Search

Προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τη δωρεάν πρόσβαση στους Νόμους! Υπέβαλα σήμερα Αναφορά στην Επιτροπή Αναφορών (PETI) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καταγγέλλοντας την απαράδεκτη αδικία ότι η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη χώρα στην ΕΕ όπου ο πολίτης υποχρεούται να γνωρίζει τον Νόμο, αλλά δεν έχει δωρεάν πρόσβαση στην επικαιροποιημένη (κωδικοποιημένη) μορφή του! Όταν η Βουλή ψηφίζει νομοσχέδια που αλλάζουν δεκάδες νόμους ταυτόχρονα, ο πολίτης ή ο επαγγελματίας αναγκάζεται: 1. Είτε να πληρώνει συνδρομή σε ιδιωτικές βάσεις δεδομένων, 2. Είτε να απευθύνεται σε δικηγόρο με δική του επιβάρυνση. Η πρόσβαση στο Δίκαιο δεν είναι εμπόρευμα· είναι θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα. Αφού οι εθνικές αρχές αδιαφορούν, ζητάμε από την Ευρώπη να παρέμβει για την προστασία του Κράτους Δικαίου και της Διαφάνειας. #Δικαιοσύνη #Δικαιώματα #Δημοκρατία

⛽ Η Ελλάδα πληρώνει τη 12η ακριβότερη βενζίνη ανάμεσα σε 150 χώρες του κόσμου, σύμφωνα με τα στοιχεία του Global Petrol Prices που ανέδειξε σε ρεπορτάζ του ο Θανάσης Κουκάκης. 💸 Επτά χρόνια ακούμε συνεχώς για μέτρα κατά της ακρίβειας. Επτά χρόνια μετά, όμως, πληρώνουμε τη βενζίνη-χρυσάφι ❓ Ρωτήσαμε λοιπόν τον κυβερνητικό εκπρόσωπο: Είστε ικανοποιημένοι από τα αποτελέσματα της πολιτικής σας; 🗣️ Ο Παύλος Μαρινάκης απάντησε μιλώντας για τη διεθνή πληθωριστική κρίση, για τις τιμές του ρεύματος και των τροφίμων, ενώ παραδέχθηκε ότι στα καύσιμα η Ελλάδα έχει υψηλότερες τιμές λόγω της μεγάλης φορολογίας. 👉 Πρόσθεσε μάλιστα ότι «τον κόσμο τον ενδιαφέρουν όλα, όχι μόνο ένα που επιλέγει ένας ρεπόρτερ ή εσείς για να δημιουργήσετε εντυπώσεις». ⛽ Μόνο που δεν επιλέξαμε το ροκφόρ. Τη βενζίνη επιλέξαμε. Ένα προϊόν που εκατομμύρια άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να αγοράζουν για να πάνε στη δουλειά τους, να μετακινηθούν, να ζήσουν. Και ένα εμπόρευμα που όταν ανεβαίνει η τιμή του προκαλεί αυξήσεις σοκ σε ολοκληρη την οικονομία. 🌍 Και αφού η απάντηση ήταν ότι υπάρχει διεθνής πληθωριστική κρίση, το επόμενο ερώτημα ήταν απλό: ❓ Οι άλλες 138 χώρες που πληρώνουν φθηνότερα τη βενζίνη δεν πέρασαν διεθνή πληθωριστική κρίση; ❓ Τι καλύτερο έκαναν οι κυβερνήσεις τους; ❓ Ή, για την ακρίβεια, τι χειρότερο έκανε η ελληνική κυβέρνηση από 138 κυβερνήσεις; 🔄 Η απάντηση ήταν να επιστρέψει ξανά η συζήτηση στο ρεύμα και στον πληθωρισμό των τροφίμων. ⛽ Το ερώτημα όμως παραμένει: γιατί μία χώρα με μισθούς πολύ χαμηλότερους από πολλές ευρωπαϊκές οικονομίες πρέπει να πληρώνει μία από τις ακριβότερες βενζίνες ολόκληρου του πλανήτη; Και σε αυτή τη συζήτηση υπάρχει ένας τεράστιος ελέφαντας που για ακόμα μια φορά δεν έδειξε κανείς την ύπαρξή του: Οι πετρελαιάδες και τα κέρδη τους. #Βενζίνη #Ακρίβεια #Ελλάδα

