Search

Panie dr @Michal_Bilewicz proszę się nie martwić o polską przeszłość bo ja się nią sumiennie i perfekcyjne zajmuję ! Ale, że ZAPOMNIAŁ Pan o swoich Braciach 😳 ❓❓❓ Tego się po Panu nie spodziewałam ! Wie Pan dr @Michal_Bilewicz na czym polega moja WYJĄTKOWOŚĆ ❓ Ja zawsze PAMIĘTAM o wszystkich ❗️ Malutki wycinek ukraińskich zbrodni na Żydach ⬇️ Równe W dniach 6–8 listopada 1941 r. zamordowano w lesie pod Sosenkami około 17 000 -18 000 Żydów. Policja ukraińska : - otaczała getto, - eskortowała kolumny ludzi, - wyciągała ukrywających się z domów, - uczestniczyła w egzekucjach razem z Niemcami. Włodzimierz Wołyński Między 1 a 3 września 1942 r. zamordowano około 13 000 - 15 000 Żydów w miejscowości Piatydnie. W akcji uczestniczyły: - niemieckie SD, - żandarmeria, - ukraińska policja pomocnicza, - 103. ukraiński batalion policyjny. Ukraińscy policjanci : - wyprowadzali ludzi z getta, - pilnowali kolumn, - zabezpieczali teren egzekucji, - uczestniczyli w Zagładzie. dr Szmuel Spektor - izraelski historyk, badacz, wykładowca akademicki, sekretarz generalny w Instytucie Yad Vashem : według ustaleń dr Spektora z ok. 200 000 Żydów żyjących na Wołyniu ok. 150 000 zginęło podczas likwidacji gett, a do końca wojny przetrwało ok. 3 500 Żydów. Zatem pozostali (ok. 46 500 osób) zostali wymordowani przez siepaczy ukraińskich oraz zginęli z głodu, zimna, chorób i wycieńczenia podczas ukrywania się. Źródło : dr Szmuel Spektor - „Żydzi wołyńscy w Polsce międzywojennej i w okresie II wojny światowej (1920–1944)”. "Europa nieprowincjonalna. Przemiany na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej (Białoruś, Litwa, Łotwa, Ukraina, wschodnie pogranicze III Rzeczypospolitej Polskiej) w latach 1772–1999. Strona 566–578. https://t.co/uYX0ELCMFj #Historia #Zagłada #Pamięć

Mecz ćwierćfinałowy pomiędzy Francją a Marokiem, który odbędzie się w czwartek, nie jest tylko rywalizacją sportową, lecz także złożonym stykem tożsamości, historii i kultury dwóch krajów, z silnymi więzami rodzinnymi i migracyjnymi, co podkreśla wyjątkowość tego spotkania w kontekście obecnych relacji oraz zmieniającej się percepcji obu drużyn na arenie międzynarodowej. #FrancjaMaroko #Mundial2022 #Tożsamość

Donald Trump w swoim przemówieniu z okazji 250-lecia USA, które wygłosił przy Górze Rushmore, podkreślił sukcesy Ameryki, wyjątkowość jej narodu oraz zagrożenie ze strony komunistów, dziękując jednocześnie czterem prezydentom uwiecznionym w skalnym pomniku. #DonaldTrump #USA250 #GóraRushmore

Donald Trump, inaugurując obchody 250-lecia Stanów Zjednoczonych, wygłosił entuzjastyczne przemówienie przy Górze Rushmore, w którym podkreślił wyjątkowość Ameryki, jej wartości oraz swoje osiągnięcia jako prezydenta, zapowiadając jednocześnie chwałę narodową i dalsze sukcesy w przyszłości. #USA250 #DonaldTrump #GóraRushmore

