Search

🔴Η μυθολογία της αριστεράς, η κατασκευή «ηρώων» και η περίπτωση της Ζόγιας Κοσμοντεμιάνσκαγια. 🔴Μια «πατεντα» της αριστεράς, είναι η κατασκευή ηρώων, με σκοπό τη διατήρηση του περιβόητου «ηθικού πλεονεκτήματος». Οι παλαιότεροι «ήρωες» της αριστεράς, ήταν ο Βελουχιώτης, ο Γλέζος και ο Λαμπράκης. Οι νεότεροι, είναι η «Ηλένια», ο Γρηγορόπουλος, ο Φύσσας και ο «Ζακ». Πρόκειται για μια ακόμα σοβιετική πατέντα. 🔴Σήμερα, θα αναφερθώ στο σοβιετικό πρότυπο κατασκευής μιας «ηρωίδας», για να δείτε τις ομοιότητες με ανάλογες περιπτώσεις στην Ελλάδα. Η «ηρωίδα» ήταν η Ζόγια Κοσμοντεμιάνσκαγια, η περίπτωση της οποίας παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με αυτήν της «Ηλένιας», με την μόνη διαφορά ότι η «Ηλένια» ήταν ανύπαρκτο πρόσωπο, ενώ η Κοσμοντεμιάνσκαγια υπαρκτό. 🔴Η Ζόγια Κ., ήταν μόλις 18 ετών το 1941, όταν εντάχθηκε σε μια ανταρτική ομάδα του Κόκκινου Στρατού. Στις 27 Νοεμβρίου 1941, ήταν μέλος ομάδας που εισήλθε σε εδάφη που κατείχαν οι Γερμανοί, με την αποστολή να κάψουν τα σπίτια του χωριού Πετρίστσεβο, στα πλαίσια της υπ’ αριθμόν 0428 Διαταγής του Στάλιν, για καταστροφή κάθε οικισμού, της σοδειάς και των αποθηκών τροφίμων, στα κατεχόμενα εδάφη, προκειμένου να μην βρίσκουν οι Γερμανοί στέγη και τροφή. Βέβαια, έτσι στερούνταν στέγης και τροφής και οι σοβιετικοί άμαχοι που κατοικούσαν στις περιοχές αυτές, αλλά αυτό δεν ενδιέφερε καθόλου τον «πατερούλη». 🔴Σύμφωνα με το αφήγημα, η Ζόγια Κ. έβαλε φωτιά σε τρία σπίτια, στα οποία υποτίθεται πως έμεναν Γερμανοί. Όμως, οι Γερμανοί συνέλαβαν έναν από τους αντάρτες, ο οποίος «κάρφωσε» το σημείο συνάντησης των παρτιζάνων, κι έτσι οι Γερμανοί συνέλαβαν την Ζόγια. Την βασάνισαν με απάνθρωπο τρόπο, αλλά αυτή έμεινε σιωπηλή μέχρι τέλους. Μετά, την οδήγησαν στην κρεμάλα, παρουσία όλων των κατοίκων του χωριού. Την ώρα που της περνούσαν την θηλιά στον λαιμό, αυτή άρχισε να εμψυχώνει τους συμπατριώτες της να αντισταθούν, ενώ ταυτόχρονα απειλούσε τους Γερμανούς. 🔴Εδώ, το αφήγημα έχει δύο όψεις. Την εποχή του Στάλιν, υποτίθεται πως η Ζόγια Κ. φώναξε τα εξής: «Αντίο, σύντροφοι! Πολεμήστε, μη φοβάστε! Ο Στάλιν θα έρθει». Μετά την αποσταλινοποίηση, τα τελευταία λόγια της «ηρωίδας» άλλαξαν: «Κρεμάστε με! Είμαστε 200 εκατομμύρια. Δεν μπορείτε να μας κρεμάσετε όλους». 🔴Το αφήγημα έγινε γνωστό, μετά από ένα αγιογραφικό για την Ζόγια άρθρο του δημοσιογράφου της Pravda, Πιότρ Λίντωφ, στις 27 Ιανουαρίου 1942. Μετά το άρθρο, της απονεμήθηκε ο τίτλος της «Ηρωίδας της Σοβιετικής Ένωσης», κι από κει και πέρα, δρόμοι, πλατείες, σχολεία κ.α. πήραν τ’ όνομα του «γενναίου» κοριτσιού, αγάλματά της στήθηκαν (ακόμα και στο μετρό της Μόσχας), συγγραφείς, καλλιτέχνες, γλύπτες και ποιητές της αφιέρωσαν έργα τους, ενώ το 1944, γυρίστηκε και μια ταινία για την ζωή και το «ηρωικό» της τέλος. 