Search

Ο πολιτικός απατεώνας Τσίπρας συνεχίζει να λέει ανερυθρίαστα το αισχρό ψέμα περί 37 δισεκατομμυρίων μαξιλάρι. Όχι, τα 37 δισ. δεν είναι «λεφτά που άφησε ο Τσίπρας από τα άδεια ταμεία». Είναι ένα από τα πιο χοντρά πολιτικά παραμύθια της μεταμνημονιακής εποχής. Το «μαξιλάρι» των ~37 δισ. ευρώ τον Ιούλιο του 2019 υπήρχε πραγματικά. Αλλά: 1. Μεγάλο μέρος του ήταν δανεικό και προορισμένο. Περίπου 15-16 δισ. ήρθαν από την τελευταία δόση του ESM (Αύγουστος 2018) ακριβώς για να δημιουργηθεί buffer μετά την έξοδο από το πρόγραμμα. Άλλα δισ. ήρθαν από εκδόσεις ομολόγων στις αγορές και από repos (δηλαδή από τα ταμεία των ασφαλιστικών ταμείων, δήμων, νοσοκομείων κ.λπ. που το κράτος «δανείστηκε» προσωρινά). Δεν ήταν χρήματα που «μάζεψε» η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από πλεονάσματα και καλή διαχείριση. 2. Δεν ήταν ελεύθερα διαθέσιμα. Σημαντικό κομμάτι του buffer (ιδίως το ESM-related) είχε περιορισμούς χρήσης και χρειαζόταν ουσιαστικά τη σύμφωνη γνώμη των θεσμών. Δεν μπορούσε η κυβέρνηση απλώς να τα μοιράσει σε παροχές χωρίς συνέπειες. 3. Η «χρηστή διαχείριση» είναι μύθος. Τα πρωτογενή πλεονάσματα ήρθαν κυρίως από υψηλή φορολογία (ιδίως στη μεσαία τάξη) και υποχρησιμοποίηση δαπανών, όχι από κάποια μαγική εξυγίανση. Παράλληλα το χρέος αυξήθηκε και η λογιστική εικόνα της περιόδου 2015-2019 δεν είναι καθόλου ρόδινη, όπως έχουν δείξει αναλύσεις με δημόσια στοιχεία (χρέος, repos, ταμειακά). 4. Η ρητορική «από τα άδεια ταμεία αφήσαμε 37 δισ.» είναι πολιτική προπαγάνδα. Παρέλαβαν μια χώρα σε πρόγραμμα και παρέδωσαν μια χώρα με μεγάλο cash buffer που χρηματοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τους δανειστές και τις αγορές ακριβώς για να υπάρχει ασφάλεια μετά την έξοδο. Το να παρουσιάζεται αυτό ως προσωπικό επίτευγμα «εξοικονόμησης» είναι απλά ψέμα. Συμπέρασμα: Τα 37 δισ. υπήρχαν ως αριθμός. Το αφήγημα ότι «τα αφήσαμε εμείς από το τίποτα χάρη στη δική μας πολιτική» είναι αισχρό. Ήταν κυρίως δανεικό μαξιλάρι ασφαλείας, όχι θησαυρός που μάζεψε ο ΣΥΡΙΖΑ. #Τσίπρας #πολιτική #Ελλάδα #οικονομία

The attack by the Israeli air force on a military airport in northwest Syria, which has not been operational since 2012, confirms that Netanyahu is politically investing in destabilization. His aim is to provoke Turkey with the reasoning that it will not accept military action. (translated)

Imran Khan, the imprisoned former prime minister of Pakistan, has been ordered by the Supreme Court to be transferred to the hospital for medical examinations following a deterioration in his health, while facing corruption charges that he and his party dismiss as politically motivated. (translated)

The Prime Minister of Israel, Benjamin Netanyahu, posted an election campaign poster on his account on the platform X, urging his supporters not to allow his opponents to win, including political figures such as the Secretary-General of Hezbollah and the Turkish president. (translated)