Tego frajerstwa bym tylko do Ukraińców nie ograniczał. Przez takich Niemców czy Litwinów jesteście po prostu tak ogrywani, że frajerstwa nie dostrzegacie. Oni to robią w rękawiczkach, Ukraińcy z siekierą w ręce. Orientując się dość dobrze w politykach historycznych sąsiadów trudno mi znaleźć podobny przykład tego, co wyprawiały polskie elity i część polskich historyków, także tych, którym bliżej do prawicy, po 2022 roku. Deprecjonowanie własnej historii, wyjątkowości doświadczeń i przeżyć historii narodowej, takich jak Katyń i Powstanie Warszawskie, w celu - no, właśnie, w jakim celu? Wykrzesania polskiej empatii? To przecież polska inicjatywa robienia z Buczy i Mariupola Katynia i Powstania. O przejęciu ukraińskiej narracji w sprawie Akcji Wisła nawet nie wspominając. Szaleństwo nawet objęło powstanie styczniowe. Widząc takie skarlenie nic dziwnego, że Kijów nie brał i nie bierze pod uwagę w swojej polityce historycznej nie tylko polskich racji, bo i dlaczego miałby brać, ale i nie baczy na polską, ot ludzką, wrażliwość w sprawie Wołynia. Po dekadach środowisko "Wyborczej" i post "Wyborczej" budzi się ze świadomością, że państwa prowadzą nacjocentryczne polityki historyczne, czczą pamięć narodową i podbijają bębenka dumy narodowej. Cieszą trzeźwe głosy, ale przecież takie cyrkowe występy, jak polskosceptycznego Kurskiego Jarosława pokazują, że wciąż są środowiska, dla których polskich punkt widzenia w zderzeniu z sąsiadami jest nie do przyjęcia, bo NACJONALIZM! #historia #Polska #nacjonalizm