Τελικά είναι η Ακρόπολη για τους "λίγους" και τα μνημεία "φέουδα"; Καθώς δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση ακόμη (τουλάχιστον εγώ δεν την γνωρίζω) θα ήθελα να πω δυο πράγματα πάνω σε αυτό. Η πρόσφατη νύχτα της Αυγουστιάτικης Πανσελήνου στην Ακρόπολη δεν ήταν μια μεμονωμένη διοικητική αστοχία. Ήταν ένα ακόμη σύμπτωμα μιας βαθιάς, δομικής παθογένειας που χαρακτηρίζει το ΥΠΠΟ μας : την προκλητική επιλεκτικότητα, την αδιαφάνεια και την εργαλειοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ενώ ο Ιερός Βράχος παρέμενε επίσημα κλειστός (υπήρχαν ανοιχτοί χώροι φυσικά με ανακοίνωση) για το ευρύ κοινό για λόγους "ασφαλείας", οι πύλες άνοιξαν εκτάκτως και προνομιακά για μια κλειστή ομάδα εκλεκτών προσκεκλημένων, αφήνοντας τους πολίτες στο σκοτάδι των εξωτερικών τειχών. Αυτό το περιστατικό αναδεικνύει το χάσμα που χωρίζει την Ελλάδα από τη διεθνή πραγματικότητα της πολιτιστικής διαχείρισης. Στο εξωτερικό, η διαχείριση μνημείων παγκόσμιας εμβέλειας βασίζεται στην αρχή ότι η πολιτιστική κληρονομιά αποτελεί αναπαλλοτρίωτο δημόσιο αγαθό, όχι ιδιοκτησία της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Σε χώρες όπως η Ιταλία, η ActionAid Italy και η Διεθνής Διαφάνεια εφαρμόζουν "Σύμφωνα Ακεραιότητας". Αυτά επιτρέπουν σε απλούς πολίτες να ελέγχουν κάθε διοικητική απόφαση, εκμηδενίζοντας τις υπόγειες συνεννοήσεις. Σε κορυφαία μνημεία όπως το Λούβρο ή το Κολοσσαίο, οι ειδικές νυχτερινές περιηγήσεις είναι θεσμοθετημένες, δημόσια αναρτημένες και προσβάσιμες σε όποιον καταβάλει το επίσημο αντίτιμο. Δεν υφίσταται η έννοια του "κρυφού προσκεκλημένου" ούτε οι χαριστικές παραχωρήσεις κάτω από το τραπέζι. Μέσα από τους αυστηρούς νόμους για την Ελευθερία της Πληροφορίας, οποιαδήποτε παράκαμψη των επίσημων πρωτοκόλλων ασφαλείας οδηγεί σε άμεση δημοσιοποίηση των εγγράφων και σε κυρώσεις. Από την άλλη έχουμε και την UNESCO η οποία προσεγγίζει τα μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς με γνώμονα τη βιωσιμότητα και τη συμπεριληπτικότητα. Σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές της: - Το Άρθρο 27 της Σύμβασης της UNESCO ενθαρρύνει τα κράτη-μέλη να εντάσσουν την τοπική κοινωνία στη διαχείριση των χώρων. - Η χρήση εμβληματικών χώρων ως "σκηνικών" για την ψυχαγωγία μιας κλειστής ελίτ αντιβαίνει ευθέως στην αρχή της ισότιμης πρόσβασης των πολιτών. Όταν το Υπουργείο επικαλείται τη φέρουσα ικανότητα και την επικινδυνότητα για να αποκλείσει το κοινό, η επιλεκτική άρση αυτών των περιορισμών για λίγους εκθέτει τη χώρα διεθνώς, αποδεικνύοντας ότι τα μέτρα ασφαλείας εργαλειοποιούνται κατά το δοκούν. Και το τραγελαφικό σε αυτή την ιστορία είναι το ότι στην Ελλάδα, το νομικό πλαίσιο είναι θεωρητικά αυστηρό. Ο Αρχαιολογικός Νόμος 4858/2021 ορίζει ρητά στο Άρθρο 10 ότι οποιαδήποτε παραχώρηση χώρου απαιτεί επίσημη διοικητική άδεια και την υποχρεωτική γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Παράλληλα, οι κατά τόπους Εφορείες Αρχαιοτήτων έχουν τη νόμιμη φυσική δικαιοδοσία και ευθύνη φύλαξης των μνημείων. Ωστόσο, η πραγματικότητα κινείται στη γκρίζα ζώνη της άτυπης εξουσίας. Η παράκαμψη των αρμόδιων υπηρεσιών και η λήψη αποφάσεων μέσω προφορικών, "άνωθεν" εντολών αποτελεί κοινό μυστικό. Η κατάσταση επιτείνεται από την πρόσφατη ψήφιση του νομοσχεδίου για την ίδρυση της κρατικής ανώνυμης εταιρείας διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς, μια κίνηση που αποδυναμώνει τον δημόσιο έλεγχο και ανοίγει τον δρόμο για την πλήρη εμπορευματοποίηση και την "πριβεδοποίηση" (μια ζωή γλωσσοπλάστες😊) των μνημείων. Αυτό το "πλάνο" εμπορευματοποίησης και επιλεκτικής διαχείρισης, το βλέπαμε να προδιαγράφεται εδώ και ενάμισι χρόνο. Ήταν ξεκάθαρο για όποιον γνωρίζει να διαβάζει τις θεσμικές μεταβολές. Ξέρω, όμως, καλά πως στο σύστημα που έχει οικοδομηθεί, η επιστημονική τεκμηρίωση και η αυτονόητη διαμαρτυρία υπονομεύονται άμεσα. Επειδή κρούω τον κώδωνα του κινδύνου τόσο καιρό (έτσι το θεωρώ εγώ) πολλοί θα σπεύσουν να μου κολλήσουν την ταμπέλα της "μόνιμα αντιδραστικής" ή να με κατατάξουν σε μια πολιτική μερίδα που απλώς ψάχνει αφορμή για να καταγγείλει το σύστημα. Ειδικά μάλιστα όταν οι επίσημες φωνές της συνδικαλιστικής ηγεσίας (όπως της κυρίας Κουτσούμπα, για την οποία δεν κρύβω ότι δεν τρέφω καμία εκτίμηση) θολώνουν το τοπίο με προσωπικές ή μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Αλλά η αλήθεια δεν έχει κομματικό χρώμα, ούτε ιδιοκτήτη. Το γεγονός ότι η κριτική εκφέρεται (και) από ανθρώπους με "προβληματικά" κίνητρα, δεν αναιρεί την ουσία της αυθαιρεσίας που συντελέστηκε στην Ακρόπολη. Τα μνημεία μας πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, επιστημονικού κύρους και βαριάς πολιτιστικής διπλωματίας. Δεν πρέπει να μετατρέπονται σε αναλώσιμα "σκηνικά" για την εφήμερη ψυχαγωγία μιας κλειστής ελίτ... Το να αρνούμαστε να σιωπήσουμε μπροστά στην υποβάθμιση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς δεν μας κάνει "επαγγελματίες διαμαρτυρόμενους". Μας κάνει υπεύθυνους επιστήμονες. Και όσο η εγχώρια εξουσία θα βολεύεται πίσω από τη λάσπη των πολιτικών ταμπελών για να αποφεύγει τη λογοδοσία, τόσο η προκλητική επιλεκτικότητα θα παραμένει το μόνιμο, θλιβερό σήμα κατατεθέν μιας χώρας που αρνείται να σεβαστεί ακόμα και την ίδια της την ιστορία. Προσωπικά περιμένω την επίσημη ανακοίνωση, αν φυσικά υπάρξει, γιατί χωρίς επίσημη απάντηση από το Υπουργείο Πολιτισμού και χωρίς περαιτέρω στοιχεία, η συζήτηση σταδιακά ατονεί. Το γεγονός ότι το περιστατικό συνέβη Παρασκευή βράδυ βοήθησε στο να "απορροφηθεί" η αρχική ένταση μέσα στο Σαββατοκύριακο. Η ιστορία δείχνει ότι στην Ελλάδα τέτοια "σουαρέ" ξεχνιούνται γρήγορα από την κοινή γνώμη, καθώς η επικαιρότητα τρέχει με γρήγορους ρυθμούς και η έλλειψη λογοδοσίας θεωρείται πλέον, δυστυχώς, κανονικότητα... #ΠολιτιστικήΚληρονομιά #Ακρόπολη #Διαφάνεια

