Search

Να σας πω μια ιστορία από τις προηγούμενες διακοπές... Φτάνουμε Ελλάδα εδώ και ο γιος μου. Στον έλεγχο στο Ελ Βεν με ρωτάει ο κύριος "χαρτί από την μητέρα του παιδιού έχετε που ταξιδεύετε μόνο οι δύο σας, και δίνει την άδεια της για το ταξίδι;". Του λέω "όχι, η μητέρα του παιδιού δεν ζει". Με κοιτάει ο καημένος με ένα βλέμμα φουλ αμηχανία. Το έβλεπα στα μάτια του ότι δεν ήξερε τι να πει. Μάλλον ήταν η πρώτη του φορά. Αυτό το βλέμμα που έχουμε όλοι όταν δεν ξέρουμε τι να πούμε, αλλά ξέρουμε ότι αν ανοίξουμε το στόμα μας θα πούμε μαλακία, αλλά δεν μπορούμε να σταματήσουμε. Τελικά, ανοίγει το στόμα του και μου απαντάει "Παρά πολύ ωραία, περάστε". Και μετά μόλις άκουσε τι είπε κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό. 🤦‍♂️. Πραγματικά τον λυπήθηκα τον άνθρωπο. #Ελλάδα #Διακοπές #Ιστορίες

Εδω και χιλιαδες χρονια οι ανθρωποι γνωριζουμε τα "ματια του τρελου", δηλαδη οταν φαινεται εντονα το λευκο ΠΑΝΩ απο τα ματια ενω μιλαει (να εχει πολυ ανοιχτα τα ματια δηλαδη). Και το εχει επιβεβαιωσει για διαταραχες και η συγχρονη Ψυχολογια. Μονο στη ΝΔ δεν τα ξερουν αυτα... https://t.co/JnQBK0zPBV #Ψυχολογία #Διαταραχές #Μάτια

«Η γοητεία της αγένειας και της τοξικότητας». Από το πρωί σήμερα είμαι στη Λήμνο σε επίσημο ταξίδι για τα εγκαίνια των νέων ΤΕΠ του Νοσοκομείου. Τρέχω ασταμάτητα δεν έχω σταματήσει καθόλου. Έχω πάει παντού. Όταν πήγα στην αγορά, προχώρησα μέσα στα καφέ και άρχισα να χαιρετώ τον κόσμο. Όπως θα δείτε στο βίντεο η υποδοχή που μου έκαναν οι απλοί άνθρωποι εκεί ήταν εξαιρετική. Όλοι ευγενέστατοι και φιλικοί. Μέσα σε όλους όσους μου μίλαγαν φιλικά βρέθηκαν δύο (2) αγενέστατοι, που μου μίλησαν υβριστικά. Εγώ δεν τους προσπέρασα, προσπάθησα να τους μιλήσω να δω τί ήθελαν, αλλά δεν ήθελαν παρά να υβρίσουν όχι μόνον εμένα αλλά και όλους όσους ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία. Ως εδώ καλά, Δημοκρατία έχουμε ο καθένας μπορεί να λέει την γνώμη του ακόμη και με αγένεια. Ομως να που μερικά sites, προφανώς από την αγάπη τους για αντιπολίτευση, από όλους όσους όλη την ημέρα με χαιρετούσαν διαρκώς φιλικά, βγαίνουμε φωτογραφίες, μου λένε την γνώμη τους κλπ απομόνωσαν αυτούς τους δύο με τίτλους όπως: «έδιωξαν τον Άδωνι από καφέ στην Λήμνο κλπ». Σημειώστε ότι στο καφέ αυτό κάθησα και ήπια τον καφέ μου για άλλη μισή ώρα μετά από την συνάντησή μου με αυτούς τους δύο αγενεστάτους. Ο λόγος που το γράφω αυτό και ανεβάζω όλη την σκηνή, για να δείτε με τα μάτια σας ότι πλην αυτών των δύο, όλος ο υπόλοιπος κόσμος ήταν φιλικότατος, είναι διότι πρέπει να αντισταθούμε στην «ηρωοποίηση» της αγένειας. Θυμάστε κάποτε που ένας νέος σε μία παρέλαση είχε μουντζώσει τους επισήμους και όλοι οι αριστεροί εδώ μέσα ήρωα τον ανέβαζαν, ήρωα τον κατέβαζαν; Αντί να πουν στο παιδί αυτό πόσο λάθος ήταν αυτό που είχε κάνει, τον παρουσιάζαν περίπου σαν τον Κολοκοτρώνη. Ετσι και εδώ τώρα από ένα ολόκληρο νησί ευγενεστάτων ανθρώπων, προβάλουν