WRLD

Search

#transities
D
de Volkskrant 1w

In the opinion of René Cuperus, it is argued that the abolishment of the welfare state also puts democracy in Europe at stake, especially in light of the significant social and political transitions that need to be managed in the coming years. #verzorgingsstaat #democratie #transities (translated)

www.volkskrant.nl
Met het afschaffen van de verzorgingsstaat schaf je ook de democratie af
2854
Max von Kreyfelt Wrld summary Jul 9

Column: het nationale kneuzen collectief Max von Kreyfelt Ze lijken tegenwoordig rechtstreeks uit een soort bestuurskundige zaadveredelingslabo te komen. Jonge beleidsprofessionals die nog nooit een laars in de klei hebben gezet, maar wel exact weten hoe een boerenbedrijf moet verdwijnen “voor het grotere geheel”. Ze praten in modellen, tabellen en transities. Alsof melk inderdaad spontaan in kartonnen pakken uit de muur van de supermarkt groeit. Het fascinerende is dat juist mensen zonder enige praktijkervaring tegenwoordig de meest radicale plannen maken voor sectoren waar complete families al generaties lang hun bestaan aan ontlenen. Een boer moet tegenwoordig luisteren naar iemand die: nog nooit een kalf heeft geholpen, nog nooit een oogst heeft verloren, nog nooit om 05:00 in een stal stond, maar wel een beleidsnotitie van 84 pagina’s heeft gelezen met de titel: “Versnellingsagenda Integrale Gebiedsgerichte Transitie.” Dat is de nieuwe Nederlandse aristocratie: de spreadsheetadel. Ze produceren niets. Ze bouwen niets. Ze verbouwen niets. Maar ze reguleren alles. En ondertussen kijkt half bestuurlijk Nederland serieus alsof een koe inmiddels een soort ecologische oorlogsmisdaad is geworden. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #beleid #landbouw #verandering

17436
Max von Kreyfelt Wrld summary Jun 8

Column: Geen woning. Geen toekomst. Maar wél het front. Er zit iets wrangs in de manier waarop de politiek over jongeren spreekt. Aan de ene kant krijgen ze dagelijks te horen dat ze “hun verantwoordelijkheid moeten nemen”, “solidair moeten zijn” en “de democratie moeten verdedigen”. Aan de andere kant mogen diezelfde jongeren tot hun vijfendertigste in een bezemkast wonen voor 1400 euro per maand, mits ze überhaupt nog een voordeur kunnen vinden. Welkom in het Nederland van 2026: waar een studentenschuld normaal is, een koopwoning sciencefiction, en een huurcontract meer exclusiviteit heeft dan een backstagepas bij Lowlands. Maar ondertussen verschijnen dezelfde bestuurders wél bloedserieus op televisie om te praten over “weerbaarheid”, “dienstplicht”, “NAVO-verplichtingen” en de bereidheid van jongeren om te vechten voor vrijheid en vaderland. Welk vaderland precies? Dat land waar starters geen huis kunnen kopen omdat complete wijken zijn opgekocht door pensioenfondsen en internationale investeringsmaatschappijen? Dat land waar jongeren permanent horen dat ze “te hoge verwachtingen” hebben wanneer ze simpelweg een betaalbare woning zoeken? Dat land waar een werkende twintiger met een modaal inkomen tegenwoordig financieel minder bewegingsruimte heeft dan zijn ouders met één salaris in 1987? De politieke elite lijkt verbaasd dat de emotionele binding tussen jongeren en samenleving afneemt. Alsof loyaliteit ontstaat uit stikstofrapporten, QR-codes, flexcontracten en eindeloze klimaatheffingen. Alsof mensen uit liefde bereid zijn offers te brengen voor een systeem dat hen structureel buitensluit. Een generatie die geen zekerheid bezit, ontwikkelt ook geen verbondenheid met instituties. Dat is geen onwil, maar een psychologisch effect, Vroeger bouwde een samenleving nog aan loyaliteit. Een vaste baan. Een betaalbaar huis. Een gezin. Een toekomst. Nu bouwt men vooral aan “transities”. Woningtransitie. Energietransitie. Voedseltransitie. Mobiliteitstransitie. Alles transformeert behalve het leven van jongeren zelf. Dat blijft stilstaan in een overprijsde studio van 22 vierkante meter met schimmel in de badkamer en een studieschuld als interieurdecoratie. En dan klinkt vanuit Den Haag de morele oproep: “Jullie moeten klaarstaan om onze waarden te verdedigen.” Maar waarden zonder perspectief worden abstracte slogans. Mensen verdedigen geen beleidsdocument. Mensen verdedigen een identiteit. Een land waar je kunt wonen. Leven. Opbouwen. Wortelen. Niet een systeem waarin complete generaties economisch worden uitgeknepen terwijl vastgoedfondsen recordwinsten boeken en politici elkaar feliciteren met “historische woondeals” die vooral bestaan uit PowerPointpresentaties en persfoto’s met bouwhelmen. Het probleem; minder jongeren hebben het gevoel dat dit land óók bereid is iets voor hén op te offeren. 📌 Reist u met me mee? https://t.co/AGK5WlSz0h 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Jongeren #Woningnood #Toekomst