Szczerze, to w obliczu dziejących się realnych afer już chciałem odpuścić ten instagramerski wątek, ale… Nie na darmo człowiek latami pracuje nad opinią osoby małostkowej, czepiającej się szczegółów i bazującej na faktach. A zatem, o kompletnym braku wiarygodności jedzeniowego instagrama. Niedawno na poznańskim Mytujemy pokazał się wpis, w którym zaprezentowano właścicielkę całkiem nawet lubianej przez nas knajpy Papavero jako „pierwszą restauratorkę z Poznania wyróżnioną w rankingu Forbes & Made for Restaurant”. Dalej, możemy przeczytać, że: „To wyjątkowy ranking - jedyny w Polsce, w którym restauratorów oceniają nie inspektorzy, a goście, smakosze, dziennikarze, influencerzy i ludzie na co dzień związani z gastronomią. Liczy się nie tylko smak i serwis, ale przede wszystkim biznesowa skuteczność, postawa i działania restauratorów poza kuchnią. Co więcej - mieliśmy zaszczyt być częścią jury tego rankingu! 🫡 Gratulujemy wszystkim wyróżnionym i dziękujemy za możliwość współtworzenia tego wydarzenia 💛” Dobra, fajnie fajnie, ale teraz do faktów. Przyznam, że nawet nabyłem subskrypcję Forbesa, żeby cofnąć się lata wstecz i podsumować RESTAURATORKI z Poznania, które takowe wyróżnienia otrzymały (celowo pomijam mężczyzn, jeśli są razem z nimi, ponieważ w Papavero też było kilka nazwisk, w tym męskich): 2022 rok (ranking): 39 miejsce - Aleksandra Jagodzińska (Autentyk) 41 miejsce - Agata Kuter (A nóż widelec) 46 miejsce - Ewa Voelkel-Krokowicz (Concordia) 2022 rok („Nowa generacja”): nie pamiętam które miejsce, być może nawet pierwsze, jakąś plakietkę w biurze mamy, ale dla uczciwości dajmy top 10 - Sungmin Han (Min’s Table, Kimchiken, Tonari) 2023 rok („nazwiska, którym warto się przyglądać”): Irmina Ponińska (Weranda) Sungmin Han (Min’s Table, Kimchiken, Tonari) Ewa Voelkel Krokowicz (Concordia) 2023 rok (ranking): 22 miejsce - Agata Kuter (A nóż widelec) 2024 rok (ranking): 26 miejsce - Ewa Voelkel Krokowicz (Concordia) 42 miejsce - Sungmin Han (Min’s Table, Kimchiken, Tonari) 2026 rok (ranking): 10 miejsce - Agata Kuter (A nóż widelec) 49 miejsce - Wiktoria Grochulska-Celm (Papavero) Jak widać, od początku rankingu (2022 był chyba pierwszy stworzony) aż trzy kobiece nazwiska znalazły się trzykrotnie: Kuter, Voelkel i Han (kochana żonka). Do tego Ola Jagodzińska i Irmina Ponińska po razie. Wszystkie wymienione 5 nazwisk było za każdym razem wyżej, niż wspomniana przez instagramerów Wiktoria Grochulska-Celm. Nie piszę tego oczywiście, aby deprecejonować Papavero, jak wspominałem, są spoko. Chodzi wyłącznie o instagramową „transparentność”. No dobra, ale czy to mogła być pomyłka? Przeoczenie? Zważywszy, że nawet w tym samym rankingu jest Agata Kuter aż 39 miejsc wyżej - wątpliwe. A więc co? Aby odpowiedzieć należy zrozumieć modus operandi MTJ. Przed kilkoma laty, gdy Magda i Mateusz rzucili etaty i wzięli się za instagramerkę full time szukali modelu biznesowego i zdecydowali na, swojego rodzaju, „panoramę firm”. Stronę internetową, gdzie można było w preorderze za około 1000zł (potem więcej) wykupić sobie roczne miejsce „polecanej miejscówki”. Osobiście nie znalazłem wartości w tej ofercie, więc mimo bliskich (tak mi się wydawało! w końcu dzieliliśmy biuro :) koneksji - podziękowałem. Nie zgadniecie kogo jeszcze w katalogu nie znajdziecie: Autentyka (ten się zamknął akurat), A nóż widelec, Concordii oraz Werandy. No i Min’s Table/Kimchikena/Tonari. A kogo znajdziecie? Papavero. :)) Już z grzeczności pominę te lata poprzednie, gdy autorzy kompletnie nie byli zainteresowani tą imprezą (choć wielokrotnie namawiałem na wspólny wyjazd). Ale to nie przeszkodziło w tym roku pisać o wyjątkowości i zaszczytach. Nie pominąłem? Ups. Aby było jasne, nie mówię nikomu jak ma żyć czy prowadzić swój biznes. Ale jeśli działasz w sferze publicznej, publikujesz ogólnodostępne treści i jeszcze dajesz sobie prawo do oceniania innych (choć w tym przypadku należałoby raczej napisać: wyceniania innych), to musisz się liczyć, że działa to w dwie strony. Szczególnie mając właśnie rzetelność na sztandarach. W gruncie rzeczy tutaj nic się nie stało. Ale pozwalam sobie zwrócić uwagę na pewną… nieścisłość faktograficzną. Po prostu - w pierwszym roku istnienia rankingu były w nim cztery inne panie z Poznania. I były też w drugim, trzecim i piątym. ;) Ale tak serio, po co tak kłamać? Rozumiem, że bycie autentycznym na insta nie jest cool, ale… Ech. Dobrego weekendu! #gastronomia #restauracje #influencerzy