ως κανονικότητα την αγένεια και τις ύβρεις. Ούτε η Λήμνος χαρακτηρίζεται από αυτούς τους δύο, ούτε η Ελλάδα πρέπει να γίνει έτσι. Επίσης πρέπει να αντισταθούμε και στην παραπληροφόρηση, η εικόνα ότι αποδοκιμάστηκα, είναι απολύτως ψευδής και εγώ μπορεί να έτυχε να έχω τα πλάνα από ολόκληρη την σκηνή, αλλά αν δεν τα είχα θα εξακολουθούσαν να διαδίδουν ψέματα. Υγ. Ευχαριστώ θερμά την κα Δήμαρχο που με συνάντησε αμέσως μετά και μου ζήτησε συγγνώμη για την συμπεριφορά τους και ότι αυτοί δεν χαρακτηρίζουν όλο το νησί της Λήμνου. Στην αγένεια θα απαντούμε πάντα με ευγένεια και στις ύβρεις με επιχειρήματα. Αυτοί οι δύο, αφού δεν έμαθαν τρόπους ακόμη σε αυτήν την ηλικία είναι χαμένες περιπτώσεις ούτως ή άλλως, ας μήν τους δώσουμε μεγαλύτερη αξία από όση τους πρέπει. #Αγένη #Ευγένεια #Δημοκρατία

Τα γενέθλια του έχει σήμερα ο Τσιπροκιο. Μαντέψτε ποιος κάθεται δίπλα του και τραγουδάει «να ζήσεις Αλέξη» , ο Δούκας. @androulakisnick άνοιξε τα μάτια σου, δεν σε βλέπω καλά. #Τσιπρας #Δουκας αγκαλίτσα https://t.co/bI3svZEUxS #Τσιπρας #γενέθλια #πολιτικά

Ιταλοί γιατροί στο Τορίνο πραγματοποίησαν για πρώτη φορά παγκοσμίως μεταμόσχευση ωχράς κηλίδας, αποκαθιστώντας την όραση σε μια 67χρονη γυναίκα που είχε χάσει την όρασή της για πέντε χρόνια λόγω σοβαρού τροχαίου ατυχήματος, συνδυάζοντας ιστούς και από τα δύο πάσχοντα μάτια της. #Μεταμόσχευση #Όραση #Ιταλία

Το λυκόφως είχε απλωθεί πάνω από τα ανάκτορα των Σουσών. Ο Αλέξανδρος στεκόταν στον εξώστη, παρατηρώντας το μεγάλο πεδίο έξω από τα τείχη. Εκεί, χιλιάδες άνδρες, Μακεδόνες της φάλαγγας, Θεσσαλοί ιππείς και Αθηναίοι οπλίτες, είχαν αφήσει στην άκρη τις πανοπλίες τους. Στεκόταν ο ένας δίπλα στον άλλο, εντελώς γυμνοί, με το δέρμα τους να λάμπει από το λάδι που άπλωναν με ευλάβεια οι αλείπτες. Δεν υπήρχαν πια στρατηγοί και στρατιώτες. Μέσα στο σκάμμα της πάλης, η γύμνια τους είχε κάνει όλους ίσους. Ήταν η ιερή ώρα της πατρίδας, ένα ζωντανό κομμάτι Ελλάδας στην καρδιά της Ασίας. Δίπλα στον βασιλιά, ο Ηφαιστίων παρακολουθούσε τη σιωπή του. "Σκέφτεσαι τον Διώξιππο;" ρώτησε χαμηλόφωνα. Ο Αλέξανδρος δεν γύρισε το βλέμμα. "Όχι", απάντησε κοφτά. "Σκέφτομαι την ψευδαίσθηση της Ολυμπίας. Οι Έλληνες πίσω στην πατρίδα στεφανώνουν άνδρες που ξοδεύουν τη ζωή τους για να μάθουν να λυγίζουν ένα γόνατο σε ένα τετράγωνο σκάμμα. Ο επαγγελματίας αθλητής τρέφεται για να επιδεικνύεται. Ο στρατιώτης μου ασκείται για να επιβιώσει." "Και όμως, τους επιτρέπεις να τελούν αυτό το τελετουργικό κάθε φορά που σταματάμε", παρατήρησε ο Ηφαιστίων, δείχνοντας τους άνδρες που καθάριζαν τον ιδρώτα και τη σκόνη με τις στλεγγίδες τους. Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε, και στα μάτια του άστραψε εκείνη η γνώριμη, κοφτερή διάνοια. "Τους το επιτρέπω γιατί η γύμνια και το λάδι τους θυμίζουν ποιοι είναι. Τους κρατάει Έλληνες. Όταν βγάζουν τα ρούχα τους, νιώθουν ελεύθεροι πολίτες, όχι ξένοι σε μια εχθρική γη. Είναι η βαλβίδα αποσυμπίεσής τους. Αλλά κοίταξε καλά..." Ο Αλέξανδρος έδειξε με το χέρι του τις πανοπλίες και τα όπλα, που ήταν παραταγμένα με απόλυτη γεωμετρική ακρίβεια σε μια μεγάλη γραμμή, λίγα μόλις βήματα πίσω από τους γυμνούς αθλητές. "Έχω δώσει απαράβατη εντολή", συνέχισε ο Αλέξανδρος, και η φωνή του έγινε σοβαρή. "Οι θώρακες, τα κράνη και οι σάρισες δεν μένουν ποτέ πίσω στις σκηνές. Τοποθετούνται πάντα στην άκρη του σκάμματος, σε απόσταση αναπνοής. Θέλω, την ώρα που παλεύουν γυμνοί και νιώθουν αθλητές, το βλέμμα τους να πέφτει συνεχώς πάνω στο σίδερο. Να μην ξεχνούν ούτε δευτερόλεπτο ότι η ελευθερία της παλαιστράς υπάρχει μόνο επειδή την προστατεύει το δόρυ τους." Κατέβασε το χέρι του και κοίταξε τον φίλο του. "Ο Φίλιππος, ο πατέρας μου, αγόραζε άλογα για να κερδίζει τίτλους στην Ολυμπία. Εγώ δεν χρειάζομαι τίτλους. Παίρνω αυτό το τελετουργικό που οι Έλληνες έχουν στο αίμα τους ως πολίτες-στρατιώτες, τους αφήνω να το ζήσουν, αλλά τους κρατώ δεμένους με το ατσάλι. Μόλις ο ήλιος πέσει, η εντολή αλλάζει. Το λάδι ξύνεται, οι θώρακες κουμπώνουν, και οι αθλητές γίνονται πάλι η πιο φονική μηχανή του κόσμου. Δεν τους έχω να αθλούνται για το στεφάνι, Ηφαιστίωνα. Τους έχω να αθλούνται για τη μάχη. Όταν τους βάζω να τρέχουν δύο στάδια με την πλήρη εξάρτυση, δεν με νοιάζει ποιος θα πάρει το χρυσό κύπελλο. Με νοιάζει να ξέρω ποιος μπορεί να εφορμήσει στους λόφους των Γαυγαμήλων χωρίς να του κοπεί η ανάσα. Όταν παλεύουν στην άμμο, μαθαίνουν να κρατούν την ισορροπία τους όταν το έδαφος θα γλιστράει από το αίμα." ------------------------ Αυτό που ο Αλέξανδρος γνώριζε καλά (και αυτό που η ιστορία επιβεβαιώνει) ήταν η μοναδική ιδιαιτερότητα του αρχαιοελληνικού κόσμου. Στις πόλεις-κράτη, ο αθλητισμός δεν ήταν ένα χόμπι για λίγους ούτε μια απλή διασκέδαση (τα έχουμε πει πολλές φορές αυτά). Ήταν η ίδια η βάση της επιβίωσης της πόλης.Δεν υπήρχαν μόνιμοι, επαγγελματικοί στρατοί (με εξαίρεση τη Σπάρτη). Ο κάθε ελεύθερος πολίτης ήταν, εξ ορισμού, στρατιώτης. Η φυσική κατάσταση ήταν πολιτικό και στρατιωτικό καθήκον. Ένας σώματικά αδύναμος πολίτης ήταν βάρος για τη φάλαγγα της πόλης του. Για τους Έλληνες, η δημόσια γύμνωση κατά την άσκηση ήταν το απόλυτο σύμβολο του πολιτισμού τους, κάτι που τους ξεχώριζε από τους "βαρβάρους".Οι Πέρσες και οι άλλοι ανατολικοί λαοί θεωρούσαν τη δημόσια γύμνωση ντροπή και ταπείνωση.Αντίθετα, για έναν Έλληνα, το να βγάλει τα ρούχα του και να αλειφτεί με λάδι σήμαινε: "Είμαι ελεύθερος πολίτης, είμαι πολιτισμένος, είμαι Έλληνας". Ήταν ένα τελετουργικό που τους θύμιζε ποιοι είναι, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα τους. Το λάδι δεν ήταν ένα απλό λιπαντικό. Η επάλειψη (που γινόταν από ειδικούς, τους αλείπτες- Ελαιοθεσία) είχε σχεδόν θρησκευτικό χαρακτήρα.Πριν από τους αγώνες, το λάδι ζέσταινε τους μυς και προστάτευε το δέρμα από τον καυτό ήλιο, τη σκόνη και τις αμμοθύελλες της ερήμου.