Ξεμείνατε και εσείς το καλοκαίρι στην πόλη ανοιγοκλείνοντας το Air Condition, μη τυχόν πληρώσετε ένα νεφράκι στους λογαριασμούς; 💣Είναι 15 Αυγούστου και όσοι κυκλοφορήσαμε αυτές τις μέρες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχει ξεμείνει τόσος κόσμος. ✍Και επίσης μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχουν ξεπηδήσει στους δρόμους τόσες κατσαρίδες, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα, που συνδιάζει την αφραγκία των πολιτών, των Δήμων και την κλιματική κρίση, οπότε θα το συζητήσουμε μια άλλη στιγμή. 🧨Στο θέμα μας: «Οι μισοί Έλληνες φέτος το καλοκαίρι δεν θα κάνουν διακοπές, με βάση έρευνα ΙΕΛΚΑ. Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μετά από 7 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία;» ρωτήσαμε την κυβέρνηση Πώς προσπάθησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα; 👉Μα φυσικά εφάρμοσε τις κλασικές συνταγές: Διότι πίσω από κάθε εξουσία υπάρχουν καλοπληρωμένοι επικοινωνιολόγοι που κάνουν τα δικά τους. Πάμε να δούμε τις τακτικές μία-μία 1. Προκαταβολική αναγνώριση για να μη φανεί αναλγησία. Ξεκινά με το: «Προφανώς και δεν μπορεί κανείς να πανηγυρίζει ή να δηλώνει ικανοποιημένος…» Αυτό είναι το κλασικό concession: αναγνωρίζει το πρόβλημα στην αρχή, ώστε να μην κατηγορηθεί ότι το αγνοεί. Όμως η αναγνώριση δεν οδηγεί σε ανάληψη ευθύνης. Λειτουργεί ως ασπίδα πριν αρχίσει η μετατόπιση. 2. Αλλαγή κλίμακας του προβλήματος Η ερώτηση είναι πολύ συγκεκριμένη: οι μισοί Έλληνες δεν θα κάνουν διακοπές. Η απάντηση το μεταφέρει σε ευρύτερο πεδίο: «παρατεταμένη περίοδος ακρίβειας», «κόστος ζωής», «στεγαστική κρίση». Έτσι, το συγκεκριμένο κοινωνικό σύμπτωμα — ότι άνθρωποι σε χώρα με τεράστια ακτογραμμή δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — χάνεται μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο ακρίβειας. 3. Ιεράρχηση που υποβαθμίζει το θέμα Λέει: «δεν υποτιμώ τις διακοπές σε καμία περίπτωση, αλλά… το κόστος διαβίωσης, η στεγαστική κρίση είναι ακόμα πιο σημαντικές παράμετροι». Το «δεν υποτιμώ, αλλά» κάνει ακριβώς αυτό: σχετική υποτίμηση. Δεν λέει ότι οι διακοπές είναι αδιάφορες, αλλά τις μεταφέρει χαμηλότερα στην κλίμακα των προβλημάτων. Άρα η πίεση της ερώτησης μειώνεται. 4. Μετατόπιση ευθύνης στο παρελθόν / στον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να τον κατονομάζει Το κεντρικό σημείο είναι: «μια κυβέρνηση επίσης συγκρίνεται με το τι παρέλαβε». Αυτό απαντά στην ερώτηση για τα 7 χρόνια ΝΔ όχι ως απολογισμό της ΝΔ, αλλά ως σύγκριση με την προηγούμενη κατάσταση. Επικοινωνιακά λέει: ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά κοιτάξτε από πού ξεκινήσαμε. 5. Από το αποτέλεσμα στην προσπάθεια Η ερώτηση ζητά κρίση για το αποτέλεσμα: μετά από 7 χρόνια, οι μισοί δεν κάνουν διακοπές. Η απάντηση μετακινείται στην πρόθεση και στην προσπάθεια: «τι προσπαθεί να κάνει», «προσπαθώντας συνεχώς», «χρειάζεται σκληρή δουλειά», «χρειάζεται πολλή προσπάθεια». Έτσι η κυβέρνηση δεν κρίνεται από το κοινωνικό αποτέλεσμα, αλλά από την εικόνα ότι εργάζεται για τη βελτίωση. 6. Χρήση σχετικών δεικτών αντί για το συγκεκριμένο πρόβλημα Αντί να απαντήσει στο «50% δεν θα κάνει διακοπές», μιλά για: «απόσταση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο», «ρυθμούς αύξησης του κατά κεφαλήν διαθέσιμου εισοδήματος». Αυτά μπορεί να είναι πολιτικά χρήσιμα ως δείκτες, αλλά δεν απαντούν άμεσα στο ερώτημα: τι κάνετε για όσους δεν μπορούν να πάνε ούτε λίγες ημέρες διακοπές; 7. Επιλογή ευνοϊκού μέτρου σύγκρισης Δεν απαντά με βάση το βιωματικό μέτρο: αν ο μισθός φτάνει για διακοπές, ενοίκιο, τρόφιμα, μετακινήσεις. Απαντά με βάση συγκριτικά μεγέθη: «ευρωπαϊκός μέσος όρος», «ρυθμοί αύξησης». Αυτό επιτρέπει να παρουσιαστεί πρόοδος ακόμη και όταν η καθημερινότητα παραμένει ασφυκτική. 