Ξεμείνατε και εσείς το καλοκαίρι στην πόλη ανοιγοκλείνοντας το Air Condition, μη τυχόν πληρώσετε ένα νεφράκι στους λογαριασμούς; 💣Είναι 15 Αυγούστου και όσοι κυκλοφορήσαμε αυτές τις μέρες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχει ξεμείνει τόσος κόσμος. ✍Και επίσης μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχουν ξεπηδήσει στους δρόμους τόσες κατσαρίδες, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα, που συνδιάζει την αφραγκία των πολιτών, των Δήμων και την κλιματική κρίση, οπότε θα το συζητήσουμε μια άλλη στιγμή. 🧨Στο θέμα μας: «Οι μισοί Έλληνες φέτος το καλοκαίρι δεν θα κάνουν διακοπές, με βάση έρευνα ΙΕΛΚΑ. Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μετά από 7 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία;» ρωτήσαμε την κυβέρνηση Πώς προσπάθησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα; 👉Μα φυσικά εφάρμοσε τις κλασικές συνταγές: Διότι πίσω από κάθε εξουσία υπάρχουν καλοπληρωμένοι επικοινωνιολόγοι που κάνουν τα δικά τους. Πάμε να δούμε τις τακτικές μία-μία 1. Προκαταβολική αναγνώριση για να μη φανεί αναλγησία. Ξεκινά με το: «Προφανώς και δεν μπορεί κανείς να πανηγυρίζει ή να δηλώνει ικανοποιημένος…» Αυτό είναι το κλασικό concession: αναγνωρίζει το πρόβλημα στην αρχή, ώστε να μην κατηγορηθεί ότι το αγνοεί. Όμως η αναγνώριση δεν οδηγεί σε ανάληψη ευθύνης. Λειτουργεί ως ασπίδα πριν αρχίσει η μετατόπιση. 2. Αλλαγή κλίμακας του προβλήματος Η ερώτηση είναι πολύ συγκεκριμένη: οι μισοί Έλληνες δεν θα κάνουν διακοπές. Η απάντηση το μεταφέρει σε ευρύτερο πεδίο: «παρατεταμένη περίοδος ακρίβειας», «κόστος ζωής», «στεγαστική κρίση». Έτσι, το συγκεκριμένο κοινωνικό σύμπτωμα — ότι άνθρωποι σε χώρα με τεράστια ακτογραμμή δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — χάνεται μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο ακρίβειας. 3. Ιεράρχηση που υποβαθμίζει το θέμα Λέει: «δεν υποτιμώ τις διακοπές σε καμία περίπτωση, αλλά… το κόστος διαβίωσης, η στεγαστική κρίση είναι ακόμα πιο σημαντικές παράμετροι». Το «δεν υποτιμώ, αλλά» κάνει ακριβώς αυτό: σχετική υποτίμηση. Δεν λέει ότι οι διακοπές είναι αδιάφορες, αλλά τις μεταφέρει χαμηλότερα στην κλίμακα των προβλημάτων. Άρα η πίεση της ερώτησης μειώνεται. 4. Μετατόπιση ευθύνης στο παρελθόν / στον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να τον κατονομάζει Το κεντρικό σημείο είναι: «μια κυβέρνηση επίσης συγκρίνεται με το τι παρέλαβε». Αυτό απαντά στην ερώτηση για τα 7 χρόνια ΝΔ όχι ως απολογισμό της ΝΔ, αλλά ως σύγκριση με την προηγούμενη κατάσταση. Επικοινωνιακά λέει: ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά κοιτάξτε από πού ξεκινήσαμε. 5. Από το αποτέλεσμα στην προσπάθεια Η ερώτηση ζητά κρίση για το αποτέλεσμα: μετά από 7 χρόνια, οι μισοί δεν κάνουν διακοπές. Η απάντηση μετακινείται στην πρόθεση και στην προσπάθεια: «τι προσπαθεί να κάνει», «προσπαθώντας συνεχώς», «χρειάζεται σκληρή δουλειά», «χρειάζεται πολλή προσπάθεια». Έτσι η κυβέρνηση δεν κρίνεται από το κοινωνικό αποτέλεσμα, αλλά από την εικόνα ότι εργάζεται για τη βελτίωση. 6. Χρήση σχετικών δεικτών αντί για το συγκεκριμένο πρόβλημα Αντί να απαντήσει στο «50% δεν θα κάνει διακοπές», μιλά για: «απόσταση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο», «ρυθμούς αύξησης του κατά κεφαλήν διαθέσιμου εισοδήματος». Αυτά μπορεί να είναι πολιτικά χρήσιμα ως δείκτες, αλλά δεν απαντούν άμεσα στο ερώτημα: τι κάνετε για όσους δεν μπορούν να πάνε ούτε λίγες ημέρες διακοπές; 7. Επιλογή ευνοϊκού μέτρου σύγκρισης Δεν απαντά με βάση το βιωματικό μέτρο: αν ο μισθός φτάνει για διακοπές, ενοίκιο, τρόφιμα, μετακινήσεις. Απαντά με βάση συγκριτικά μεγέθη: «ευρωπαϊκός μέσος όρος», «ρυθμοί αύξησης». Αυτό επιτρέπει να παρουσιαστεί πρόοδος ακόμη και όταν η καθημερινότητα παραμένει ασφυκτική. 