Search

Είμαστε ο αρχαιότερος Ναυτικός Λαός στον πλανήτη, με ιστορία χιλιάδων ετών. Θα γίνουμε και από τους πιο ισχυρούς... Και αυτό θα είναι και δείκτης, για την ευρύτερη πορεία μας σαν χώρα. «Μέγα τὸ τῆς θαλάσσης κράτος» https://t.co/XHP55sT1CB #Ναυτικός #ιστορία #Δύναμη

The comparison of the situation and the course of the Greek economy with the situation and the course of other former memorandum countries leads to safe conclusions about the quality of the economic policy being applied. Greece, Ireland, Cyprus, Portugal went through. (translated)

In a traffic accident on Fylis Avenue, a 17-year-old girl lost her life when the car she was in with four other young people veered off course and crashed into a lighting pole, with the Traffic Police conducting an investigation into the causes of the accident, including the possibility of excessive speed. (translated)

Τον Αύγουστο του 1949, ο Eλληνικός Στρατός εξαπολύει, σύμφωνα με το επιτελικό σχέδιο «Πυρσός», την τελική φάση της επίθεσης του στα υψώματα της οροσειράς του Γράμμου – Βίτσι, τερματίζοντας με την νικηφόρα του προέλαση το δράμα του συμμοριτοπολέμου. Το ερώτημα όμως είναι: τι σηματοδοτεί άραγε αυτή η επέτειος; Αποτελεί μήπως μία «γιορτή μίσους» την οποία οφείλουμε να λησμονήσουμε, ή αντιθέτως ένα γεγονός από το οποίο οφείλουμε  να διδαχθούμε και το οποίο θα έπρεπε να αξιολογήσουμε με θετικό πρόσημο; Ο όρος «γιορτή μίσους» δεν είναι τυχαίος. Έτσι αποκαλεί η ηττηθείσα πλευρά κάθε εκδήλωση μνήμης της πλευράς που νίκησε. Αντίθετα, οι δικές τους εκδηλώσεις, που διαιωνίζουν το δικό τους αφήγημα για τον εμφύλιο είναι για αυτούς οι μόνες ενδεδειγμένες. Η προφανέστατα στρεβλή και μονομερής αυτή αντίληψη ήταν δυστυχώς για μεγάλο διάστημα μονοπωλιακά κυρίαρχη στην ελληνική κοινωνία. Είναι άλλωστε κοινός τόπος ότι οι ηττημένοι κατάφεραν να επιβάλουν το δικό τους ιστορικό αφήγημα στην μεταπολιτευτική Ελλάδα. Η νικήτρια αστική πλευρά ενδιαφέρθηκε για τη νομή και διαχείριση της εξουσίας και οι αποκλεισμένοι από αυτήν «εαμογενείς» και νοσταλγοί, προσανατολισμένοι στην διαμόρφωση συνθηκών ιδεολογικής ηγεμονίας καθώς ήταν, επιχείρησαν να οικοδομήσουν την τελευταία πάνω στον πυλώνα της δικής τους εξιστόρησης του συμμοριτοπολέμου: ένα αφήγημα τόσο προπαγανδιστικό όσο και απλοϊκό, που, αδιαφορώντας για την ιστορική πραγματικότητα, αποθεώνει την πλευρά των ηττημένων ενώ ελεεινολογεί την πλευρά των νικητών. Ευτυχώς η απόσταση του χρόνου έχει επιτρέψει στην ιστορική επιστήμη να ξαναδεί τα γεγονότα πέραν από τους μύθους. Έτσι πλέον γνωρίζουμε πχ. ότι η πραγματική επιρροή των ΕΑΜικών δυνάμεων ιδιαίτερα μετά τα Δεκεμβριανά δεν ήταν μεγαλύτερη από το ένα πέμπτο του πληθυσμού (απέναντι στον ΔΣΕ δεν ήταν μόνο η «επάρατος Δεξιά» εξάλλου, αλλά και το διαχρονικά αντικομμουνιστικό Κέντρο), ότι ο ΔΣΕ ήταν ένας καθαρά ξενοκίνητος στρατός (τόσο από άποψη διαμόρφωσης της στρατηγικής του, όσο και από άποψη και εφοδιασμού/εξοπλισμού), ότι ο σπόρος του συμμοριτοπολέμου μπήκε όταν η ηγεσία του ΕΑΜ άρχισε να εκτελεί συνειδητό σχέδιο εξόντωσης των μη κομμουνιστικών αντιστασιακών ομάδων, και των λεγόμενων «αντιδραστικών», ήδη από το 1943. Ξέρουμε όμως και ευρύτερα, βάσει των μετέπειτα εξελίξεων, τι τύχη επεφυλάσσετο στη χώρα μας εάν είχε ακολουθήσει την πορεία των χωρών του ανατολικού μπλοκ, αλλά και την τυραννία, την ανελευθερία, την καταπίεση, τον εφ’ όρου ζωής εκτοπισμό (έως και την βιολογική εξόντωση) τα οποία θα υφίστατο η πλειοψηφία του ελληνικού λαού – όπως ακριβώς τα υπέστησαν και οι λαοί των χωρών που εγκλωβίστηκαν στο «Σιδηρούν Παραπέτασμα», καθώς παντού οι κομμουνιστές ήταν μειοψηφία και η επιβολή τους επί των αντιφρονούντων υπήρξε ιδιαίτερα σκληρή και απάνθρωπη. Η επέτειος λοιπόν αυτή δεν πρέπει να ξεχαστεί, ούτε πρέπει να επιτρέπουμε να λοιδορείται. Κατ αρχάς δεν πρέπει να λησμονηθεί ότι ήταν το τέλος ενός πολέμου που ποτέ δεν έπρεπε να συμβεί. Από τη στιγμή όμως που δυστυχώς συνέβη, αξίζει δόξα και τιμή στην γενιά εκείνη των μαχητών του Ελληνικού Στρατού που έδωσαν τη μάχη η Ελλάδα να παραμείνει ακέραιη, ελεύθερη και δημοκρατική όσο κι αν ο τελευταίος όρος έτυχε σφετερισμού από την πλευρά που αγωνίζονταν -οποία ειρωνεία!