8. Χρονική εξομάλυνση Η ερώτηση αφορά το φετινό καλοκαίρι. Η απάντηση το ανοίγει σε βάθος χρόνου: «αυτά τα 7 χρόνια έχουμε μειώσει την απόσταση…» Άρα το οξύ παρόν μετατρέπεται σε αφήγημα σταδιακής βελτίωσης. Το σημερινό πρόβλημα δεν εξαφανίζεται, αλλά παρουσιάζεται ως στάδιο μιας θετικής πορείας. 9. Μετατροπή κοινωνικού δικαιώματος σε δημοσιονομικό πρόβλημα Εκεί που η ερώτηση θέτει το θέμα ως κοινωνική αδυναμία — οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — η απάντηση το μεταφέρει στη λογική των διαθέσιμων πόρων: «να αυξήσουμε τα φορολογικά έσοδα, μειώνοντας φόρους», «να επιστρέψουμε στην κοινωνία αυτό το οποίο έχει στερηθεί», «όσο παραπάνω καταφέρουμε να συγκεντρώσουμε…» Άρα το θέμα δεν είναι τι χρειάζονται οι πολίτες, αλλά τι επιτρέπει ο δημοσιονομικός χώρος. 10. Προληπτική επίθεση σε υποτιθέμενες «μαγικές λύσεις» Λέει: «δεν πρόκειται εμείς να υιοθετήσουμε τη λογική των μαγικών συνταγών» και «να τάξουμε χρήματα από εκεί που δεν υπάρχουν». Αυτό είναι πολύ συνηθισμένο μοτίβο. Δεν απαντά σε συγκεκριμένη πρόταση που του έγινε — γιατί στην ερώτηση δεν προτάθηκε κάτι τέτοιο. Δημιουργεί όμως έναν φανταστικό αντίπαλο: όποιος ζητά μέτρα για τους ανθρώπους που δεν κάνουν διακοπές, περίπου ζητά «μαγικές συνταγές». 11. Ψευδές δίπολο: ρεαλισμός ή λαϊκισμός Η απάντηση στήνει το δίπολο: εμείς = σοβαρότητα, σκληρή δουλειά, όχι δανεικά οι άλλοι = μαγικές συνταγές, λεφτά που δεν υπάρχουν. Έτσι η συζήτηση μετακινείται από το «ποιο είναι το πρόβλημα και τι κάνετε;» στο «εμείς είμαστε υπεύθυνοι, οι άλλοι ανεύθυνοι». 12. Εξωτερικοποίηση της κρίσης Λέει: «αυξημένο κόστος ζωής και στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη». Αυτό λειτουργεί αποενοχοποιητικά: το πρόβλημα δεν εμφανίζεται ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων εθνικών πολιτικών, αλλά ως ευρωπαϊκό ή διεθνές φαινόμενο. Άρα μειώνεται η κυβερνητική ευθύνη. 13. Αποπολιτικοποίηση της φτώχειας Η φτώχεια και η αδυναμία διακοπών εμφανίζονται ως τεχνικό/οικονομικό πρόβλημα: διαθέσιμο εισόδημα, φορολογικά έσοδα, προγράμματα, δημοσιονομικός χώρος. Δεν εμφανίζονται ως ζήτημα ανισότητας, μισθών, αισχροκέρδειας, τουριστικής εμπορευματοποίησης, κόστους στέγασης, ακτοπλοϊκών, εργασιακής επισφάλειας. 14. Απαντά σε άλλο ερώτημα Η πρώτη ερώτηση είναι: «Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση μετά από 7 χρόνια ΝΔ;» Η απάντηση ουσιαστικά γίνεται: «Η κατάσταση είναι δύσκολη, αλλά βελτιώνεται σε σχέση με το παρελθόν και εμείς δουλεύουμε χωρίς λαϊκισμό». Άρα δεν απαντά καθαρά: «ναι, είμαστε ικανοποιημένοι» ή «όχι, αποτύχαμε σε αυτό». Αποφεύγει την πολιτική αυτοαξιολόγηση Μετά από όλα αυτά προσπάθησα να θέσω εκ νέου το πρόβλημα στις πραγματικές διαστάσεις του: Επί του συγκεκριμένου, επειδή η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ευρώπη και οι άνθρωποί της δεν μπορούν να κάνουν διακοπές, παρόλα αυτά. Το βλέπετε αυτό ως πρόβλημα; Επειδή έρχονται τώρα και οι ζέστες, η κατάσταση θα είναι αποπνικτική στις πόλεις. Σχεδιάζετε να κάνετε κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το 50% των Ελλήνων; Και δείτε εδώ πηκτή επικοινωνιακή διαχείριση: Στη δεύτερη απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου φαίνονται καθαρά εξόφθαλμα μοτίβα επικοινωνιακού damage control. Δείτε τα. 1. Από το καθολικό πρόβλημα σε μερικά προγράμματα Το ερώτημα αφορά το γεγονός ότι περίπου το 50% των Ελλήνων δεν θα κάνει διακοπές. Η απάντηση, όμως, μετατοπίζεται σε επιμέρους προγράμματα: «πάρα πολλά επιδοτούμενα προγράμματα τουρισμού» «Χίος pass» «Έβρος pass» Εδώ υπάρχει αναντιστοιχία κλίμακας. Το πρόβλημα αφορά τη μισή κοινωνία. Η απάντηση φέρνει επιμέρους προγράμματα, συχνά τοπικά, στοχευμένα ή περιορισμένης εμβέλειας. 2. Ονομαστική απαρίθμηση ως απόδειξη πολιτικής Το «Χίος pass», το «Έβρος pass» κ.λπ. λειτουργούν επικοινωνιακά ως απόδειξη δράσης μέσω απαρίθμησης. Δηλαδή, η απάντηση δίνει ονόματα προγραμμάτων για να δημιουργηθεί αίσθηση κυβερνητικής παρέμβασης, χωρίς να απαντά στο κρίσιμο ερώτημα: πόσους καλύπτουν, με τι ποσά, με ποια επάρκεια, και αν μπορούν πράγματι να απαντήσουν σε ένα πρόβλημα που αφορά περίπου το 50% των πολιτών. 