8. Χρονική εξομάλυνση Η ερώτηση αφορά το φετινό καλοκαίρι. Η απάντηση το ανοίγει σε βάθος χρόνου: «αυτά τα 7 χρόνια έχουμε μειώσει την απόσταση…» Άρα το οξύ παρόν μετατρέπεται σε αφήγημα σταδιακής βελτίωσης. Το σημερινό πρόβλημα δεν εξαφανίζεται, αλλά παρουσιάζεται ως στάδιο μιας θετικής πορείας. 9. Μετατροπή κοινωνικού δικαιώματος σε δημοσιονομικό πρόβλημα Εκεί που η ερώτηση θέτει το θέμα ως κοινωνική αδυναμία — οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — η απάντηση το μεταφέρει στη λογική των διαθέσιμων πόρων: «να αυξήσουμε τα φορολογικά έσοδα, μειώνοντας φόρους», «να επιστρέψουμε στην κοινωνία αυτό το οποίο έχει στερηθεί», «όσο παραπάνω καταφέρουμε να συγκεντρώσουμε…» Άρα το θέμα δεν είναι τι χρειάζονται οι πολίτες, αλλά τι επιτρέπει ο δημοσιονομικός χώρος. 10. Προληπτική επίθεση σε υποτιθέμενες «μαγικές λύσεις» Λέει: «δεν πρόκειται εμείς να υιοθετήσουμε τη λογική των μαγικών συνταγών» και «να τάξουμε χρήματα από εκεί που δεν υπάρχουν». Αυτό είναι πολύ συνηθισμένο μοτίβο. Δεν απαντά σε συγκεκριμένη πρόταση που του έγινε — γιατί στην ερώτηση δεν προτάθηκε κάτι τέτοιο. Δημιουργεί όμως έναν φανταστικό αντίπαλο: όποιος ζητά μέτρα για τους ανθρώπους που δεν κάνουν διακοπές, περίπου ζητά «μαγικές συνταγές». 11. Ψευδές δίπολο: ρεαλισμός ή λαϊκισμός Η απάντηση στήνει το δίπολο: εμείς = σοβαρότητα, σκληρή δουλειά, όχι δανεικά οι άλλοι = μαγικές συνταγές, λεφτά που δεν υπάρχουν. Έτσι η συζήτηση μετακινείται από το «ποιο είναι το πρόβλημα και τι κάνετε;» στο «εμείς είμαστε υπεύθυνοι, οι άλλοι ανεύθυνοι». 12. Εξωτερικοποίηση της κρίσης Λέει: «αυξημένο κόστος ζωής και στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη». Αυτό λειτουργεί αποενοχοποιητικά: το πρόβλημα δεν εμφανίζεται ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων εθνικών πολιτικών, αλλά ως ευρωπαϊκό ή διεθνές φαινόμενο. Άρα μειώνεται η κυβερνητική ευθύνη. 13. Αποπολιτικοποίηση της φτώχειας Η φτώχεια και η αδυναμία διακοπών εμφανίζονται ως τεχνικό/οικονομικό πρόβλημα: διαθέσιμο εισόδημα, φορολογικά έσοδα, προγράμματα, δημοσιονομικός χώρος. Δεν εμφανίζονται ως ζήτημα ανισότητας, μισθών, αισχροκέρδειας, τουριστικής εμπορευματοποίησης, κόστους στέγασης, ακτοπλοϊκών, εργασιακής επισφάλειας. 14. Απαντά σε άλλο ερώτημα Η πρώτη ερώτηση είναι: «Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση μετά από 7 χρόνια ΝΔ;» Η απάντηση ουσιαστικά γίνεται: «Η κατάσταση είναι δύσκολη, αλλά βελτιώνεται σε σχέση με το παρελθόν και εμείς δουλεύουμε χωρίς λαϊκισμό». Άρα δεν απαντά καθαρά: «ναι, είμαστε ικανοποιημένοι» ή «όχι, αποτύχαμε σε αυτό». Αποφεύγει την πολιτική αυτοαξιολόγηση Μετά από όλα αυτά προσπάθησα να θέσω εκ νέου το πρόβλημα στις πραγματικές διαστάσεις του: Επί του συγκεκριμένου, επειδή η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ευρώπη και οι άνθρωποί της δεν μπορούν να κάνουν διακοπές, παρόλα αυτά. Το βλέπετε αυτό ως πρόβλημα; Επειδή έρχονται τώρα και οι ζέστες, η κατάσταση θα είναι αποπνικτική στις πόλεις. Σχεδιάζετε να κάνετε κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το 50% των Ελλήνων; Και δείτε εδώ πηκτή επικοινωνιακή διαχείριση: Στη δεύτερη απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου φαίνονται καθαρά εξόφθαλμα μοτίβα επικοινωνιακού damage control. Δείτε τα. 1. Από το καθολικό πρόβλημα σε μερικά προγράμματα Το ερώτημα αφορά το γεγονός ότι περίπου το 50% των Ελλήνων δεν θα κάνει διακοπές. Η απάντηση, όμως, μετατοπίζεται σε επιμέρους προγράμματα: «πάρα πολλά επιδοτούμενα προγράμματα τουρισμού» «Χίος pass» «Έβρος pass» Εδώ υπάρχει αναντιστοιχία κλίμακας. Το πρόβλημα αφορά τη μισή κοινωνία. Η απάντηση φέρνει επιμέρους προγράμματα, συχνά τοπικά, στοχευμένα ή περιορισμένης εμβέλειας. 