95% of PM skills/dogma are hopelessly out of date/irrelevant Historically PMs did things like tightly manage scope and prioritise key features as they were constrained by developer capacity and UI usability Today agents write code and agents also use the features for users. #ProjectManagement #Agile #TechInnovation #Nospecificcountriesmentioned.
È così che la storica retorica dell’impegno è trasmutata nel dogma contemporaneo del “merito”, abbracciato tanto dai neoliberisti di sinistra quanto da Giorgia Meloni, che vi ha persino intitolato un ministero. #linguaggiopolitico #berlusconismo #meritocrazia
Habrá que resistir: defender el debate, contra la imposición del dogma, y el derecho incontestable a disentir y pensar más allá de las mareas. Los que nos persiguen, no buscan matar nuestro pensamiento, sinó matar nuestro derecho a pensar en libertad https://t.co/So3y4shUea #LibertadDePensamiento #DebateAbierto #DerechoADisentir #Nospecificcountriesarementionedinthetweet.
To typowa dla komuny selekcja negatywna. Wynoszenie na urzędy prostaczków, którzy wszystko jej zawdzięczają i ślepo wierzą w jej dogmaty. Przez to wykonują jej przykazania z charakterystyczną nadgorliwością. Te proste dziewczę to typowy przykład: https://t.co/EfjtYoSuqm #komuna #polityka #negatywnaSelekcja
De beantwoording van de @MinPres op het blokje #zorg was een aanéénrijging van gratuite hallucinaties. Teveel om hier te ontleden. Al deze dogma’s komen aan bod in mn nieuwe boek over de zorg. De komende weken moet ik vooral mn tijd besteden aan de afronding 🙏🏻 #zorg #gezondheidszorg #boek
No és normal l’assetjament violent q pateix la gent d’AC, però encara és menys normal q es trobi normal. Tots aquests grupuscles q s’autoanomenen "antifeixistes", tenen actituds intolerants molt pròpies d les dogmàtiques més agressives d l’extrema esquerra https://t.co/rRcmn4DQNC #Assetjament #Antifeixisme #ExtremaEsquerra #Nocountrycodesarementionedinthetweet.
📈Cena plynu letí raketově vzhůru. V současné době již atakuje hranici 80 EUR z MWh. Alice Weidel otevřeně říká, že v případě, že se AfD ujme v Německu vlády, tak poletí do Ruska koupit levný plyn sankce nesankce. To samé prosazuji i já pro Českou republiku. Je mi úplně ukradené, že mi ti kašpaři z pětiopozice budou zase nasazovat proruské nálepky. Jediné, co dokázali, bylo to, že v roce 2022 (když cena plynu přesáhla 300 EUR) nechali díky své pomatené dogmatické ideologii naše rodiny i podnikatele naprosto na holičkách. Pro mě není na prvním místě ideologie. Pro mě jsou na prvním místě naši občané. Neexistuje plyn totalitní a demokratický. Existuje pouze LEVNÝ a DRAHÝ. V Německu už to pochopili a našli odvahu zvolit lidi, kteří hájí zdravý rozum bez ohledu na to, co o nich píší zkorumpovaná média. Jedinou otázkou nyní zůstává, zda to dokážeme i my. Jestli budeme dál poslušně volit podle toho, co nám diktují bruselští patolízalové, nebo najdeme odvahu si zvolit skutečnou změnu. Je to jen na nás 🇨🇿 J. Rajchl #plyn #ČeskáRepublika #politika
Esistono 6 sessi biologici. Poi, si avvicinano le elezioni di mid-term e i sessi tornano 2. Nella grande ritirata dal woke, si aggiunge il senatore dei dem americani James Talarico che ammette di essere stato un po’ generoso nel conteggio dei sessi biologici e ora invece fa retromarcia, con l’avvicinarsi delle elezioni di novembre in USA. Era tutto esagerato, impreciso, strumentale ed è stato fatto passare come dogma. #Sessi #Elezioni2024 #Woke