- υπέρ του Σταλινικού – Κομουνιστικού ολοκληρωτισμού…). Και ακριβώς επειδή ούτε η εδαφική μας ακεραιότητα, ούτε η εθνική μας ελευθερία, ούτε η δημοκρατία μας είναι δεδομένες, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τις υπερασπιστούμε. Για αυτό και η φλόγα του αληθούς νοήματος της επετείου πρέπει να παραμένει άσβεστη και η μνήμη δυνατή. Τιμή και δόξα στον εθνικό στρατό μας. #Ιστορία #Ελλάδα #Επανάσταση

Στην παράδοση των ινδιάνων Τσερόκι, ο κόσμος δεν χωρίζεται σε δυνατούς και αδύναμους, αλλά σε εκείνους που υποτάσσονται στο αναπόφευκτο και σε εκείνους που επαναπροσδιορίζουν τα όρια του εφικτού. Κάποτε, ο Oonawlehung, ο Μεγάλος Άνεμος, η προσωποποίηση της ίδιας της χαοτικής φύσης, αποφάσισε να δοκιμάσει τις αντοχές της δημιουργίας. Κατέβηκε από τα βουνά με μια μανία που δεν είχε προηγούμενο. Ξερίζωνε αιωνόβιες βελανιδιές, σήκωνε το χώμα και σκοτώνε το φως του ήλιου. Ήταν μια δύναμη απόλυτη, απρόσωπη και ανίκητη. Μπροστά του, τα μεγάλα ζώα του δάσους, η αρκούδα με τους μυώνες της και το ελάφι με την ταχύτητά του, συνειδητοποίησαν τη μικρότητά τους. Κρύφτηκαν στις σπηλιές, αποδεχόμενα την ήττα τους πριν καν αναμετρηθούν. Για αυτά, η επιβίωση σήμαινε υποταγή στη θύελλα. Μέσα στο σκοτάδι της καταιγίδας, ένα μικροσκοπικό πουλάκι, ο Oshiga (ο τρυποκάρυδος), άνοιξε τα φτερά του. Στα μάτια των άλλων ζώων, η κίνησή του έμοιαζε με τρέλα, μια καθαρή απόπειρα αυτοκτονίας. Πώς μπορεί μια ύπαρξη λίγων γραμμαρίων να σταθεί απέναντι στο απόλυτο χάος; Ο Oshiga δεν πέταξε μακριά από τον Άνεμο. Πέταξε κατευθείαν πάνω του.Η πρώτη ριπή τον τίναξε πίσω, τσακίζοντας τα φτερά του. Η δεύτερη τον έσυρε στο έδαφος. Όμως, κάθε φορά που ο Άνεμος τον πίεζε προς τα κάτω, το πουλάκι χρησιμοποιούσε την ίδια την ορμή του εχθρού του. Αντί να αντισταθεί με ωμή βία,την οποία δεν διέθετε, άρχισε να "διαβάζει" τα ρεύματα. Μετέτρεψε την αντίσταση σε ανυψωτική δύναμη. Κάθε φορά που ο Άνεμος λυσσούσε, ο Oshiga άνοιγε τα φτερά του με τέτοια γωνία ώστε η μανία του "διώκτη" του να τον σπρώχνει όλο και πιο ψηλά... Μετά από ώρες εξάντλησης, εκεί που τα όρια του σώματος είχαν ξεπεραστεί, το πουλάκι κατάφερε το αδιανόητο. Έφτασε στο πιο ψηλό σημείο της δίνης, εκεί που ο Άνεμος δεν είχε πλέον δύναμη να τον χτυπήσει, και κάθισε απαλά στην "πλάτη" του. Ο Μεγάλος Άνεμος, νιώθοντας αυτό το ανεπαίσθητο βάρος, σταμάτησε. Κοίταξε ψηλά και είδε το πληγωμένο αλλά όρθιο πλάσμα. Δεν υπήρχε θυμός ανάμεσά τους, μόνο ένα βαθύ δέος. Ο Άνεμος κατάλαβε ότι η δύναμη δεν κρίνεται από το μέγεθος, αλλά από την άρνηση να συνθηκολογήσεις. Το πουλάκι δεν "νίκησε" τον Άνεμο με την έννοια της καταστροφής. Τον δάμασε, μετατρέποντας μια απειλή σε σύμμαχο. Έγιναν ένα... ------------------------ Αυτός ο μύθος είναι η απόλυτη οπτικοποίηση αυτού που βλέπουμε στο άλμα επί κοντώ και στην πορεία του Εμμανουήλ Καραλή. Το ψηλό κοντάρι και ο πήχης είναι ο Άνεμος. Είναι το εμπόδιο που φαντάζει αφύσικο να ξεπεραστεί από έναν άνθρωπο. Ο Μανόλο δεν παλεύει εναντίον της βαρύτητας ή των θηρίων-αντιπάλων του. Χρησιμοποιεί την ίδια την πίεση, το άγχος και τις δυσκολίες (τις "ριπές του ανέμου") για να πάρεις ύψος. Όταν φτάνεις στο επίπεδο να κοιτάζεις τον "Άνεμο" στα μάτια, ο αγώνας παύει να είναι εχθρικός. Γίνεται μια συνδημιουργία. Ο Καραλής δίπλα σε