Search

Αλήθεια, πώς κοιμάται ο Αλέξης Τσίπρας τα βράδια; Ο άνθρωπος τον οποίο επί 10 χρόνια προειδοποιούσαν πολιτικοί αντίπαλοι και φίλοι ότι όλα όσα λέει είναι ανεφάρμοστες ανοησίες, έχει το θράσος σήμερα να υποστηρίζει πως, επειδή "έμαθε από τα λάθη του", πρέπει να ξανακυβερνήσει. Στην Αριστερά νομίζουν ότι κάθε φορά που θα καταστρέφουν τη χώρα και θα φεσώνουν τις επόμενες γενιές με εκατοντάδες δισεκατομμύρια, θα γράφουν ένα βιβλίο και το κοντέρ θα μηδενίζεται. Δεν τα υπολόγισαν καλά ούτε τώρα... #Τσίπρας #Πολιτική #Ελλάδα

The President of the Republic, Nicos Christodoulides, announced today the largest pension reform since 1980, aimed at strengthening pensions, supporting low-income retirees, and ensuring the sustainability of the Social Insurance Fund, prioritizing fairness and security for all generations. (translated)

Αυτή την Ελλάδα θέλουμε για τα παιδιά μας; Μία χώρα γεμάτη ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά για να γεμίζουν τις τσέπες οι ολιγάρχες της ενέργειας; Αυτό αξίζουν οι επόμενες γενιές; Ένα κατεστραμμένο περιβάλλον από την απληστία για πλούτο; https://t.co/8JvTJueX5Y #Ελλάδα #Περιβάλλον #Μέλλον

Η μόνη τίμια οδός στο Κυπριακό είναι η οδός της ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ. Εμείς μπορεί να μην είμαστε σε θέση να το κάνουμε τώρα. Αλλά μια άλλη γενιά στο μέλλον θα τα καταφέρει. Η Ελληνική παρουσία στην Κύπρο έχει ιστορία τουλάχιστον 3500 ετών. Τα 50 χρόνια είναι μια ολόκληρη ζωή για ένα άτομο. Για αυτό τα βλέπουμε ως πολλά. Αλλά είναι ένα τίποτε όταν τα μετράς με το ρολόι του Γένους. Για να απελευθερωθούν κάποιες περιοχές της Ελλάδας πήρε 500 χρόνια. 20 ολόκληρες γενιές σκλαβωμένων. Η ιστορία κάνει κύκλους. Η ευκαιρία θα δωθεί. Εν καιρω. Μέχρι τότε χίλιες φορές το status quo παρά η παράδοση και του ελεύθερου τμήματος στην Τουρκία και η βοσνιοποίηση της Κύπρου μέσω μιας δήθεν ομοσπονδίας. #Κύπρος #Ελευθερία #Ιστορία

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι με ΤΕΡΑΣΤΙΑ διαφορά ο λόγος που δεν νιώθουμε «στην τσέπη μας» τη βελτίωση της οικονομίας: όλα πάνε στους δανειστές μας. Οι πρόγονοί μας, οι γενιές των ΔΕΚΟ και των εφάπαξ και των διορισμών, τα βούτηξαν στυγνά από τα παιδιά και τα εγγόνια τους. https://t.co/XKcILw7XjK #Ελλάδα #Οικονομία #Χρέος

Απ όσο θυμάμαι ποτέ δεν έχει γίνει αυτό. Το μόνο που κάναμε ήταν να δανειζόμαστε μέχρι το λαιμό. Οι επόμενες γενιές δεν θα έχουν τα χρέη που φόρτωσαν σε εμάς οι παλαιότεροι για να βγαίνουν στη σύνταξη οι δημόσιοι υπάλληλοι στα 52. Τα Τσοβόλα δωστα όλα τέλος. https://t.co/jsiD9vbGJ1 #χρέος #γενιές #σύνταξη

