Search

Sander Sassen addressed Henri Bontenbal and wrote that he had been little visible for months, despite an earlier column by Sassen about his absence. According to Sassen, Bontenbal had published a long thread on October 7, in which he labeled Hamas a terrorist organization and reflected on the victims and the Jewish community. Sassen felt that Bontenbal had subsequently blurred the responsibility for the violence by talking about a chain of violence, the Israeli response, and civilian casualties. He also believed that Bontenbal had pointed to Benjamin Netanyahu's settlement policy as an obstacle to a two-state solution. Sassen argued that this approach equated Hamas's attack and kidnappings with Israel's response, thereby fueling antisemitism. Sassen also criticized Bontenbal's reference to an article in Trouw about Maoz Inon, who lost his parents to Hamas, and Aziz Abu Sarah, whose brother died in an Israeli prison. Sassen described their pursuit of reconciliation as hopeful but felt that Bontenbal presented this initiative as a serious way forward without giving sufficient attention to Hamas's persistence and objectives, according to him. He also stated that Hamas deliberately saddled Palestinian children with hatred for Jews. Sassen wrote that, in his opinion, Bontenbal offered false hope and insufficiently placed responsibility for Hamas's violence on the perpetrators. He claimed that Hamas and its supporters aimed for the destruction of Israel and stated that disarmament by Palestinians, in his view, would bring peace, while Israel's disarmament would lead to a new attack like the one on October 7. #Israël #Hamas #Antisemitisme (translated)

Monique X-Fluencer wrote that among the people who were killed on October 7 at the music festival, in kibbutzim, and in the surrounding area, in her opinion, almost only unarmed left-wing Israelis and Westerners who supported peace with the Palestinians and a two-state solution were present. She stated that Hamas had also killed that aspiration. Furthermore, she criticized left-wing Westerners who, according to her, supported Hamas in marches and accused them of closing their eyes and ears. #Israël #Palestina #Vrede (translated)

Nausicaa Marbe wrote that Bontenbal, according to her, had only held Netanyahu responsible for making a two-state solution impossible. She sarcastically suggested that Hamas, Fatah, the Palestinian Authority, and the international intifada would support that solution and become prosperous through cooperation. She also wrote that they had concluded all peace agreements with land restitution and had brought Gaza to peace and prosperity. #Vrede #Israël #Tweestatenoplossing (translated)

D66 is "voor een tweestatenoplossing waar Palestijnen en Israeliërs vreedzaam naast elkaar kunnen leven". Maar - maar die WAS er toch op 6 oktober? Israël heeft heel Gaza in 2006 vrijgegeven. VRIJ. Aan de Palestijnen. Gaza had een nieuw Singapore kunnen worden. Ze kozen Hamas #tweestatenoplossing #Vrede #Israël

De Britse regering zal een importverbod aankondigen voor goederen uit illegale Israëlische nederzettingen als onderdeel van een bredere herziening van hun beleid ten opzichte van Israël en ter ondersteuning van een tweestatenoplossing. #Israël #WestelijkeJordaanoever #MiddenOosten

