Ongeschikte vrouwen Er zit iets diep verontrustends in de manier waarop Nederland de belangrijkste portefeuille van allemaal behandelt: Defensie. Jeanine Hennis kwam, Kajsa Ollongren volgde en inmiddels is Dilan Yeşilgöz minister van Defensie. De een wordt als het ware doorgeschoven na de ander. Geen generaals, geen strategen, geen mensen die hun leven hebben doorgebracht met militaire doctrine, afschrikking, escalatie en de verschrikkelijke consequenties van oorlog, maar beroepspolitici die van portefeuille naar portefeuille bewegen. En juist nú is dat gevaarlijk. Yeşilgöz verschijnt met regelmaat in de internationale militaire arena en spreekt over Rusland, Oekraïne, NAVO en bewapening alsof Nederland zich in een gewone beleidsdiscussie bevindt. Maar achter ieder stoer woord staan uiteindelijk soldaten, raketten, steden en mensenlevens. En dan verschijnt D66-buitenlandwoordvoerder Hanneke van der Werf bij Pauw & De Wit met de mededeling dat “we desnoods zelf” op Russische lanceerinstallaties moeten schieten. Alsof zij voorstelt een belastingtarief met twee procent te verhogen. Dat is het angstaanjagende: niet alleen de onkunde, maar vooral het ogenschijnlijke gebrek aan besef van wat escalatie tussen NAVO-landen en een nucleaire grootmacht werkelijk betekent. Defensie is geen politieke stageplaats. Oorlog is geen talkshowonderwerp. En Rusland is geen tegenstander waarop Nederlandse politici vrijblijvend wat stoere oneliners kunnen uitproberen. Wie over oorlog beslist, zou allereerst moeten begrijpen hoe verschrikkelijk moeilijk het is een oorlog weer te beëindigen. #Defensie #Oorlog #Politiek