3. Μετατόπιση από τους πολίτες στις πληγείσες περιοχές Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος λέει ότι τα προγράμματα έχουν «διττή αξία»: αφενός να βοηθηθούν πολίτες που έχουν ανάγκη, αφετέρου να στηριχθούν περιοχές μετά από φυσικές καταστροφές ή κρίσεις. Έτσι, η συζήτηση μετακινείται. Από το δικαίωμα των ανθρώπων στην ανάπαυση και στις διακοπές, περνά στην περιφερειακή στήριξη και στην αποκατάσταση περιοχών. Πρόκειται για υπαρκτό θέμα, αλλά όχι για απάντηση στο συγκεκριμένο πρόβλημα που τέθηκε. 4. Το πρόβλημα παρουσιάζεται ως ζήτημα «ανάγκης», όχι ως κανονικότητα για τη μισή κοινωνία Η αναφορά σε «συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη» μετατρέπει το ζήτημα σε προνοιακό πρόβλημα: κάποιοι ευάλωτοι χρειάζονται βοήθεια. Όμως το ερώτημα δείχνει κάτι πολύ βαρύτερο: δεν μιλάμε για μια μικρή ομάδα ευάλωτων, αλλά για περίπου τη μισή κοινωνία. 5. Απουσία συγκεκριμένης νέας δέσμευσης Στο ερώτημα αν σχεδιάζεται κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα, η απάντηση είναι ότι «κάνουμε ήδη πράγματα» και στη συνέχεια γίνεται μια γενική αναφορά στην αύξηση του εισοδήματος. Δεν υπάρχει νέο μέτρο, χρονοδιάγραμμα, ποσό, αριθμός δικαιούχων ή σαφής αναγνώριση ότι τα υπάρχοντα μέτρα δεν επαρκούν. 6. Επιστροφή στο μεγάλο αφήγημα της κυβέρνησης Στο τέλος η απάντηση επιστρέφει στο βασικό κυβερνητικό αφήγημα: «να ανεβάζουμε συνολικά το εισόδημα των πολιτών». Δηλαδή, ακόμα και όταν η ερώτηση αφορά ένα πολύ συγκεκριμένο πρόβλημα, η απάντηση επανέρχεται στο γενικό αφήγημα: ανάπτυξη, εισόδημα, φορολογικά έσοδα, υπευθυνότητα. 7. Δημοσιονομική ηθικολογία Η φράση «χωρίς να δανειζόμαστε από τις επόμενες γενιές» βάζει ηθικό βάρος σε κάθε απαίτηση για μεγαλύτερη στήριξη. Υπονοεί ότι πιο γενναία μέτρα θα ήταν ανεύθυνα απέναντι στο μέλλον. Έτσι, η σημερινή κοινωνική ανάγκη αντιπαρατίθεται με την ευθύνη προς τις «επόμενες γενιές». 8. Ουδέτερη περιγραφή μιας κρίσης Δεν λέγεται ότι οι κυβερνητικές πολιτικές δεν επαρκούν ή ότι η αγορά λειτουργεί με τρόπο που αποκλείει μεγάλο μέρος της κοινωνίας από τις διακοπές. Αντίθετα, η κρίση περιγράφεται ως κάτι που απλώς «βιώνουμε»: «βιώνουμε μία παρατεταμένη περίοδο ακρίβειας». Η ακρίβεια εμφανίζεται σαν φυσικό φαινόμενο, όχι σαν πεδίο πολιτικών επιλογών, ρυθμίσεων και ευθυνών. 9. Επικοινωνιακή εξουδετέρωση της αγανάκτησης Το ερώτημα έχει ισχυρό κοινωνικό φορτίο: μια χώρα με τεράστια ακτογραμμή, καύσωνες στις πόλεις και περίπου μισό πληθυσμό χωρίς δυνατότητα διακοπών. Η απάντηση το μετατρέπει σε ήρεμη, τεχνοκρατική, διαχειριστική συζήτηση: προγράμματα, εισόδημα, έσοδα, φόροι, Ευρώπη, προσπάθεια. Έτσι χαμηλώνει η ένταση του προβλήματος. 10. Ελεγχόμενη αυτοκριτική χωρίς πολιτικό κόστος Οι φράσεις «υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος» και «χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμη» μοιάζουν με αυτοκριτική. Όμως είναι μια ακίνδυνη αυτοκριτική. Δεν κατονομάζει αποτυχία, δεν αναλαμβάνει συγκεκριμένη ευθύνη, δεν λέει τι δεν λειτούργησε. Απλώς παρουσιάζει την κατάσταση ως μια προσπάθεια που συνεχίζεται. 11. Το τελικό μήνυμα που επιχειρείται να περάσει Το υπονοούμενο της απάντησης είναι σαφές: Ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν αποτελεί ένδειξη κυβερνητικής αποτυχίας. Είναι αποτέλεσμα δύσκολης κληρονομιάς, ευρωπαϊκής ακρίβειας και περιορισμένων δημοσιονομικών δυνατοτήτων. Η κυβέρνηση ήδη κάνει πράγματα, τα εισοδήματα βελτιώνονται, και όποιος ζητά περισσότερα κινδυνεύει να εμφανιστεί ως υπέρμαχος «μαγικών λύσεων». Με άλλα λόγια, το βασικό επικοινωνιακό μήνυμα είναι: «Μην κοιτάτε ότι οι μισοί δεν μπορούν να κάνουν διακοπές. Κοιτάξτε ότι είμαστε καλύτερα από πριν, ότι υπάρχουν κάποια προγράμματα, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε μαγικά, και ότι γενικά η πορεία είναι θετική» #Καλοκαίρι #Αθήνα #Διακοπές

