Search

Een beschaving leeft niet alleen van wat zij produceert maar van wat zij doorgeeft. Het doorsnijden van de band tussen generaties verzwakt de samenleving. Ware woorden van @AmandaKluveld Solidariteit als tastbaar begrip richting kinderen, familie en gemeenschap. Daar zwoegt een mens voor. #solidariteit #samenleving #generaties

Column: Lees vóór gebruik de bijsluiter. Doe het vooral niet vóór gebruik Max von Kreyfelt Daar is hij dan. De bijsluiter. Dat kleine, opgevouwen monumentje voor een tijd waarin vragen stellen nog gold als een bijwerking die onmiddellijk behandeld moest worden. Comirnaty. 30 microgram per dosis. Tozinameran. Een naam die destijds niemand kende en die ook niemand hoefde te kennen, want we hadden Hugo. En Hugo had schoenen. En vertrouwen. Vooral vertrouwen. De overheid had de wetenschap, de wetenschap had de televisie en de televisie had een tafel waaraan iedere avond werd uitgelegd dat twijfel menselijk was, maar in dit geval toch iets voor mensen met een Facebookaccount. Nu ligt daar die bijsluiter. Keuring gedrukt. Zwart op wit. Vermoeidheid. Hoofdpijn. Spierpijn. Koorts. Gewrichtspijn. Niets bijzonders. Dat hoort erbij. Even doorbijten. En ergens verderop, tussen de kleine letters die niemand leest omdat vertrouwen minder vermoeiend is dan lezen, staan myocarditis en pericarditis. Ontsteking van de hartspier. Ontsteking van het hartzakje. Vooral gemeld bij jongere mannen. Vaker na de tweede dosis. Merkwaardig. Want ik herinner mij een tijd waarin mensen die daar vragen over stelden niet werden uitgenodigd voor een rustig gesprek over farmacovigilantie. Ze kregen een etiket. Wappie. Antivaxxer. Complotdenker. Gevaar voor de volksgezondheid. Sommigen verloren hun podium. Anderen hun reputatie. Artsen die te veel vragen stelden, ontdekten dat wetenschappelijke nieuwsgierigheid vooral gewaardeerd wordt zolang zij tot het juiste antwoord leidt. Dat is misschien wel het mooiste aan de moderne wetenschap. Ze verandert voortdurend van inzicht, maar verwacht wel dat u ieder tijdelijk inzicht als eeuwige waarheid behandelt. De bijsluiter zelf is overigens een wonder van bestuurlijke beschaving. Alles staat erin. Daarmee is juridisch gezien iedereen geïnformeerd. Dat u hem pas leest nadat u op televisie, in de krant, op uw werk en soms zelfs binnen uw familie moreel onder druk bent gezet, blijkt een detail. U had hem kunnen lezen. Net zoals u een hypotheekakte kunt lezen terwijl de makelaar achter u staat te roepen dat er nog zeventien andere gegadigden zijn. Vrije keuze. Volledig geïnformeerd. Handtekening graag hier. Het interessante is daarom wat er destijds niet over gezegd mocht worden. Want bijwerkingen waren er natuurlijk altijd. Alleen de maatschappelijke bijwerking van het bespreken ervan bleek ernstiger dan de medische. Een ontstoken hartzakje was een bekend risico. Een ontstoken debat was onaanvaardbaar. En zo werd de bijsluiter misschien wel het eerlijkste document van de hele coronaperiode. Omdat hij, in tegenstelling tot veel bestuurders, tenminste toegeeft dat er risico’s bestaan. Lees voor gebruik de bijsluiter. Een uitstekend advies. Alleen jammer dat het land hem pas mocht lezen nadat de discussie was afgelopen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Bijsluiter #Vaccinatie #Gezondheid

