Search

Maarten, je bent potverdorie wetenschapsredacteur bij de @volkskrant. Je schrijft over feiten. Je zet #factsfirst in je bio. En dan komt Caroline van der Plas met een onderzoek naar geldstromen, Stichting Democratie en Media, aandeelhouder van DPG, financier van de kas van MOB, en jouw reactie is geen weerlegging, geen motivatie waarom dat geen probleem is. Nee, jouw reactie is: 'Djiezus, laat je nakijken'. Dat is een reactie van iemand die het ongemakkelijke niet onder ogen wil zien, en de boodschapper op voorhand kalt wil stellen. Alsof de enige mogelijke verklaring voor een lastige vraag is dat de vraagsteller, een bekend politica nota bene, niet helemaal goed bij haar hoofd is. Niemand beweert dat Johan Vollenbroek ’s ochtends bij het knabbelen op een stuk bleekselderij de kopij van de Volkskrant dicteert, Maarten. Wat wél op tafel ligt, is een stuk meer smakeloos: dezelfde filantropische kring die een prioriteitsaandeel heeft in @DPGMediaNL, pompt geld in de stichting die de jurist voedt die de overheid en de boer voor de rechter sleept. Dat neigt naar belangenverstrengeling. En zeg eerlijk, als blijkt dat Maurice de Hond, een boerencoöperatie of een rechtse denktank op zo'n manier gefinancierd wordt ga je vol op het orgel. Da's behoorlijk selectief, Maarten. Je had ook kunnen schrijven: hier is het bedrag, hier is de constructie, dit zijn de afspraken die gemaakt zijn en hier is waarom redacteuren daar geen last van hebben. Maar nee, je kiest voor minachting. Realiseer je je wel dat dat het moment is waarop de lezer stopt met je als journalist te zien en je als belanghebbende partij gaat zien? En dat, beste Maarten, is wat de lezer bijblijft. Niet dat @lientje1967 een vraag stelt. Maar dat de man die #factsfirst predikt, bij de eerste ongemakkelijke vraag meteen de vraagsteller voor gek verklaart. Laat je nakijken, Maarten, dit is geen normaal gedrag voor een wetenschapsjournalist. #journalistiek #wetenschap #transparantie

Maarten, je bent potverdorie wetenschapsredacteur bij de @volkskrant. Je schrijft over feiten. Je zet #factsfirst in je bio. En dan komt Caroline van der Plas met een onderzoek naar geldstromen, Stichting Democratie en Media, aandeelhouder van DPG, financier van de kas van MOB, en jouw reactie is geen weerlegging, geen motivatie waarom dat geen probleem is. Nee, jouw reactie is: 'Djiezus, laat je nakijken'. Dat is een reactie van iemand die het ongemakkelijke niet onder ogen wil zien, en de boodschapper op voorhand kalt wil stellen. Alsof de enige mogelijke verklaring voor een lastige vraag is dat de vraagsteller, een bekend politica nota bene, niet helemaal goed bij haar hoofd is. Niemand beweert dat Johan Vollenbroek ’s ochtends bij het knabbelen op een stuk bleekselderij de kopij van de Volkskrant dicteert, Maarten. Wat wél op tafel ligt, is een stuk meer smakeloos: dezelfde filantropische kring die een prioriteitsaandeel heeft in @DPGMediaNL, pompt geld in de stichting die de jurist voedt die de overheid en de boer voor de rechter sleept. Dat neigt naar belangenverstrengeling. En zeg eerlijk, als blijkt dat Maurice de Hond, een boerencoöperatie of een rechtse denktank op zo'n manier gefinancierd wordt ga je vol op het orgel. Da's behoorlijk selectief, Maarten. Je had ook kunnen schrijven: hier is het bedrag, hier is de constructie, dit zijn de afspraken die gemaakt zijn en hier is waarom redacteuren daar geen last van hebben. Maar nee, je kiest voor minachting. Realiseer je je wel dat dat het moment is waarop de lezer stopt met je als journalist te zien en je als belanghebbende partij gaat zien? En dat, beste Maarten, is wat de lezer bijblijft. Niet dat @lientje1967 een vraag stelt. Maar dat de man die #factsfirst predikt, bij de eerste ongemakkelijke vraag meteen de vraagsteller voor gek verklaart. Laat je nakijken, Maarten, dit is geen normaal gedrag voor een wetenschapsjournalist. #journalistiek #integriteit #debat