"Si no quieren que se convierta todo esto en un chollazo enorme para la extrema derecha, esa que tanto decimos que hay que combatir, realmente tienen que darse prisa, espabilar, porque están en la fase en la que toda España se crea que la mentira se ha elevado a categoría de dogma, el antes, el momento y el después"
Vi har redan schabblat bort hälften av vår kärnkraft pga naiva, dogmatiska politiker. Låt inte Mp, V och C schabbla bort resten. För det kommer de att göra och S kan inte hålla emot om de vill ha kvar makten (vilket de alltid vill). #Kärnkraft #Politik #Sverige
„Ve Francii po ženách nechceme, aby zmizely z veřejného prostoru. Žádné dogma ani náboženství nestojí nad zákony republiky,“
Ich werde jetzt erst einmal nicht in die News schauen. Das Entsetzen und Selbstmitleid der demonstrativen #AfD Gegner erspare ich mir. Sie wurden gewarnt. Immer wieder. Doch sie haben mit ihrem selbstverliebten Dogmatismus den AfD-Erfolg mitbefeuert. Und tun es weiter. #AfD #Politik #Gesellschaft
Hier ziet u een foto van Alice Weidel, de co-voorzitter van AfD. De komende weken zal deze vrouw in onze mainstreammedia ongetwijfeld worden voorgesteld als de nieuwe Hitler. Geloof ze niet! Volgens het leger aan luie EU-ambtenaren en de mainstreammedia, die momenteel helemaal over hun toeren gaan, is een vrouwelijke politica die lesbisch is en getrouwd is met een Indiase vrouw blijkbaar een extreemrechtse nazi. Het gaat nochtans om een bijzonder intelligente en hoogopgeleide vrouw: voormalig topbestuurder bij Goldman Sachs, doctor en iemand die erin slaagde om in relatief korte tijd vloeiend Chinees te leren. Ik ben blij dat er in Duitsland eindelijk een intelligente vrouw klaarstaat die de moed heeft om Europa een andere richting uit te duwen. We hebben decennialang genoeg incompetentie, ideologische dogma’s en politieke lafheid gezien. Europa heeft geen behoefte aan nóg meer van hetzelfde. Het is tijd voor leiderschap. Tijd voor gezond verstand. Tijd voor verandering! #AliceWeidel #AfD #Leiderschap
Julia Kuokkasen teos Kremlin kasvattama kuvaa hänen kokemuksiaan ja muutostaan Neuvostoliiton dogmaattisista opeista kohti kriittistä ajattelua, joka avautui sodan myötä, paljastaen venäläisen imperialismin juuret ja sen vaikutukset nykypäivän Venäjälle. #Venäjä #Neuvostoliitto #Kirja-arviot
La Banque centrale européenne, toujours aussi dogmatique, avec un but unique : stabiliser les prix. La lutte contre l'inflation comme obsession (allemande). Nos économies sont déjà en récession, mais la BCE veut relever les taux ! Une lutte doit être engagée, dans la durée. Pas https://t.co/WTaBn2UZ88 #BCE #inflation #récession
Wekenlang pompen Europese leiders en hun huisjournalisten hetzelfde verhaal de ether in: Rusland heeft Duitsland “aangevallen” met een drone in Leipzig. Alsof Poetin persoonlijk een quadcopter over de startbaan heeft gestuurd. Wat gebeurde er werkelijk? Op 4 augustus 2026 werd bij Leipzig/Halle een drone met explosieven gevonden, vlak bij Oekraïense Antonovs die wapens en munitie vervoeren. De ontsteker faalde. Leipzig is bovendien geen willekeurige luchthaven: het is een NAVO-logistiek knooppunt en een belangrijke doorvoerhaven voor Oekraïne. Op 1 september wees Duitsland officieel naar Moskou. Zoals gewoonlijk… Over Nord Stream zwijgt diezelfde club inmiddels doodleuk. Daar gold jarenlang één dogma: Rusland had zijn eigen pijpleidingen opgeblazen. Vandaag ligt er een Duitse aanklacht tegen een Oekraïense verdachte. Aanklagers stellen dat een groep met een militaire achtergrond de sabotage in 2022 uitvoerde “in opdracht van Oekraïense staatsorganen”. En uiteraard trekt geen enkele Europese leider zijn eerdere stelligheid in. Geen journalist die nu dezelfde morele verontwaardiging