📌Ενώ η Βουλή ψήφιζε το νομοσχέδιο που ανοίγει διάπλατα την πόρτα στην εμπορευματοποίηση του πιο βασικού δημόσιου αγαθού όπως είναι το νερό, ο υπουργός Υγείας, εμφανίστηκε για αντιπερισπασμό με τα Ray-Ban γυαλιά του Μεγάλου Αδερφού, υποσχόμενος πως οι «αξιόποινες» πράξεις θα καταγράφονται και στοχοποίησε πάλι πολίτες που διαμαρτύρονται για τα χάλια της δημόσιας υγείας χαρακτηρίζοντας τους «αριστερούς». 🔴 Ωστόσο η μεγαλύτερη αξιόποινη πράξη των ημερών (άλλη μια της κυβερνησάρας μας) δεν είναι άλλη από την μετατροπή του πολύτιμου αγαθού όπως είναι το νερό, σε προιόν! Περισσότερα στο βίντεο για την Εφημερίδα @DimokratiaGr #ΔημόσιοΑγαθό #Νερό #Δικαιοσύνη

Παραδέχομαι τον @AdonisGeorgiadi ως τον απόλυτο βασιλιά της παραπλάνησης. Χθες η κυβέρνηση έκανε το πρώτο βήμα για την ιδιωτικοποίηση και πλήρη εμπορευματοποίηση του νερού, με τον νόμο που συζητήθηκε και ψηφίστηκε στη Βουλή. Και καθόλου τυχαία ο Άδωνις φόρεσε τα γυαλιά… γνωρίζοντας ακριβώς τι θα ακολουθήσει. Δεν τα φόρεσε πριν μία εβδομάδα. Δεν τα φόρεσε μεθαύριο. Τα φόρεσε ακριβώς όταν έπρεπε. #πολιτική #ιδιωτικοποίηση #νερό