Ξεμείνατε και εσείς το καλοκαίρι στην πόλη ανοιγοκλείνοντας το Air Condition, μη τυχόν πληρώσετε ένα νεφράκι στους λογαριασμούς; 💣Είναι 15 Αυγούστου και όσοι κυκλοφορήσαμε αυτές τις μέρες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχει ξεμείνει τόσος κόσμος. ✍Και επίσης μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχουν ξεπηδήσει στους δρόμους τόσες κατσαρίδες, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα, που συνδιάζει την αφραγκία των πολιτών, των Δήμων και την κλιματική κρίση, οπότε θα το συζητήσουμε μια άλλη στιγμή. 🧨Στο θέμα μας: «Οι μισοί Έλληνες φέτος το καλοκαίρι δεν θα κάνουν διακοπές, με βάση έρευνα ΙΕΛΚΑ. Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μετά από 7 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία;» ρωτήσαμε την κυβέρνηση Πώς προσπάθησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα; 👉Μα φυσικά εφάρμοσε τις κλασικές συνταγές: Διότι πίσω από κάθε εξουσία υπάρχουν καλοπληρωμένοι επικοινωνιολόγοι που κάνουν τα δικά τους. Πάμε να δούμε τις τακτικές μία-μία 1. Προκαταβολική αναγνώριση για να μη φανεί αναλγησία. Ξεκινά με το: «Προφανώς και δεν μπορεί κανείς να πανηγυρίζει ή να δηλώνει ικανοποιημένος…» Αυτό είναι το κλασικό concession: αναγνωρίζει το πρόβλημα στην αρχή, ώστε να μην κατηγορηθεί ότι το αγνοεί. Όμως η αναγνώριση δεν οδηγεί σε ανάληψη ευθύνης. Λειτουργεί ως ασπίδα πριν αρχίσει η μετατόπιση. 2. Αλλαγή κλίμακας του προβλήματος Η ερώτηση είναι πολύ συγκεκριμένη: οι μισοί Έλληνες δεν θα κάνουν διακοπές. Η απάντηση το μεταφέρει σε ευρύτερο πεδίο: «παρατεταμένη περίοδος ακρίβειας», «κόστος ζωής», «στεγαστική κρίση». Έτσι, το συγκεκριμένο κοινωνικό σύμπτωμα — ότι άνθρωποι σε χώρα με τεράστια ακτογραμμή δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — χάνεται μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο ακρίβειας. 3. Ιεράρχηση που υποβαθμίζει το θέμα Λέει: «δεν υποτιμώ τις διακοπές σε καμία περίπτωση, αλλά… το κόστος διαβίωσης, η στεγαστική κρίση είναι ακόμα πιο σημαντικές παράμετροι». Το «δεν υποτιμώ, αλλά» κάνει ακριβώς αυτό: σχετική υποτίμηση. Δεν λέει ότι οι διακοπές είναι αδιάφορες, αλλά τις μεταφέρει χαμηλότερα στην κλίμακα των προβλημάτων. Άρα η πίεση της ερώτησης μειώνεται. 4. Μετατόπιση ευθύνης στο παρελθόν / στον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να τον κατονομάζει Το κεντρικό σημείο είναι: «μια κυβέρνηση επίσης συγκρίνεται με το τι παρέλαβε». Αυτό απαντά στην ερώτηση για τα 7 χρόνια ΝΔ όχι ως απολογισμό της ΝΔ, αλλά ως σύγκριση με την προηγούμενη κατάσταση. Επικοινωνιακά λέει: ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά κοιτάξτε από πού ξεκινήσαμε. 5. Από το αποτέλεσμα στην προσπάθεια Η ερώτηση ζητά κρίση για το αποτέλεσμα: μετά από 7 χρόνια, οι μισοί δεν κάνουν διακοπές. Η απάντηση μετακινείται στην πρόθεση και στην προσπάθεια: «τι προσπαθεί να κάνει», «προσπαθώντας συνεχώς», «χρειάζεται σκληρή δουλειά», «χρειάζεται πολλή προσπάθεια». Έτσι η κυβέρνηση δεν κρίνεται από το κοινωνικό αποτέλεσμα, αλλά από την εικόνα ότι εργάζεται για τη βελτίωση. 6. Χρήση σχετικών δεικτών αντί για το συγκεκριμένο πρόβλημα Αντί να απαντήσει στο «50% δεν θα κάνει διακοπές», μιλά για: «απόσταση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο», «ρυθμούς αύξησης του κατά κεφαλήν διαθέσιμου εισοδήματος». Αυτά μπορεί να είναι πολιτικά χρήσιμα ως δείκτες, αλλά δεν απαντούν άμεσα στο ερώτημα: τι κάνετε για όσους δεν μπορούν να πάνε ούτε λίγες ημέρες διακοπές; 7. Επιλογή ευνοϊκού μέτρου σύγκρισης Δεν απαντά με βάση το βιωματικό μέτρο: αν ο μισθός φτάνει για διακοπές, ενοίκιο, τρόφιμα, μετακινήσεις. Απαντά με βάση συγκριτικά μεγέθη: «ευρωπαϊκός μέσος όρος», «ρυθμοί αύξησης». Αυτό επιτρέπει να παρουσιαστεί πρόοδος ακόμη και όταν η καθημερινότητα παραμένει ασφυκτική. 