Barcelona przez lata nie chciała sponsora na koszulce. Potem sprzedała „wyjątkowość” za miliony 💶 Kataru 🇶🇦 Przez dekady granatowo-bordowa koszulka była dowodem na to, że Barcelona to „więcej niż klub”. Była symbolem klubowej dumy, tradycji i przekonania, że pewnych wartości nie wystawa się na sprzedaż. To jednak się zmieniło, gdy w sezonie 2011/2012 miejsce UNICEF-u na trykocie Blaugrany zastąpiła Qatar Foundation za 150 mln euro, o czym wspomniał Joey D’Urso w książce "Stawka większa niż futbol. Co koszulki piłkarskie mówią o polityce, pieniądzach i władzy?": „Kiedy mówię ludziom, że piszę książkę o koszulkach piłkarskich i pojawiających się na nich sponsorach, zazwyczaj zaczynamy podawać kultowe przykłady takich strojów. W Anglii często chodzi o umowy, które w latach 80. i 90. zawierano na co najmniej dekadę – wywołują one u kibiców nostalgię za wielkimi drużynami z czasów ich młodości: Arsenal reklamujący JVC, Manchester United z logo Sharpa czy Liverpool promujący Crown Paints. Poza Wielką Brytanią fani najczęściej wspominają o granatowo-bordowej koszulce Barcelony, która słynęła z tego, że do 2006 roku nie została splamiona obecnością żadnego sponsora. Jako dziecko miałem taki trykot Blaugrany – gdybym go zachował, byłby teraz sporo wart, tym bardziej że w ostatnich latach nastąpił boom na klasyczne koszulki piłkarskie. Stroje z lat 90. osiągają często wysokie ceny, ponieważ w tamtych czasach kupowano ich mniej niż obecnie. Po raz ostatni Barcelona zagrała bez sponsora na koszulkach w finale Ligi Mistrzów w Paryżu w 2006 roku, zakończonym wygraną 2:1 z Arsenalem, co zapewniło Dumie Katalonii drugi w historii Puchar Europy. Wkrótce potem władze klubu zgodziły się po raz pierwszy umieścić na stroju drużyny logo UNICEF-u, organizacji powołanej przez ONZ, która pomaga najbardziej potrzebującym dzieciom na świecie. To posunięcie miało raczej charakter charytatywny niż biznesowy, zwłaszcza że FC Barcelona przy okazji przekazała UNICEF-owi dwa miliony euro. Był to dobry moment dla organizacji charytatywnej, by zdobyć rozgłos, bo właśnie zaczynała się złota era katalońskiej ekipy: grający w koszulkach z logo UNICEF-u zespół pokonał Manchester United w finałach Ligi Mistrzów w 2009 i 2011 roku. W tym drugim spotkaniu Duma Katalonii wygrała 3:1, a do tego całkowicie zdominowała Czerwone Diabły, które właśnie zdobyły mistrzostwo Anglii. Tamtą Barçę powszechnie uważa się za jedną ze sportowych drużyn wszech czasów. W sezonie 2010/11, w środku złotej ery Barcelony, kiedy Messi i Guardiola byli u szczytu swoich karier, klub z Camp Nou ogłosił, że dojdzie do zmiany na koszulkach. W związku z tym zwycięstwo 3:1 w finale Ligi Mistrzów z Manchesterem United było ostatnim meczem, w którym na bordowo-niebieskich koszulkach pojawiło się logo UNICEF-u. W następnych rozgrywkach znalazła się na nich nowa nazwa, Qatar Foundation – w zamian za niewiarygodną kwotę 150 milionów euro w ciągu pięciu lat, co w tamtym czasie było najwyższą umową sponsorską w historii futbolu. Na strojach z sezonu 2011/12 w oczy rzucało się logo katarskiej organizacji, która – w przeciwieństwie do UNICEF-u – hojnie płaciła za ten przywilej. Wyjątek stanowił rzadko używany trzeci komplet, na którym jeszcze przez rok reklamował się UNICEF – później jednak definitywnie zniknął z trykotów Blaugrany. Umowa Barcelony z Katarczykami została podana do wiadomości publicznej zaledwie osiem dni po ogłoszeniu, że to właśnie ten kraj będzie gospodarzem mistrzostw świata w 2022 roku. Holender Johan Cruyff, legenda Barcelony i człowiek, który zrewolucjonizował klub w latach 80. i 90. XX wieku, wprowadzając filozofię futbolu totalnego, ostro skrytykował deal z Katarczykami, nazywając go »wulgarnym«. – Sprzedaliśmy swą wyjątkowość za jakieś sześć procent klubowego budżetu”. 👉 #reklama Książka "Stawka większa niż futbol. Co koszulki piłkarskie mówią o polityce, pieniądzach i władzy?" jest dostępna na ⏩ https://t.co/DkxnZTiBaL 📷 Shai Pal/Wikimedia Commons/CC-BY-SA-3.0 #Barcelona #football #sponsor