2. Ονομαστική απαρίθμηση ως απόδειξη πολιτικής Το «Χίος pass», το «Έβρος pass» κ.λπ. λειτουργούν επικοινωνιακά ως απόδειξη δράσης μέσω απαρίθμησης. Δηλαδή, η απάντηση δίνει ονόματα προγραμμάτων για να δημιουργηθεί αίσθηση κυβερνητικής παρέμβασης, χωρίς να απαντά στο κρίσιμο ερώτημα: πόσους καλύπτουν, με τι ποσά, με ποια επάρκεια, και αν μπορούν πράγματι να απαντήσουν σε ένα πρόβλημα που αφορά περίπου το 50% των πολιτών. 3. Μετατόπιση από τους πολίτες στις πληγείσες περιοχές Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος λέει ότι τα προγράμματα έχουν «διττή αξία»: αφενός να βοηθηθούν πολίτες που έχουν ανάγκη, αφετέρου να στηριχθούν περιοχές μετά από φυσικές καταστροφές ή κρίσεις. Έτσι, η συζήτηση μετακινείται. Από το δικαίωμα των ανθρώπων στην ανάπαυση και στις διακοπές, περνά στην περιφερειακή στήριξη και στην αποκατάσταση περιοχών. Πρόκειται για υπαρκτό θέμα, αλλά όχι για απάντηση στο συγκεκριμένο πρόβλημα που τέθηκε. 4. Το πρόβλημα παρουσιάζεται ως ζήτημα «ανάγκης», όχι ως κανονικότητα για τη μισή κοινωνία Η αναφορά σε «συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη» μετατρέπει το ζήτημα σε προνοιακό πρόβλημα: κάποιοι ευάλωτοι χρειάζονται βοήθεια. Όμως το ερώτημα δείχνει κάτι πολύ βαρύτερο: δεν μιλάμε για μια μικρή ομάδα ευάλωτων, αλλά για περίπου τη μισή κοινωνία. 5. Απουσία συγκεκριμένης νέας δέσμευσης Στο ερώτημα αν σχεδιάζεται κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα, η απάντηση είναι ότι «κάνουμε ήδη πράγματα» και στη συνέχεια γίνεται μια γενική αναφορά στην αύξηση του εισοδήματος. Δεν υπάρχει νέο μέτρο, χρονοδιάγραμμα, ποσό, αριθμός δικαιούχων ή σαφής αναγνώριση ότι τα υπάρχοντα μέτρα δεν επαρκούν. 6. Επιστροφή στο μεγάλο αφήγημα της κυβέρνησης Στο τέλος η απάντηση επιστρέφει στο βασικό κυβερνητικό αφήγημα: «να ανεβάζουμε συνολικά το εισόδημα των πολιτών». Δηλαδή, ακόμα και όταν η ερώτηση αφορά ένα πολύ συγκεκριμένο πρόβλημα, η απάντηση επανέρχεται στο γενικό αφήγημα: ανάπτυξη, εισόδημα, φορολογικά έσοδα, υπευθυνότητα. 7. Δημοσιονομική ηθικολογία Η φράση «χωρίς να δανειζόμαστε από τις επόμενες γενιές» βάζει ηθικό βάρος σε κάθε απαίτηση για μεγαλύτερη στήριξη. Υπονοεί ότι πιο γενναία μέτρα θα ήταν ανεύθυνα απέναντι στο μέλλον. Έτσι, η σημερινή κοινωνική ανάγκη αντιπαρατίθεται με την ευθύνη προς τις «επόμενες γενιές». 8. Ουδέτερη περιγραφή μιας κρίσης Δεν λέγεται ότι οι κυβερνητικές πολιτικές δεν επαρκούν ή ότι η αγορά λειτουργεί με τρόπο που αποκλείει μεγάλο μέρος της κοινωνίας από τις διακοπές. Αντίθετα, η κρίση περιγράφεται ως κάτι που απλώς «βιώνουμε»: «βιώνουμε μία παρατεταμένη περίοδο ακρίβειας». Η ακρίβεια εμφανίζεται σαν φυσικό φαινόμενο, όχι σαν πεδίο πολιτικών επιλογών, ρυθμίσεων και ευθυνών. 9. Επικοινωνιακή εξουδετέρωση της αγανάκτησης Το ερώτημα έχει ισχυρό κοινωνικό φορτίο: μια χώρα με τεράστια ακτογραμμή, καύσωνες στις πόλεις και περίπου μισό πληθυσμό χωρίς δυνατότητα διακοπών. Η απάντηση το μετατρέπει σε ήρεμη, τεχνοκρατική, διαχειριστική συζήτηση: προγράμματα, εισόδημα, έσοδα, φόροι, Ευρώπη, προσπάθεια. Έτσι χαμηλώνει η ένταση του προβλήματος. 