Μετά τον αγώνα, χρησιμοποιούσαν ένα ειδικό μεταλλικό εργαλείο, τη στλεγγίδα, για να ξύσουν από το σώμα τους το μείγμα λαδιού, ιδρώτα και σκόνης. Αυτή ακριβώς την εγγενή κουλτούρα εκμεταλλεύτηκε ο Μέγας Αλέξανδρος. Δεν χρειάστηκε να διδάξει στους άνδρες του πώς να αγαπούν τη σωματική άσκηση. Την είχαν στο αίμα τους από παιδιά. Αυτό που έκανε ήταν να πάρει αυτή την καθημερινή συνήθεια της παλαίστρας και να της δώσει στρατιωτική κατεύθυνση, μετατρέποντας τους αγώνες σε μια διαρκή, ζωντανή προσομοίωση πολέμου. Στην πράξη δηλαδή, χρησιμοποιούσε τον αθλητισμό όχι ως μέσο ψυχαγωγίας, αλλά ως ένα σκληρό, εφαρμοσμένο εργαλείο στρατιωτικής εκπαίδευσης και ψυχολογικής τόνωσης. Αντί για τα κλασικά αγωνίσματα των Ολυμπιακών, οργάνωνε δραστηριότητες που προσομοίωναν τις συνθήκες της μάχης. Κατά τη διάρκεια των μεγάλων παύσεων της εκστρατείας διοργάνωνε αγώνες με μεγάλα χρηματικά έπαθλα, οι οποίοι περιλάμβαναν: - Αγώνες Δρόμου με Πλήρη Εξάρτυση: Οι στρατιώτες έτρεχαν μεγάλες αποστάσεις φορώντας την πανοπλία τους, το κράνος και κρατώντας την ασπίδα και τη σάρισα. - Αγώνες Ακοντισμού και Τοξοβολίας: Αντί για στόχους σε γήπεδο, οι στρατιώτες εκπαιδεύονταν σε ταχύτητα και ακρίβεια υπό πίεση, προσομοιώνοντας την αντιμετώπιση του εχθρικού ιππικού. - Εικονικές Μάχες: Οργάνωνε ολόκληρα τμήματα στρατού να "πολεμούν" μεταξύ τους με ξύλινα όπλα για να δοκιμάσει νέους σχηματισμούς, αυτό που λέμε "τακτική". Ο Αλέξανδρος είχε δημιουργήσει ένα σώμα ελίτ αγγελιαφόρων και ανιχνευτών, τους Ημεροδρόμους.Η εκπαίδευσή τους βασιζόταν σε υπερ-αποστάσεις αντοχής.Ήταν ικανοί να τρέχουν επί μέρες σε ανώμαλο έδαφος, κάτω από τον καυτό ήλιο ή το ψύχος, μεταφέροντας κρίσιμες στρατιωτικές πληροφορίες.Η φυσική τους κατάσταση ξεπερνούσε αυτή των περισσότερων Ολυμπιονικών της εποχής. Στην Ασία, ο Αλέξανδρος και οι αξιωματικοί του μετέτρεψαν το κυνήγι σε ελίτ αθλητική δραστηριότητα.Κυνηγούσαν λιοντάρια, αρκούδες και πάνθηρες στις περσικές βασιλικές προστατευόμενες περιοχές (παραδείσους).Το κυνήγι αυτό γινόταν σώμα με σώμα, με δόρατα και τόξα.Απαιτούσε την ίδια ψυχραιμία, στρατηγική και σωματική δύναμη που χρειαζόταν ένας στρατιώτης όταν αντιμετώπιζε τον εχθρό στο πεδίο της μάχης. Όσο για τον ίδιο...δεν υπάρχει καμία ιστορική καταγραφή που να δείχνει τον Αλέξανδρο να κάνει την κλασική, καθημερινή προπόνηση ενός αθλητή της εποχής. Δεν τον φανταζόμαστε να κάνει διατάσεις ή να παλεύει στην άμμο της παλαίστρας για να κρατηθεί σε φόρμα. Ωστόσο, η ίδια η καθημερινότητά του ήταν μια ακραία αθλητική δοκιμασία. Ο Αλέξανδρος αθλείτο μέσα από την πράξη: - Κυνηγούσε λιοντάρια και άγρια θηρία στην Ασία πεζός ή έφιππος, μια δραστηριότητα που απαιτούσε εκρηκτική δύναμη, αντανακλαστικά και τεράστια αντοχή. - Περπατούσε χιλιόμετρα δίπλα στους στρατιώτες του κάτω από τον ήλιο, φορούσε τη βαριά πανοπλία του για ώρες και πολεμούσε στην πρώτη γραμμή, δεχόμενος επανειλημμένα σοβαρά τραύματα. -Η καθοδήγηση του Βουκεφάλα και η διοίκηση του ιππικού