UEFA warned that it will boycott the World Cup if FIFA continues with the plan to create the FIFA Forward Enterprise for the commercial management of events, which the member federations reject as an attempt to commercialize the greatest sporting heritage of football. (translated)

Υπάρχει προηγούμενο ιδιωτικοποίησης νερου? Είναι η ιδιωτικοποίηση στη Χιλή επί Πινοσέτ (τυχαίο?), που διαχώρισε δικαιώματα χρήσης από τη γη. Τα δικαιώματα δωρεάν δόθηκαν σε ιδιώτες. Το νερό μετατράπηκε σε εμπόρευμα & οι τιμές εκτοξεύτηκαν. Η ιστορία διδάσκει, μαθητές χρειάζεται😒 https://t.co/J3zxLvih7z #Ιδιωτικοποίηση #Νερό #Χιλή

They are not satisfied that they have commodified everything, they are not content that they sold out the economy, now they are trying to commodify our History as well. Our ancestors built the monuments, others liberated them, others protected them, and the government is preparing to distribute them to the right. (translated)

Το πλήρωμα του πλοίου μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων υπό κυπριακή σημαία εγκατέλειψε το σκάφος μετά από επίθεση που δέχθηκε από ιρανικά πυρά στα Στενά του Ορμούζ, με αποτέλεσμα να προκληθεί πυρκαγιά και σημαντική ζημιά, ενώ η αμερικανική CENTCOM αντέτεινε με επιθέσεις κατά του Ιράν. #Ορμούζ #ΚυπριακήΣημαία #Ιράν

Η Ε.Ε. βάζει δασμούς στα μικροπράγματα που μπορείς να παραγγείλεις κατευθείαν από την Κίνα, για να σε στρέψει να τα παίρνεις από καταστήματα λιανικής που κι αυτά τα φέρνουν από την Κίνα. Αντί δηλαδή να πουλάει ο Λη κατευθείαν στον Γιάννη ένα προϊόν 5 ευρώ, πρέπει να το πουλάει στον εισαγωγέα - χονδρέμπορα, που αυτός θα το πουλήσει στο κατάστημα λιανικής για να φτάσει τον τελικό καταναλωτή 40 ευρώ. Αυτό λέει η Ε.Ε. ότι το κάνει για να στηρίξει τα καταστήματα λιανικής. "Στηρίζοντάς" τα όμως κατακλέβει τον καταναλωτή. Έτσι καταρρέουν οι οικονομίες μεταπρατών και ραντιέρηδων. Όσοι με διαβάζουν και έχουν καταστήματα λιανικής θα σκέφτονται: αυτός ο ανάλγητος ο Τζήμερος θέλει να κλείσουμε. Ναι, είναι αλήθεια. Αυτό θέλω, διότι η παρασιτική οικονομία της Ελλάδας ΘΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ ΟΥΤΩΣ Η ΑΛΛΩΣ εάν δεν μετατραπεί σε παραγωγική. Το να εισάγουμε ό,τι χρειαζόμαστε απ' έξω και να τα πουλάμε ο ένας στον άλλον, είναι εθνικό έγκλημα και οικονομική αυταπάτη. Πρέπει να γίνουμε, το ταχύτερον, χώρα παραγωγών. Δεν έχει σημασία αν θα παράγουμε λογισμικό, βιτρώ ή ακτινίδια. Πρέπει να παράγουμε, τελεία και παύλα. Όσοι έχετε ειδικό ενδιαφέρον δείτε πώς τα 5 ευρώ γίνονται 40: Αγορά από την Κίνα (FOB) €5,00 (FOB - Free on Board). Ο χονδρέμπορος αγοράζει, για παράδειγμα, ένα φούτερ με €5 Για να φτάσουν τα ρούχα στην αποθήκη του στην Ελλάδα, πρέπει να πληρώσει: -Μεταφορικά - Ασφάλιση - Δασμό εισαγωγής - Έξοδα εκτελωνισμού και λιμανιού Το πραγματικό κόστoς του ρούχου όταν μπαίνει στην αποθήκη του χονδρέμπορα έχει ανέβει πλέον στα €7. Ο χονδρέμπορας θα πουλήσει στα €14. Από τα €7 που είναι το μικτό κέρδος ο χονδρέμπορας πρέπει να πληρώσει νοίκια (ή να υπολογίσει αποσβέσεις) για τεράστιες αποθήκες, μισθούς υπαλλήλων, δειγματισμούς, logistics, να καλύψει τα εμπορεύματα που θα έχουν φθορές και όσα θα του μείνουν απούλητα. Το καθαρό του κέρδος στο τέλος είναι περίπου €1,50€ με €2 ανά ρούχο. Το κατάστημα λιανικής αγοράζει το ρούχο από τον χονδρέμπορο προς €14. Στη λιανική ένδυση το standard markup είναι 100% έως 130% δηλαδή ο μαγαζάτορας θα πολλαπλασιάσει την τιμή αγοράς επί 2 έως 2,3 και θα προσθέσει ΦΠΑ. Άρα το φούτερ στη βιτρίνα θα φτάσει με €30-32 + ΦΠΑ, δηλαδή 38 περίπου ευρώ. Ποιο είναι το πραγματικό κέρδος; Αν το κατάστημα πουλήσει το ρούχο 30€ (χωρίς ΦΠΑ), το μικτό του κέρδος είναι 16,00€. Φαίνεται τεράστιο, αλλά δεν είναι καθαρό. Η λιανική έχει τα πιο εξοντωτικά έξοδα: πανάκριβα ενοίκια σε εμπορικούς δρόμους ή mall, ρεύμα, νερό, μισθούς πωλητών, καθαρισμό, e-shop, διαφήμιση και, το κυριότερο, τις εκπτώσεις (όπου αναγκάζεται να πουλήσει με -50% χάνοντας το περιθώριο κέρδους) συν τη χασούρα από το εμπόρευμα που δεν θα πουληθεί ποτέ. Το καθαρό κέρδος ενός υγιούς καταστήματος λιανικής στο τέλος της χρονιάς σπάνια ξεπερνά το 8% με 10% της τελικής τιμής (δηλαδή περίπου 2,50€ με 3,50€ στο συγκεκριμένο ρούχο). Δηλαδή, καταναλωτή μου, θα πληρώσεις 33 ευρώ "τζερεμέ" για να ενισχύσεις την τοπική οικονομία και τα ταμεία του κράτους. Μπράβο ήρωά μου! Αλλιώς θα πληρώνεις από 1/7/2026 καπέλο 3 ευρώ ανά προϊόν, που μπορεί να κοστίζει €2 ή και €0,50 ως αγορά. Σώζεται έτσι ο λιανέμπορας; Όχι. Απλώς κονομάνε οι φορομπήχτες, εν Εσπερία και εν ημεδαπή και λιμοκτονεί ο καταναλωτής. #ΕΕ #Καταναλωτής #Οικονομία

