Search

"It was a source of great pride for me to wear this jersey. I can only express my gratitude. The fact that I will no longer return will be deeply painful."❤️🇦🇷 Lionel Messi on his final match for Argentina: 🗣️ "The moment has arrived. I'm leaving in peace. I gave it my all. This jersey was my dream. My pride and my life. Thank you for loving me so much, I'll miss you all." #Меси #Аржентина #Футбол (translated)

Lionel Messi said he was leaving at peace, having given everything, and described the shirt as a long-standing dream, source of pride and part of his life. He thanked supporters for their love and support, adding that he would always carry them with him. https://t.co/ZaWfFWFpGg #Messi #Fútbol #Gracias #AR #FR

μια φορά κι έναν καιρό είμαι Σαλονίκη, τότε που τα μπασκετικά ντέρμπι ΠΑΟΚ-ΑΡΗ (ή ΑΡΗ-ΠΑΟΚ, αν προτιμάτε), χαλάγανε κόσμο σ' όλη την Ευρώπη. πως μπήκα στο Αλεξάνδρειο, μη ρωτάτε, ούτως ή άλλως στα κάγκελα κατέληξα. κι έτυχε ρε φίλ να 'ναι δίπλα μου ο Σούλης Μαρκόπουλος, που μου εξήγησε όλη τη μονομαχία στο παρκέ με τρόπο μοναδικό. όσα έμαθα εκείνο το δίωρο για το μπάσκετ, δεν τα έμαθα στην υπόλοιπη ζωή μου. ο άνθρωπος είχε το χάρισμα! in loving memory #μπάσκετ #ΠΑΟΚ #ΑΡΗΣ

Leftist “Empathy” Is Actually Narcissism Leftist “empathy” is often narcissism, not real compassion. Over the past decade, Western politics has debated whether empathy is the highest value—yet many policies justified in its name have produced serious unintended consequences: safe-supply programs, lenient bail, mass migration, identity-based social policy, and gender medicine for minors. Hannah Arendt helps explain why. In *On Revolution*, she contrasted the American Revolution’s focus on institutions and limits on power with the French Revolution’s “politics of pity,” an effort to eliminate suffering through political action. Robespierre’s compassion for the masses helped justify terror. Pity isn’t compassion: it creates a hierarchy between the person who pities and the person pitied. Once you claim to represent “the oppressed,” you can stop listening to real people. Much progressive “empathy” projects idealized versions of others, erasing cultural differences and treating disagreement as ignorance or prejudice. Adam Smith warned about the “man of system,” who thinks society can be rearranged like chess pieces, ignoring human wills. Dostoevsky argued abstract love is easy; loving real people is hard. Nietzsche described a morality that flatters weakness and condemns what rises above the herd, while Orwell questioned whether some socialist intellectuals truly loved workers or simply used them to vent resentment. Rob Henderson calls these “luxury beliefs”: status-providing ideas for elites that impose costs on those below them. The moral prestige is immediate; the damage unfolds over decades. So “suicidal narcissism” may fit better than “suicidal empathy”: projection, superiority, and power disguised as compassion.

Marxism: A Religion of Destruction and Resentment Marxism is not an economic theory. It is a religion for destructive and resentful losers. The *Communist Manifesto* opens with spiritual language. Marx and Engels declare that “a specter is haunting Europe—the specter of communism”—and that “all the powers of old Europe have entered into a holy alliance” to exercise this specter. Academics and useful idiots claim that the doctrine aims to redistribute wealth in order to create a more equitable world, erasing the distinction between the haves and the have-nots. It is all about love and compassion, guys. Yet, in the roughly 12,000 words of the authorized *Communist Manifesto*, Marx does not use these words of positive affirmation. “Neighbor” is not mentioned, “redistribute” does not appear, and “love” is used twice—but not in reference to loving anybody else. Now consider the opposite. “Violent” or “violence” is used seven times; “overthrow,” nine times; “radical,” fifteen times; “force,” “forced,” or “forcible,” forty-seven times; and “abolish” or “abolition,” sixty-one times. The doctrine is presented as something achieved through violence, revolution, and theft. The one place Marx gets concrete is in his list of ten measures, and every one of them involves a seizure, a confiscation, or an abolition. Of the classless heaven that is supposedly meant to follow, he says almost nothing. Rather, writing to Arnold Ruge in September 1843, Marx claims that his program is “the ruthless criticism of all that exists”—that everything is worthy of criticism—and builds his work from there. Perhaps he was echoing a line from Goethe’s *Faust* that had caught his attention: “All that exists deserves to perish,” a line spoken by a devil. This is another pattern in Marx’s thought. He is not a reformer aiming to make a tweak here or there. His language is totalizing: all, every, everything. Marxists constantly claim that real communism has never been tried. They argue that totalitarian psychopaths such as Stalin, Mao, and Pol Pot were merely defects or deviations. Yet their attempts to control everything, down to thought itself, echo the dogma of the *Communist Manifesto*.