αθλητές-μεγαθήρια δεν είναι ο "μικρός που έχασε. Είναι αυτός που ανάγκασε τον Άνεμο να σταματήσει και να τον σεβαστεί... Όμως ο μύθος των Τσερόκι δεν είναι ένα απλό παραμύθι για τη φύση. Είναι μια σκληρή αλληγορία για την κοινωνία μας. Στην πραγματική ζωή, ο "Μεγάλος Άνεμος" δεν είναι πάντα ένα φυσικό φαινόμενο. Συχνά, είναι ο τυφλός ρατσισμός, ο φθόνος της μετριότητας και το συστηματικό bullying. Ο Εμμανουήλ Καραλής δεν αντιμετωπίζει μόνο το ύψος του πήχη στο άλμα επί κοντώ. Από τα πρώτα του βήματα μέχρι και σήμερα, αναγκάζεται να παλεύει με έναν πολύ πιο σκοτεινό, υπόγειο και επίμονο άνεμο: τις ρατσιστικές επιθέσεις, τη χλεύη και την αμφισβήτηση της ίδιας του της ταυτότητας από ανθρώπους που κρύβονται στην ασφάλεια της ανωνυμίας ή του πλήθους. Το bullying επιχειρεί πάντα το ίδιο πράγμα: να σε αναγκάσει να μαζέψεις τα φτερά σου. Να σε πείσει να κρυφτείς στη σπηλιά, όπως τα μεγάλα ζώα του μύθου, αποδεχόμενος ότι η μοίρα σου είναι να μείνεις χαμηλά. Όμως η απάντηση του Καραλή απέναντι σε αυτό το δηλητήριο είναι το απόλυτο μάθημα... Δεν αναλώνεται σε λασπομαχίες με εκείνους που βρίσκονται στο έδαφος. Απαντά με το χαμόγελό του, με το ήθος του και με πτήσεις που αγγίζουν τα αστέρια. Ο Καραλής αποδεικνύει ότι η τοξικότητα των άλλων δεν σε καθορίζει, εκτός αν της επιτρέψεις να σε λυγίσει. Εκείνος πήρε την ορμή των επιθέσεων και τη μετέτρεψε σε ανυψωτική δύναμη για να πάει ακόμα ψηλότερα. Στο δάσος του μύθου, τα υπόλοιπα ζώα κοιτούσαν αμήχανα τη μάχη. Στο δικό μας "δάσος", η ανοχή στο bullying είναι συνενοχή. Όταν κοιτάτε τον Καραλή να ίπταται στον ουρανό, μην βλέπετε απλώς έναν τεράστιο αθλητή. Δείτε έναν άνθρωπο που αρνήθηκε να γίνει το θύμα που ήθελαν οι διώκτες του. Δείτε τον Oshiga, το μικρό πουλάκι που κοίταξε τη θύελλα στα μάτια, ανέβηκε στην πλάτη της και την ανάγκασε να σιωπήσει. Το ερώτημα που μένει για εμάς είναι απλό: Όταν ο άνεμος της αδικίας φυσάει γύρω μας, θα κρυφτούμε στη σπηλιά της σιωπής ή θα βρούμε το ανάστημα να ανοίξουμε τα φτερά μας κόντρα στο ρεύμα; #Καραλής #Ανατροπή #Δύναμη #Μύθος

Ο κ. Σωτήρης Τζούμας, ένας από τους πιο στενούς παλαιούς συνεργάτες του αειμνήστου Μακαριστού Χριστοδούλου έγραψε αυτό το κείμενο για μένα στην σελίδα του στο facebook: https://t.co/iI1uTWutED “Γνωρίζω προσωπικά τον Άδωνι Γεωργιάδη, και μπορώ να πω μετά λόγου γνώσεως ότι είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος με ενσυναίσθηση και ανθρωπιά ζηλευτή. Γνωρίζω επίσης από πρώτο χέρι πόσα καλά κάνει σε συνανθρώπους πέρα και πάνω από το αξίωμα που κατέχει, αλλά ως απλός άνθρωπος!Που πάει να πει πως και κυβερνητικό αξίωμα αν δεν κατείχε πάλι το ίδιο θα φερόταν. Επιλείψει με γαρ διηγούμενον ο χρόνος! Και έχω τόσα πολλά να πω με ονόματα και αποδείξεις! Αλλά θα έλθει η ώρα που θα γίνει και αυτό. Ωστόσο έχει και ένα μεγάλο ελάττωμα που για τους ανθρώπους της επικοινωνίας πολλές φορές γίνεται η δαμόκλειος σπάθη του: δεν μπορεί να μπει σε καλούπια και δεν μπορεί να ακολουθήσει συμβουλές και υποδείξεις που θα του βελτίωναν την εικόνα. Κάνει και λέει αυτό που εκείνος θεωρεί σωστό και το φτάνει μέχρις εσχάτων! Έτυχε στη ζωή μου και στην πορεία μου να γνωρίσω ακόμη έναν άνθρωπο με δημόσιο αξίωμα που λειτουργούσε με τον ίδιο τρόπο. Και το είδος αυτό ανθρώπου είτε το λατρεύεις και το αποθεώνεις είτε το κατηγορείς. Ωστόσο ο χρόνος πάντα το δικαιώνει! Η αλήθεια πρέπει να λέγεται, είτε μας αρέσει είτε όχι. Βλέπω,με απογοήτευση , ότι για άλλη μία φορά το διαδίκτυο έβγαλε ετυμηγορία μέσα σε λίγα λεπτά για τα Ray-Ban Meta γυαλιά που είχε τη φαεινή ιδέα να φορέσει ο Υπουργός στη Λήμνο. Νόμιζε ότι θα συναντούσε εκεί μόνο νησιώτες έστω με διαφορετικές απόψεις και διαφορετική πολιτική αντίληψη αλλά όχι κακότροπους και λιγδιάρηδες που ακόμη