🔴Όμως, τον καιρό της περεστρόικα, απελευθερώθηκε η ιστορική έρευνα, κι έτσι κατέρρευσε η μυθολογία. Σύμφωνα, λοιπόν, με ιστορικούς ερευνητές, στο Πετρίστσεβο δεν στάθμευαν γερμανικά στρατεύματα. Και δεν συνέλαβαν Γερμανοί την Ζόγια Κ., αλλά οι εξοργισμένοι χωρικοί που τους έκαψε τα σπίτια. Και την λιντσάρισαν! Επίσης, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν επεζησε του λιντσαρίσματος και εν συνεχεία παραδόθηκε στους Γερμανούς, που την κρέμασαν. Και βέβαια, οι ηρωικές της παραινέσεις προς τους συμπατριώτες της και οι απειλές προς τους Γερμανούς την ώρα που της περνούσαν την θηλιά στον λαιμό, δεν ειπώθηκαν ποτέ. 🔴Την εποχή Πούτιν, η Ρωσσία επέστρεψε στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις». Έτσι, αφού πρώτα φιμώθηκε η ιστορική έρευνα, με την ποινικοποίηση της «υποτίμησης των κατορθωμάτων του σοβιετικού λαού κατά τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο», ζωντάνεψε ξανά ο μύθος της Ζόγιας. Έτσι, το 2020, γυρίστηκε κι άλλη ταινία, για τα «κατορθώματά» της, με χρηματοδότηση του ρωσσικού κράτους και κατασκευάστηκε ένα μουσείο στον (υποτιθέμενο) τόπο του μαρτυρίου της, στο οποίο οργανώνονται υποχρεωτικά σχολικές εκδρομές. Πηγές: 📍Nina Tumarkin, «The Living and the Dead: The Rise and Fall of the Cult of World War II in Russia». 📍Andrew Nagorski, «The Greatest Battle». #Ιστορία #Αριστερά #Ηρωίδες

Πάντα μου άρεσε το χιούμορ του Νίκου Μαστοράκη: https://t.co/xca2XNW1XH ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΘΗ Ως αριστερος κι εγω (μου το ειχε επιβεβαιωσει και ο ραφτης μου) συμφωνω απολυτως με τον Σταθη. Για να σχολιασεις την ελληνικη μυθολογια, πρεπει: (α) να εχεις εργαστει αμισθος επι διετια στην "Αυγη" (β) να εχεις καταδικασει δημοσιως τους ιμπεριαλιστες που εκμεταλλευονται τον Ομηρο για να βγαλουν δισεκατομμυρια (γ) να εργαζεσαι σε αριστερο ραδιοφωνο η να μην εργαζεσαι πουθενα (δ) να μην εισαι γενους θηλυκου μπορεις ομως να εισαι gay η τρανς (στ) να γνωριζεις τη διαφορα του Woke απο το Wok και να χρησιμοποιεις το δευτερο για ξαναζεσταμενο φαγητο οπως Παπια Πεκινου και η συνταγη πού'την; Γενικως και ειδικως συμφωνω οτι πας μη αριστερος πρεπει να απεχει ακομη και απο την αγορα κομικς βασισμενων στην ελληνικη μυθολογια, επειδη τοσο η μυθολογια, οσο και η ιστορια, ειτε αρχαια (Θουκυδιδης και αλλοι ανοητοι) ειτε συγχρονη (Πολυτεχνειο κλπ.) ανηκουν αποκλειστικα και μονον (copyright by) στην αριστερα. Αυτα για να τελειωνει η διαφωνια Αδωνι-Σταθη-Ευγενιας-Αρη. #χιούμορ #αριστερά #ΕλληνικήΜυθολογία

Οὐδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ. Η διαφωνία μου με τον @st_stavropoulos για την @ManolidouE και τις εκπομπές στο ραδιόφωνο του @skaigr με τον @ArisPortosalte για την «Ελληνική Μυθολογία» κατέληξε σε έναν γόνιμο δημόσια διάλογο. Τα Αρχαία Ελληνικά τελικά πώς πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε, ως μία νεκρή Γλώσσα άξια πλέον σήμερα μόνον για μελέτη σε ένα εργαστήριο ή σε μια βιβλιοθήκη ή για απαγγελία ή ως μία ζωντανή Γλώσσα όπως όλες οι άλλες. Από την απάντηση που θα δώσει κάποιος σε αυτό το ερώτημα θα εξαρτηθεί και ο τρόπος της διδασκαλίας τους και το εάν πχ βίντεο στα οποία κάποιος πχ η Ευγενία, μιλάει Αρχαία Ελληνικά κάνουν καλό ή κακό. Είναι γραφικά ή χρήσιμα. Για να απαντήσω σε όλο αυτό έγραψα στην σελίδα μου στο facebook ένα πιστεύω ενδιαφέρον κείμενο. Ολόκληρο εδώ: https://t.co/ALDzjEMeSK Τελικά κύριε Σταυρόπουλε, έστω και λόγω της κακία σας φανήκατε χρήσιμος και σας ευχαριστώ. #ΑρχαίαΕλληνικά #ΔημόσιοςΔιάλογος #Γλώσσα

Αν ο Νόλαν κάτσει να ακούσει τον Mythologist, θα πέσει σε βαριά κατάθλιψη στο επόμενο δευτερόλεπτο. Γιατί η κριτική που ασκείται στην ταινία του εδώ, απέχει παρασάγγας από αυτό που ο ίδιος ήθελε να περάσει στο κοινό και φρόντισε να μας το πει... Και εξηγώ: Ο αρχαιολόγος προσέγγισε το έργο με ένα πολύ συγκεκριμένο φίλτρο ας το πω. Προσπάθησε να βρει "λογικές" εξηγήσεις, αρχαιολογικά δεδομένα και ηθικά διδάγματα (Νόστος, Ύβρις, Φιλοξενία) για να δικαιολογήσει το γιατί η ταινία στέκεται ως "σοβαρή διασκευή"... Λογικό θα πω αφού μιλάμε για ΤΟ έπος και η ταινία (θεωρητικά πάντα) αυτό χρησιμοποίησε. Και εγώ το ίδιο θα έκανα αν...το τονίζω το αν, δεν είχα κάνει το λάθος να ακούσω τον ίδιο τον Νόλαν. Ο οποίος, για να μη θρέφουμε αυταπάτες,στις συνετεύξεις του είναι ξεκάθαρος στο ότι δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να κάνει ένα "μάθημα ηθικής ή μια "αρχαιολογική αναπαράσταση". Θα αναφέρω αυτά που εντόπισα ως διαφορές ανάμεσα σε αυτά που μας λέει ο Mythologist (που μάλλον αγνοεί γιατί δεν τον έχει ακούσει, ή παραβλέπει, δεν γνωρίζω) και στη σκηνοθετική φιλοσοφία του Νόλαν. O Mythologist λοιπόν, είδε μια "ταινία για τις ενοχές του Οδυσσέα" και τη "σταδιακή ηθική του εξέλιξη. Ο Νόλαν πάλι, έχει ξεκαθαρίσει ότι η Οδύσσεια τον ενδιέφερε αποκλειστικά ως ένας μηχανισμός υποκειμενικού χρόνου. Ο "στροβιλισμός" (τα μπερδεμένα timelines, οι παραισθήσεις, οι αναχρονισμοί) δεν είναι ένα απλό τρικ για να δούμε τις τύψεις του ήρωα, αλλά μια προσπάθεια να βιώσει ο θεατής τον χρόνο όπως τον αντιλαμβάνεται ένας άνθρωπος στα όρια της τρέλας. Και αντιγράφοντας και ένα συνάδελφο : "Ο Νόλαν δεν ήθελε να διδάξει τον νόμο του Δία, ήθελε να διαλύσει τη γραμμική αφήγηση"... - Ο Mythologist μας λέει ότι η επιλογή της μαύρης ηθοποιού για την Ελένη "δεν έχει καμία σημασία για την πλοκή" και ότι "κρατάει μόνο 3 