Een ochtendcolumn Femke Halsema trekt aan de bel. De leefbaarheid van Amsterdam staat onder druk. Dakloosheid, drugsgebruik en mensen met psychiatrische problemen zijn steeds zichtbaarder op straat. Gemeenten kunnen dat volgens de burgemeester niet meer oplossen. Den Haag moet helpen. Daarmee staat de oplossing eigenlijk al vast. Meer geld. Gemeenten hebben hun werkterrein de afgelopen decennia enorm uitgebreid. Klimaat, energietransitie, diversiteit, inclusie, integratie, ongelijkheid en internationale solidariteit kregen allemaal een plaats in het stadhuis. Voor steeds meer maatschappelijke problemen kwam gemeentelijk beleid. Dat is ook terug te zien in de omvang van de organisatie. Amsterdam telde in 2018 14.411 interne fte. Inmiddels werken bij de gemeente ruim 20.000 fte. Terwijl de bevolking in die periode met ongeveer 10 procent groeide, groeide het ambtelijke apparaat onder het het bewind van Halsema met bijna 40 procent. Terwijl een gemeentebestuur in de kern een paar eenvoudige taken heeft. De stad moet schoon en veilig zijn. De openbare ruimte moet worden onderhouden. Overlast moet worden aangepakt. Er moeten woningen zijn. Op die kerntaken worden de Amsterdamse cijfers pijnlijk. In 2025 vond nog maar 31 procent van de Amsterdammers de eigen buurt schoon. Het rapportcijfer voor het schoonhouden van straten en stoepen zakte naar 5,8. Er kwamen 265.000 meldingen over afval en reiniging binnen, 16 procent meer dan een jaar eerder. Bij meldingen over het schoonmaken van de openbare ruimte werd 59 procent binnen de afgesproken termijn afgehandeld. De gemeentelijke norm is 90 procent. In de binnenstad daalde het cijfer voor schone straten en stoepen van 6,9 in 2015 naar 5,4 in 2025. Bewoners geven de binnenstad inmiddels een 4,0. Vervuiling is geen esthetisch probleem. Onderzoek naar wanorde in de openbare ruimte laat zien dat zichtbare verwaarlozing de sociale norm verzwakt. Afval, graffiti en achterstallig onderhoud vergroten de kans dat ook anderen regels overtreden. De omgeving vertelt voortdurend welk gedrag blijkbaar wordt geaccepteerd. Daar bestaat inmiddels voldoende empirisch onderzoek naar. Als een organisatie de kerntaken steeds slechter uitvoert, ligt de eerste vraag voor de hand, waar gaat de beschikbare capaciteit eigenlijk naartoe? Amsterdam heeft steeds meer taken naar zich toegetrokken en krijgt de meest zichtbare taken steeds moeilijker voor elkaar. Toch gaat de discussie direct over geld. Dat geld moet uit Den Haag komen. Den Haag heeft geen eigen geld, dus uiteindelijk komt de rekening bij de belastingbetaler terecht. Daarna volgt de bekende politieke discussie over wie die rekening moet betalen. De breedste schouders zullen ook deze lasten moeten dragen vermoed ik. Zo wordt een vuile en onrustige stad uiteindelijk een financieringsvraagstuk. Of Amsterdam te veel doet, geld verkeerd besteedt of onvoldoende presteert, verdwijnt naar de achtergrond. Extra geld is de oplossing voordat duidelijk is geworden waarom het bestaande geld niet voldoende resultaat oplevert. Landelijk werkt het inmiddels hetzelfde. Nieuwe politieke ambities worden nieuwe overheidstaken. Er komen ambtenaren, subsidies, programma’s en organisaties bij. Zodra de kosten oplopen, begint de zoektocht naar extra inkomsten. Schrappen komt nauwelijks ter sprake. Amsterdam kan ook bij het begin beginnen. Zorg dat de stad schoon en veilig is. Zorg voor woningen, bereikbaarheid, onderhoud en handhaving. Kijk daarna wat er nog meer op het stadhuis moet gebeuren en wat kan verdwijnen. Halsema vraagt Den Haag om meer middelen omdat Amsterdam de problemen op straat niet meer aankan. Maar voordat de rest van Nederland wordt gevraagd daarvoor te betalen, ligt een eenvoudiger vraag voor, waarom doet Amsterdam zoveel andere dingen terwijl de gemeente iets simpels als de eigen straten niet op orde krijgt. Misschien heeft Amsterdam geen groter budget nodig. Misschien heeft Amsterdam een kleinere agenda nodig. #Amsterdam #Gemeente #Leefbaarheid