8. Χρονική εξομάλυνση Η ερώτηση αφορά το φετινό καλοκαίρι. Η απάντηση το ανοίγει σε βάθος χρόνου: «αυτά τα 7 χρόνια έχουμε μειώσει την απόσταση…» Άρα το οξύ παρόν μετατρέπεται σε αφήγημα σταδιακής βελτίωσης. Το σημερινό πρόβλημα δεν εξαφανίζεται, αλλά παρουσιάζεται ως στάδιο μιας θετικής πορείας. 9. Μετατροπή κοινωνικού δικαιώματος σε δημοσιονομικό πρόβλημα Εκεί που η ερώτηση θέτει το θέμα ως κοινωνική αδυναμία — οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — η απάντηση το μεταφέρει στη λογική των διαθέσιμων πόρων: «να αυξήσουμε τα φορολογικά έσοδα, μειώνοντας φόρους», «να επιστρέψουμε στην κοινωνία αυτό το οποίο έχει στερηθεί», «όσο παραπάνω καταφέρουμε να συγκεντρώσουμε…» Άρα το θέμα δεν είναι τι χρειάζονται οι πολίτες, αλλά τι επιτρέπει ο δημοσιονομικός χώρος. 10. Προληπτική επίθεση σε υποτιθέμενες «μαγικές λύσεις» Λέει: «δεν πρόκειται εμείς να υιοθετήσουμε τη λογική των μαγικών συνταγών» και «να τάξουμε χρήματα από εκεί που δεν υπάρχουν». Αυτό είναι πολύ συνηθισμένο μοτίβο. Δεν απαντά σε συγκεκριμένη πρόταση που του έγινε — γιατί στην ερώτηση δεν προτάθηκε κάτι τέτοιο. Δημιουργεί όμως έναν φανταστικό αντίπαλο: όποιος ζητά μέτρα για τους ανθρώπους που δεν κάνουν διακοπές, περίπου ζητά «μαγικές συνταγές». 11. Ψευδές δίπολο: ρεαλισμός ή λαϊκισμός Η απάντηση στήνει το δίπολο: εμείς = σοβαρότητα, σκληρή δουλειά, όχι δανεικά οι άλλοι = μαγικές συνταγές, λεφτά που δεν υπάρχουν. Έτσι η συζήτηση μετακινείται από το «ποιο είναι το πρόβλημα και τι κάνετε;» στο «εμείς είμαστε υπεύθυνοι, οι άλλοι ανεύθυνοι». 12. Εξωτερικοποίηση της κρίσης Λέει: «αυξημένο κόστος ζωής και στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη». Αυτό λειτουργεί αποενοχοποιητικά: το πρόβλημα δεν εμφανίζεται ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων εθνικών πολιτικών, αλλά ως ευρωπαϊκό ή διεθνές φαινόμενο. Άρα μειώνεται η κυβερνητική ευθύνη. 13. Αποπολιτικοποίηση της φτώχειας Η φτώχεια και η αδυναμία διακοπών εμφανίζονται ως τεχνικό/οικονομικό πρόβλημα: διαθέσιμο εισόδημα, φορολογικά έσοδα, προγράμματα, δημοσιονομικός χώρος. Δεν εμφανίζονται ως ζήτημα ανισότητας, μισθών, αισχροκέρδειας, τουριστικής εμπορευματοποίησης, κόστους στέγασης, ακτοπλοϊκών, εργασιακής επισφάλειας. 14. Απαντά σε άλλο ερώτημα Η πρώτη ερώτηση είναι: «Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση μετά από 7 χρόνια ΝΔ;» Η απάντηση ουσιαστικά γίνεται: «Η κατάσταση είναι δύσκολη, αλλά βελτιώνεται σε σχέση με το παρελθόν και εμείς δουλεύουμε χωρίς λαϊκισμό». Άρα δεν απαντά καθαρά: «ναι, είμαστε ικανοποιημένοι» ή «όχι, αποτύχαμε σε αυτό». Αποφεύγει την πολιτική αυτοαξιολόγηση Μετά από όλα αυτά προσπάθησα να θέσω εκ νέου το πρόβλημα στις πραγματικές διαστάσεις του: Επί του συγκεκριμένου, επειδή η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ευρώπη και οι άνθρωποί της δεν μπορούν να κάνουν διακοπές, παρόλα αυτά. Το βλέπετε αυτό ως πρόβλημα; Επειδή έρχονται τώρα και οι ζέστες, η κατάσταση θα είναι αποπνικτική στις πόλεις. Σχεδιάζετε να κάνετε κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το 50% των Ελλήνων; Και δείτε εδώ πηκτή επικοινωνιακή διαχείριση: Στη δεύτερη απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου φαίνονται καθαρά εξόφθαλμα μοτίβα επικοινωνιακού damage control. Δείτε τα. 1. Από το καθολικό πρόβλημα σε μερικά προγράμματα Το ερώτημα αφορά το γεγονός ότι περίπου το 50% των Ελλήνων δεν θα κάνει διακοπές. Η απάντηση, όμως, μετατοπίζεται σε επιμέρους προγράμματα: «πάρα πολλά επιδοτούμενα προγράμματα τουρισμού» «Χίος pass» «Έβρος pass» Εδώ υπάρχει αναντιστοιχία κλίμακας. Το πρόβλημα αφορά τη μισή κοινωνία. Η απάντηση φέρνει επιμέρους προγράμματα, συχνά τοπικά, στοχευμένα ή περιορισμένης εμβέλειας. 2. Ονομαστική απαρίθμηση ως απόδειξη πολιτικής Το «Χίος pass», το «Έβρος pass» κ.λπ. λειτουργούν επικοινωνιακά ως απόδειξη δράσης μέσω απαρίθμησης. Δηλαδή, η απάντηση δίνει ονόματα προγραμμάτων για να δημιουργηθεί αίσθηση κυβερνητικής παρέμβασης, χωρίς να απαντά στο κρίσιμο ερώτημα: πόσους καλύπτουν, με τι ποσά, με ποια επάρκεια, και αν μπορούν πράγματι να απαντήσουν σε ένα πρόβλημα που αφορά περίπου το 50% των πολιτών. 