🧨Είχατε δύο χρόνια να υιοθετήσετε τη νομοθεσία προστασίας δημοσιογράφων από αγωγές #Slapp. Στις 7 Μαΐου εξέπνευσε άπρακτη η προθεσμία και δεν ενσωματώσατε τη σχετική ευρωπαϊκή οδηγία ακόμα. 💣«Τώρα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκινά εναντίον της Ελλάδας και άλλων κρατών, διαδικασία επί παραβάσει, η οποία μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα ακόμα και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, αν συνεχίσετε να καθυστερείτε. ⁉️Έχετε να μας ανακοινώσετε συγκεκριμένη ημερομηνία ψήφισης γι΄ αυτό το νομοσχέδιο που είναι υπ΄ ευθύνη σας ή να ετοιμαζόμαστε για Ευρωπαϊκό Δικαστήριο;» ⚠Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είπε ότι όλα πάνε καλά, ότι η Ελλάδα είναι πρωτοπόρος σε όλη την Ευρώπη (Lol) και άλλα ενδιαφέροντα, μα δυστυχώς όχι και τόσο πειστικά για όποιον ξέρει τι αντιμετωπίζουν οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα. 🛢Το ενδιαφέρον είναι ότι στη συνέχεια έβγαλε είδηση καθώς απάντησε στο ερώτημα ποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για την καθυστέρηση. 📌«Εσείς ως αρμόδιος για τα ζητήματα Τύπου και Ενημέρωσης, ο Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Φλωρίδης ή κανείς;» 👉Εδώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε και ουσιαστικά «έδειξε» τον Φλωρίδη: 🎇«Το συγκεκριμένο [νομοσχέδιο] είναι του Υπουργείου Δικαιοσύνης» «Όπως αντιλαμβάνεστε στο χρονοδιάγραμμα ενός Υπουργείου, εν προκειμένω του Υπουργείου Δικαιοσύνης, προτεραιοποιήθηκαν άλλα νομοσχέδια.» 😂Ενδιαφέρον άδειασμα. Ένα άδειασμα, όμως, που δεν αφήνει χωρίς ανεπηρέαστο και τον κυβερνητικό εκπρόσωπο. ⚡️Με ποιο έρισμα θα καυχηθεί προεκλογικά αύριο μεθαύριο για αυτόν τον νόμο «προστασίας των δημοσιογράφων», όταν εδώ για να διώξει την ευθύνη της καθυστέρησης αποδίδει το νομοσχέδιο στον Φλωρίδη; 🕸️Πάμε όμως να δούμε μία-μία και τις υπόλοιπες επικοινωνιακές τακτικές που εφάρμοσε 1) Μετατόπιση ερωτήματος. Το βασικό ερώτημα ήταν: γιατί χάθηκε η προθεσμία, ποιος ευθύνεται, και ποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη. Εκείνος απάντησε κυρίως: πότε περίπου θα ψηφιστεί το νομοσχέδιο, τι άλλα έχει κάνει η κυβέρνηση, και πόσο καλά τα πηγαίνει συνολικά η Ελλάδα. Δηλαδή αντικατέστησε το ερώτημα «ποιος ευθύνεται για την παράβαση;» με το ευκολότερο «τι έχουμε κάνει γενικά για τους δημοσιογράφους;». 2) Υποβάθμιση μέσω διαδικαστικής κανονικοποίησης Με τη φράση: «Συνήθως όταν ένα νομοσχέδιο μπαίνει σε δημόσια διαβούλευση…» παρουσίασε την κατάσταση ως μια συνηθισμένη κοινοβουλευτική διαδικασία. Έτσι μετατόπισε την προσοχή από το γεγονός ότι είχε ήδη εκπνεύσει η ευρωπαϊκή προθεσμία και είχε κινηθεί διαδικασία επί παραβάσει, στο ότι πλέον ακολουθούνται τα τυπικά βήματα. Δηλαδή στην Ελλάδα 2.0 των Μενουμευρώπηδων είναι τυπική κατάσταση να χάνονται οι προθεσμίες της Ε.Ε.; 3) Μεταφορά της συζήτησης από το παρελθόν στο μέλλον Αντί να εξηγήσει την καθυστέρηση, έδωσε ένα μελλοντικό χρονοδιάγραμμα: «Μετά από δύο με τρεις εβδομάδες… ψηφίζεται περίπου μετά από ένα μήνα». Αυτή είναι κλασική τεχνική αναβολής της λογοδοσίας: το πρόβλημα του τι δεν έγινε εγκαίρως αντικαθίσταται από την υπόσχεση ότι κάτι θα γίνει σύντομα. Και πριν 2 μήνες που ρωτούσαμε όταν εξέπνευσε η προθεσμία, πάλι «σύντομα» μας έλεγε ότι θα γίνει. Και από τότε έχουν φάει τόσες SLAPP οι συνάδελφοί μας και η κυβέρνηση τους έχει αφήσει απροστάτευτους. 