των Εταίρων μέσα στη χαώδη σύγχυση της μάχης απαιτούσε κορυφαία φυσική κατάσταση. Δεν χρειαζόταν το γυμνάσιο, γιατί η ίδια του η ζωή ήταν ένας συνεχής, θανάσιμος αγώνας. Αντιλαμβανόταν το σώμα του όπως και τον στρατό του: ως ένα τέλεια κουρδισμένο εργαλείο που σκοπό δεν είχε να κερδίσει το χειροκρότημα στην Ολυμπία, αλλά να υποτάξει τον γνωστό κόσμο! Καλημέρα σε όλους! Λίγο μεγάλο για πρωινό ξύπνημα, αλλά σκεφτείτε μόνο ότι εγώ ακόμη δεν έχω κοιμηθεί😊 #Αλέξανδρος #ΑρχαίαΕλλάδα #Αθλητισμός

Ζούμε τις τελευταίες στιγμές της όποιας πλέον "ελληνικότητος" της Κύπρου. Οι νέες γενιές του νησιού αποτελούν ένα απλό μέρος του πληθυσμιακού "mix grill",και βολοδέρνουν απαίδευτες,αμόρφωτες και ανιστόρητες,σ ένα ταραγμένο πέλαγος αδιαφορίας. Χωρίς συλλογική μνήμη,χωρίς αντίληψη του χώρου που ζούνε,χωρίς σεβασμό για το αίμα που έχυσαν χιλιάδες σε τούτο τον τόπο. Δεν τρέφω καμία ελπίδα πλέον για αυτό το νησί,καθώς μέρα με τη μέρα,χρόνο με το χρόνο μοιάζει όλο και περισσότερο σαν τόπος που επιλέχθηκε για ομαδική αυτοχειρία από κάποια αίρεση ηλιθίων. Η παραδοπιστία είναι το λιγότερο... Η ασέβεια,η αγνωμοσύνη και η αδιαφορία όμως,είναι οι σφαίρες που θα τον οδηγήσουν στον ολικό αφανισμό. Ακόμη και όσοι νέοι κύπριοι ομιλούν για "Ελλάδα",το κάνουν από απλή συνήθεια ή από οικογενειακή ή κομματική παράδοση.Αν συζητήσεις μαζί τους έστω για 5 λεπτά θα καταλάβεις πως δεν είναι καν κοινωνοί του ελληνικού πνεύματος... Θα μου πεις,μα και στην μητροπολιτική Ελλάδα τα ίδια σκατά είναι...Ναι. Μόνο που εδώ ομιλούμε για μια κατεχόμενη χώρα ίση με μία πόλη της Ελλάδος,με νεκρούς και θύματα σε κάθε οικογένεια σχεδόν. Ετσι,γιγαντώνεται στα μάτια η κατάντια... Ξέρω πως πολλοί θα στεναχωρηθούν μ αυτά τα λόγια,γιατί είναι όντως σκληρά,αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Κύπρος Γη Ελληνική,με πλειοψηφία κατοίκων χωρίς ελληνική ψυχή. Κι όλα αυτά,μέσα σε 3 γενιές μόνο..."Αξιοι της μοίρας τους"... #Κύπρος #ελληνικότητα #πολιτισμός

Υπάρχουν παραμύθια που ήταν πάντα μπροστά στα μάτια μας απλώς δεν καθίσαμε ποτέ να τα διαβάσουμε πραγματικά. Ήρθε εδώ σχεδόν παιδί ακόμα. Κι εμείς τον κάναμε δικό μας. Μεγάλωσε μέσα σε αυτή τη φανέλα. Έχασε. Ξανά και ξανά. Έφυγε αλλά ποτέ δεν έφυγε πραγματικά. Γιατί μέσα του υπήρχε πάντα μία μόνο σκέψη. Θα γυρίσω σπίτι. Και γύρισε όχι επειδή έπρεπε. Επειδή αυτό ήταν πάντα το σπίτι του. Η οικογένειά του. Κι όταν επιτέλους άγγιξε το όνειρό του δεν το κράτησε για τον εαυτό του. Το αφιέρωσε σε μια ομάδα που τον μεγάλωσε και σε έναν κόσμο που δεν έπαψε ποτέ να τον αγαπά. #olympiacosbc #παραμύθια #οικογένεια #όνειρο