aan de dag legt als bij Leipzig. Selectieve verontwaardiging is geen journalistiek; het is propaganda met een Brusselse kop. Dan is het natuurlijk extra mooi wat er ondertussen in de Verenigde Staten gebeurt. President Trump zei gisteren, toen hem precies naar dit Leipzig-verhaal werd gevraagd: hij spreekt Poetin, hij kent hem en Poetin is niet van plan NAVO-gebied aan te vallen. Einde verhaal. Geen theater over artikel 5. Wat ben ik oprecht blij dat er in het Witte Huis iemand zit die een pak intelligenter is dan onze dwaze Europese leiders. Het meest beschamende is echter de hypocrisie in Europa. Dezelfde “hoeders van onze veiligheid” hebben de Europese industrie systematisch de nek omgedraaid. Draghi schreef in 2024 al zwart op wit dat Europese bedrijven destijds twee tot drie keer zoveel betaalden voor elektriciteit als in de VS en vier tot vijf keer zoveel voor gas. Die kloof is niet gedicht. In 2026 liggen de Europese groothandelsprijzen opnieuw een veelvoud hoger dan de Amerikaanse Henry Hub, vaak vijf tot zeven keer, met nog hogere pieken. LNG per schip is geen vervanging voor pijplijngas; het is een duur noodverband dat de chemie, meststoffenindustrie, glas- en staalsector kapotmaakt. Fabrieken sluiten, investeringen vertrekken en banen verdwijnen. En de reactie uit Brussel, Berlijn en Den Haag? Nog een sanctieronde, nog een morele preek, nog een persconferentie over “weerbaarheid”. Rusland zwartmaken is goedkoop. Vrede sluiten, of op zijn minst een energieakkoord bereiken dat onze industrie overeind houdt, is politiek riskant. Daarom gebeurt het niet. Europese leiders hebben geen plan voor concurrentiekracht; ze hebben een vijandbeeld. Zolang dat vijandbeeld de camera’s vult, hoeft niemand uit te leggen waarom gas hier acht keer duurder kan zijn dan aan de overkant van de oceaan, waarom de middenklasse daarvoor de rekening betaalt en waarom “veiligheid” vooral lijkt te bestaan uit het exporteren van oorlogslogica, terwijl onze eigen basisindustrie langzaam implodeert. Wanneer snappen ze het eindelijk? Of willen ze het simpelweg niet snappen, omdat vrede hun hele verhaal onderuit zou halen? #Rusland #Energiecrisis #Propaganda
Eindelijk komt de @2eKamertweets tot leven. Althans, twee dapperen, @UlysseEllian en @DiederikBoomsma durven het aan om het dogma dat de politiek NOOIT kritiek levert op een uitspraak van de de @RechtspraakNL -want DE RECHTSSTAAT!- te doorbreken. Hoogste tijd, want iedereen die anno 2026 nog steeds niet ziet dat de rechtsstaat is gekaapt door wokelinks @D66 en @progressiefned, is ziende blind en horende doof. #Politiek #Rechtsstaat #Kritiek
Por Que o Seu Salário Encolhe Quando o PIB Cresce Entre o optimismo triunfante do PIB e a asfixia silenciosa de quem trabalha, Portugal descobriu uma nova modalidade olímpica: tributar como no Norte da Europa, produzindo como na periferia. Há uma arte muito particular na retórica financeira do Estado: a capacidade de vestir a contabilidade de uma sobriedade tão técnica que qualquer protesto do contribuinte parece um traço de analfabetismo funcional. Se o PIB cresce dois vírgula qualquer coisa por cento e o desemprego recua para patamares historicamente baixos, o cidadão é delicadamente convidado a juntar-se ao coro de aclamação. Quando os profetas da calculadora nos acenam com a "boa conjuntura", o debate político costuma dar-se por encerrado. Afinal, como ousar contestar a prosperidade quando ela vem chancelada por gráficos em papel cavalinho? O problema é que a realidade tem a péssima mania de não ler as notas de imprensa dos governos. E, quando a folha de cálculo