Mijn deelneming aan Jetten met het kennelijke verlies van zijn institutionele geheugen. Een premier hoeft niet iedere bladzijde van de geschiedenis uit het hoofd te kennen. Maar wie een ander land de maat neemt over Jeruzalem, grenzen en Joodse bewoning, doet er verstandig aan ten minste de eerste hoofdstukken te hebben gelezen. Jetten noemt Israëls plannen voor woningbouw in E1, tussen Jeruzalem en Ma’ale Adumim, „onaanvaardbaar en destructief”. Het zijn grote woorden. Zij zouden overtuigender klinken wanneer zij niet rustten op zo'n selectief geheugen. Want de geschiedenis van dit conflict is niet begonnen met E1. Zij begon evenmin in 1967, en al helemaal niet gisteren. Groot-Brittannië gebruikte artikel 25 van het Mandaat voor Palestina om Transjordanië uit te zonderen van de bepalingen betreffende het Joodse nationale tehuis. In 1939 volgde het Witboek. Op het uur dat de poorten van Europa zich voor de Joden sloten en de grootste catastrofe uit hun geschiedenis naderde, beperkte Groot-Brittannië ook de toegang tot Palestina drastisch. Toen kwam 1947. De Verenigde Naties stelden verdeling voor. De Joodse leiders aanvaardden haar. De Arabische leiders verwierpen haar. Er kwam geen Palestijnse staat. Er kwam oorlog. Jordanië veroverde Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever — Judea en Samaria. Joden werden uit de Oude Stad verdreven. Synagogen werden verwoest of ontwijd. De Joodse begraafplaats op de Olijfberg werd geschonden. Negentien jaar lang konden Joden niet bij de Westelijke Muur komen. Het is merkwaardig hoe weinig van die geschiedenis overblijft wanneer tegenwoordig over E1 wordt gesproken. Jetten presenteert Joodse woningbouw tussen Jeruzalem en Ma’ale Adumim alsof daar de erfzonde ligt die de tweestatenoplossing heeft vernietigd. Maar de chronologie weigert daaraan mee te werken. Een verdeling werd al in 1937 verworpen. Zij werd in 1947 opnieuw verworpen. Ook in latere decennia zijn onderhandelingen, voorstellen en mogelijkheden voor een definitieve regeling stukgelopen. Men kan tegen de bouw in E1 zijn. Men kan haar onverstandig vinden. Men kan menen dat zij toekomstige onderhandelingen bemoeilijkt. Dat is een politieke opvatting die verdedigd kan worden. Maar men kan niet doen alsof zonder E1 het paradijs van twee staten reeds voor de deur stond. Daar ligt een groter probleem in het Nederlandse buitenlandse beleid. Nederland spreekt steeds vaker alsof vrede slechts één obstakel kent en slechts één partij tot concessies moet worden gedwongen. Israël moet zich terugtrekken. Israël moet bouwen staken. Israël moet grenzen aanvaarden. Israël moet risico's nemen. Maar vrede wordt niet gebouwd door de geschiedenis aan één kant uit te gummen. Waar blijft de eis dat Palestijnse leiders ondubbelzinnig afstand nemen van jihadistisch terrorisme? Waar blijft de consequentie voor het verheerlijken van moordenaars? Waar blijft de politieke prijs voor het telkens weer afwijzen van een regeling wanneer die binnen bereik komt? Een vredespolitiek die uitsluitend druk uitoefent op degene van wie men concessies verlangt en nauwelijks op degene van wie men aanvaarding verlangt, is geen vredespolitiek. Het is wensdenken met een ministerie eromheen. Nederland zou daarom zijn dreigementen moeten matigen en zijn historische beschuldigingen moeten heroverwegen. Israël zal niet accepteren dat zijn geschiedenis wordt herschreven, dat de veiligheid van Jeruzalem wordt behandeld als een hinderlijk detail en dat anderen zonder acht te slaan op een eeuw van oorlog en afwijzing bepalen welke risico's de Joodse staat maar heeft te nemen. En als Jetten werkelijk de mogelijkheid van vrede wil bewaren, laat hij dan beginnen met een beginsel dat ouder is dan welk vredesplan ook: Vrede vereist twee partijen. Verzoening vereist twee partijen. En verantwoordelijkheid eveneens. Wie vrede verlangt, moet terrorisme bestrijden, ophitsing veroordelen en afwijzingspolitiek niet belonen. En bovenal moet een Nederlandse regering zich hoeden voor de oude Europese verleiding die de geschiedenis al te vaak heeft ontsierd: te menen dat zij kan bepalen waar Joden wel — en vooral waar zij niet — mogen wonen. #Vrede #Israël #Geschiedenis

Het Nederlandse kabinet heeft de aankondiging van Israël om de bouw van een nieuw stadsdeel in bezet gebied van Jeruzalem voort te zetten, veroordeeld, waarbij premier Rob Jetten stelt dat dit de situatie in de regio verder verslechtert en het vooruitzicht op een tweestatenoplossing ondermijnt. #Israël #Jeruzalem #tweestatenoplossing

Kabinet Nederland werkt aan een handelsverbod voor producten uit illegale Israëlische nederzettingen in de bezette Palestijnse gebieden en de Syrische Golanhoogte, om te voorkomen dat de Nederlandse samenleving bijdraagt aan onrechtmatige bezetting en om een tweestatenoplossing te bevorderen. #handelsverbod #Israël #tweestatenoplossing

Voormalig onderhandelaar Robert Malley pleit ervoor om een betere Iran-deal niet de prijs van oorlog waard te achten en reflecteert op de mislukkingen van zowel de Iran-deal als de tweestatenoplossing, waarbij hij benadrukt dat geschiedenis en emoties niet genegeerd kunnen worden. #IranDeal #Tweestatenoplossing #Diplomatie