Θυμάμαι αυτές τις γκιζοπράσινες άγριες θάλασσες, τα μάτια της, στο καμαρίνι, παιδάκι, όταν πήγαινα να ζητήσω αυτόγραφο. Αυτό που θυμάμαι όμως περισσότερο είναι ένα εσωτερικό φως πάνω στη σκηνή που δεν το έχω ξαναδεί από τότε. Η Τζένη Καρέζη «έφυγε» σαν σήμερα, και όσο ζούσε έκανε τα πράγματα όπως ήθελε. Τεράστια σταρ, «έφτυσε» το σταριλίκι κατάμουτρα, ανέβασε πολιτικό θέατρο, «Το μεγάλο μας τσίρκο» έγινε Ιστορία του τόπου μας, μπήκε φυλακή από τους χουντικούς χωρίς να τη νοιάζει αν θα σπάσει το νύχι. Κι ύστερα, ενώ ήξερε ότι την ήθελαν «Τζένη Τζένη» ή «Δεσποινίς Διευθυντίς» και στο θέατρο, κι ενώ την είχε κάνει αυτή τη χάρη στο κοινό της, είπε «τέρμα» και άρχισε να ανεβάζει ό,τι πιο δύσκολο και απαιτητικό. Και κέρδισε ένα νέο κοινό, και κέρδισε ρόλους όπως η Μάρθα στο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ», η Άννα στο «Διαμάντια και μπλουζ», η Μήδεια, η Ηλέκτρα. Γαμώτο, έφυγε νωρίς. Είχε τουλάχιστον μία δεκαετία μεγάλων ρόλων. Ίσως την πιο μεστή. Όμως έζησε μία πλήρη ζωή, άνοιξε και έκλεισε τους κύκλους που ήθελε, όταν πήγε να την καταπιεί το σύστημα το έκανε εκείνη μια χαψιά. Αλλά και ως σταρ του κινηματογράφου, δεν ήταν το λαϊκό κορίτσι της Ελλάδας της αντιπαροχής. Έπρεπε να ανέβει ένα σκαλί πιο ψηλά ο παρτενέρ που ήθελε να τη φιλήσει. Στο σχολείο που πήγαινα, είχε αποφοιτήσει λίγα χρόνια νωρίτερα ο γιος της. Μας διηγούνταν λοιπόν οι καθηγητές ότι στους ελέγχους, κάθε τρίμηνο, έρχονταν μαζί η Καρέζη και ο Καζάκος και περνούσαν από όλους τους καθηγητές, χωρίς να διαχωρίζουν ανάμεσα σε κύρια και δευτερεύοντα μαθήματα. Σε αντίθεση με άλλους σταρ που «δεν ήρθαν ούτε μία φορά να ρωτήσουν για το παιδί τους». Μ’ αρέσει αυτή η ισορροπία ανάμεσα στον ρόλο και στον άνθρωπο. Όχι ότι αν δεν την είχε θα την αγαπούσα λιγότερο, αλλά χαίρομαι που μέσα στα δίπολα των σταρ, διάλεξα να αγαπήσω εκείνη. #Τέχνη #Θέατρο #Καρέζη

Ένα ενοχλητικό πράγμα στις «αναλύσεις» περί την Οδύσσεια είναι αυτός ο επαρχιωτισμός ότι «χάρη στον Νόλαν ακουστήκαμε και πάλι και εμείς και η ιστορία μας, και όλος ο κόσμος ασχολείται μαζί μας». Δηλαδή, δεν ξέρω τι είδους πρακτικά οφέλη βλέπουν οι αναλυτές από το «όλοι ασχολούνται μαζί μας». Έχουμε καμιά μαζική αύξηση τουρισμού και δεν την έχω δει; Άρχισαν οι πάντες να αγοράζουν Ελληνικά προιόντα και οι Έλληνες εξαγωγείς δεν προλαβαίνουν την παραγωγή; Τι ακριβώς όφελος είναι το «ασχολούνται μαζί μας» εκτός από αυτό του επαρχιώτη που ήταν πάντα πουθενάς και ξαφνικά τρελαίνεται που του ρίχνουν μια ματιά προσωρινά; Εγώ λέω ότι συμβαίνει το αντίθετο. Αντί ο Νόλαν να κάνει μια ακόμα ταινία που να λένε όλοι «τι ν´ αυτό το Τένετ ρε παιδιά», και τίποτα να μην τους κινεί την περιέργεια εκτός απ’ το όνομα του Νόλαν, ξαφνικά έχει στα χέρια του ένα πρότζεκτ με ένα από τα ισχυρότερα srorytelling brands στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και φυσικά το δυνητικό κοινό του Νόλαν εκτοξεύεται ακριβώς χάρη στον τίτλο του και το αφήγημα κάποιου άλλου, που όλοι θαυμάζουν. Τι νομίζουν δηλαδή οι περιούσιοι αναλυτές, ότι οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο δεν είχαν ξανακούσει το όνομα του Όμηρου (καλά εξαιρείται η Λουπίτα, αυτή πήγε Yale και δικαιολογείται), και χάρη στη μεγαλοψυχία του Νόλαν έμαθαν ότι υπήρξε και κάποια Οδύσσεια; Λάθος τάχουν καταλάβει τα θέματα. Ο Νόλαν πήρε ένα ιστορικό brand, πολύ μεγαλύτερο από τον Οπενχάιμερ και τη Δουνκέρκη, πολύ μεγαλύτερο από το δικό του το μέγεθος, εξασφάλισε δωρεάν διαφήμιση χάρη σε αυτό, και μετά το ξέσκισε όπως κάνει κάθε σύγχρονος σκηνοθέτης του Χόλυγουντ που σέβεται τον εαυτό του. #Οδύσσεια #Νόλαν #κινηματογράφος