10. Ελεγχόμενη αυτοκριτική χωρίς πολιτικό κόστος Οι φράσεις «υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος» και «χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμη» μοιάζουν με αυτοκριτική. Όμως είναι μια ακίνδυνη αυτοκριτική. Δεν κατονομάζει αποτυχία, δεν αναλαμβάνει συγκεκριμένη ευθύνη, δεν λέει τι δεν λειτούργησε. Απλώς παρουσιάζει την κατάσταση ως μια προσπάθεια που συνεχίζεται. 11. Το τελικό μήνυμα που επιχειρείται να περάσει Το υπονοούμενο της απάντησης είναι σαφές: Ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν αποτελεί ένδειξη κυβερνητικής αποτυχίας. Είναι αποτέλεσμα δύσκολης κληρονομιάς, ευρωπαϊκής ακρίβειας και περιορισμένων δημοσιονομικών δυνατοτήτων. Η κυβέρνηση ήδη κάνει πράγματα, τα εισοδήματα βελτιώνονται, και όποιος ζητά περισσότερα κινδυνεύει να εμφανιστεί ως υπέρμαχος «μαγικών λύσεων». Με άλλα λόγια, το βασικό επικοινωνιακό μήνυμα είναι: «Μην κοιτάτε ότι οι μισοί δεν μπορούν να κάνουν διακοπές. Κοιτάξτε ότι είμαστε καλύτερα από πριν, ότι υπάρχουν κάποια προγράμματα, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε μαγικά, και ότι γενικά η πορεία είναι θετική» #Καλοκαίρι #Αθήνα #Διακοπές

🔴Το «Τείχος του Αίσχους», το «Άλμα στην Ελευθερία» και τα «Κόμματα του Αίσχους». 🔴Ήταν μια μέρα σαν την σημερινή, του 1961, στο Βερολίνο, όταν ο 19χρονος Ανατολικογερμανός στρατιώτης Κόνραντ Σούμαν (Conrad Schumann), πέταξε το όπλο του, πήδηξε πάνω από το πρόχειρο συρματοπλεγμα που χώριζε τους δύο κόσμους και βρέθηκε στην ελεύθερη πλευρά του Βερολίνου. Ο νεαρός φωτορεπόρτερ Πέτερ Λάιμπινγκ (Peter Leibing) ήταν εκεί και αποθανάτισε την σκηνή. Η ιστορική αυτή φωτογραφία, που έκανε τον γύρο του (ελεύθερου) κόσμου, ονομάστηκε «Το Άλμα στην Ελευθερία». 🔴Τρεις ημέρες νωρίτερα, το υπουργικό συμβούλιο της λεγόμενης «Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας» (ΛΔΓ), αποφάσισε το κλείσιμο των συνόρων με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΟΔΓ), στην πόλη του Βερολίνου, με την κατασκευή ενός «Αντιφασιστικού Προστατευτικού Τείχους». Αυτό που έμεινε στην Ιστορία ως «Τείχος του Αίσχους». 🔴Το «Τείχος του Αίσχους», χτίστηκε για να εμποδίσει την μαζική φυγή των Ανατολικογερμανών από τον «σοσιαλιστικό παράδεισο». Υπολογίζεται πως περίπου 3,5 εκατομμύρια Ανατολικογερμανοί είχαν διαφύγει στην Δύση, μέσω Βερολίνου, από το 1949 ως το 1961, ενώ τις δύο πρώτες βδομάδες του Αυγούστου 1961, εν μέσω φημών ότι επίκειται κλείσιμο των συνόρων, περίπου 47.000 Ανατολικογερμανοί πρόλαβαν και πέρασαν στην πλευρά της ελευθερίας. 🔴Σε όλους τους «σοσιαλιστικούς παραδείσους» απαγορευόταν αυστηρά η έξοδος, για οποιονδήποτε λόγο! Στα υπόλοιπα ολοκληρωτικά ή δικτατορικά καθεστώτα, ακόμα και στο ναζιστικό, όχι μόνον δεν εμποδιζόταν η έξοδος όσων αντιφρονούντων δεν είχαν καταδικαστεί και φυλακιστεί, αλλά ενθαρρυνόταν κιόλας από το κράτος. Επίσης, δεν υπήρχε κανένας περιορισμός, για όποιον πολίτη πίστευε ότι θα έχει καλύτερη τύχη αν μετανάστευε σε άλλη χώρα, ούτε βέβαια σε όσους είχαν την δυνατότητα να πάνε στο εξωτερικό για τουρισμό. Άρα, ανάμεσα στα καθεστώτα αυτού του είδους, ο κομμουνισμός είναι η πιο καταπιεστική και ανελεύθερη μορφή ολοκληρωτισμού. 