και την ώρα που μιλούσαν έσταζαν λάδια…Αυτοί δεν ενόχλησαν που δυσφημούσαν εκείνη την ώρα το νησί τους. Ενόχλησαν τα γυαλιά! Και τι δεν του πρόσαψαν; «Κατάσκοπος», «ρουφιάνος», «γράφει κρυφά τον κόσμο»... Όσοι τα έγραψαν αυτά, μιλούσαν για κάτι που δεν ξέρουν αφού το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ ένα τέτοιο είδος γυαλιών! Και σίγουρα αναπαρήγαγαν με ευκολία την κάθε βλακεία που άκουσαν και διάβασαν για το θέμα! Για να ξέρετε έχω φορέσει κι εγώ τα Ray-Ban Meta και ξέρω πολύ καλά πώς λειτουργούν. Τα φόρεσα για να γνωρίζω τη χρήση τους και όχι να τα αγοράσω! Και διάβασα και έπαθα γιαυτό. Δεν είναι μια συσκευή που προορίζεται μόνο για βίντεο. Είναι γυαλιά με λειτουργίες για κλήσεις, για μουσική,για χρήση AI και πολλά ακόμη. Τα φορούν και γιατροί που θέλουν να καταγράψουν ένα περιστατικό και να μεταφέρουν την εικόνα του ασθενούς. Όταν γίνεται εγγραφή, υπάρχει εμφανής φωτεινή ένδειξη LED στο μπροστινό μέρος, ώστε οι γύρω να αντιλαμβάνονται ότι κάτι διαφορετικό γίνεται και η κάμερα χρησιμοποιείται.Και σίγουρα η κάμερα παίρνει μπροστά και όχι και αυτόν που τα φοράει… Αλλά ούτε αυτό δεν κατάλαβαν! Το πραγματικά εντυπωσιακό, όμως, δεν είναι το τι κάνουν τα γυαλιά. Είναι η ταχύτητα με την οποία μερικοί μεταφέρουν στο διαδίκτυο την άγνοιά τους και την κάνουν απόλυτη βεβαιότητα. Ενώ δεν ξέρουν πώς λειτουργεί η συσκευή, έχουν ήδη βγάλει πόρισμα, δίκη, καταδίκη και απόφαση! Το γνωστό ελάττωμα του Έλληνα να λειτουργεί πάντα υστερικά και να φωνάζει φανερά και κρυφά να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα αλλά και ο γείτονας μαζί! Και αναρωτιέμαι δεν μπορούσαν όλοι αυτοί οι έξαλλοι που βγάζουν ετυμηγορίες με το κιλό να αφιέρωναν λίγα λεπτά και να διάβαζαν για να μάθουν για κάτι που δεν ξέρουν; Αντί αυτού προτιμούν τον εύκολο δρόμο. Να γράφουν ανοησίες με ύφος ειδικού. Φίλοι μου το πρόβλημα δεν είναι τα Ray-Ban Meta που φόρεσε ο Αδωνις Γεωργιάδης και τον εξέθεσαν για τους στενόμυαλους που παριστάνουν τους υπεράνω όλων ενώ στάζουν λάδια! Είναι η βλακεία που μας δέρνει και την οποία προτάσσουμε ως μαγκιά και εκθέτουμε μόνοι μας την άγνοια που έχουμε! Δεν πειράζει! Τα πρώτα εκατό χρόνια είναι τα δύσκολα…!Θα περάσουν! Υπομονή! #Αυτοκριτική #Δημοσιότητα #ΚοινωνικάΜέσα

Ξεμείνατε και εσείς το καλοκαίρι στην πόλη ανοιγοκλείνοντας το Air Condition, μη τυχόν πληρώσετε ένα νεφράκι στους λογαριασμούς; 💣Είναι 15 Αυγούστου και όσοι κυκλοφορήσαμε αυτές τις μέρες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχει ξεμείνει τόσος κόσμος. ✍Και επίσης μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχουν ξεπηδήσει στους δρόμους τόσες κατσαρίδες, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα, που συνδιάζει την αφραγκία των πολιτών, των Δήμων και την κλιματική κρίση, οπότε θα το συζητήσουμε μια άλλη στιγμή. 🧨Στο θέμα μας: «Οι μισοί Έλληνες φέτος το καλοκαίρι δεν θα κάνουν διακοπές, με βάση έρευνα ΙΕΛΚΑ. Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μετά από 7 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία;» ρωτήσαμε την κυβέρνηση Πώς προσπάθησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα; 👉Μα φυσικά εφάρμοσε τις κλασικές συνταγές: Διότι πίσω από κάθε εξουσία υπάρχουν καλοπληρωμένοι επικοινωνιολόγοι που κάνουν τα δικά τους. Πάμε να δούμε τις τακτικές μία-μία 1. Προκαταβολική αναγνώριση για να μη φανεί αναλγησία. Ξεκινά με το: «Προφανώς και δεν μπορεί κανείς να πανηγυρίζει ή να δηλώνει ικανοποιημένος…» Αυτό είναι το κλασικό concession: αναγνωρίζει το πρόβλημα στην αρχή, ώστε να μην κατηγορηθεί ότι το αγνοεί. Όμως η αναγνώριση δεν οδηγεί σε ανάληψη ευθύνης. Λειτουργεί ως ασπίδα πριν αρχίσει η μετατόπιση. 