Column: Amsterdam legaliseert straatslapen. Amsterdam. De stad die jarenlang miljoenen uitgaf aan inclusiebeleid, klimaattafels, diversiteitscoördinatoren, participatieprojecten en morele campagnes over “menselijke waardigheid”, heeft nu een nieuwe bestuurlijke doorbraak bereikt: daklozen mogen buiten slapen. Dat is geen satire. Dat is officieel beleid. Onder leiding van burgemeester Femke Halsema is de hoofdstad langzaam veranderd in een bestuurlijk experiment waarin iedere maatschappelijke mislukking eerst jarenlang wordt ontkend, vervolgens wordt genormaliseerd en uiteindelijk wordt verkocht als compassie. Want begrijp het goed: dit heet natuurlijk niet dat de stad de controle kwijt is over wonen, opvang, zorg en openbare orde. Nee. Dit heet: “ruimte bieden aan kwetsbare mensen.” Amsterdam blijft daarmee trouw aan haar bestuurlijke filosofie: als je een probleem niet kunt oplossen, verander je gewoon de definitie van het probleem. Huizen onbetaalbaar? Dan noemen we wonen voortaan een privilege. Middenklasse vertrekt? Dan heet dat “urban transitie”. Overlast? “Beleving.” En dakloosheid? Dat heet nu blijkbaar: “buiten slapen.” De ironie is adembenemend. Dezelfde bestuurlijke elite die tijdens corona complete bevolkingen opsloot “voor de volksgezondheid”, avondklokken invoerde, burgers van bankjes joeg en handhavers liet optreden tegen mensen die te dicht bij elkaar stonden in een park, verklaart nu feitelijk dat slapen op straat een acceptabel onderdeel van het stadsbeeld is geworden. Dus een ondernemer zonder QR-code was ooit een gevaar voor de samenleving, maar honderden mensen die noodgedwongen tussen karton, vuilniszakken en winkelpuien slapen vormen ineens een teken van humane vooruitgang. Dat is Amsterdam anno nu: een stad waarin bestuurders permanent praten over medemenselijkheid terwijl de basisvoorwaarden van beschaving verdwenen. Want een beschaving herken je niet aan regenboogvlaggen op gemeentehuizen of morele speeches in debatcentra. Een beschaving herken je eraan dat mensen niet op straat hoeven te slapen. Maar juist dat fundamentele onderscheid lijkt verdwenen in een bestuurscultuur die liever symbolen organiseert dan werkelijkheid oplost. En ondertussen blijft de stad zichzelf feliciteren. Met conferenties. Met panelgesprekken. Met wethouders die ernstig kijken. Met beleidsstukken vol woorden als “verbinding”, “inclusiviteit” en “mensgericht handelen”. Terwijl buiten iemand onder een natte deken ligt naast een overvolle fietsenstalling. Misschien is dat wel de meest pijnlijke samenvatting van modern bestuur: hoe harder men over menselijkheid praat, hoe zichtbaarder de ontmenselijking wordt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.o #Amsterdam #Dakloosheid #Inclusiviteit

"Maarten Boudry's The Betrayal of the Enlightenment is a powerful and much-needed wake-up call for everyone who cares about the future of our civilization. At a time when the values of the Enlightenment – science, reason, and progress – are increasingly under fire, it offers..." (translated)

In een kritisch opiniestuk stelt Arthur Gregg Sulzberger dat AI-bedrijven alles creatief werk van de beschaving plunderen zonder vergoeding, wat de toekomst van onafhankelijke journalistiek en andere creatieve sectoren in gevaar brengt. #Auteursrecht #Journalistiek #KunstmatigeIntelligentie

Oh Nederlanders, wat hebben we toch een gigantisch probleem met geïnstitutionaliseerde Jodenhaat. Wat hebben we toch een schrijnend gebrek aan historisch inzicht en lerend vermogen. De podcast met de auteurs van de absolute must-read ‘Het 7 oktober-effect’, dr. Amanda Kluveld en dr. Eliyahu Sapir, biedt belangrijke inzichten. De positie van Joodse studenten en medewerkers binnen de Nederlandse universiteiten is sinds de gruwelijke pogrom van Hamas op Israëlische Joden ernstig verslechterd. In ieder ontwikkeld westers land, in iedere vrije samenleving, zou ieder weldenkend mens natuurlijk precies het omgekeerde hebben verwacht, namelijk steun voor de beschaving en afschuw voor het genocidale neofascisme dat zich vermomt als Palestinisme. Maar helaas: er woedt een oorlog die gericht is op de vernietiging van Israël, op de uitroeiing van de Joden van de rivier tot de zee. En precies die oorlog wordt óók uitgevochten op de Nederlandse campus. De onderliggende mechanismen zijn niet nieuw: Joodse studenten en medewerkers trekken zich terug, verbergen hun identiteit en verliezen ieder vertrouwen in juist de instituties die hen zouden moeten beschermen. Oók binnen de Joodse gemeenschap zelf leidt de huidige situatie tot spanningen. Een deel van het Nederlandse Joodse leiderschap zucht onder de druk van bestuurders, politici en de heersende deugdynamiek binnen de gevestigde orde. De groepsdruk om je uit te spreken vóór Palestina blijkt enorm. Zo beschrijft Sapir hoe studenten werden geacht hun handen in rode verf te dompelen als uiting van solidariteit. Wie daar niet aan meedeed, liep het risico op sociale uitsluiting en op vijandigheid. Het meest schrijnende is misschien nog wel de vanzelfsprekendheid waarmee dit alles plaatsvindt. Joodse studenten die hun studie opgeven, zonder dat iemand vraagt waarom. Medewerkers die collega’s en vrienden verliezen. Joden die opnieuw gedwongen worden om zichzelf onzichtbaar te maken. Het wordt de hoogste tijd dat iedere gezond verstand-Nederlander, hoog opgeleid of niet, opstaat en onvoorwaardelijk vóór, achter en naast de Joodse gemeenschap gaat staan. We moeten duidelijk maken dat de huidige zio-gaschamberlighting onaanvaardbaar is en dat geen énkele Jood gedwongen mag worden zich uit te spreken vóór of tegen wat dan ook, waar dan ook en door wie dan ook. Want wanneer Joden zich niet meer veilig voelen, is dat altijd een teken dat er iets fundamenteel mis is met de samenleving waarin zij leven. Link: https://t.co/P39Hydui0W Fragment: #Jodenhaat #Solidariteit #Universiteiten