Verdorie @RobJetten, ik hoop dat het een constructief gesprek was met Dagmar Oudshoorn? Heb je haar ook gevraagd hoe het toch komt dat @amnestynl in de volksmond inmiddels ‘Antisemitism International’ wordt genoemd? Want laten we niet net doen alsof we hier te maken hebben met een organisatie die neutraliteit hoog in het vaandel heeft staan, zeker niet waar het Israël betreft. Of heeft ze je niet verteld over het grootste wapenfeit van haar organisatie? Waarschijnlijk niet, en dat verbaast mij niets want erg sjiek is het herschrijven van de definitie van ‘genocide’ in haar rapporten niet als de insteek daarvan is om Israël een genocide aan te kunnen wrijven. En dat zeg ik niet omdat kritiek op Israël taboe zou zijn, dat is het niet en is het ook nooit geweest, maar omdat het herschrijven van een definitie betekent dat ideologie leidend is bij Amnesty en dat men daarmee dus feiten ondergeschikt heeft gemaakt aan een gewenst narratief: Israël pleegt genocide, punt. Ratio maakt dan letterlijk plaats voor morele zelfbevrediging. Als je zo hoog opgeeft over de internationale rechtsorde, Rob, zou dat je toch tegen de borst moeten stuiten? Een land wat letterlijk vecht voor haar voortbestaan, wordt beschuldigd van een genocide waar haar tegenstander, Hamas, haar bestaansrecht uit haalt, het staat letterlijk zo omschreven in het handvest van Hamas: de vernietiging van de Joodse staat en haar inwoners. Maar datzelfde Hamas en diezelfde Palestijnen worden door Amnesty op handen gedragen? Eén ding is daarmee glas- en glashelder, Rob. Nederland heeft al decennialang de fout gemaakt om morele autoriteit uit te besteden aan organisaties, goede doelen, die hun eigen morele kompas allang hebben ingeruild voor politieke stellingname. Heb je Dagmar daarover bevraagd? Nee hè? Dat verbaast me niets, want je bent er simpelweg niet mans genoeg voor, toch? #Israël #Amnesty #Genocide

Belgium, my country, must stop behaving so unworthily and stupidly. This hatred against Israel is the perfect example of manipulation, ignorance, and extremism. Sport should celebrate the connections between peoples. The United States has allowed Iran to participate in the competitions. (translated)

Mijn simpele analyse: Ik denk dat D66 en de VVD hun oude vete die ontstaan is bij de val van Rutte IV nog steeds aan het uitvechten zijn, maar dat in deze 'ronde' de VVD D66 behoorlijk heeft onderschat. De VVD is door zoveel kabinetten Rutte en een kabinet Schoof gewend overal mee weg te komen en hun zin door te drammen, maar dat laat D66 niet langer gebeuren. En de VVD laat dan weer niet toe dat D66 zich nu gaat gedragen zoals de VVD zich jarenlang gedroeg, en dus komen ze samen nergens uit. Partijbelang boven landsbelang. Op dat vlak zijn ze allebei even erg. En het CDA heeft volgens mij geen ene fck in de pap te brokken. Maar gelukkig zijn ze wel volwassen. 🤡 #KabinetJetten #TweedeKamer #Politiek #D66 #VVD