2. Αλλαγή κλίμακας του προβλήματος Η ερώτηση είναι πολύ συγκεκριμένη: οι μισοί Έλληνες δεν θα κάνουν διακοπές. Η απάντηση το μεταφέρει σε ευρύτερο πεδίο: «παρατεταμένη περίοδος ακρίβειας», «κόστος ζωής», «στεγαστική κρίση». Έτσι, το συγκεκριμένο κοινωνικό σύμπτωμα — ότι άνθρωποι σε χώρα με τεράστια ακτογραμμή δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — χάνεται μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο ακρίβειας. 3. Ιεράρχηση που υποβαθμίζει το θέμα Λέει: «δεν υποτιμώ τις διακοπές σε καμία περίπτωση, αλλά… το κόστος διαβίωσης, η στεγαστική κρίση είναι ακόμα πιο σημαντικές παράμετροι». Το «δεν υποτιμώ, αλλά» κάνει ακριβώς αυτό: σχετική υποτίμηση. Δεν λέει ότι οι διακοπές είναι αδιάφορες, αλλά τις μεταφέρει χαμηλότερα στην κλίμακα των προβλημάτων. Άρα η πίεση της ερώτησης μειώνεται. 4. Μετατόπιση ευθύνης στο παρελθόν / στον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να τον κατονομάζει Το κεντρικό σημείο είναι: «μια κυβέρνηση επίσης συγκρίνεται με το τι παρέλαβε». Αυτό απαντά στην ερώτηση για τα 7 χρόνια ΝΔ όχι ως απολογισμό της ΝΔ, αλλά ως σύγκριση με την προηγούμενη κατάσταση. Επικοινωνιακά λέει: ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά κοιτάξτε από πού ξεκινήσαμε. 5. Από το αποτέλεσμα στην προσπάθεια Η ερώτηση ζητά κρίση για το αποτέλεσμα: μετά από 7 χρόνια, οι μισοί δεν κάνουν διακοπές. Η απάντηση μετακινείται στην πρόθεση και στην προσπάθεια: «τι προσπαθεί να κάνει», «προσπαθώντας συνεχώς», «χρειάζεται σκληρή δουλειά», «χρειάζεται πολλή προσπάθεια». Έτσι η κυβέρνηση δεν κρίνεται από το κοινωνικό αποτέλεσμα, αλλά από την εικόνα ότι εργάζεται για τη βελτίωση. 6. Χρήση σχετικών δεικτών αντί για το συγκεκριμένο πρόβλημα Αντί να απαντήσει στο «50% δεν θα κάνει διακοπές», μιλά για: «απόσταση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο», «ρυθμούς αύξησης του κατά κεφαλήν διαθέσιμου εισοδήματος». Αυτά μπορεί να είναι πολιτικά χρήσιμα ως δείκτες, αλλά δεν απαντούν άμεσα στο ερώτημα: τι κάνετε για όσους δεν μπορούν να πάνε ούτε λίγες ημέρες διακοπές; 7. Επιλογή ευνοϊκού μέτρου σύγκρισης Δεν απαντά με βάση το βιωματικό μέτρο: αν ο μισθός φτάνει για διακοπές, ενοίκιο, τρόφιμα, μετακινήσεις. Απαντά με βάση συγκριτικά μεγέθη: «ευρωπαϊκός μέσος όρος», «ρυθμοί αύξησης». Αυτό επιτρέπει να παρουσιαστεί πρόοδος ακόμη και όταν η καθημερινότητα παραμένει ασφυκτική. 8. Χρονική εξομάλυνση Η ερώτηση αφορά το φετινό καλοκαίρι. Η απάντηση το ανοίγει σε βάθος χρόνου: «αυτά τα 7 χρόνια έχουμε μειώσει την απόσταση…» Άρα το οξύ παρόν μετατρέπεται σε αφήγημα σταδιακής βελτίωσης. Το σημερινό πρόβλημα δεν εξαφανίζεται, αλλά παρουσιάζεται ως στάδιο μιας θετικής πορείας. 9. Μετατροπή κοινωνικού δικαιώματος σε δημοσιονομικό πρόβλημα Εκεί που η ερώτηση θέτει το θέμα ως κοινωνική αδυναμία — οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — η απάντηση το μεταφέρει στη λογική των διαθέσιμων πόρων: «να αυξήσουμε τα φορολογικά έσοδα, μειώνοντας φόρους», «να επιστρέψουμε στην κοινωνία αυτό το οποίο έχει στερηθεί», «όσο παραπάνω καταφέρουμε να συγκεντρώσουμε…» Άρα το θέμα δεν είναι τι χρειάζονται οι πολίτες, αλλά τι επιτρέπει ο δημοσιονομικός χώρος. 10. Προληπτική επίθεση σε υποτιθέμενες «μαγικές λύσεις» Λέει: «δεν πρόκειται εμείς να υιοθετήσουμε τη λογική των μαγικών συνταγών» και «να τάξουμε χρήματα από εκεί που δεν υπάρχουν». Αυτό είναι πολύ συνηθισμένο μοτίβο. Δεν απαντά σε συγκεκριμένη πρόταση που του έγινε — γιατί στην ερώτηση δεν προτάθηκε κάτι τέτοιο. Δημιουργεί όμως έναν φανταστικό αντίπαλο: όποιος ζητά μέτρα για τους ανθρώπους που δεν κάνουν διακοπές, περίπου ζητά «μαγικές συνταγές». 11. Ψευδές δίπολο: ρεαλισμός ή λαϊκισμός Η απάντηση στήνει το δίπολο: εμείς = σοβαρότητα, σκληρή δουλειά, όχι δανεικά οι άλλοι = μαγικές συνταγές, λεφτά που δεν υπάρχουν. Έτσι η συζήτηση μετακινείται από το «ποιο είναι το πρόβλημα και τι κάνετε;» στο «εμείς είμαστε υπεύθυνοι, οι άλλοι ανεύθυνοι». 