🔴Στην ΛΔΓ, υπήρχε η παράγραφος 213 του Ποινικού Κώδικα, περί «εγκατάλειψης της χώρας», που προέβλεπε ποινή φυλάκισης μέχρι 8 έτη για τους «παραβάτες». Υπολογίζεται ότι περίπου 75.000 Ανατολικογερμανοί δικάστηκαν και φυλακίστηκαν για παράβαση του συγκεκριμένου νόμου, ενώ 136 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διαφύγουν στη Δύση, από το Τείχος. 🔴Το Τείχος, που είχε ύψος 2 μέτρων και συνολική περίμετρο 155 χιλιομέτρων, ήταν στην πραγματικότητα δύο τσιμεντένια τείχη, ανάμεσα στα οποία υπήρχε μια «ζώνη θανάτου» πλάτους 160 μέτρων, με 302 φυλάκια επιτήρησης, παρατηρητήρια, πολυβολεία, προβολείς, νάρκες, εκπαιδευμένα σκυλιά και φυσικά μπόλικο αγκαθωτό συρματόπλεγμα - σήμα κατατεθέν του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού. 🔴Βέβαια, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και στις 9 Νοεμβρίου του 1989, το Τείχος γκρεμίστηκε από τους Βερολινέζους και των δύο πλευρών. Κι όταν συνέβη αυτό, κανένας δεν κατευθύνθηκε προς τα ανατολικά. Όλοι κατευθύνθηκαν δυτικά. Σήμερα, τα περισσότερα κόμματα της ευρωπαϊκής αριστεράς, έχουν πάρει αποστάσεις απ' αυτό το αισχρό σύμβολο καταπίεσης. 🔴Στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο, μόνο στο αποκαλούμενο «τελευταίο Σοβιέτ της Ευρώπης» (στην Ελλάδα!), υπάρχουν κόμματα που νοσταλγούν όλες αδιακρίτως τις εγκληματικές και καταπιεστικές πρακτικές των -αλήστου μνήμης!- κομμουνιστικών καθεστώτων, ακόμα και το «Τείχος του Αισχους». Και δεν αναφέρομαι μόνο στο ΚΚΕ, αλλά και στα υπόλοιπα κόμματα της αριστεράς, που είναι «μία από τα ίδια» με το ΚΚΕ. Ο μόνος χαρακτηρισμός που τους αξίζει, είναι «Κόμματα του Αίσχους». Κι όσο πιο γρήγορα εκλείψουν πολιτικά, τόσο το καλύτερο, για όλους μας!~ #ΤείχοςτουΑίσχους #Ελευθερία #Ιστορία

📌 ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΜΙΑ ΖΩΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ‘‘Είμαι άνεργος, κι εγώ και η οικογένειά μου. Δεν έχω χρήματα, ούτε για το εισιτήριο, ούτε για το πρόστιμο.’’ Το χέρι που έσπρωξε τον Θανάση από το τρόλεϊ, είναι το χέρι ενός απάνθρωπου συστήματος που οδηγεί σε απόγνωση έναν ολόκληρο λαό. Κλείνουν 13 χρόνια από τον θάνατο του 19χρονου Περιστεριώτη Θανάση Καναούτη. Οι καλοζωισμένοι εκπρόσωποι του αστικού πολιτικού συστήματος, οι συνυπεύθυνοι για την ραγδαία εξαθλίωση της πλειοψηφίας του πληθυσμού της χώρας, αυτοί που έφεραν και εφάρμοσαν μνημόνια, αυτοί που υπηρετούν την καταστροφική αντιλαϊκή πολιτική του μαύρου μετώπου κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ – αστικών κυβερνήσεων χλευάζουν την φτώχεια που ποτέ τους δεν έζησαν. Χαρακτηρίζουν «αποβράσματα» και «τζαμπατζήδες» τα εκατομμύρια των Θανάσηδων που έστω κι όταν βρίσκουν δουλειά δεν μπορούν να ζήσουν με τα ψίχουλα που δίνουν για μισθούς οι εργοδότες οι κολλητοί των πολιτικάντηδων. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες θυμόμαστε τον Θανάση και μαζί με την λύπη μεγαλώνει και ο θυμός. Για ένα σύστημα που προστατεύει τους κατσιαπλιάδες που ληστεύουν εκατομμύρια και που δολοφονεί εργατόπαιδα που δεν έχουν να πληρώσουν εισιτήριο στο τρόλεϋ. Ο θυμός σιγοβράζει και θα ξεσπάσει με νέες εξεγέρσεις. Αυτών που δεν έχουν να χάσουν τίποτα και έχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο. #Αριστερά #ΚοινωνικήΔικαιοσύνη #Εξέγερση