Een goede gastheer heet je welkom, schenkt je een koffie in, en geeft je het beste bed. Dat is beschaving, en daar ben ik trots op. Nederlanders zijn altijd zo'n volk geweest. Maar een gastheer die zijn eigen huis niet meer een thuis durft te noemen, die zijn eigen identiteit uitwist om de gast niet te kwetsen, is geen goede gastheer meer. Dat is iemand die zijn huis aan het weggeven is en het gastvrijheid noemt. En daarmee herhaal ik iets dat ik las in een wijze comment gisteren: "De grens van de Nederlandse tolerantie is bereikt." En toch, het is nog niet te laat. Wij zijn nazaten van het volk dat de zee terugdrong. Wij weten beter dan wie ook dat een tij wél te keren is. Niet met geschreeuw, niet met geweld, maar met dijken, met geduld, en de weigering te verdrinken. Diezelfde weigering draag ik in me. Voor Nederland. 🇳🇱 Voor ons vaderland. #Gastvrijheid #Identiteit #Tolerantie

De Europese identiteit is niet te vatten in een reisdocument; ze is onderdeel en het product van een beschaving die over duizenden jaren is gevormd. FVD is de enige partij die dát durft te zeggen. Steun onze missie voor het behoud van ons thuis via https://t.co/x0kC6zR3bL! https://t.co/YcroU5rIjv #EuropeseIdentiteit #Cultuur #Politiek

Over de prachtig zwangere @lidewij_devos Wat gisteren zichtbaar werd in de Tweede Kamer rond Lidewij de Vos, was meer dan een stevig politiek debat. Het was een demonstratie van hoe de parlementaire cultuur in Nederland in rap tempo verruwd is geraakt. Niet inhoudelijke nieuwsgierigheid stond centraal, maar het klassieke politieke hinderlaag-denken: formuleringen, frames en suggestieve vragen waarmee iemand in een morele val moet lopen. De oude debattruc; “slaat u uw vrouw nog steeds?” is daarvan het bekendste voorbeeld. Een vraag die zo geconstrueerd is dat elk antwoord schuld impliceert. Precies dat mechanisme zag je gisteren meerdere keren terug. Niet proberen te begrijpen wat iemand werkelijk zegt of bedoelt, maar iemand in een hoek manoeuvreren waar alleen nog beschadiging mogelijk is. En dan is er nog iets anders. Iets cultureels misschien. Iets dat ooit vanzelfsprekend was. Want hoe men politiek ook tegenover elkaar staat: vroeger bestond er een zekere terughoudendheid tegenover zwangere vrouwen. Niet uit zwakte. Niet uit neerbuigendheid. Maar vanuit beschaving. Vanuit het besef dat zwangerschap iets kwetsbaars, zwaars en fundamenteel menselijks is. Dat je iemand in die situatie niet met collectieve agressie tegemoet treedt alsof het een bokswedstrijd betreft. Gisteren leek dat volledig verdwenen. De moderne politieke cultuur kent nog maar één norm: totale gelijkheid in de aanval. Emancipatie is kennelijk zo ver doorgeschoten dat iedere vorm van natuurlijke terughoudendheid inmiddels verdacht wordt gemaakt. Alsof fatsoen hetzelfde zou zijn als seksisme. Alsof elementaire menselijke consideratie ineens ouderwets zou zijn. Maar beschaving herken je juist aan het vermogen onderscheid te maken tussen wat mág en wat gepast is. Natuurlijk kan een zwangere politica deelnemen aan een hard debat. Natuurlijk hoeft niemand haar inhoudelijk te ontzien. En inderdaad: Lidewij de Vos stond zichtbaar stevig overeind. Maar dat ontslaat anderen nog niet van de vraag hoe men zich behoort te gedragen. Want wat gisteren overbleef, was het ongemakkelijke beeld van een Kamer die collectief “met scherp” schoot op een zwangere vrouw, terwijl niemand nog leek stil te staan bij hoe dat er eigenlijk uitzag. En misschien is juist dát het meest veelzeggende van alles. Dr Gert Jan Mulder Vader van 6 kinderen #politiek #zwangerschap #beschaving

