Search

Zaczyna mnie okrutnie męczyć to performatywne udawanie głupich. Nie wmówicie mi, że dopiero w 2026 ludzie zauważyli, że w każdej fabularnej grze akcji pod słońcem istnieje coś takiego jak "setpiece" i teraz będą je wytykać w każdej grze jaka wyjdzie pod kliki? Gdzie byliście przez ostatnie 30 lat? Miło, że nareszcie nadganiacie podstawy (heh) ludologii. [Dodam, że ten setpiece DA SIĘ przegrać. Próbowałem, wystarczy nie grać na easy ;) ] Co dalej? Wrzucanie zdjęć żywych aktorów i zdziwienie, że przecież w filmie umarli? W grach wszystko jest na pokaz. Często paski zdrowia są fejkowe i końcówka zdrowia spada wolniej niż początek, żeby udawać presję. Albo bieganie miewa tę samą prędkość co chodzenie, ale blur daje złudzenie prędkości. Pic na wodę, który pęka, gdy człowiek się bliżej przyjrzy. W wielu współczesnych grach wyścigowych da się przejechać okrążenie trzymając lekko gaz, bo asysty na easy trzymają kierowcę na torze i to nie wzbudza żadnego zainteresowania. A przecież kontrola to jedyna iluzja, którą te gry powinny zachować. Bo gracz rozumie, że jak w każdej grze istnieje niepisany kontrakt - zabawa ma sens tylko jeśli obie strony trzymają się jej reguł. Cytując klasyka "You control the buttons you press." To Ty decydujesz, że nie chcesz brać udziału w (ważne słowo) GRZE. Współcześnie bardzo wybiórczo, pod zasięgi, podchodzi się do tego co danej grze może ujść na sucho, a nad czym trzeba się pastwić. I wyznacznikiem nie jest jakaś obiektywna racja, a jedynie aktualny emocjonalny barometr. Każdą grę i rzecz można zredukować do jakiegoś idiotyzmu i to czy do tego dojdzie zależy wyłącznie od zeitgeistu. Jak z prequelami Star Wars (nowe złe, stare lepsze). A im więcej chce się drążyć, tym więcej się tego siłą rzeczy znajdzie. Mario, w zależności od dekady to "geniusz designu", bo można go przejść trzymając przycisk w prawo i czasem naciskając skok. A czasem oznacza to, że ten sam gameplay jest prymitywny, bez głębi i sprowadzający się do przeskocz dziurę. Soulsy da się speedrunować w 19 minut, bo Miyazaki to geniusz. Ale Breath of The Wild ktoś skończył w 22 więc jakim cudem oni chcą za to 250zł. I tak dalej. Obiektywny fakt staje się bardzo subiektywnym narzędziem w wojnie o rację. Sam, jako twórca wiem dobrze jak to działa. Nagrywając odcinki humorystycznej serii "Płakałem, jak grałem" z pełną świadomością kontroluję narrację, zagnieżdżając w słuchaczu myśl, że dana gra jest zła i wyolbrzymiając jej przywary do rangi katastrof i wskazując mu co ma myśleć o konkretnym elemencie. Tak, fabularne gry wideo akcji to teatr. I iluzja pryska, gdy umyślnie nie uczestniczy się w spektaklu. Uważanie się za geniusza, że odkryło się, że ludzie na scenie to aktorzy to nie przejaw intelektu tylko jego braku. Odkrywa się znaną dawno oczywistość i uważa za najbardziej oświeconą osobę w pokoju. #gry #ludologia #krytyka

Tim Curry, ikona kina i teatru, zmarł w wieku 80 lat po długiej walce z problemami zdrowotnymi, w tym poważnym udarze, który znacząco ograniczył jego aktywność zawodową, przy czym zasłynął przede wszystkim rolą dra Franka-N-Furtera w kultowym The Rocky Horror Picture Show. #TimCurry #TheRockyHorrorPictureShow #aktorzy

Byłem na "Odysei" Nolana. Pisałem, że nie pójdę, ale uzbierała się spora ekipa chętnych, więc dołączyłem. I nie żałuję. Film jest naprawdę dobry w ryj. Wbrew pozorom jest bardziej "prawicowy" niż jakikolwiek inny współczesny, wakacyjny blockbuster. Opowiada o prawie do zemsty, zabijaniu tych, którzy nadużywają gościnności, honorze, wierności, byciu lojalnym wobec ziomków, miłości ojca do syna. Bardziej "prawicowo" już nie będzie w kinie za 250+ milionów dolców. Czarna Helena, owszem, jest aberracją, ALE najgorzej wypadają w swoich rolach biali aktorzy: Charlize Theron nie nadaje się kompletnie do odgrywania postaci Kalipso, wygląda jak podstarzała modelka, a jej strój stylizowany na sieć rybacką to jakiś żart chyba. Jest też nieszczęsny Jon Bernthal z doklejonym bald capem, który głosem Punishera opowiada o losach Odyseusza - kuriozum. Jak się rzekło, całościowo film jednak wymiata. Najlepsza jest ostatnia godzina i dla niej warto przesiedzieć dwie pierwsze i przymknąć oko na najbardziej fatalnie wyrenderowane, komputerowe macki od czasów "The Mist" Darabonta. Mocne 8/10. #film #Odyseja #Nolan