λεπτά", άρα ο θόρυβος ήταν άδικος. Ο Νόλαν, όμως, στις συνεντεύξεις του έχει δηλώσει ότι το casting (όπως τον Travis Scott ως Δημόδοκο και τη Lupita) έγινε σκόπιμα για να σπάσει την κλασική αισθητική. Δεν ήταν μια "αδιάφορη" επιλογή. Ήθελε να δημιουργήσει μια αίσθηση "παγκόσμιου, διαχρονικού μύθου" που δεν ανήκει σε καμία συγκεκριμένη γεωγραφική ή φυλετική πραγματικότητα της Μυκηναϊκής Ελλάδας, προκαλώντας συνειδητά το κοινό. - Και σταματώ και στη μεγαλύτερη "αδυναμία" της ταινίας, όπως ακριβώς την αποκάλεσε και ο Mythologist (ο οποίος και απογοητεύτηκε κιόλας γιατί μας λέει ότι χάθηκε η πολυμηχανία του Οδυσσέα), στην αφαίρεση των Φαιάκων. Για τον Νόλαν όμως, η αφαίρεση της Ναυσικάς, των Φαιάκων και του ονόματος "Κανένας" ήταν απολύτως συνειδητές "δραματουργικές αποφάσεις" (έτσι τις αποκάλεσε). Εξήγησε ότι ήθελε να απομονώσει τον Οδυσσέα σε ένα καθαρά εσωτερικό, ψυχολογικό τοπίο. Το να παρουσιάσει τον Οδυσσέα ως τον κλασικό "πολυμήχανο" που ξεγελάει τον Κύκλωπα με έξυπνα λογοπαίγνια, θα κατέστρεφε τον βαρύ, υπαρξιακό τόνο που ήθελε να δώσει στην ταινία. ----------------------- Κουράστηκα να λέω τα ίδια και τα ίδια. Όποιος επιθυμεί φυσικά και θα πάει να τη δει και θεωρώ ότι θα τη χαρεί κιόλας ως υπερθέαμα (και ας χτυπούν οι αναχρονισμοί σε διάφορους τομείς). Προσωπικά δεν θέλω να δω την άποψη του Νόλαν για το έπος. Δεν με ενδιαφέρει. Γιατί απλά δεν είναι το έπος. Αν την είχε ονομάσει κάπως αλλιώς, και αν μου άρεσε αυτό το "μαύρο" (που δεν μου αρέσει) ίσως και να πήγαινα για να περάσει η ώρα μου. Σε όποιον δεν αρέσει η άποψή μου πρόβλημά του. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να γίνει και δικό μου! #Νόλαν #Ταινία #Μυθολογία

Αν θέλετε να δείτε μια ωραία ταινία για τον Οδυσσέα να δείτε την Επιστροφή(2024). Με τον Νικήτα Τσακίρογλου ως "Λαέρτης" στο πλευρό του Ralph Fiennes (Οδυσσεύς) και της Juliette Binoche (Πηνελόπη). Αξιοπρεπέστατη ταινία που σεβάστηκε όχι μόνο την μυθολογία και το έργο του Ομήρου αλλά και τα βασικά συστατικά του έργου. Ο Νολαν μας απέδειξε ότι είναι ενας liberal κομμουνιστής. #Ταινία #Οδυσσέας #Μυθολογία

Η ίδια η λέξη «νόστος» εμπεριέχει από τη φύση της ένα ανεπαίσθητο, σχεδόν μεταφυσικό βάρος. Στην αρχαιοελληνική της ρίζα, δεν υποδηλώνει απλώς την πράξη της επιστροφής. Κουβαλάει οργανικά μέσα της το «άλγος», τον πόνο της μακροχρόνιας απουσίας, τη σπαρακτική προσμονή για το ασφαλές καταφύγιο, την άσβεστη επιθυμία της επανένωσης με τις ρίζες. Όταν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς περπατήσει ξανά από τη φυσούνα προς τον πάγκο, στις εξέδρες του ΟΑΚΑ θα συναντηθούν, θα αγκαλιαστούν και θα δακρύσουν μαζί τρεις διαφορετικές γενιές ανθρώπων. Θα είναι εκεί ο παππούς. Εκείνος που είδε τα πρώτα