Deze oorlog kan binnen twee of drie dagen afgelopen zijn. We hebben in het eerste uur gewonnen. Het regime is gedecimeerd, maar ik wil nog niet stoppen. We hebben gewonnen, oké? Ze zijn militair verslagen. Iran zal nooit kernwapens hebben. Monumentale schade. ‘Vernietiging’ is de juiste term. Tegen het grote en trotse volk van Iran zeg ik vanavond dat het uur van jullie vrijheid nabij is. Vannacht gaat er een hele beschaving sterven, om nooit meer terug te komen. Het eerste regime is vernietigd, ze zijn allemaal dood.

Deze oorlog kan binnen twee of drie dagen afgelopen zijn. We hebben in het eerste uur gewonnen. We hebben gewonnen, oké? Ze zijn militair verslagen. Iran zal nooit kernwapens hebben. Monumentale schade. ‘Vernietiging’ is de juiste term. Tegen het grote en trotse volk van Iran zeg ik vanavond dat het uur van jullie vrijheid nabij is. Vannacht gaat er een hele beschaving sterven, om nooit meer terug te komen. Het eerste regime is vernietigd, ze zijn allemaal dood.

Column: Armoede volgens Rob Jetten Max von Kreyfelt Er zit iets merkwaardigs in de moderne politiek. Vroeger probeerden politici het leven van burgers beter te maken. Tegenwoordig leggen ze vooral uit waarom u moet wennen aan achteruitgang. En soms verwoordt Rob Jetten die nieuwe bestuursfilosofie opvallend eerlijk: “We zullen zonder sommige dingen moeten leren leven.” Eigenlijk zit daarin het complete regeringsbeleid samengevat. Zonder betaalbare woningen. Zonder goedkope energie. Zonder gezonde zorg. Zonder veilige grenzen. Zonder goed functionerende publieke voorzieningen. Maar gelukkig nooit zonder klimaattoppen, subsidieprojecten en netwerkdiners over inclusieve transities. Dat blijft allemaal opvallend intact. De moderne bestuurder is namelijk geen bestuurder meer. Het is een therapeut geworden voor nationale verslechtering. Alles wat vroeger normaal was, wordt nu gepresenteerd als luxe waar burgers emotioneel afscheid van moeten nemen. Een eigen huis? Privilege. Een betaalbare energierekening? Onhoudbaar. Grenzen? “Een achterhaald concept.” Sociale samenhang? “Een dynamisch proces.” En ondertussen vliegen dezelfde politici van klimaattop naar klimaattop om daar champagne te drinken met mensen die ook vinden dat gewone burgers vooral minder moeten consumeren. Dat is misschien wel het komische van deze bestuursklasse: de offers gelden altijd voor anderen. Nooit hoor je: “We moeten leren leven zonder consultants, klimaatsubsidies en gesubsidieerde activistische hobbyprojecten.” Nee. De burger moet vooral leren inleveren. Altijd de burger. Want de moderne pseudopoliticus ziet de samenleving niet meer als iets dat beschermd moet worden, maar als een gedragsproject dat permanent moet worden aangepast. Minder vlees. Minder auto. Minder reizen. Minder energie. Minder bezit. Minder nationale identiteit. Maar vreemd genoeg nooit: minder overheid. En precies daar groeit de woede. Niet omdat Nederlanders niet willen veranderen. Maar omdat steeds meer mensen zien dat dezelfde elite die voortdurend offers predikt zelf opvallend comfortabel blijft leven binnen een volledig afgeschermde bestuursbubbel van talkshows, klimaattafels, lobbyclubs en consultancycontracten. Daar wordt iedere mislukking simpelweg hernoemd tot “transitie”. Dat is het ware politieke talent van deze generatie bestuurders: de afbraak van vanzelfsprekendheden verkopen als morele vooruitgang. En ondertussen mag de burger dankbaar applaudisseren terwijl zijn levensstandaard langzaam wordt uitgekleed alsof het een verheven beschavingsproject betreft. Want dát is de kern van het huidige bestuur: de elite noemt het solidariteit wanneer ú moet inleveren voor beleid waar zij zelf nauwelijks de gevolgen van dragen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #armoede #maatschappij

Özcan Akyol bekritiseert in zijn column de retoriek van demonstranten tegen asielzoekerscentra, die volgens hem een bedreiging vormen voor de beschaving en zich vaak laten leiden door extremistische ideologieën, terwijl de overheid faalt in het aanpakken van deze problemen. #protesten #asielzoekers #beschaving