Za rolę Jacka i Placka w filmie "O dwóch takich, co ukradli księżyc" rodzice Jarosława i Lecha Kaczyńskich otrzymali 40 tys. zł. I teraz tak. Niby były to czasy strasznej biedy, kraj dopiero co podnosił się z gruzów, a za udział w filmie niby zwykłym dzieciakom zapłacono 40 tys. zł. Aktorzy grający za komuny do dziś powtarzają, że płacono im niewielkie pieniądze. A tutaj mamy przypadek dzieci, zupełnych naturszczyków, lata 60. i za tę rolę ich rodzice inkasują 40 tys. zł. Przypomnę, że wówczas, średnia pensja wynosiła ok. 1,7 tys. zł. Czyli 40 000 zł to około 21-23 średnie pensje - mniej więcej dwa lata pracy przeciętnego Polaka. Była to więc bardzo poważna kwota. Porównajcie. Dziś średnia pensja to około 9 tys. zł. Czyli na dziś byłoby to 200 tys. zł. Za rolę w jednym filmie! Dzieci!! Przecież każdy potraktowałby to jako coś niewyobrażalnego! I przypomnijmy, że mówimy o latach głębokiej komuny... No nie mówcie mi, że to nie jest zastanawiające... #Polska #Historia #Kino

W trakcie wieczoru wyborczego w roku 2027 okazało się, że uśmiechnięta koalicja przegrała wybory. Politycy, celebryci i aktorzy byli w wielkim szoku i podeszli do rudego polityka z prośbą o pomoc. Bo przecież zły PiS zniszczy Polskę. Rudy polityk odpowiedział na to: przykra sprawa, nie lekceważę jej, od poniedziałku zaczynamy robić konferencje prasowe. Konferencje prasowe?! Oni nas wszystkich pozamykają, a ty chcesz robić konferencje prasowe?! I zniesmaczeni poszli do oksfordzkiego polityka, ale ten powiedział, że może zacząć dopiero za dwa miesiące, bo musi się naradzić z żoną, zakończyć interesy z ruskami i zmienić zasikane spodnie. Zniesmaczeni ludzi poszli w końcu do wysokiego polityka. A ten od razu się zerwał, zaczął się w pośpiechu ubierać, zgarniać papiery, komputery i wyglądało, że zaraz będzie gotowy. Ludzie zdziwieni, ale jednak postanowili zapytać: wysoki polityku, jak to jest, że rudy polityk chciał ruszyć za kilka dni, oksfordzki polityk potrzebował kilku miesięcy do namysłu, a ty tam hop siup od razu. Na co wysoki rycerz odpowiedział: tu nie ma się co zastanawiać, tu trzeba spierdalać. #Polska #Wybory2027 #Polityka

Ojejku, ależ wzruszające! Dziennikarka „Rzeczpospolitej” z mokrymi oczami zachwytu: »Krzysztof Bosak to nowe centrum, idol klasy średniej!« No jasne. Bosak to nie żaden tam polityk. Bosak to aktor. I to jaki! Oscarowa rola: „szczery, antyestablishmentowy chłopak z zasadami”, który od osiemnastego roku życia ani jednego dnia nie przepracował w normalnej robocie. Tylko koryto sejmowe, diety, ryczałty, asystenci, biura i państwowa kasa non stop. Żyje na garbie podatnika jak Kaczyński 2.0, tylko w wersji z filtrem Instagram i lepszym oświetleniem ring light. A teraz proszę Państwa – wielki zwrot akcji! Razem z żoną Kariną nagle „odkryli” porodówki, edukację zdrowotną, higienę cyfrową i troskę o biedną polską prowincję. Jakie to piękne, jakie ludzkie. Jeszcze rok temu rzucali gromami, a tu nagle miód i lukrecja, bo sondaże pisnęły, a klasa średnia z przedmieść zaczęła klaskać. To nie jest autentyczność, kochani. To czysta, zawodowa aktorska kalkulacja poziomu serialu paradokumentalnego. Czas skończyć ten cyrk. Kadencyjność w Sejmie – natychmiast. Maks dwie kadencje i won z mównicy, złotego koryta i państwowej smyczy. Niech sobie ci wieczni zawodowi aktorzy znajdą w końcu prawdziwą pracę – zarówno ci z PiS, jak i ci z Konfederacji. Dość dynastii. Dość udawania. Dość pasożytowania na naszych pieniądzach w kostiumie „tego jedynego szczerego”. Kurtyna. #Polityka #Krytyka #Aktualności

Drugi dzień kongresu Impact'26 w Poznaniu przynosi dyskusje na temat wojny konwencjonalnej i cyberwojny, a wśród prelegentów znajdują się m.in. politycy, aktorzy i eksperci branżowi, podczas gdy Bartosz Węglarczyk wyraża wątpliwości co do tłumaczeń rządu w sprawie odwołania wysyłki amerykańskich żołnierzy do Polski. #Impact26 #wojna #cyberwojna