Ik zal mijzelf wel vreselijk niet populair maken door deze tweet maar ik schrijf hem toch. Beste Fvd aanhang, Waarom zijn jullie altijd zo fanatiek aan het opdringen dat er er op fvd gestemt moet worden? En als je dat niet doet maar liever een andere rechtse partij kiest meteen manipulatieve teksten als " trap je daar in? Ik had je hoger ingeschat. Dat is een WEF puppet waarom zie je dat niet . " teksten naar mij toe krijg gegooid. Politiek is een persoonlijke keus. Blijkbaar is dat lastig te begrijpen voor bepaalde aanhang van zowel rechts als links. Het gedrag van sommige fvd leden vind ik net zo sekte achtig irritant als die van sommige PRO of d66 leden. Qua gedrag is er een behoorlijke overlap en beiden kunnen daar beter mee ophouden. Want meer pushen laat iemand heus niet ineens een andere keus maken. Integendeel zelfs #politiek #vrijheidvanmeningsuiting #keuzevrijheid

The newsletter from Broncode discusses that the current AI development is unregulated and concerning, especially after recent incidents that demonstrate that AI systems exhibit unwanted behavior and that companies like OpenAI and Anthropic are having less and less control over the technology they are developing. (translated)

‘Ik kon het gewoon niet inspuiten’: #huisarts #Roodenburg krijgt de zwaarst denkbare straf 👆 https://t.co/AHomZSOkES Huisarts Frank Roodenburg moet uit het BIG-register worden geschrapt — dat is de harde uitkomst van een opzienbarende tuchtzaak die op dinsdag werd gepubliceerd door het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg #Amsterdam. Roodenburg is daarmee de eerste arts in Nederland die zijn dokterslicentie verliest vanwege zijn houding en handelen rond de #corona #vaccinaties. Een unieke zaak, die diep snijdt in vragen over medische vrijheid, richtlijnconformiteit en de macht van toezichthouders over kritisch denkende artsen. Wat werd Roodenburg precies verweten? De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) diende een klaagschrift in met meerdere onderdelen. Ten eerste zou Roodenburg een drempel hebben opgeworpen voor patiënten die een coronavaccinatie wilden ontvangen. Dit deed hij onder andere via een formulier — afkomstig van de organisatie Artsen voor Waarheid — dat hij in zijn praktijk neerlegde ter informatie. De inspectie stelde dat patiënten dit formulier moesten ondertekenen vóór doorverwijzing naar een vaccinatielocatie. Roodenburg zelf betwistte dit stellig: hij vaccineerde zelf niet, en een handtekening vragen had voor hem dus geen enkel nut gehad. Ten tweede vroeg Roodenburg bij zo’n honderd patiënten, die na vaccinatie met vage klachten zoals extreme vermoeidheid binnenkwamen, een zogenoemde D-dimeer bepaling aan. Dit is een bloedtest die aanwijzingen kan geven voor stolselvorming. Zijn redenering: coronavaccins kunnen via het spike-eiwit stollingsactiviteit opwekken, en omdat het spike-eiwit zelf niet meetbaar was, gebruikte hij de D-dimeer als indirecte indicator. Het tuchtcollege vond dat hij hiermee buiten de geldende richtlijnen opereerde en bij verhoogde waarden patiënten had moeten doorverwijzen of aanvullend onderzoek had moeten aanvragen — wat hij in negen gevallen naliet. Ten derde werden zijn uitlatingen op sociale media en in de spreekkamer hem zwaar aangerekend. Hij sprak openlijk over termen als “biowapen”, “Great Reset” en “depopulatie” in relatie tot de coronavaccins. De inspectie ontving twintig meldingen over zijn gedrag. Ook op een huisartsenpost zou hij in 2023 ongepast hebben gecommuniceerd over vaccinaties — onder meer richting ouders van een baby met koortsstuipen. Roodenburg