een stem met een overduidelijk accent uit Queens opnam, een stem die ik overigens meteen herkende, vroeg ik direct op de man af of hij zich die Nederlander nog herinnerde van een taxi rit naar het Marriot-hotel van een aantal jaar geleden? Het duurde een paar seconden voordat hij enthousiast reageerde met ‘Of course I remember you, the Red-Light District guy from the Netherlands’, wat mij gelijk breeduit deed glimlachen. Zo begon een geanimeerd gesprek dat veel langer duurde dan de taxirit van JFK Airport naar het hotel van een aantal jaar geleden. Een geanimeerd gesprek waarin Joe al vrij snel met een regelmatig van emotie brekende stem vertelde over wat hij allemaal had meegemaakt op die dinsdag in september, toen ruim twee jaar geleden. Joe was letterlijk en figuurlijk getuige geweest van zowel het allerbeste als het allerslechtste waar de mensheid toe in staat is. Hij vertelde over hoe hij met zijn taxi gewonden naar ziekenhuizen had gebracht, hun letsel vaak veroorzaakt door vallend puin. Over hoe hij de chaos, paniek en angst heeft gezien in de ogen van de mensen die net hun vege lijf hadden weten te redden. Over hoe zijn neef, die onderdeel was van één van de brandweerkorpsen die in de eerste uren veel mensen uit de gebouwen heeft kunnen halen, uiteindelijk nooit is teruggevonden onder het puin. Joe’s stem sloeg over toen hij vertelde hoe trots hij was op zijn neef, en zijn collega brandweerlieden, die het ultieme offer hebben gebracht in hun pogingen om mensen uit de gebouwen te redden. Tijdens dit gesprek kreeg ik meerdere keren een brok in mijn keel en moest ik m’n tranen bedwingen toen ik Joe hoorde worstelen met z’n emoties terwijl hij zo goed mogelijk verslag deed van hetgeen hij had meegemaakt. Ik moet ieder jaar aan dit telefoongesprek denken als 11-september dichterbij komt. Dit gesprek van inmiddels ruim twintig jaar geleden, een indringend, persoonlijk en geëmotioneerd gesprek met een ooggetuige van 9/11 die op ground zero er alles aan gedaan heeft om het verschil te maken. Ik hoop dat het goed met je gaat Joe, dat je gelukkig bent en een positieve draai aan je leven hebt kunnen geven na deze immense tragedie. Dank voor alles wat je hebt kunnen doen en de talloze mensen die je op die 11e september in veiligheid hebt kunnen brengen. #911 #NewYork #Herinneringen

Wederom twee fantastische ideeën van twee oliedomme @D66 dames. De ene, Stientje van Veldhoven, presenteert raamfolie als het ei van Columbus om energie te besparen. De andere, Hanneke van der Werf, wil Rusland gaan aanvallen. Waar halen ze zulke onbenullen toch vandaan. https://t.co/ukPbBwCItX #D66 #energiebesparing #politiek

Als je raamfolie op je ruiten plakt dan scheelt dat op gasrekening, slim! En beter nog: als we in Rusland gaan bombarderen zoals @D66 kamerlid Van der Werf voorstelt, dan helpt dat folie ook nog eens tegen rondvliegend glas hier. Slimme dames daar bij D66. Mannen ook briljant. #energie #D66 #slimheid

Alleen aan dwangsommen: 100 miljoen. De dames en heren politici hebben er samen met de rechters & advocaten een oncontroleerbaar zootje van gemaakt. Gelukkig gaan de belastingen omhoog om deze puinhoop te betalen. Natuurlijk weten we niet aan wie het ligt. https://t.co/QWgEspBjuP #politiek #belasting #rechtspraak

Les néo-convertis insolents Le converti politique est plus bruyant que le fidèle de toujours. Certainement il a une dette à payer, un passé à faire oublier ou encore une loyauté à démontrer au risque de voir d’autres le dépasser . À coup de posts sur les réseaux ou de diatribes sur les plateaux, ils sont les seuls à attaquer violemment avec une insolence naissante. Rassurez-vous que eux même se découvrent insolents du jour au lendemain, parce que c’est plus l’instinct de survie qui parle au détriment de la raison. Vous et moi savons que vous n’êtes pas partis du camp des PATRIOTES pour une divergence de ligne comme vous le prétendez, mais partis parce que le PARTI ne garantissait plus l’accès aux postes et privilèges après des années de combat et deux ans dans l’exécutif. Encore que, celui que vous prétendez défendre aujourd’hui, vous ne l’aimez pas, vous ne le respectez pas ( avec tout ce que vous disiez sur lui dans un passé très récent ) et vous n’allez pas non plus mourrir pour lui. Ce qui est drôle est que , lui même le sait. Par ailleurs, il faut regarder notre société de face et déceler un fait : pour toute une catégorie très importante , la politique n’a jamais été un engagement mais un ascenseur social. On y monte là où la porte s’ouvre, et la porte s’ouvre là où est le pouvoir. Et une fois dedans, tous les moyens sont bons pour y rester, car hors de question d’abandonner le nouveau train de vie débloqué. Oui c’est vrai qu’il est vraiment doux de passer de la classe prolétaire à la classe dirigeante, sans effort. Faites bien preuve de retenue, Messieurs Dames. J’y reviendrai … D’ici là, Regardez-vous dans la glace et soyez sage. #politique #societe #ascenseurSocial

Waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt. Maar dit is iets anders en kwalijker. Dit is je compleet afsluiten voor de kijk, ervaringen en meningen van anderen. Zo leren we nooit. En let op, dames en heren, de corona-aanpak zit inmiddels in de Wet Publieke Gezondheid opgenomen. https://t.co/XgR55XvtUo #foutenmaken #leerproces #publiekegezondheid

Dames heren ook, goedemorgen. Het is vanochtend regenkracht 8! 8! Ga niet naar buiten als het niet strikt noodzakelijk is. Doe iets op uw hoofd. Stap niet in een plas. Vermijd door het veranderende klimaat en Trump en Israël en de boeren veroorzaakte modderstromen! Luister naar de mededelingen op NPO! Maar nu eerst thee en beschuit. #Weer #Klimaat #Veiligheid

Als je de indruk hebt in Damascus, Asmara of Dubai te zijn ipv in Leidschendam dan lijkt die vraag mij gerechtvaardigd. En gezien het enorme aantal zwaar gesluierde meisjes en dames kan ik je verzekeren dat een gedeeld begrip van ‘Nederland’ daar erg ver weg is, zoniet volstrekt afwezig. #Nederland #cultuur #integratie

Aly Diouara touche 7 600 euros brut par mois. Selon l'INSEE, ce traitement le place dans les 5% des salariés les mieux payés de France. Il est néanmoins éligible à un logement social. C'est la France ultralibérale Messieurs-dames. #France #Inégalités #Salaire

« Il est temps que nous demandions que les premières dames fassent également partie des personnes concernées par la déclaration de patrimoine. Pour moi, certaines peuvent être des personnes susceptibles de détourner des biens ou des deniers publics, ou même servir de prête-noms à leurs maris. Il faut vraiment que nous pensions à cette question. Comment expliquer que certaines femmes dont on savait qu’elles n’avaient pratiquement aucun moyen financier se retrouvent aujourd’hui à distribuer des milliards ? C’est louche, surtout lorsqu’il s’agit de notre argent, l’argent public. » Honorable Seynabou Yacine Sambe #Transparence #Éthique #FinancesPubliques

Le macronisme On pourrait croire que le macronisme n’est qu’une affaire de grands gestes, de fanfare dissonante, de sourires calibrés, de phrases écrites par des cabinets de conseil mafieux qui résonnent dans les micros comme des éjaculations adulescentes dans les latrines d’un collège entre deux coups de théâtre. Mais non. Il commence plus bas. Beaucoup plus bas. Sur les genoux cagneux, les gorges avides, les langues tendues. Entre la promesse oubliée, la providence écartelée et la mort sur ordonnance. Sans que personne ne s’excuse. Il s’installe. Un jour on remarque que le voisin ne parle plus de ses roses mais de sa facture d’électricité. Que les journaux répètent les mêmes mots jusqu’à ce qu’ils ne veuillent plus rien dire. Que les rues se vident plus tôt et que les forces de l’ordre restent, elles, un peu plus longtemps. Le macronisme, c’est aussi ça : le droit de se faire expliquer que l’on n’a rien compris, que l’on est en retard, que l’on est rien, rien sinon une ingérence de l’intérieur, une cellule cancéreuse à éradiquer que l’on résiste au progrès parce qu’on a mal aux pieds à force de marcher pour garder ce qu’on a encore. On le reconnaît dans les détails ordinaires : le paysan qui compte ses centimes comme on compte les cartouches, la caissière qui sourit encore parce qu’on lui a dit que c’était professionnel, les deux vieilles dames qui parlent de la pluie à voix basse, comme si même le temps pouvait être sanctionné. Il laisse des trous. Dans les nappes. Dans les dossiers. Dans les silences entre ceux qui travaillaient ensemble et qui maintenant se demandent qui sera le prochain à disparaître du tableau Excel. Et le soir, quand on éteint la lumière, il est toujours là. Pas bruyant. Pas théâtral. Juste présent. Comme quelqu’un qui a pris la dernière chaise dans une salle bondée, qui s’assoit lentement, et qui vous regarde en disant, très calmement : « C’est pour votre bien. » Puis qui éteint, lui aussi, la lumière. #macronisme #politique #société