σπέρματα της ομάδας στον ιστορικό, τσιμεντένιο «Τάφο», που βίωσε τα ρομαντικά, ασπρόμαυρα χρόνια της δημιουργίας και νόμισε ότι έζησε το απόλυτο σε εκείνη την πρώτη ευρωπαϊκή έκρηξη στο Παρίσι. Θα είναι εκεί ο ακόμα πιο τυχερός πατέρας. Που μεγάλωσε, ανδρώθηκε και πανηγύρισε στους δρόμους βιώνοντας την απόλυτη, αδιατάρακτη χρυσή εποχή. Εκείνος που γέμισε τα πούλμαν και αεροπλάνα για τα ευρωπαϊκά ταξίδια, που έκανε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα να μοιάζει με προάστιο της Αθήνας, βιώνοντας από πρώτο χέρι την περίοδο που ο Παναθηναϊκός ήταν ο απόλυτος, αδιαμφισβήτητος δυνάστης του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Που είδε την ομάδα του να αντιμετωπίζει και να διαλύει τα μεγαθήρια, χτίζοντας μια αυτοκρατορία σεβασμού. Και, τελικά, θα είναι εκεί ο γιος και η κόρη. Η γενιά των σημερινών 15ρηδων, 20ρηδων και 25ρηδων. Μια γενιά που μεγάλωσε μέσα στα δύσκολα χρόνια του συλλόγου, στη δίνη της αγωνιστικής φθοράς και της αλλαγής της εποχής, των δεδομένων ανταγωνισμού. Μια γενιά που άκουγε στωικά, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει. Η γενιά δεν είδε ποτέ live τον 3D και τον Μπατίστ να εκτελούν με δεμένα τα μάτια τη χορογραφία του τέλειου pick and roll. Που δεν βίωσε ποτέ τον ωμό ηλεκτρισμό ενός Final Four με τον Ζοτς να διευθύνει την ορχήστρα και τον Φράγκι να σηκώνεται για τρεις. Αυτά τα παιδιά τρέφονταν μέχρι σήμερα αποκλειστικά με αναμνήσεις άλλων. Με ιστορίες που ανακυκλώνονταν στα οικογενειακά τραπέζια, με ξεθωριασμένα, χαμηλής ανάλυσης βίντεο στο YouTube, με διηγήσεις των μεγαλύτερων που στα αυτιά τους είχαν αρχίσει να ηχούν σχεδόν σαν μυθολογία. Δεν ξέρω εάν αυτή η δεύτερη θητεία θα φέρει ευρωπαϊκά τρόπαια ή εάν θα δικαιώσει τις αγωνιστικές προσδοκίες που γεννά το όνομά του. Ίσως αυτό να είναι και δευτερεύον μπροστά στη σημασία της ίδιας της επιστροφής. Γιατί ορισμένες ιστορίες δεν κρίνονται αποκλειστικά από το αποτέλεσμά τους, αλλά ακριβώς από το γεγονός ότι συνέβησαν. Όπως στη λογοτεχνία έτσι και στη ζωή, οι σπουδαιότερες ιστορίες είναι αυτές της επιστροφής. Ο μεγάλος κύκλος άνοιξε ξανά, έκανε τη δική του, ανεξάρτητη λούπα στο χρόνο, δοκίμασε τις αντοχές όλων, μόνο και μόνο για να κλείσει ακριβώς εκεί που είχε ορίσει εξαρχής το πεπρωμένο. Στο σπίτι του. Εκεί που βαθιά μέσα τους, τον περίμεναν πάντα. Ολόκληρο το κείμενο εδώ: https://t.co/afWtkqJ7W6 #Νόστος #Επιστροφή #Μπάσκετ

The newspaper Kathimerini has as its main topic the collapse of the Mitsotakis mythology with the "calm waters": "A Turkish 'pincer' in the Aegean." How did we get there? Firstly, Mitsotakis eliminated, despite warnings, the European pressure on Turkey. Secondly, he laid out a European red carpet for (translated)