Search

Column: BRUTALE, PROTSERIGE LEEGROOF VAN NEDERLAND Max von Kreyfelt Defensie kan bij 3,6 miljard euro aan verplichtingen niet aantonen waarom opdrachten buiten de normale aanbestedingsregels zijn verstrekt. Geen tas met bankbiljetten is zoekgeraakt. Er ontbreekt iets veel belangrijkers: controle op de besteding ervan. Toch verschijnt de politieke leiding voor de camera alsof zij zojuist eigenhandig Europa heeft gered. Nieuwe tanks, drones, raketten en miljarden worden aangekondigd met het enthousiasme van kinderen die speelgoed mogen uitzoeken op kosten van hun ouders. De houding kaarsrecht, de vlaggen gestreken en de mond vol nationale veiligheid. Het is een brutale, protserige vertoning terwijl Nederland financieel en moreel wordt leeggeroofd. De Algemene Rekenkamer constateerde over 2025 voor 4,4 miljard euro aan fouten en onzekerheden. Bij 3,6 miljard daarvan was onvoldoende onderbouwd waarom uitzonderingen op de aanbestedingsregels werden gebruikt. Defensie noemt dat een administratieve onvolledigheid. Natuurlijk. Wanneer een bijstandsmoeder één formulier verkeerd invult, heet dat fraude. Wanneer een ministerie miljarden onvoldoende verantwoordt, ontbreekt er kennelijk slechts een nietje. Aanbestedingsregels bestaan om vriendjespolitiek, overbetaling en bevoordeling te voorkomen. Wie daarvan afwijkt, moet kunnen uitleggen waarom. Defensie kon dat niet. Tegelijkertijd ontbrak een specifiek beleid tegen fraude en corruptie. Meer geld, minder concurrentie en gebrekkige controle: bij iedere gewone organisatie zouden de alarmbellen afbreken. In Den Haag wordt er een vlaggetjesdag van gemaakt. Het contrast is stuitend. Burgers betalen steeds meer voor wonen, energie, boodschappen en zorg. Ouderen wachten op ondersteuning. Jongeren kunnen geen huis vinden. Boeren, ondernemers en zelfstandigen worden bedolven onder regels en belastingen. Voor hen is iedere euro schaars en iedere komma verplicht. Maar zodra het woord ‘veiligheid’ valt, verandert de schatkist in een geldautomaat zonder pincode. Wie vragen stelt, begrijpt de geopolitieke ernst niet. Wie bonnetjes verlangt, helpt vermoedelijk Poetin. En wie wil weten welke bedrijven miljardencontracten kregen en waarom, brengt vanzelfsprekend onze nationale veiligheid in gevaar. Zo wordt het land niet in één spectaculaire roof leeggehaald. Het gebeurt contract voor contract, uitzondering na uitzondering, verpakt in plechtige verklaringen over verantwoordelijkheid. De burger ontvangt de rekening; de leverancier het geld; de minister een fotomoment. Nederland wordt niet uitsluitend beroofd van miljarden. Het wordt beroofd van het recht te controleren wat er met die miljarden gebeurt. En terwijl de politieke pauwen hun defensieveren spreiden, wordt achter het podium de staatskas naar buiten gedragen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Defensie #Corruptie #Nederland

Rusland is een groot land. Nou, zet de koffie maar op het vuur, pak de rakija erbij en laat mij dit verhaal eens rustig vertellen, want blijkbaar heeft iemand eindelijk in Brussel een landkaart gevonden. Jarenlang werden de mensen in de EU verteld dat Rusland door de sancties wel even op de knieen zou gaan. De ene na de andere Europese politicus stond met een ernstig gezicht voor een camera te vertellen dat Moskou economisch geïsoleerd zou raken, dat de Russische economie zou instorten en dat Rusland uiteindelijk vanzelf zou begrijpen dat Brussel de baas van de wereld was. Ja hoor.. Dat laatste hebben ze na de oorlog ook bij ons op het kamp geprobeerd. Ging niet helemaal lekker. Want terwijl Brussel steeds nieuwe sanctiepakketten uit de printer trok alsof het kortingsbonnen waren bij de supermarkt, begon Rusland gewoon zijn energie en handel ergens anders heen te sturen. Azië opzoeken, andere markten aanspreken, eigen productie