é confrontada com a vida concreta, a aritmética oficial começa a revelar as suas fracturas. A Ilusão do Indicador Agregado: Carga vs. Esforço O grande truque de mágica das últimas décadas residiu em concentrar a atenção pública num único conceito: a carga fiscal. Ouve-se nos corredores do poder, com o ar compenetrado de quem recita um dogma, que a arrecadação de impostos em relação ao PIB em Portugal está "perfeitamente alinhada com a média europeia". E assim se arruma o assunto. O que este sacerdócio do número prefere omitir é uma distinção elementar que qualquer família faz ao fim do mês: uma taxa de 35% cobrada a quem ganha três mil euros não produz a mesma dor que essa mesma taxa aplicada a quem subsiste com mil. Para desarmar esta narrativa, a matemática do quotidiano é mais didáctica do que qualquer tratado de finanças públicas: • O Cidadão A (Dinamarquês): Ganha 4.000 euros por mês. O seu Estado cobra-lhe uma carga fiscal elevadíssima de 40% (1.600 euros). Sobram-lhe 2.400 euros líquidos na conta para viver, consumir e poupar. • O Cidadão B (Português): Ganha 1.000 euros por mês. O Estado cobra-lhe uma carga teoricamente "mais baixa" ou "na média", de 35% (350 euros). Sobram-lhe escassos 650 euros para enfrentar um mercado de habitação, energia e cabaz alimentar com preços globalizados. Matematicamente, a "carga fiscal" do dinamarquês é superior. Na prática, o esforço fiscal do português é infinitamente mais doloroso. É exactamente por isso que a carga fiscal é um indicador cego: olha para a fatia que o Estado tira, mas recusa-se a olhar para o tamanho do bolo que sobra no prato do contribuinte. A Teimosia dos Dados Oficiais: A Lição da "Passadeira Rolante" Não é a primeira vez que os modelos matemáticos e a tecnocracia falham ao analisar o país. Lembremo-nos de quando o homem que previu a falência iminente da Segurança Social errou a sua projecção por mais de 9 mil milhões de euros, precisamente porque os modelos teóricos ignoraram as dinâmicas reais do mercado de trabalho e da economia concreta. Com a fiscalidade acontece exactamente o mesmo. E aqui não há espaço para manobras de distracção: os números que confirmam o nosso empobrecimento relativo vêm directamente das séries do INE e do Eurostat. É a própria estatística oficial que desfaz o mito da equidade fiscal. Em 1999, os dados do INE registavam uma carga fiscal de 30,8% do PIB, com um nível de vida correspondente a cerca de 85% da média europeia. O nosso esforço fiscal — a métrica real que cruza a tributação com a riqueza per capita — situava-se em 89,5% da média comunitária. Estávamos confortavelmente abaixo do padrão de sacrifício europeu. Para perceber o que aconteceu desde então, a analogia da mensalidade do ginásio traduz esta perda de terreno: em 1999, pagávamos uma "mensalidade" equivalente a 30 € tendo um salário relativo de 850 € — o esforço era razoável. Hoje, a "mensalidade" subiu para 35 €, mas o nosso rendimento relativo recuou para 770 €. Embora o aumento da taxa pareça contido no papel, a nossa capacidade para a suportar encolheu. Esta é a história da "passadeira rolante": imagine dois atletas no ginásio. O atleta europeu mantém uma corrida ritmada enquanto a sua passadeira avança a boa velocidade; o atleta português corre com cada vez mais inclinação na máquina (mais impostos), mas a sua passadeira está a andar para trás. Ao fim do treino, o português está exausto do enorme esforço exigido, mas ficou substancialmente mais longe da linha de chegada do que quando começou. As séries oficiais confirmam este recuo: a arrecadação subiu para mais de 35% do