3. Μετατόπιση από τους πολίτες στις πληγείσες περιοχές Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος λέει ότι τα προγράμματα έχουν «διττή αξία»: αφενός να βοηθηθούν πολίτες που έχουν ανάγκη, αφετέρου να στηριχθούν περιοχές μετά από φυσικές καταστροφές ή κρίσεις. Έτσι, η συζήτηση μετακινείται. Από το δικαίωμα των ανθρώπων στην ανάπαυση και στις διακοπές, περνά στην περιφερειακή στήριξη και στην αποκατάσταση περιοχών. Πρόκειται για υπαρκτό θέμα, αλλά όχι για απάντηση στο συγκεκριμένο πρόβλημα που τέθηκε. 4. Το πρόβλημα παρουσιάζεται ως ζήτημα «ανάγκης», όχι ως κανονικότητα για τη μισή κοινωνία Η αναφορά σε «συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη» μετατρέπει το ζήτημα σε προνοιακό πρόβλημα: κάποιοι ευάλωτοι χρειάζονται βοήθεια. Όμως το ερώτημα δείχνει κάτι πολύ βαρύτερο: δεν μιλάμε για μια μικρή ομάδα ευάλωτων, αλλά για περίπου τη μισή κοινωνία. 5. Απουσία συγκεκριμένης νέας δέσμευσης Στο ερώτημα αν σχεδιάζεται κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα, η απάντηση είναι ότι «κάνουμε ήδη πράγματα» και στη συνέχεια γίνεται μια γενική αναφορά στην αύξηση του εισοδήματος. Δεν υπάρχει νέο μέτρο, χρονοδιάγραμμα, ποσό, αριθμός δικαιούχων ή σαφής αναγνώριση ότι τα υπάρχοντα μέτρα δεν επαρκούν. 6. Επιστροφή στο μεγάλο αφήγημα της κυβέρνησης Στο τέλος η απάντηση επιστρέφει στο βασικό κυβερνητικό αφήγημα: «να ανεβάζουμε συνολικά το εισόδημα των πολιτών». Δηλαδή, ακόμα και όταν η ερώτηση αφορά ένα πολύ συγκεκριμένο πρόβλημα, η απάντηση επανέρχεται στο γενικό αφήγημα: ανάπτυξη, εισόδημα, φορολογικά έσοδα, υπευθυνότητα. 7. Δημοσιονομική ηθικολογία Η φράση «χωρίς να δανειζόμαστε από τις επόμενες γενιές» βάζει ηθικό βάρος σε κάθε απαίτηση για μεγαλύτερη στήριξη. Υπονοεί ότι πιο γενναία μέτρα θα ήταν ανεύθυνα απέναντι στο μέλλον. Έτσι, η σημερινή κοινωνική ανάγκη αντιπαρατίθεται με την ευθύνη προς τις «επόμενες γενιές». 8. Ουδέτερη περιγραφή μιας κρίσης Δεν λέγεται ότι οι κυβερνητικές πολιτικές δεν επαρκούν ή ότι η αγορά λειτουργεί με τρόπο που αποκλείει μεγάλο μέρος της κοινωνίας από τις διακοπές. Αντίθετα, η κρίση περιγράφεται ως κάτι που απλώς «βιώνουμε»: «βιώνουμε μία παρατεταμένη περίοδο ακρίβειας». Η ακρίβεια εμφανίζεται σαν φυσικό φαινόμενο, όχι σαν πεδίο πολιτικών επιλογών, ρυθμίσεων και ευθυνών. 9. Επικοινωνιακή εξουδετέρωση της αγανάκτησης Το ερώτημα έχει ισχυρό κοινωνικό φορτίο: μια χώρα με τεράστια ακτογραμμή, καύσωνες στις πόλεις και περίπου μισό πληθυσμό χωρίς δυνατότητα διακοπών. Η απάντηση το μετατρέπει σε ήρεμη, τεχνοκρατική, διαχειριστική συζήτηση: προγράμματα, εισόδημα, έσοδα, φόροι, Ευρώπη, προσπάθεια. Έτσι χαμηλώνει η ένταση του προβλήματος. 10. Ελεγχόμενη αυτοκριτική χωρίς πολιτικό κόστος Οι φράσεις «υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος» και «χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμη» μοιάζουν με αυτοκριτική. Όμως είναι μια ακίνδυνη αυτοκριτική. Δεν κατονομάζει αποτυχία, δεν αναλαμβάνει συγκεκριμένη ευθύνη, δεν λέει τι δεν λειτούργησε. Απλώς παρουσιάζει την κατάσταση ως μια προσπάθεια που συνεχίζεται. 11. Το τελικό μήνυμα που επιχειρείται να περάσει Το υπονοούμενο της απάντησης είναι σαφές: Ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν αποτελεί ένδειξη κυβερνητικής αποτυχίας. Είναι αποτέλεσμα δύσκολης κληρονομιάς, ευρωπαϊκής ακρίβειας και περιορισμένων δημοσιονομικών δυνατοτήτων. Η κυβέρνηση ήδη κάνει πράγματα, τα εισοδήματα βελτιώνονται, και όποιος ζητά περισσότερα κινδυνεύει να εμφανιστεί ως υπέρμαχος «μαγικών λύσεων». Με άλλα λόγια, το βασικό επικοινωνιακό μήνυμα είναι: «Μην κοιτάτε ότι οι μισοί δεν μπορούν να κάνουν διακοπές. Κοιτάξτε ότι είμαστε καλύτερα από πριν, ότι υπάρχουν κάποια προγράμματα, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε μαγικά, και ότι γενικά η πορεία είναι θετική» #Καλοκαίρι #Αθήνα #Διακοπές