Χθες ενόψει της εορτής της Αγίας Παρασκευής προστάτιδος των οφθαλμών τελέσαμε αρτοκλασία στο Οφθαλμιατρείο Αθηνών. Το Νοσοκομείο αυτό έχει επιτύχει τεράστια πρόοδο τα τελευταία χρόνια. Εάν θυμάστε εδώ είχαμε ξεκινήσει συμβολικά τα δωρεάν απογευματινά χειρουργεία. Αποτέλεσμα; Από άνω των 4.000 (τεσσάρων χιλιάδων) αναμονών άνω των 4 μηνών τότε, το 2024, σήμερα οι αναμονές άνω των 4 μηνών για χειρουργική επέμβαση στα μάτια είναι 0 (μηδέν). Έτσι κάνουμε στα αλήθεια των ζωή των συμπολιτών μας καλύτερη στην πράξη και όχι στα λόγια. Μεγάλη η Χάρη της #Υγεία #Οφθαλμολογία #Κοινωνία

Είμαι πάρα πολύ συγκινημένος παλεύω ένα χρόνο να χάσω κιλά και γύρισα τώρα από διαιτολόγο και η λιπομετρηση έδειξε μονοψήφιο!!! Όταν τον ρώτησα με δάκρυα στα μάτια είναι αλήθεια μου είπε "Via @fullgazzia " Εκεί έσπασα και άρχισα να κλαίω ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ!!!!!! #olympiacosbc #paobc https://t.co/PJv6oU40zZ #fitness #weightloss #motivation

🔴Alcázar, το «Μεσολόγγι της Ισπανίας»! 🔴Σαν σήμερα, το 1936, λίγες μέρες μετά την έναρξη του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, άρχισε η πολιορκία του Αλκάθαρ, του μεσαιωνικού φρουρίου της πόλης Τολέδο, που βρίσκεται 73 χιλιόμετρα ΝΔ της Μαδρίτης, από τα κόκκινα στρατεύματα. 🔴Η πολιορκία του Αλκάθαρ, που κράτησε 67 τραγικές αλλά και συνάμα ένδοξες μέρες, παρουσιάζει καταπληκτικές ομοιότητες με την πολιορκία του Μεσολογγίου (εκτός από το τραγικό τέλος της...), την περιγράφει δε, με έξοχο τρόπο, ένας Μεγάλος Έλληνας, ο Νίκος Καζαντζάκης, που ήταν τότε πολεμικός ανταποκριτής της «Καθημερινής» στην Ισπανία, κι αμέσως μετά την πολιορκία επισκέφθηκε προσωπικά το Αλκάθαρ και μίλησε με τους υπερασπιστές του. 🔴Το φρούριο Αλκάθαρ, είχε κριθεί κατάλληλο για να στεγάσει την Στρατιωτική Ακαδημία Πεζικού της Ισπανίας. Διοικητής της Ακαδημίας, ήταν ο συνταγματάρχης Μοσκαρδό (José Moscardó Ituarte), ο οποίος αρνήθηκε να παραδοθεί στους κόκκινους. Τότε, άρχισε η πολιορκία. 🔴Οι λεγόμενοι «Δημοκρατικοί» (που μόνο Δημοκρατικοί δεν ήταν...), πολιόρκησαν το φρούριο με 8.000 άντρες, όπλα πυροβολικού και 3 άρματα μάχης, ενώ η αεροπορία τους βομβάρδισε το Αλκάθαρ συνολικά 35 φορές, μέρα παρά μέρα. Από την άλλη πλευρά, η δύναμη των «Ελεύθερων Πολιορκημένων του Αλκάθαρ» (όπως τους αποκαλεί ο Καζαντζάκης), ήταν η εξής: «Μετρηθήκαμε. 1.100 άντρες, 520 γυναίκες, 50 παιδιά, 97 άλογα, 27 μουλάρια, κι ένα μικρό κανονάκι». 🔴Πέρα από την συντριπτική τους υπεροχή, σε ανθρώπους και όπλα, οι κόκκινοι είχαν στα χέρια τους ένα τρομαχτικό «όπλο», με το οποίο υπολόγιζαν ότι θα καταλάβουν το φρούριο αμαχητί: τον μοναχογιό του διοικητή του φρουρίου! 