12. Εξωτερικοποίηση της κρίσης Λέει: «αυξημένο κόστος ζωής και στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη». Αυτό λειτουργεί αποενοχοποιητικά: το πρόβλημα δεν εμφανίζεται ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων εθνικών πολιτικών, αλλά ως ευρωπαϊκό ή διεθνές φαινόμενο. Άρα μειώνεται η κυβερνητική ευθύνη. 13. Αποπολιτικοποίηση της φτώχειας Η φτώχεια και η αδυναμία διακοπών εμφανίζονται ως τεχνικό/οικονομικό πρόβλημα: διαθέσιμο εισόδημα, φορολογικά έσοδα, προγράμματα, δημοσιονομικός χώρος. Δεν εμφανίζονται ως ζήτημα ανισότητας, μισθών, αισχροκέρδειας, τουριστικής εμπορευματοποίησης, κόστους στέγασης, ακτοπλοϊκών, εργασιακής επισφάλειας. 14. Απαντά σε άλλο ερώτημα Η πρώτη ερώτηση είναι: «Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση μετά από 7 χρόνια ΝΔ;» Η απάντηση ουσιαστικά γίνεται: «Η κατάσταση είναι δύσκολη, αλλά βελτιώνεται σε σχέση με το παρελθόν και εμείς δουλεύουμε χωρίς λαϊκισμό». Άρα δεν απαντά καθαρά: «ναι, είμαστε ικανοποιημένοι» ή «όχι, αποτύχαμε σε αυτό». Αποφεύγει την πολιτική αυτοαξιολόγηση Μετά από όλα αυτά προσπάθησα να θέσω εκ νέου το πρόβλημα στις πραγματικές διαστάσεις του: Επί του συγκεκριμένου, επειδή η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ευρώπη και οι άνθρωποί της δεν μπορούν να κάνουν διακοπές, παρόλα αυτά. Το βλέπετε αυτό ως πρόβλημα; Επειδή έρχονται τώρα και οι ζέστες, η κατάσταση θα είναι αποπνικτική στις πόλεις. Σχεδιάζετε να κάνετε κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το 50% των Ελλήνων; Και δείτε εδώ πηκτή επικοινωνιακή διαχείριση: Στη δεύτερη απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου φαίνονται καθαρά εξόφθαλμα μοτίβα επικοινωνιακού damage control. Δείτε τα. 1. Από το καθολικό πρόβλημα σε μερικά προγράμματα Το ερώτημα αφορά το γεγονός ότι περίπου το 50% των Ελλήνων δεν θα κάνει διακοπές. Η απάντηση, όμως, μετατοπίζεται σε επιμέρους προγράμματα: «πάρα πολλά επιδοτούμενα προγράμματα τουρισμού» «Χίος pass» «Έβρος pass» Εδώ υπάρχει αναντιστοιχία κλίμακας. Το πρόβλημα αφορά τη μισή κοινωνία. Η απάντηση φέρνει επιμέρους προγράμματα, συχνά τοπικά, στοχευμένα ή περιορισμένης εμβέλειας. 2. Ονομαστική απαρίθμηση ως απόδειξη πολιτικής Το «Χίος pass», το «Έβρος pass» κ.λπ. λειτουργούν επικοινωνιακά ως απόδειξη δράσης μέσω απαρίθμησης. Δηλαδή, η απάντηση δίνει ονόματα προγραμμάτων για να δημιουργηθεί αίσθηση κυβερνητικής παρέμβασης, χωρίς να απαντά στο κρίσιμο ερώτημα: πόσους καλύπτουν, με τι ποσά, με ποια επάρκεια, και αν μπορούν πράγματι να απαντήσουν σε ένα πρόβλημα που αφορά περίπου το 50% των πολιτών. 3. Μετατόπιση από τους πολίτες στις πληγείσες περιοχές Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος λέει ότι τα προγράμματα έχουν «διττή αξία»: αφενός να βοηθηθούν πολίτες που έχουν ανάγκη, αφετέρου να στηριχθούν περιοχές μετά από φυσικές καταστροφές ή κρίσεις. Έτσι, η συζήτηση μετακινείται. Από το δικαίωμα των ανθρώπων στην ανάπαυση και στις διακοπές, περνά στην περιφερειακή στήριξη και στην αποκατάσταση περιοχών. Πρόκειται για υπαρκτό θέμα, αλλά όχι για απάντηση στο συγκεκριμένο πρόβλημα που τέθηκε. 4. Το πρόβλημα παρουσιάζεται ως ζήτημα «ανάγκης», όχι ως κανονικότητα για τη μισή κοινωνία Η αναφορά σε «συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη» μετατρέπει το ζήτημα σε προνοιακό πρόβλημα: κάποιοι ευάλωτοι χρειάζονται βοήθεια. Όμως το ερώτημα δείχνει κάτι πολύ βαρύτερο: δεν μιλάμε για μια μικρή ομάδα ευάλωτων, αλλά για περίπου τη μισή κοινωνία. 