versterken en ondertussen verdergaan met een economie die niet afhankelijk is van het feit of een Europese ambtenaar in Brussel vandaag toevallig met zijn verkeerde been uit bed is gestapt. En daar zit nu precies de grap. De EU wilde Rusland economisch pijn doen. Rusland kreeg pijn. Europa kreeg pijn. Maar ondertussen stond Brussel zichzelf op de borst te slaan alsof ze zojuist Napoleon persoonlijk hadden verslagen. KIJK! DE SANCTIES WERKEN! Waarop de werkelijkheid vanuit de keuken zegt., Welke sancties precies, schatjûh!? Want volgens de aangehaalde IMF cijfers behoort Rusland inmiddels tot de grootste economieën ter wereld wanneer je kijkt naar koopkrachtpariteit. Meer dan 7 biljoen dollar. En voor 2026 wordt een verdere groei voorzien. En dan krijg je natuurlijk het mooiste onderdeel van het verhaal. Rusland is een groot land. Ja. Dat is het inderdaad.. Niet alleen groot op de kaart, maar ook groot in grondstoffen, energie, landbouw, industrie en natuurlijke rijkdommen. En als je zo un land probeert te dwingen om minder afhankelijk te worden van jouw markt, moet je misschien niet verbaasd staan wanneer dat land vervolgens zegt.. Prima sukkels.. Dan verkopen we het ergens anders. Dat is ongeveer alsof ik op het kamp tegen onze bijzen zeg., Vanaf vandaag verkoop ik geen brood meer aan jullie. En vervolgens boos word omdat onze bijzen naar me tante achter ons loopt om brood te halen. Dan ben ik niet ineens een economische grootmacht. Dan ben ik gewoon dom bezig. Maar Brussel heeft natuurlijk een veel chiquer woord daarvoor.. Strategische autonomie. 🤣 Ondertussen moest de EU ineens ontdekken dat energie toch wel belangrijk is. Dat fabrieken daadwerkelijk energie nodig hebben. Dat grondstoffen ergens vandaan moeten komen. Dat goedkope energie nogal handig is wanneer je een industrie overeind wilt houden. Maar goed, daar praten ze liever niet over. Nee nee. Ze zetten gewoon nog een vlaggetje neer, houden een persconferentie en zeggen.. Rusland is geïsoleerd. Geïsoleerd van wie eigenlijk? Want als je vervolgens ziet dat Rusland zijn handel steeds verder verlegt richting andere delen van de wereld, dan begint dat woord (isolatie) toch verdacht veel te lijken op een Brusselse versie van., Wij praten niet meer met hem, dus hij bestaat niet. Dat werkt misschien op de schoolplein. Maar niet echt op een planeet met bijna acht miljard mensen. En daarom vind ik die uitspraak van Ali al Saidi al Qaidi eigenlijk prachtig.. Rusland is een groot land. Eindelijk iemand die het zegt. Want misschien moeten sommige Europese leiders eens stoppen met Rusland behandelen alsof het een klein bedrijfje is dat na 3 boze emails van Brussel vanzelf zijn deuren sluit. Rusland heeft enorme natuurlijke hulpbronnen, een grote binnenlandse markt, industriële capaciteit en de mogelijkheid om handel over verschillende richtingen te spreiden. Dat betekent niet dat Rusland onaantastbaar is., Maar het betekent wel 1 heel simpel ding.. Je kunt een groot land niet wegwensen. En dat is precies waar de Europese propagandamachine steeds tegenaan loopt. Want als de werkelijkheid niet overeenkomt met het verhaal, kun je 2 dinge doen. Je kunt je verhaal aanpassen. Of je kunt harder gaan schreeuwen. Brussel heeft blijkbaar voor optie 2 gekozen. Dus daar zitten ze nu. Met sanctiepakket nummer zoveel. Met nog meer verklaringen. Nog meer waarschuwingen. Nog meer analyses over hoe Rusland (op instorten) zou staan. En ergens achterin de zaal zit ondertussen een ambtenaar met een stapel nieuwe cijfers die voorzichtig zijn hand opsteekt., Ehm.. heren., misschien moeten we eerst even naar de cijfers kijken? Kuch! MOND DICHT! WIJ HEBBEN EEN NARRATIEF!! En zo draait de Europese propaganda carrousel vrolijk verder. Maar de wereld buiten Brussel draait gewoon door hoor. Andere landen kopen energie. Andere landen