zelf: “Ik kon het gewoon niet inspuiten” Tijdens de zitting van 30 juni — die integraal werd gefilmd door journalist Rico Brouwer van Potkaars — liet Roodenburg zich onverbloemd uit. Hij vertelde dat hij in veertig jaar praktijk nooit eerder zoiets als “turbokanker” had gezien: een patiënt die op dag één binnenkwam en elf dagen later aan drie gelijktijdige tumoren overleed. Dergelijke ervaringen dreven hem ertoe patiënten actief te wijzen op mogelijke risico’s van de injecties. “Ik kon het gewoon niet inspuiten omdat ik begrijp hoe het werkt,” verklaarde hij voor het tuchtcollege. Hij stelde ook dat de richtlijnen niet waren ingericht op de bijwerkingen van coronavaccins, en dat hij als arts in een spagaat zat: longartsen weigerden zijn patiënten te zien omdat er geen klassieke longemboliesymptomen waren, terwijl de D-dimeerwaarden wél verhoogd waren. Zijn advocaat beriep zich op artikel 10 van het EVRM — de vrijheid van meningsuiting — en verwees naar een zaak waarin het Europese Hof voor de Rechten van de Mens oordeelde dat artsen een vergelijkbaar ruim recht op vrije meningsuiting hebben als advocaten. De kern van het conflict: richtlijnen boven klinisch oordeel? Wat deze zaak zo beladen maakt, is de onderliggende vraag die journalist Brouwer scherp verwoordt: mag een arts afwijken van de geldende beslisbomen als die beslisbomen onvolledig zijn of een bepaalde oorzaak buiten beschouwing laten? Roodenburg argumenteerde dat bijwerkingen van coronavaccins simpelweg niet in de huisartsbeslisbomen waren opgenomen — en dat dit hem in een onmogelijke positie bracht. Het tuchtcollege vond echter dat juist dit hem geen vrijbrief gaf om op eigen houtje onderzoek te doen zonder informed consent en zonder de richtlijnen te volgen bij afwijkende uitslagen. De inspectie benadrukte ook dat Roodenburg eerder al tuchtrechtelijk was berispt voor vergelijkbaar handelen — met name het niet doorverwijzen bij verhoogde D-dimeerwaarden — en dat hij desondanks op veel grotere schaal was doorgegaan. Dat woog zwaar mee in het oordeel. Uniek precedent: jaren na de coronacrisis Opvallend is het tijdstip. We schrijven 2026, en nú wordt een arts definitief uit het BIG-register verwijderd vanwege zijn gedrag tijdens de coronaperiode. Andere artsen die publiekelijk kritisch waren, kregen berispingen of boetes — maar verloren hun licentie niet. Roodenburg is de eerste. Zijn advocaat vroeg het college uitdrukkelijk om proportionaliteit en stelde een voorwaardelijke doorhaling voor, eventueel gecombineerd met coaching. Het college ging daar niet in mee. De maatregel van onvoorwaardelijke doorhaling is echter nog niet definitief. Roodenburg is voornemens in beroep te gaan bij het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg. Zolang die procedure loopt, mag hij zijn praktijk voortzetten. Pas na een onherroepelijk vonnis treedt de doorhaling in werking. Wat zegt dit over de staat van medische vrijheid? De zaak-Roodenburg laat zien dat coronakritische artsen nog steeds worden opgejaagd. Mogen artsen — in hun rol als arts — afwijkende standpunten innemen over medische interventies die door de overheid worden gepromoot? Waar eindigt gewetensbezwaar en begint onverantwoord handelen? En wie bepaalt dat: de beroepsgroep, de inspectie, of de rechter? Het tuchtcollege heeft zijn antwoord gegeven. Roodenburg gaat in beroep. De vraag blijft open. Ondertussen gaat het prikken vrolijk verder. Sinds dinsdag, dezelfde dag dat de uitspraak werd gedaan, ontvangen 70-plussers weer een uitnodiging voor de coronaprik. #MedischeVrijheid #Coronamaatregelen #Huisarts