Προδομένες γενιές. Οπαδών. Παικτών. Προπονητών. Ένα τραύμα στα σπλάχνα του Συλλόγου που δε θα κλείσει ποτέ. Ας εμπεδωθεί τουλάχιστον στις συνειδήσεις όλων όσων αγαπούν τον Π.Α.Ο αυτό: Όποιος είναι νοσταλγός/υποστηρικτής της Οικογένειας ειναι αντιπαναθηναΐκος.- #paofc https://t.co/1bAIiHixU6 #PAO #Football #Nostalgia

Τα ξεπούλησε όλα ο Μητσοτάκης Δε μπορεί πλέον να τον σταματήσει τίποτα γνωρίζοντας ότι σε μερικούς μήνες φεύγει Δυστυχώς τη ζημιά που έχει κάνει σε αυτά τα χρόνια που βρέθηκε στην κυβέρνηση θα τη βρούνε μπροστά τους οι επόμενες γενιές https://t.co/Yh8ZqhB2sh #Μητσοτάκης #πολιτική #Ελλάδα

Η Ελλάδα, σύμφωνα με το ESM, πέρασε το stress test για το δημόσιο χρέος: θα μειώνεται τα επόμενα 10 έτη. Είναι η 1η φορά μετά από δεκαετίες που η Ελλάδα μειώνει το χρέος της, δεν ζει με δανεικά, δεν παράγει βάρη για τις νέες γενιές. Έχουμε καταλάβει πόσο σημαντικό είναι αυτό; #Ελλάδα #χρέος #οικονομία