4) Επιθετική απαξίωση του πλαισίου της ερώτησης Χρησιμοποίησε εκφράσεις όπως: «πάει και αυτός στον κουβά» και: «το αφήγημα περί εξαίρεσης». Η γλώσσα αυτή δεν απαντά στα συγκεκριμένα γεγονότα. Στόχος της είναι να εμφανίσει όχι μόνο την ερώτηση, αλλά συνολικά την κριτική για το κράτος δικαίου και την ελευθερία του Τύπου ως υπερβολική, κομματική ή κατασκευασμένη. Μάλλον και η Κομισιόν θέλει το κακό της χώρας και του πολυχρονεμένου μας ηγέτη (το ίδιο είναι αυτά) 5) Κατασκευή καρικατούρας-ευρύτερου «αφηγήματος»- και αναίρεσή του Η ερώτηση αφορούσε μια συγκεκριμένη παράλειψη: τη μη εμπρόθεσμη ενσωμάτωση μιας οδηγίας. Ο Μαρινάκης τη συνέδεσε με έναν πολύ ευρύτερο ισχυρισμό: «ο ισχυρισμός της “θλιβερής εξαίρεσης, της μαύρης εξαίρεσης”» και στη συνέχεια υποστήριξε ότι αυτός ο συνολικός ισχυρισμός καταρρέει. Πρόκειται για μορφή straw man: αντί να αντιμετωπίσει τη στενή και επαληθεύσιμη κατηγορία, την εντάσσει σε ένα γενικό «αντικυβερνητικό αφήγημα», το οποίο είναι ευκολότερο να απορρίψει ρητορικά. 6) Whataboutism και σύγκριση με προηγούμενες κυβερνήσεις Στη δεύτερη απάντηση είπε: «φέραμε όσα δεν είχαν έρθει όλα τα χρόνια που προηγήθηκαν και κυβέρνησαν υποτίθεται πολύ πιο “ευαίσθητοι”». Αντί να εξηγήσει τι έκανε η σημερινή κυβέρνηση στα δύο χρόνια της προθεσμίας, έστρεψε τη συζήτηση στις παραλείψεις προηγούμενων κυβερνήσεων. Αυτή η σύγκριση δεν αναιρεί τη σημερινή καθυστέρηση, αλλά επιχειρεί να τη σχετικοποιήσει. 7) «Καταιγισμός επιτευγμάτων» Παρέθεσε διαδοχικά: κατάργηση της απλής δυσφήμισης, υιοθέτηση του EMFA, ιδιώνυμο για απειλές κατά αθλητικογράφων, Κέντρο Ασφαλείας και Προστασίας Δημοσιογράφων, ρυθμίσεις για έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, νομοθεσία για τη δημόσια τηλεόραση. Αυτή η τεχνική, γνωστή και ως laundry list, δημιουργεί την εντύπωση έντονης κυβερνητικής δραστηριότητας και «πνίγει» το ένα δυσμενές γεγονός μέσα σε έναν μεγάλο κατάλογο θετικών δράσεων. Ωστόσο, κανένα από αυτά δεν απαντά άμεσα γιατί δεν τηρήθηκε η συγκεκριμένη προθεσμία. 8) Επιλεκτική επίκληση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Όταν η Επιτροπή κινεί διαδικασία επί παραβάσει, η σημασία της παρουσιάζεται περίπου ως τυπική ή διαχειρίσιμη. Όταν όμως μια παλαιότερη έκθεσή της περιέχει θετική διατύπωση, η Επιτροπή χρησιμοποιείται ως αυθεντία: «Μίλησε η Κομισιόν για αξιοσημείωτη πρόοδο». Άρα ο ίδιος θεσμικός δρώντας αντιμετωπίζεται διαφορετικά ανάλογα με το αν το εύρημά της είναι θετικό ή αρνητικό για την κυβέρνηση. 9) Ασαφής συγκριτικός ισχυρισμός Η διατύπωση: «Η Ελλάδα πέρυσι ήταν σε καλύτερη μοίρα από 15 κράτη-μέλη» λειτουργεί ως αριθμητικό μήνυμα εντυπωσιασμού, χωρίς να διευκρινίζει ακριβώς: με ποιον δείκτη, σε ποια επιμέρους κατηγορία, με ποια μεθοδολογία, και αν αυτό αφορά ειδικά τις SLAPP. Η γενική ευρωπαϊκή σύγκριση χρησιμοποιείται για να απαντήσει σε ένα πολύ συγκεκριμένο ελληνικό θεσμικό έλλειμμα. 10) Αντιστροφή της πίεσης προς τον δημοσιογράφο Με εκφράσεις όπως: «σας συνιστώ να δείξετε λίγη υπομονή» και: «κάντε μια έρευνα για τις ευρωπαϊκές οδηγίες» μεταφέρει εμμέσως το πρόβλημα από την κυβερνητική καθυστέρηση στον τρόπο με τον οποίο ο δημοσιογράφος θέτει το ζήτημα. Υπονοεί ότι η ερώτηση οφείλεται σε βιασύνη ή ανεπαρκή ενημέρωση, παρότι στηρίζεται σε συγκεκριμένη προθεσμία και σε επίσημη διαδικασία επί παραβάσει. 11) Μετατροπή της νομικής υποχρέωσης σε κυβερνητικό επίτευγμα Η φράση: «εντός αυτής της κοινοβουλευτικής θητείας υλοποιεί και αυτή τη δέσμευση» αλλάζει το μέτρο αξιολόγησης. Η πραγματική προθεσμία ήταν η ευρωπαϊκή προθεσμία ενσωμάτωσης, όχι το τέλος της κοινοβουλευτικής θητείας. Παρουσιάζει, επομένως, την καθυστερημένη εκπλήρωση μιας δεσμευτικής υποχρέωσης σαν πολιτική πρωτοβουλία που η κυβέρνηση επιλέγει να ολοκληρώσει. Συνολικά Η βασική στρατηγική του ήταν: εκχώρηση ευθύνης → υπόσχεση μελλοντικής λύσης → κατάλογος άλλων επιτευγμάτων → σύγκριση με το παρελθόν και την Ευρώπη → απαξίωση της κριτικής ως “αφήγημα”. Το βασικό σημείο που έμεινε αναπάντητο ήταν ακριβώς το πιο πολιτικά επιβαρυντικό: ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για το γεγονός ότι η δεσμευτική προθεσμία της 7ης Μαΐου χάθηκε και χρειάστηκε να κινηθεί διαδικασία επί παραβάσει. #Journalism #MediaFreedom #SLAPP