5. Απουσία συγκεκριμένης νέας δέσμευσης Στο ερώτημα αν σχεδιάζεται κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα, η απάντηση είναι ότι «κάνουμε ήδη πράγματα» και στη συνέχεια γίνεται μια γενική αναφορά στην αύξηση του εισοδήματος. Δεν υπάρχει νέο μέτρο, χρονοδιάγραμμα, ποσό, αριθμός δικαιούχων ή σαφής αναγνώριση ότι τα υπάρχοντα μέτρα δεν επαρκούν. 6. Επιστροφή στο μεγάλο αφήγημα της κυβέρνησης Στο τέλος η απάντηση επιστρέφει στο βασικό κυβερνητικό αφήγημα: «να ανεβάζουμε συνολικά το εισόδημα των πολιτών». Δηλαδή, ακόμα και όταν η ερώτηση αφορά ένα πολύ συγκεκριμένο πρόβλημα, η απάντηση επανέρχεται στο γενικό αφήγημα: ανάπτυξη, εισόδημα, φορολογικά έσοδα, υπευθυνότητα. 7. Δημοσιονομική ηθικολογία Η φράση «χωρίς να δανειζόμαστε από τις επόμενες γενιές» βάζει ηθικό βάρος σε κάθε απαίτηση για μεγαλύτερη στήριξη. Υπονοεί ότι πιο γενναία μέτρα θα ήταν ανεύθυνα απέναντι στο μέλλον. Έτσι, η σημερινή κοινωνική ανάγκη αντιπαρατίθεται με την ευθύνη προς τις «επόμενες γενιές». 8. Ουδέτερη περιγραφή μιας κρίσης Δεν λέγεται ότι οι κυβερνητικές πολιτικές δεν επαρκούν ή ότι η αγορά λειτουργεί με τρόπο που αποκλείει μεγάλο μέρος της κοινωνίας από τις διακοπές. Αντίθετα, η κρίση περιγράφεται ως κάτι που απλώς «βιώνουμε»: «βιώνουμε μία παρατεταμένη περίοδο ακρίβειας». Η ακρίβεια εμφανίζεται σαν φυσικό φαινόμενο, όχι σαν πεδίο πολιτικών επιλογών, ρυθμίσεων και ευθυνών. 9. Επικοινωνιακή εξουδετέρωση της αγανάκτησης Το ερώτημα έχει ισχυρό κοινωνικό φορτίο: μια χώρα με τεράστια ακτογραμμή, καύσωνες στις πόλεις και περίπου μισό πληθυσμό χωρίς δυνατότητα διακοπών. Η απάντηση το μετατρέπει σε ήρεμη, τεχνοκρατική, διαχειριστική συζήτηση: προγράμματα, εισόδημα, έσοδα, φόροι, Ευρώπη, προσπάθεια. Έτσι χαμηλώνει η ένταση του προβλήματος. 10. Ελεγχόμενη αυτοκριτική χωρίς πολιτικό κόστος Οι φράσεις «υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος» και «χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμη» μοιάζουν με αυτοκριτική. Όμως είναι μια ακίνδυνη αυτοκριτική. Δεν κατονομάζει αποτυχία, δεν αναλαμβάνει συγκεκριμένη ευθύνη, δεν λέει τι δεν λειτούργησε. Απλώς παρουσιάζει την κατάσταση ως μια προσπάθεια που συνεχίζεται. 11. Το τελικό μήνυμα που επιχειρείται να περάσει Το υπονοούμενο της απάντησης είναι σαφές: Ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν αποτελεί ένδειξη κυβερνητικής αποτυχίας. Είναι αποτέλεσμα δύσκολης κληρονομιάς, ευρωπαϊκής ακρίβειας και περιορισμένων δημοσιονομικών δυνατοτήτων. Η κυβέρνηση ήδη κάνει πράγματα, τα εισοδήματα βελτιώνονται, και όποιος ζητά περισσότερα κινδυνεύει να εμφανιστεί ως υπέρμαχος «μαγικών λύσεων». Με άλλα λόγια, το βασικό επικοινωνιακό μήνυμα είναι: «Μην κοιτάτε ότι οι μισοί δεν μπορούν να κάνουν διακοπές. Κοιτάξτε ότι είμαστε καλύτερα από πριν, ότι υπάρχουν κάποια προγράμματα, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε μαγικά, και ότι γενικά η πορεία είναι θετική» #Καλοκαίρι #Αθήνα #Διακοπές

Ο Στέφανος Μάνος υπηρέτησε τη δημόσια ζωή με ορθολογισμό, τόλμη, ειλικρίνεια και αποφασιστικότητα, υπερασπιζόμενος πάντα όσα πίστευε με καθαρότητα, ευθύτητα και επιχειρήματα. Σε όλη του την πορεία αγνόησε το πολιτικό κόστος. Συνδύαζε τον αντισυμβατισμό με τη σοφία. Οι πράξεις και η σκέψη του αφήνουν ένα ξεχωριστό και διδακτικό αποτύπωμα στην πολιτική ζωή του τόπου. Ειλικρινή συλλυπητήρια στη σύζυγό του Kristen και στα παιδιά τους Αλέξανδρο, Μαριέττα, Ιωάννα, Φίλιππο και Κωνσταντίνο. #ΣτεφάνουΜάνος #πολιτική #συλλυπητήρια

Το ΚΚΕ πήρε 1.300 άοπλα παιδιά και εφήβους και τους έστειλε σε πορεία θανάτου. 40 μέρες πείνα, κρύο, σφαγές ζώων για ζωμό. Έφτασαν 300. Οι υπόλοιποι πέθαναν. Όχι «σωτηρία». Όχι «αντίσταση». Θυσία παιδιών . Αυτή είναι η «ανθρωπιά» σας. Αυτή είναι η ιστορία σας. Και ακόμα τη σερβίρετε ως ηρωισμό. #ΚΚΕ #ανθρωπιά #ιστορία

Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ συνεχίζει στον @olympiacosfc. Ο πιο πετυχημένος προπονητής στην ιστορία του Θρύλου συνεχίζει τη δουλειά του στην ομάδα της χώρας. Η συζήτηση με το Βαγγέλη Μαρινάκη είχε το τέλος που όλοι ήθελαν. Ξεκάθαρος στόχος η κατάκτηση του πρωταθλήματος. Και η επανάληψη της πορείας στην Ευρώπη, με το Europa League σε πρώτο πλάνο. Εξι μεταγραφές που έρχονται. Τα υπόλοιπα στην πορεία. #Olympiakos #Football #EuropaLeague

Σε μια κίνηση-έκπληξη ο #olympiacosBC πήρε τον Ndiaye. Ως διαδικασία, μοιάζει με περσινό Νιλικίνα η απόκτηση του, ξεκινάει τουλάχιστον αριθμητικά καλά και στην πορεία βρίσκει και προσθέτει ποιότητα. ✅ Ρόλο πίσω από τον Vezenkov, για 5-10 λεπτά χωρίς μουρμούρες και απαιτήσεις ✅Ελίτ help side αμυντικός, μικραίνει το γήπεδο ✅Καλός στην κίνηση χωρίς την μπάλα ❌Δεν fitαρει με κανένα πεντάρι που υπάρχει αυτήν την στιγμή, δεδομένα πρόβλημα στο spacing ❌Κάκιστος spot σουτέρ, σε ομάδα που δημιουργεί quality spot σουτ ❌Εξαιρετικά limited επιθετικά Η κίνηση αυτή βγάζει νόημα, μόνο αν περιμένει μέσα στην σεζόν μια ευκαιρία από την αγορά, για να πάρει ποιοτικό παίκτη. Να μείνει έτσι (απίθανο), είναι ξεκάθαρο downgrade σε σχέση με πέρσι. #olympiacosBC #basketball #transfers

50.000 ευρώ σε 36 ώρες. Σας ευχαριστώ! Σας ευχαριστώ θερμά για τη στήριξη σας, οικονομική και ηθική. Πραγματικά δεν έχω λόγια. Η ανταπόκριση ήταν συγκινητική. Ιδιαίτερα από εκείνους που έδωσαν από το υστέρημα τους 5 και 10 ευρώ. Σε 36 ώρες καλύφθηκε ο στόχος των 50.000 ευρώ. Το ποσό αυτό καλύπτει τις τρέχουσες ανάγκες. Σας ευχαριστώ κυρίως για το ότι μου δείξατε πως δεν είμαι μόνος. Αυτό σημαίνει πάρα πολλά για μένα. Αυτός ο αγώνας δεν είναι προσωπικός, αντανακλά την αντίδραση της κοινωνίας στο κράτος μαφία. Μέχρι και το τελευταίο σεντ θα αξιοποιηθεί γι’ αυτό τον σκοπό. Θα δημοσιοποιήσω πλήρη κατάσταση πληρωμών με τιμολόγια και αποδείξεις εμβασμάτων. Χάρη στη δική σας στήριξη είμαι πλέον σε θέση να προγραμματίσω την υπεράσπιση μου. Κατηγορούμαι για ψευδείς ειδήσεις εν γνώσει μου και με δόλο. Ουδέν αναληθέστερο. Κατηγορούμαι για δήθεν παρενόχληση λόγω δημοσιευμάτων που έγιναν για το δημόσιο συμφέρον. Κανένας σεβασμός στις συνταγματικά κατοχυρωμένες ελευθερίες. Η πρώτη δράση είναι η ολοκλήρωση δικανικών εξετάσεων ψηφιακών αρχείων η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη και επιβεβαιώνουν πρότερα ευρήματα. Κατέχω ένα τεράστιο όγκο υλικού. Δημοσίευσα ένα πολύ μικρό μέρος. Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν εντόπισα τίποτα που να κλονίσει την πεποίθησή μου ότι τα μηνύματα είναι αυθεντικά. Θα σας κρατώ ενήμερους για την πορεία της υπόθεσης. Σας ευχαριστώ και σας υπόσχομαι ότι η αλήθεια θα επικρατήσει. #Στήριξη #Αλήθεια #Δικαιοσύνη

Ο δρόμος της αγάπης Της αγνής αγάπης ο δρόμος Είναι ένας, μονάκριβος, ιερός Να τον διαβαίνεις ως διαβάτης, καλός και ταπεινός Για να λούζει, την φτωχή σου καρδιά, το άσβεστο του φως Ο δρόμος της αγάπης έχει άκρατη αγωνία Αλλά μας οδηγεί στην πρώτη της ψυχής φιλία Και στην υπέρλαμπρη μας αυτογνωσία Φανερώνοντας μας της δημιουργίας την γνήσια πεμπτουσία Έλα κι’ εσύ πάλι μικρέ διαβάτη Να τον βρίσκεις κάθε χρυσαυγή Την διαδρομή σου να χαράζει Με την αύρα του την φιλική Αν και πολλές φορές είναι δύσκολος Με αγκάθια και πέτρες στρωμένος Έχει όμως και ρόδα πορφυρά με μυρωδάτα γιασεμιά Που διανθίζουν την πορεία σου με πολλά μελίρρυτα φιλιά Έλα κι’ εσύ λοιπόν μικρέ προσκυνητή Πορεύσου στο δρόμο αυτό με διάθεση στοργική Και η δόλια ψυχή σου πάλι θα ενισχυθεί Για να ανέβει πιο εύκολα στου Ολύμπου την κορυφή Να δει το άγιο φως να ανατέλλει δυνατά Τα χελιδόνια να κελαηδούν πολύ γλυκά Το ξύπνημα της μέρας να φέρνει ελπίδα και χαρά Και την φιλία με την αγάπη το ‘εγώ μας’ να κυβερνά John Kyriazoglou 6/8/2025