Ζούμε τις τελευταίες στιγμές της όποιας πλέον "ελληνικότητος" της Κύπρου. Οι νέες γενιές του νησιού αποτελούν ένα απλό μέρος του πληθυσμιακού "mix grill",και βολοδέρνουν απαίδευτες,αμόρφωτες και ανιστόρητες,σ ένα ταραγμένο πέλαγος αδιαφορίας. Χωρίς συλλογική μνήμη,χωρίς αντίληψη του χώρου που ζούνε,χωρίς σεβασμό για το αίμα που έχυσαν χιλιάδες σε τούτο τον τόπο. Δεν τρέφω καμία ελπίδα πλέον για αυτό το νησί,καθώς μέρα με τη μέρα,χρόνο με το χρόνο μοιάζει όλο και περισσότερο σαν τόπος που επιλέχθηκε για ομαδική αυτοχειρία από κάποια αίρεση ηλιθίων. Η παραδοπιστία είναι το λιγότερο... Η ασέβεια,η αγνωμοσύνη και η αδιαφορία όμως,είναι οι σφαίρες που θα τον οδηγήσουν στον ολικό αφανισμό. Ακόμη και όσοι νέοι κύπριοι ομιλούν για "Ελλάδα",το κάνουν από απλή συνήθεια ή από οικογενειακή ή κομματική παράδοση.Αν συζητήσεις μαζί τους έστω για 5 λεπτά θα καταλάβεις πως δεν είναι καν κοινωνοί του ελληνικού πνεύματος... Θα μου πεις,μα και στην μητροπολιτική Ελλάδα τα ίδια σκατά είναι...Ναι. Μόνο που εδώ ομιλούμε για μια κατεχόμενη χώρα ίση με μία πόλη της Ελλάδος,με νεκρούς και θύματα σε κάθε οικογένεια σχεδόν. Ετσι,γιγαντώνεται στα μάτια η κατάντια... Ξέρω πως πολλοί θα στεναχωρηθούν μ αυτά τα λόγια,γιατί είναι όντως σκληρά,αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Κύπρος Γη Ελληνική,με πλειοψηφία κατοίκων χωρίς ελληνική ψυχή. Κι όλα αυτά,μέσα σε 3 γενιές μόνο..."Αξιοι της μοίρας τους"... #Κύπρος #ελληνικότητα #πολιτισμός

