Search

#Witten: The racer veered to the right, crashed into the young woman's Mini, which was thrown into oncoming traffic. The Mini collided head-on with the bus! The 18-year-old was critically injured. Three teenagers (13, 15) who were also in the car were seriously injured. (translated)

Something terrible happens to you. You find the strength to file a report. And then your case remains unresolved due to a lack of capacity. Hundreds of cases. Victims live with the consequences, while the perpetrator walks free. That is what the debate should have been about. What is the minister going to do for these victims? (translated)

The Amsterdam mayor of Foreign Affairs was with her new friend Zohran Mamdani in New York. To 'raise a dam against anti-democratic and authoritarian forces'. I'm not making this up. She says it herself. The unelected regent without a mandate. Who is going to battle against 'anti-democratic forces'. 🤣 (translated)

WITTE JAS Alles begint met een droom. — Darya! Darya?! Luister je naar mij? Ben je nog hier? — Ja, ja meneer. Sorry. Ik luister. Maar ik luisterde niet. Ik was aan het dromen. Dagdromen over iets waar ik me met heel mijn hart voor inzette. Iets waarvoor ik zelfs mijn nachtrust had opgegeven. Ik was zeventien. En nee, het was geen liefdesverhaal. Op dat moment was mijn leven maar met één ding bezig: mijn droom werkelijkheid maken. Mijn mama had me geleerd dat een vrouw in een islamitische samenleving onder de sharia zonder eigen opleiding en zonder eigen inkomen weinig betekent. Ze herhaalde het elke dag: studeer hard, zorg dat je op eigen benen kunt staan en word nooit afhankelijk van een man. Ook onze buurjongen bevestigde die harde realiteit, zij het op zijn eigen denigrerende manier. — Waarom brandt jouw licht tot diep in de nacht? Wat doe je allemaal? — Ik studeer hard. Ik wil uitblinken op mijn toelatingsexamen. Hij lachte. — Waarom? Waarvoor heb je dat als vrouw nodig? Uiteindelijk moet je toch de luiers van je kinderen verversen. Vrouwen en studies zijn tijd- en geldverspilling. Ik was geschokt. En kwaad. Maar vooral verdrietig. Als ik hem vandaag zou tegenkomen, zou ik hem misschien wel duizend keer bedanken. Want zijn woorden maakten mij vastberadener dan ooit. Hij gaf mijn droom een extra kracht. Mijn doel was duidelijk: ik zou tandarts worden. Ik woonde toen in het noorden van Teheran, in een wijk waar sommige straten heuvelafwaarts liepen. Ik zag mezelf daar lopen. Met mijn witte jas over mijn schouder, vastgehouden met één hand. Fluitend. Zelfverzekerd. En ik zag onze buurjongen staan kijken. Hij keek naar mij en wist dat ik hem voorbij was gestoken. Die witte jas was voor mij nooit zomaar een kledingstuk. Ze stond voor onafhankelijkheid. Voor kennis. Voor waardigheid. Voor het recht om als vrouw mijn eigen leven te bepalen. En ik heb die droom gerealiseerd. Maar eenmaal afgestudeerd botste ik opnieuw tegen grenzen die voor mij als vrouw waren opgetrokken. Verboden deuren. Beperkingen. Ongelijkheid. En uiteindelijk bleef er voor mij maar één keuze over: vechten. Vechten tegen een regime dat vrouwen niet als volwaardige mensen wilde behandelen. In het begin voelde het alsof ik een kleine mug was die tegenover monsters stond. Maar we waren niet alleen. We waren met velen. En zelfs als ik jong en machteloos was, kon ik hen tenminste lastigvallen. Tot het regime mij in de gevangenis gooide omdat ik weigerde te aanvaarden dat ik minderwaardig zou zijn. Daarna volgde mijn lange vlucht uit Iran. Toen ik uiteindelijk in mijn nieuwe land aankwam, zag ik opnieuw een vrouw die haar dromen had achtergelaten. Haar diploma. Haar beroep. Haar witte jas. Maar ergens diep vanbinnen hoorde ik opnieuw dezelfde stem: Je kunt het. Het zal moeilijk zijn. Maar je moet het doen. Ik zette mij opnieuw in voor die witte jas. In 2003, amper drie jaar na mijn aankomst, had ik mijn diploma in mijn handen. Mijn droom was opnieuw werkelijkheid geworden. Daarna heb ik vijftien jaar als tandarts gewerkt. Tot vandaag heb ik mijn vier tandartspraktijken behouden. De witte jas is dus nooit echt uit mijn leven verdwenen. Maar na vijftien jaar als tandarts stond ik opnieuw voor een keuze. Ik besloot mijn ervaring, mijn stem en mijn energie in te zetten voor iets wat voor mij nog groter was geworden: de strijd voor vrijheid. Dankzij jullie vertrouwen kreeg ik inmiddels twee keer een mandaat om die strijd verder te voeren. Dat vertrouwen beschouw ik niet als een privilege, maar als een opdracht. Een plicht. Een verantwoordelijkheid. En toch draag ik af en toe opnieuw mijn witte jas. Vandaag wil ik mijn medische dienst verder combineren met mijn politieke mandaat en mij ook als tandarts inzetten voor ons leger. Omdat dit land mij een tweede leven gaf. De witte jas, de rode draad in mijn leven: van een zeventienjarig meisje met een droom in Teheran tot een vrouw die vandaag onze militairen wil dienen. #Vrijheid @Belgian_Army #Vrijheid #Dromen #Vrouwenrechten

Deutschland war von 1945 bis 2001 ein katastrophaler wirtschaftlicher Misserfolg. Dann kam der Euro und Deutschland krachte durch die Decke. Wirtschaftswunder seit 2002 bis heute dank Euro, EU, EZB, Target 2 Man, sind wir erfolgreich geworden durch den Euro. Vorher waren wir das Armenhaus Europas. Ironie aus. (Kommentar unter Apollo News Artikel) #Wirtschaft #Euro #Erfolg

Stem voor motie van wantrouwen is krachtig signaal. BBB staat pal voor onze boeren die met de rug tegen de muur staan. Vanochtend goed gesprek gehad met premier Jetten. Nu is de vraag: is het kabinet bereid de juiste keuzes te maken. #stikstof #begroting #apb26 #redhetplatteland #stikstof #begroting #redhetplatteland

The European migration pact, which has been in effect for 100 days now, has led to faster asylum procedures, but according to the Dutch Council for Refugees and asylum lawyers, this comes at the expense of thoroughness and quality, which particularly disadvantages vulnerable groups. (translated)

Angela de Jong reflects on the powerful impact of the series As It Comes, in which program maker Nicolaas Veul does an internship for a hundred days in the intensive care for people with severe intellectual disabilities, and describes the elusive, emotional world that he reveals. (translated)