Οι ΗΠΑ και το Ιράν κατέληξαν σε συμφωνία υπό τη διαμεσολάβηση του Κατάρ και του Πακιστάν για τη δημιουργία ενός «οδικού χάρτη» 60 ημερών που στοχεύει στο τέλος του πολέμου στη Μέση Ανατολή, περιλαμβάνοντας τη σύσταση γραμμής επικοινωνίας για την ασφαλή διέλευση εμπορευματικών πλοίων από τα Στενά του Ορμούζ και έναν ειδικό μηχανισμό διαχείρισης συγκρούσεων για τον Λίβανο. #ΗΠΑ #Ιράν #Συμφωνία

Το 10ο αυτοοργανωμένο Reclaim PRIDE στη Θεσσαλονίκη, που διεξάγεται από τη Δευτέρα έως το Σάββατο, προβάλλει ηχηρά μηνύματα ενάντια στον πόλεμο και τη γενοκτονία, καταδικάζοντας τον μιλιταρισμό και την εμπορευματοποίηση του Pride, με το σύνθημα No Pride in War. #ReclaimPride #NoPrideInWar #Θεσσαλονίκη

Έρευνα για ασυνήθιστη δραστηριότητα συναλλαγών στην αγορά πετρελαίου έχει προκαλέσει υποψίες για εσωτερική πληροφόρηση, καθώς μεγάλοι όγκοι futures αξίας άνω των 800 εκατ. δολαρίων πραγματοποιήθηκαν λίγα λεπτά πριν από κρίσιμη ανάρτηση του Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με το Ιράν, με τουλάχιστον τρεις εταιρείες να βρίσκονται στο στόχαστρο των αμερικανικών αρχών που εξετάζουν αν υπήρξε διαρροή πληροφοριών. #Πετρέλαιο #Τραμπ #Εμπορεύματα

Λόγω της αναστάτωσης στους θαλάσσιους δρόμους εξαιτίας της σύρραξης ΗΠΑ-Ισραήλ-Ιράν, οι ναυτιλιακές εταιρείες αναγκάζονται να στραφούν σε εναλλακτικές χερσαίες οδούς για τη μεταφορά εμπορευμάτων, καθώς πολλά φορτία παραμένουν ακινητοποιημένα και οι ναύλοι έχουν φτάσει σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. #ΣτενάτουΟρμούζ #ναυτιλία #φορτηγά

Η Σιγκαπούρη προχωρά στην κατασκευή ενός γιγαντιαίου πλήρως αυτοματοποιημένου λιμανιού στην περιοχή Tuas, που θα διαθέτει 66 θέσεις ελλιμενισμού και θα μπορεί να διαχειρίζεται έως 65 εκατομμύρια εμπορευματοκιβώτια, ενισχύοντας τη συνολική υποδομή της σημαντικότερης λιμενικής εγκατάστασης της χώρας. #λιμάνι #αυτοματοποιημένο #Σιγκαπούρη

Η νέα αύξηση ναύλων στη μεταφορά εμπορευματοκιβωτίων προκαλεί αναταράξεις στην αγορά, επηρεάζοντας τους καταναλωτές, ενώ οι γεωπολιτικές εξελίξεις και οι περιορισμοί χωρητικότητας οδηγούν σε πρόσθετες χρεώσεις και αυξήσεις στις τιμές, με τον Drewry World Container Index να σημειώνει άνοδο 12%. #ναυτιλία #ναύλα #εμπόρευμα

Η νέα εμπορική αρτηρία που παρακάμπτει τα Στενά του Ορμούζ, μέσω της οποίας χιλιάδες φορτηγά διασχίζουν τις αραβικές ερήμους, αποσκοπεί στην αποκατάσταση της κυκλοφορίας κρίσιμων εμπορευμάτων στην περιοχή που πλήττεται από γεωπολιτικές κρίσεις. #ΜέσηΑνατολή #καραβάνια #ΣτενάτουΟρμούζ