Το περίφημο χειρόγραφο της «Ιλιάδας» του 10ου αιώνα, με πολυάριθμα σχόλια Βυζαντινών λογίων, που σήμερα φυλάσσεται στη Βενετία. Αποτελεί μία από τις πιο αδιάψευστες αποδείξεις ότι η Αυτοκρατορία της Ρωμανίας δεν κατέστρεψε την αρχαία ελληνική γραμματεία αλλά την αντέγραψε, τη μελέτησε, τη σχολίασε και την παρέδωσε ζωντανή στις επόμενες γενιές και, μέσω αυτών, σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Χαρακτηριστικά μόνο τα σχόλια του Ευστάθιου Αρχιεπίσκοπου Θεσσαλονίκης για την Ιλιάδα είναι τεράστια, καθώς καταλαμβάνουν σχεδόν 4.000 υπερμεγέθεις σελίδες σε μια έντυπη έκδοση του εικοστού πρώτου αιώνα ενώ για την Οδύσσεια πλησιάζουν τις 2.000 σελίδες #Ιλιάδα #Βυζάντιο #ΑρχαίαΓραμματεία

Το “Ποτέ ξανά” δεν μπορεί να είναι μια φράση που επαναλαμβάνεται κάθε Ιούλιο. Πρέπει να γίνει μια διαρκής πολιτική δέσμευση: να διορθώσουμε όσα απέτυχαν, να ολοκληρώσουμε όσα ακόμη εκκρεμούν και να οικοδομήσουμε μια Πολιτεία που προλαμβάνει, προστατεύει και ανταποκρίνεται αποτελεσματικά σε έκτακτες καταστάσεις. Το οφείλουμε στους ανθρώπους που χάθηκαν. Το οφείλουμε σε όσους έμειναν πίσω. Και, πάνω απ’ όλα, το οφείλουμε στις επόμενες γενιές.

Αφροδίτη Νέστορα: Πραγματικά λυπάμαι που υπάρχουν άνθρωποι που το 2026 σκέφτονται έτσι, ενεργούν έτσι και πλήττουν με αυτόν τον τρόπο, τόσο βάναυσα τη Δημοκρατία μας. Πρέπει να την αγκαλιάσουμε, να τη διαφυλάσσουμε και να είναι ο οδηγός μας για τις επόμενες γενιές. https://t.co/ZtQdsCjyhd #Δημοκρατία #Κοινωνία #Μέλλον

Κι αφού το παιδί πάρει πτυχίο μελετώντας τις Ιταλίδες σεξεργάτριες (όρα προγενέστερη ανάρτηση), έρχεται η στιγμή που θα μεταλαμπαδεύσει τη σοφία του στις επόμενες γενιές, παίρνοντας διδακτορικό. Ποιο θέμα να δουλέψω για τη διατριβή μου, κύριο καθηγητό; Αυτό: "Α-φυλοποιώντας το εσώρουχο: μια ανθρωπολογική προσέγγιση της βιομηχανίας του σύγχρονου εσώρουχου από την οπτική του υλικού πολιτισμού." Περιμένουμε ανάλογη διδακτορική διατριβή και για τη σερβιέτα. #Διδακτορικό #Ανθρωπολογία #Πολιτισμός