handelen. Andere landen zoeken grondstoffen. Andere landen bouwen industrie. En Rusland zoekt ondertussen gewoon andere afzetmarkten. Dus laat Brussel vooral nog honderd keer vertellen dat Rusland geïsoleerd is. Laat ze maar.. Ik lig lekker in me bedje, en kijk naar dat Europese toneelstukje. En ik zeg tegen mezelf., Zeg eens eerlijk.. wanneer gaan ze daar in Brussel begrijpen dat een sanctielijst geen toverstaf is? laat ze maar. Sommige mensen moeten eerst hun eigen huis in brand steken voordat ze ontdekken dat vuur warm is. En daar zit misschien wel de hele Europese tragedie in 1 zin. Ciganska Kraljica Mariba 👑 Roma journalism. #Rusland #EU #sancties

Hoe geloofwaardig is minister Bart van den Brink nog? Toen het minderheidskabinet Jetten in februari 2026 aantrad en Bart van den Brink (CDA) als minister van Asiel en Migratie en vicepremier werd beëdigd, bestond er bij een deel van Nederland nog de hoop dat hier eindelijk iemand zat die de asielinstroom daadwerkelijk zou gaan indammen, iemand die recht ging doen aan de verkiezingsbeloftes dat er meer grip zou komen op de asielinstroom. Iemand die ging zorgen dat deze significant omlaag zou gaan. Het CDA had in haar verkiezingscampagne en tijdens de formatie immers stevig meegepraat over ‘meer grip’, ‘lagere instroom’ en ‘fatsoenlijke maar duidelijke keuzes’. En wat doet @MinisterAenM sindsdien? Hij stuurt op hoge poten brieven aan gemeenten om nog meer opvangplekken te realiseren. Hij zet gemeenten die blijven weigeren, en naar de terechte zorgen van hun inwoners luisteren, onder druk door ze op de interventieladder te plaatsen omdat ze te weinig asielzoekers huisvesten. Hij stelt dat de opvang ‘urgent en kritiek’ is, dat er duizenden plekken tekort zijn en dat de keten nog altijd onder druk staat. Maar hij verklaart ook publiekelijk dat ‘nog strenger asielbeleid geen optie is’ en dat verdere aanscherping ‘valse beloftes’ zijn. En hij verzekert ons dat hij ‘alles heeft gedaan wat nu mogelijk is’. Maar klopt dat wel? Laten we naar de feiten kijken. In 2025 daalde het aantal eerste asielaanvragen naar zo’n 24.000. Prima, zou je denken. Maar de totale asielinstroom (inclusief nareizigers, herhaalde aanvragen en overige) bleef structureel hoog genoeg om de opvang te blijven overbelasten. Statushouders blijven massaal in AZC’s hangen omdat de doorstroming naar woningen stokt, da’s logisch want die woningen zijn er gewoonweg niet. Ook de IND kampt met achterstanden, niet in de laatste plaats omdat ze aan handen en voeten wordt gebonden door privacywetgeving en juridische procedures. En Van den Brink? Hij gebruikt zijn politieke mandaat niet voor het aanscherpen van het grensbeleid of om werk te maken van de terugkeer van uitgeprocedeerde asielzoekers. Nee, Bart gebruikt zijn mandaat vooral om druk te zetten op gemeenten om de nimmer aflatende instroom, circa duizend asielzoekers per week, te absorberen. De Spreidingswet wordt niet teruggedraaid, ondanks eerdere aangenomen moties die daartoe opriepen, hij wordt aangescherpt in de uitvoering. Wie weigert, krijgt de minister op bezoek. Dat is geen grip op migratie. Dat is grip op de Nederlanders die de migratie moeten dragen. Dit staat haaks op wat dit minderheidskabinet de kiezer heeft voorgespiegeld. D66, VVD en CDA beloofden meer controle, lagere instroom, snellere procedures en een einde aan de eindeloze druk op de woningmarkt, de zorg en vooral de sociale cohesie. In plaats daarvan krijgen we een minister die de juridische ruimte ‘zo goed als bereikt’ noemt en zich verschuilt achter het Europese Migratiepact alsof dat een wondermiddel is. Dat migratiepact is geen garantie voor lagere aantallen: het is een bureaucratische herverdeling van hetzelfde probleem. En intussen is dit de realiteit: wekelijks nieuwe aanvragen, overvolle opvangcentra, en een minister die vooral