13901
Max von Kreyfelt Wrld summary May 26

Column: Armoede volgens Rob Jetten Max von Kreyfelt Er zit iets merkwaardigs in de moderne politiek. Vroeger probeerden politici het leven van burgers beter te maken. Tegenwoordig leggen ze vooral uit waarom u moet wennen aan achteruitgang. En soms verwoordt Rob Jetten die nieuwe bestuursfilosofie opvallend eerlijk: “We zullen zonder sommige dingen moeten leren leven.” Eigenlijk zit daarin het complete regeringsbeleid samengevat. Zonder betaalbare woningen. Zonder goedkope energie. Zonder gezonde zorg. Zonder veilige grenzen. Zonder goed functionerende publieke voorzieningen. Maar gelukkig nooit zonder klimaattoppen, subsidieprojecten en netwerkdiners over inclusieve transities. Dat blijft allemaal opvallend intact. De moderne bestuurder is namelijk geen bestuurder meer. Het is een therapeut geworden voor nationale verslechtering. Alles wat vroeger normaal was, wordt nu gepresenteerd als luxe waar burgers emotioneel afscheid van moeten nemen. Een eigen huis? Privilege. Een betaalbare energierekening? Onhoudbaar. Grenzen? “Een achterhaald concept.” Sociale samenhang? “Een dynamisch proces.” En ondertussen vliegen dezelfde politici van klimaattop naar klimaattop om daar champagne te drinken met mensen die ook vinden dat gewone burgers vooral minder moeten consumeren. Dat is misschien wel het komische van deze bestuursklasse: de offers gelden altijd voor anderen. Nooit hoor je: “We moeten leren leven zonder consultants, klimaatsubsidies en gesubsidieerde activistische hobbyprojecten.” Nee. De burger moet vooral leren inleveren. Altijd de burger. Want de moderne pseudopoliticus ziet de samenleving niet meer als iets dat beschermd moet worden, maar als een gedragsproject dat permanent moet worden aangepast. Minder vlees. Minder auto. Minder reizen. Minder energie. Minder bezit. Minder nationale identiteit. Maar vreemd genoeg nooit: minder overheid. En precies daar groeit de woede. Niet omdat Nederlanders niet willen veranderen. Maar omdat steeds meer mensen zien dat dezelfde elite die voortdurend offers predikt zelf opvallend comfortabel blijft leven binnen een volledig afgeschermde bestuursbubbel van talkshows, klimaattafels, lobbyclubs en consultancycontracten. Daar wordt iedere mislukking simpelweg hernoemd tot “transitie”. Dat is het ware politieke talent van deze generatie bestuurders: de afbraak van vanzelfsprekendheden verkopen als morele vooruitgang. En ondertussen mag de burger dankbaar applaudisseren terwijl zijn levensstandaard langzaam wordt uitgekleed alsof het een verheven beschavingsproject betreft. Want dát is de kern van het huidige bestuur: de elite noemt het solidariteit wanneer ú moet inleveren voor beleid waar zij zelf nauwelijks de gevolgen van dragen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #armoede #maatschappij

14039