Με συγχωρείτε κύριε αλλά κάπου έχετε μπερδευτεί. Το αν κάποιος θα προχωρήσει σε μήνυση ή σε οποιαδήποτε άλλη δική του νομική ενέργεια είναι δικός του λογαριασμός και δικαίωμα και δεν έχει να απολογηθεί ή να εξηγήσει σε τρίτους. Αν θέλει το Κράτος έχει τα αυταπάγγελτα αδικήματα και ενεργεί μόνο του. Εσείς τώρα θα μου υποδείξετε εμένα το πως θα ασκήσω ή όχι τα δικά μου δικαιώματα και οφείλω εγώ σε σας κάποιου είδους τέτοια εξήγηση. Οχι λοιπόν δεν σας οφείλω. Ετσι έκρινα έτσι έπραξα τελεία. Το ότι όμως ενώ εσείς ασχοληθήκατε με τόσα άρθρα του Πκ τότε αλλά όχι με των υποκλοπών αποδεικνύει ότι το ενδιαφέρον σας είναι όψιμο και πολιτικά υποκινούμενο. Και αυτή σας η ανάρτηση απλώς το επιβεβαιώσε. Οχι δεν αντιδράσατε ατο τουιτερ τότε, όπως παραπλανητικά γράψατε αλλά πουθενά. Κοινώς το θέμα του θεωρούσατε τότε ήσσονος σημασίας. Τώρα ξαφνικά έγινε το μέγα θέμα της Δημοκρατίας #Δικαιώματα #Νομικά #Δημοκρατία

ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ:"Επίσης να στείλω χαιρετίσματα σε αυτό το(πολιτικά μιλώντας)όρθιο τίποτα,τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο οποίος δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα και καμία αίσθηση του ρόλου του Προέδρου της Δημοκρατίας.Δεν θεώρησε σκόπιμο να επισκεφθεί τις πληγείσες από τις πυρκαγιές περιοχές και τους ανθρώπους που είδαν σε λίγα λεπτά να γίνονται στάχτες τα όνειρα και οι κόποι μιας ζωής.Έκανε μια επίσκεψη με τον Πρωθυπουργό στο Συντονιστικό Κέντρο Επιχειρήσεων και Διαχείρισης Κρίσεων της Πολιτικής Προστασίας και μετά μην τον είδατε.Έφυγε για το εξοχικό του στην Σύρο.Καλά μπάνια κ.Πρόεδρε του Μητσοτάκη"!! 👇👇 #Ελλάδα #Πολιτική #Πυρκαγιές

Διάβασα με προσοχή τη σημερινή εναντίον μου ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ και του κ. Τσουκαλά για τα «Σπιτάκια Ανακύκλωσης». Επειδή μάλιστα στο υστερόγραφό τους μας προτρέπουν «να διαβάσουμε τα επίσημα έγγραφα και να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας», ακολούθησα ακριβώς τη συμβουλή τους. Μόνο που καλό θα ήταν να διαβάσουν και οι ίδιοι ΟΛΑ τα επίσημα έγγραφα και όχι μόνον όσα εξυπηρετούν το πολιτικό τους αφήγημα. Κατ’ αρχάς, ουδέποτε αμφισβήτησα ούτε την ΕΔΕΛ ούτε το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, ούτε φυσικά τον Κυριάκο Πιερρακάκη. Οι δημοσιονομικές διορθώσεις και οι αποφάσεις ανάκτησης είναι συγκεκριμένες διοικητικές πράξεις, οι οποίες εκδόθηκαν και ισχύουν. Άλλο όμως αυτό και άλλο ο ισχυρισμός του ΠΑΣΟΚ ότι με αυτές «αποδείχθηκε σκάνδαλο», υπερκοστολόγηση ή φωτογραφικοί διαγωνισμοί. Και εδώ το ΠΑΣΟΚ αποσιωπά ένα εξαιρετικά σημαντικό επίσημο έγγραφο του Ελληνικού Κράτους: την υπ’ αριθ. 1345/2024 απόφαση της Α΄ Ελάσσονος Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Όχι ανακοίνωση μιας εταιρείας. Όχι δική μου άποψη. Απόφαση της Ολομέλειας του ανώτατου δημοσιονομικού Δικαστηρίου της χώρας. Τι έκρινε λοιπόν το Ελεγκτικό Συνέδριο σε διαγωνισμό για ακριβώς αυτού του τύπου τα πολυκέντρα ανακύκλωσης; Πρώτον, για την περίφημη τιμή των 300.000 ευρώ. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η προηγούμενη τιμή των 300.000 ευρώ ανά πολυκέντρο στον διαγωνισμό του ΕΔΣΝΑ αποτελούσε «αρκούντως επαρκές» στοιχείο για να διασφαλιστεί το εύλογο και ρεαλιστικό της προϋπολογιζόμενης τιμής και της συνολικής δημοσιονομικής επιβάρυνσης. Και προσθέτει ότι, από άλλες ομοειδείς συμβάσεις που είχε ελέγξει το ίδιο το Ελεγκτικό Συνέδριο, η συγκεκριμένη τιμή «δεν παρουσιάζει σημαντικές αποκλίσεις» από τις τιμές αντίστοιχων συμφωνιών. Μάλιστα, η Ολομέλεια γνώριζε ρητά ότι ο συγκεκριμένος διαγωνισμός του ΕΔΣΝΑ είχε μεταγενέστερα αποτελέσει αντικείμενο ελέγχου της ΕΔΕΛ και παρ’ όλα αυτά έκρινε ότι αυτό «δεν δύναται να κλονίσει τα στοιχεία τεκμηρίωσης του προϋπολογισμού». Αυτό γιατί το αποκρύπτει το ΠΑΣΟΚ; Δεύτερον, για τη σχέση ΤΕΧΑΝ–ENVIPCO, που χρησιμοποιήθηκε ως επιχείρημα για να αμφισβητηθεί η έρευνα τιμών. Η Ολομέλεια εξέτασε ακριβώς το θέμα και έκρινε ότι η σχετική αιτίαση είναι αβάσιμη. Διαπίστωσε ότι οι δύο εταιρείες είναι ανεξάρτητες επιχειρήσεις, χωρίς κοινή διοίκηση ή κοινή μετοχική σύνθεση, και ότι δεν προέκυπταν συμφωνίες ή εναρμονισμένες πρακτικές καθορισμού τιμών που να στρεβλώνουν τον ανταγωνισμό. Τρίτον, για τις περιβόητες δήθεν «φωτογραφικές προδιαγραφές». Εδώ η απόφαση είναι απολύτως σαφής. Το Ελεγκτικό Συνέδριο έκρινε ότι από τις τεχνικές προδιαγραφές δεν προκύπτει ότι αυτές παραπέμπουν σε εξοπλισμό συγκεκριμένου κατασκευαστή. Και συνεχίζει ακόμη σαφέστερα: οι προδιαγραφές «ουδόλως περιόρισαν την ανάπτυξη του ανταγωνισμού» και ούτε προκύπτει ότι «ευνόησαν κάποιον συγκεκριμένο οικονομικό φορέα». Αυτά δεν τα λέει ο Άδωνις Γεωργιάδης. Τα λέει το Ελεγκτικό Συνέδριο. Και, τέλος, αφού εξέτασε όλες αυτές τις αιτιάσεις, η Ολομέλεια ανέτρεψε την προηγούμενη αρνητική απόφαση και την αρνητική πράξη του Κλιμακίου και αποφάνθηκε ότι «δεν κωλύεται η υπογραφή» της συμφωνίας-πλαίσιο για τα συγκεκριμένα πολυκέντρα ανακύκλωσης. Για να είμαστε απολύτως ακριβείς: η απόφαση 1345/2024 αφορά τον συγκεκριμένο διαγωνισμό του Δήμου Παλαιού Φαλήρου και δεν ακυρώνει αυτομάτως τις διοικητικές πράξεις της ΕΔΕΛ για άλλους φορείς. Αλλά είναι τουλάχιστον πολιτικά και θεσμικά απαράδεκτο να εμφανίζει το ΠΑΣΟΚ την υπόθεση σαν να υπάρχει μία και μοναδική επίσημη κρίση του Ελληνικού Κράτους που δήθεν «απέδειξε σκάνδαλο», όταν υπάρχει απόφαση της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου που, εξετάζοντας τα ίδια κρίσιμα ζητήματα —τιμή, τεκμηρίωση, ανταγωνισμό, σχέση των εταιρειών και τεχνικές προδιαγραφές— καταλήγει στα παραπάνω συμπεράσματα. Και κάτι ακόμη: Δημοσιονομική διόρθωση δεν σημαίνει αυτομάτως απάτη, διαφθορά ή ποινικό σκάνδαλο. Όπως και η διερεύνηση μιας υπόθεσης από οποιαδήποτε εισαγγελική αρχή δεν αποτελεί απόδειξη ενοχής. Αυτό ισχύει για όλους σε ένα Κράτος Δικαίου. #Δημοσιονομικά #Ανακύκλωση #Πολιτική

Της Καρυστιανού, της φούσκωσαν τα μυαλά οι της αντιπολίτευσης Την περιέφεραν ως τοτέμ,προκειμένου να κερδίσουν πολιτικά Οταν είδε πως έχει αποκτήσει απήχηση, τους παράτησε & πήγε να πορευτεί με αυτά τα φουσκωμένα μυαλά, με αστεία & θλιβερά αφηγήματα. Μέρα τη μέρα πια, κατρακυλάει #πολιτική #αντιπολίτευση #κοινωνία

Αποζημίωση στο 100% για την ανακατασκευή των καμμένων σπιτιών υποσχέθηκε ο Μητσοτάκης κ πρώτη βοήθεια 500€ Και τραβάνε τα μαλλιά τους οι πληγέντες από τις προηγούμενες πυρκαγιές, πλημμύρες κ σεισμούς Τι απάτη είναι αυτοί ρε 🤡 #νδ_εγκληματική_οργάνωση #πολιτικά #πυρκαγιές #αποζημίωση

Ξεκάρφωτο. Στην Αρχαία Σπάρτη, όποιος Σπαρτιάτης δεν έκανε παιδιά, εχανε τα πολιτικά του δικαιώματα. Αν δεν μπορούσε όντως να κάνει παιδιά, έκανε η γυναίκα του με εναν περαστικό "θεό". Η Σπάρτη διήρκεσε 1000 χρόνια. Αυτά που λέει η Υπουργός Δόμνα δεν θα διαρκέσουν και πολύ. #Σπάρτη #ιστορία #πολιτικά