bezig is met het organiseren van de opvang in plaats van met het stoppen van de toestroom. Maar laten we eerlijk zijn, misschien waren de verwachtingen te hoog gespannen? Van den Brink is geen hardliner die tegen de stroom in roeit zoals Marjolein Faber. Hij is feitelijk de perfecte belichaming van het post-Rutte bestuur: fatsoenlijk klinkende taal, morele pretenties over ‘rechtvaardige en menselijke keuzes’, en onder de motorkap hetzelfde oude recept van faciliteren, spreiden en hopen dat de burger het accepteert. Hij was campagneleider, spindoctor, secondant van Bontenbal. Hij weet precies hoe je ‘streng’ moet klinken zonder het te zijn. Maar dat ontslaat hem niet van de verkiezingsbelofte. Die belofte was niet ‘wij gaan de opvang beter organiseren’. Die belofte was: de instroom moet omlaag. Wat we nu zien is het tegendeel. De minister van Asiel en Migratie is de minister van Asielopvang geworden. Hij tikt gemeenten op de vingers omdat ze te weinig bedden leveren, terwijl hij de kraan vol open laat staan en met droge ogen beweert dat meer dweilen de oplossing is. De minister concentreert zich vooral op opvangcapaciteit en spreiding, terwijl maatregelen die de instroom zelf moeten beperken uitblijven. Met andere woorden: hij vergroot de capaciteit van de emmers, maar draait de kraan niet dicht. Daarnaast verklaart hij dat verder aanscherpen ‘valse beloftes’ zijn, terwijl de belofte van lagere instroom juist de valse is gebleken. Dat is geen realisme. Dat is politieke lafheid vermomd als realisme. Zijn stelling dat verdere aanscherping geen optie is, wordt weersproken door voorbeelden in andere Europese landen. Zo heeft men in België inmiddels namelijk wél strenger asielbeleid en dat leidt, hoe verrassend, tot een veel lagere instroom. De Nederlander die in oktober 2025 stemde in de hoop dat het eindelijk anders zou worden, krijgt opnieuw hetzelfde te zien: een bestuurder die de symptomen beheersbaar probeert te maken maar de oorzaak structureel niet aanpakt. Bart van den Brink heeft aantoonbaar geen maatregelen getroffen die de instroom wezenlijk verminderen, er is nog steeds niets wat de instroom structureel indamt. Hij doet juist precies datgene wat de asielindustrie in stand houdt: opvang regelen, procedures vertragen of versnellen naar believen, en de morele verantwoordelijkheid bij de gemeenten en de burger leggen. Dat is een keuze. En die keuze staat haaks op de verkiezingsbeloftes van dit minderheidskabinet. Wie dat nog steeds ‘grip’ noemt, heeft ofwel de realiteit uit het oog verloren, ofwel bewust het besluit genomen dat de realiteit van de Nederlandse burger er minder toe doet dan de wens van de bestuurlijke elite. Of kortweg gezegd: nog meer gemeenten krijgen een AZC door hun strot geduwd door een minister die er niet zit om de belangen van de Nederlandse burger te behartigen. Daarmee is de vraag of Van den Brink nog wel geloofwaardig is feitelijk beantwoord. Nee, hij is niet de man die de asielcrisis zal gaan oplossen. Hij is de man die haar beheersbaar probeert te maken voor de bestuurlijke elite die nooit de gevolgen ervan hoeft te dragen. En dat is, als u het mij vraagt, voldoende grond om het vertrouwen in deze minister op te zeggen. Uit zijn handelen blijkt niet dat hij bezig is om de verkiezingsbeloftes in te lossen, of om de belangen van de Nederlandse burger te behartigen. Hij is de verkeerde man op de verkeerde plek. #Asielbeleid #Migratie #Politiek

De Cyber Security Raad adviseert de Nederlandse overheid om datacenters beter te spreiden om het risico op sabotage te verkleinen, maar de provincie Noord-Holland streeft naar meer concentratie van datacenters in bestaande clusters, ondanks de waarschuwingen over de stijgende dreiging van cyberaanvallen en de gevolgen voor de digitale infrastructuur. #Datacenters #Cybersecurity #NoordHolland