🔴Περιγράφει ο Καζαντζάκης: «Ο Μοσκαρντό είχε ένα παιδί, μοναχογιό, και το κρατούσαν όμηρο οι κόκκινοι στη Μαδρίτη. Κάθε τόσο, ντρίνν, ντρίνν, ντρίνν το τηλέφωνο. “Παράδωσε το Αλκάθαρ, γιατί αλλιώς θα σκοτώσουμε το γιό σου! - Δεν το παραδίνω!” αποκρινόταν ο Μοσκαρντό. Μια μέρα του τηλεφώνησε το ίδιο το παιδί του: “Πατερα, εδώ μου λεν πως αν δεν παραδώσεις το Αλκάθαρ, θα με σκοτώσουν. Μην το παραδώσεις! Τι αξίζει εμένα η ζωή μου; Τίποτα!”. Κι ο Μοσκαρντό του αποκρίθηκε: “Μην ανησυχείς παιδί μου, και δε θα το παραδώσω. Η ζωή σου αξίζει, μα πιο πολύ αξίζει η τιμή της Ισπανίας”». 🔴Στις 27 Ιουλίου, το χτύπημα της μοίρας ήταν φοβερό για τον διοικητή: «Οι κόκκινοι τηλεφωνούν πάλι στον Μοσκαρντό: “Παρέδωσε το Αλκάθαρ γιατί θα σκοτώσουμε το παιδί σου! - Δεν το παραδίνω!” - Τότε μην κλείσεις το τηλέφωνο, ν’ ακούσεις την τουφεκιά που θα σκοτώσει το γιό σου!”. Ο Μοσκαρντό δεν έκλεισε το τηλέφωνο. Κι άκουσε την τουφεκιά. Οι κόκκινοι σκότωσαν το παιδί του». 🔴Οι μέρες περνούσαν και τα βάσανα των Ελεύθερων Πολιορκημένων μεγάλωναν. Διηγείται ο Μιγκουέλ στον Καζαντζάκη: «Υπομονή, λέγαμε, υπομονή. Σήμερα αύριο, θα προβάλλουν οι δικοί μας. Μα οι μέρες περνούσαν και κανείς δεν φαινόταν. Λύσσαξαν οι κόκκινοι. Έφεραν από τη Μαδρίτη κι άλλο στρατό, τανκς, αεροπλάνα. Έπεφτε βροχή το σίδερο. Στριμωχτήκαμε πια όλοι στο κάστρο. Κατεβάσαμε τα γυναικόπαιδα στα υπόγεια. Είναι υγρασία, σκοτάδι, κι οι τρύπες γιομάτες ποντίκια. Μα είναι ασφάλεια. Μας έκοψαν το ηλεχτρικό, καίμε σε καντήλια το ξίγκι από τ’ άλογα, κι έτσι έχουμε λίγο φως...». 🔴Το μόνο «όπλο» που τους είχε απομείνει, ήταν το πείσμα τους, η «τρέλα» τους: «Ό,τι κάμαμε, το χρωστούσαμε στην τρέλα μας, όχι στη φρονιμάδα. Η φρονιμάδα μας μουρμούριζε μέρα νύχτα: “Παραδοθείτε!”. Η τρέλα φώναζε: “Μην παραδοθείτε!”. Ακούσαμε την τρέλα, κι έγινε ό,τι έγινε». 🔴Ώσπου, την 67η μέρα, ήρθε η λύτρωση! Τα στρατεύματα του στρατηγού Βαρέλα μπαίνουν στο Τολέδο και τρέπουν τους κόκκινους σε άτακτη φυγή. Η εικόνα των ηρωικών μαχητών του Αλκάθαρ, τρόμαζε: «Και τότε προβάλαμε εμείς από τα ερείπια. Όσοι βρέθηκαν εκεί και μας είδαν, διηγούνται πως τέτοιο πράμα δεν είδαν ποτέ στη ζωή τους. Κι ούτε θα δουν. Φαίνεται πως δεν ήμασταν πια άνθρωποι, ήμασταν φαντάσματα. Είχαμε γίνει σκελετοί, μ’ ένα κίτρινο πετσί γύρω από τα κόκαλα! Τα μάτια μας είχαν γουρλώσει και γυάλιζαν. Αξύριστοι, καταλερωμένοι, καταξεσκισμένοι, έτρεμαν τα γόνατά μας. Έως την ώρα εκείνη κρατούσαμε καλά, όσο μας έσφιγγε ο κίνδυνος. Μα μονομιάς, μόλις έφτασε η σωτηρία, παραλύσαμε, δεν μπορούσαμε πια να σταθούμε όρθιοι». 🔴Αυτή είναι η Ιστορία της ηρωικής φρουράς του Αλκάθαρ, που άντεξε στωικά σε μία απίστευτη ηθική και υλική δοκιμασία, χαρίζοντας την πρώτη μεγάλη ψυχολογική νίκη, με τεράστια συμβολική αξία, στις αντικομμουνιστικές δυνάμεις της Ισπανίας. 🔴Τα σχόλια, δικά σας!~ #Ιστορία #ΙσπανικόςΕμφύλιος #Αλκάθαρ