PIB, enquanto o nosso nível de vida relativo caiu de 85% para 77% da média da UE. O resultado é que o esforço fiscal português saltou de 89,5% para uns impressionantes 115,3% da média europeia — significando que o sacrifício exigido ao contribuinte português está hoje 15,3% acima da média comunitária. Somos o sexto país da União Europeia onde o Estado exige maior sacrifício a quem menos rendimento gera. Tributamos como na Suécia, mas remuneramos como no limiar da coesão. O Mito do Crescimento Infinito Sem Produtividade A narrativa dominante confortou-se durante anos com um modelo económico assente no aumento quantitativo: mais turistas a entrar, mais fundos europeus a injectar, mais postos de trabalho de baixo valor acrescentado a criar. Mas o modelo chegou ao fim do seu fôlego natural. Com a taxa de desemprego nos 5,7% e uma demografia que envelhece a um ritmo inexorável, continuar a esperar que o PIB cresça apenas porque há "mais pessoas a trabalhar" é uma forma de voluntarismo ingénuo. A teimosia dos factos contados pelas métricas do INE obriga a fazer a pergunta que a tecnocracia prefere diferir: quanto conseguirá a economia portuguesa produzir quando o efeito anestésico do turismo e das subvenções comunitárias se desvanecer? Sem um investimento produtivo sério — que, aliás, as últimas estimativas mostram voltar a cair em termos em cadeia —, a promessa de convergência com a Europa rica transforma-se numa miragem. A produtividade não é um detalhe académico; é a única máquina capaz de transformar trabalho em salários reais. Se o capital por trabalhador não aumenta, se a gestão não ganha dimensão e se a inovação permanece confinada a relatórios de propaganda, a resposta do sistema para financiar o Estado Social continuará a ser a mais fácil e a mais cobarde: espremer ainda mais a esponja do rendimento das famílias. A Revolução que Não Pode Esperar Pelo Amanhã Entramos agora num ciclo em que a Inteligência Artificial e a automação de processos prometem redefinir o próprio conceito de trabalho no horizonte de uma década. Perante esta viragem histórica, a discussão pública em Portugal arrasta-se na espuma dos dias. Enquanto a tecnologia oferece a possibilidade real de desassociar a criação de riqueza da mera soma de braços disponíveis — multiplicando a eficiência e criando o verdadeiro choque de produtividade de que o país necessita —, o debate político insiste em discutir o acessório. Aumentar o rendimento per capita não é apenas uma meta estatística; é a única forma de tornar a tributação suportável. Se a economia gerar valor real, a mesma taxa de imposto pesará substancialmente menos nos ombros de quem produz. Se, pelo contrário, continuarmos a adiar as reformas estruturais, a modernização do tecido empresarial e a aposta decidida na tecnologia, o esforço fiscal continuará a subir, mascarado por aparentes triunfos conjunturais. A política não é um mero exercício de contabilidade, nem o país é uma folha de Excel desenhada para equilibrar saldos à custa do esgotamento dos seus cidadãos. Não basta perguntar quanto o Estado arrecada. É imperativo perguntar quanta vida sobra aos portugueses depois de pagarem a factura da sua própria modéstia económica. #EconomiaPortuguesa #Fiscalidade #EsforçoFiscal #CargaFiscal #PIB #Salários #Produtividade #CustoDeVida #RendimentoPerCapita #Empobrecimento #ClasseMédia #Habitação #Inflação #INE #Eurostat #DadosEconómicos #Portugal #PolíticaEconómica #EstadoSocial #ConvergênciaEuropeia #InteligênciaArtificial #Automação #FuturoDoTrabalho #Inovação #PortugalReal #VidaCara #SalárioCurto #EsforçoRecord