ο Ρίτσος ήταν ο ποιητής της Ρωμιοσύνης ο Σεφέρης ήταν ο ποιητής μιας χώρας έρημης ο Ελύτης ήταν ο ποιητής του Αιγαίου ο Καβάφης ήταν ο ποιητής του ελληνιστικού απόηχου κι ο Χριστιανόπουλος ήταν ο ποιητής όσων δεν χωρούν πουθενά ήταν, ας πούμε, ο ποιητής της δικής μου της γενιάς, που δεν χώραγε ούτε στα αμπέχωνα της μεταπολίτευσης ούτε στη μοβίδα του ΠΑΣΟΚ ούτε καν στην επαναστατική ρητορική της Βήτα Πανελλαδικής και στις παρτούζες των διαγραμμένων της ΚΝΕ εμείς θέλαμε κάτι παραπάνω απ' αυτά θέλαμε χώμα, όπως θα 'λεγε και ο Ντίνος θυμάμαι ακόμη που είχα έρθει στην Αθήνα στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα φρέσκο κοτόπουλο και ο φίλος μου ο Μιχάλης Παναγιωτάκης μου είχε πει "Χριστιανόπουλο να διαβάσεις" και ακολούθησα τη συμβουλή του και αναστατώθηκα με όλες αυτές τις ύπουλες ιδέες την αμφισβήτηση που εισέβαλλαν ξαφνικά στο στρέιτ σύμπαν μου την ειρωνεία, την κοροϊδία, τον σαρκασμό του Χριστιανόπουλου απέναντι σε μια τάξη καθεστηκυία έτοιμη να καταρρεύσει από το βάρος της γελοιότητάς της την Ελλάδα την μεταπολεμική και την μετεμφυλιακή μια μπανανία, μια ξεφτιλισμένη κουρελού κι ο Ντίνος να μιλάει για εμάς που δεν χωράγαμε πουθενά δεν είχε την ορμή του Ρίτσου δεν είχε το βάθος του Σεφέρη δεν είχε το σφρίγος του Ελύτη δεν είχε το εύρος του Καβάφη αλλά ήταν ο πρώτος ποιητής του περιθωρίου όταν το περιθώριο ήταν ακόμη καταραμένη έννοια στην μητριά πατρίδα όλων μας και με τον δικό του, στριφνό τρόπο μας έμαθε να μην είμαστε κτήνη θα του το χρωστάμε για πάντα in loving memory #Ποίηση #Ελλάδα #Χριστιανόπουλος

Φεβρουάριος 1987. είμαι στο λεωφορείο, πάω Μενίδι ("βόρεια προάστια", λέγαμε σε ακροατές και ακροάτριες...) να κάνω την πρώτη μου εκπομπή στο Star Radio. ανεβαίνω την Αχαρνών. δεν έχω βρει ακόμη ψευδώνυμο και πρέπει να βρω, παράνομοι γαρ. οι φίλοι μου είχαν καβατζώσει: *Γιάννης Γαλάνης ο Γιάννης Παναγιωτάκης * Άλκης Στέφανου ο Γιάννης Βλάχος, εύληπτα τα τρισύλλαβα, με τρισύλλαβο έπρεπε κι εγώ να βολευτώ. κι όπως ανέβαινα την Αχαρνών με το λεωφορείο, έπεσε το βλέμμα μου σε μια μαρκίζα μπουζουκλερί. Αννέτα ήταν, Αλεξάντερ, δε θυμάμαι τώρα. και κοζάρω "Ξανθάκης", πρώτο όνομα! ε, λέω, "να ρε φίλε, η μοίρα στο 'στειλε" και το δανείστηκα για ψευδώνυμο κι από τότε το κουβαλάω! in loving memory #Νostalgia #Radio #Αναμνήσεις

το καλοκαίρι του '82 κάτσαμε με τον Γιάννη να δούμε Μουντιάλ στο καφενείο του Μένιου στα Τρίκαλα. είδαμε όλους τους αγώνες, όλους ανεξαιρέτως, κλάψαμε, πονέσαμε, σπαράξαμε με τη μεγάλη Βραζιλία του Τέλε Σαντάνα που έχασε το κύπελλο από τις πονηράτζες τους Ιταλούς. και στην Ίο δεν πήγαμε. πήγαμε στην Αβινιόν οδικώς να δούμε κάτι Γαλλίδες που τις είχαμε πετύχει το προηγούμενο καλοκαίρι στο Λένινγκραντ. θα σας τα πω άλλη φορά. τον άλλο χρόνο, μου λέει ο Γιάννης "άμα δεν πάμε ούτε φέτος στην Ίο, θα πέσω να πεθάνω". του λέω, "φύγαμε". μπαίνουμε στο καράβι, φτάνουμε στο νησί, με βλέπουν με το σορτσάκι (εδώ στη φωτό) οι άλλοι της παρέας που ήταν ήδη εκεί, μου λένε "ρε βλάχο, σύρε πάρε ένα σαλβάρι". πάω κι εγώ, ράιτ θρου. εκατό δραχμές τα πούλαγε τότε ο έμπορος, ενενήντα άμα πήγαινες συστημένος. όλοι συστημένοι πηγαίναμε. πήρα λοιπόν ένα γαλάζιο, που το έλιωσα κυριολεκτικά. νομίζω στο τέλος έγινε ποτηρόπανο. ο πολύς ο κόσμος προσπαθούσε να απλώσει σλίπινγκ μπαγκ σε ένα τειχάκι στο Μυλοπότα, αλλά έστελνε τη μπατσία η Σούλη που είχε το κάμπιγκ τέρμα στην παραλία και τους μαζεύανε και σου έλεγε η μπατσία "έχεις ένα κατοστάρικο στην τσέπη;" κι άμα δεν είχες σε στέλνανε κρατητήριο και έφευγες με το επόμενο πλοίο. είχα πάντοτε ένα κατοστάρικο στην τσέπη μου. οπότε μέναμε στη Σούλης. όπου σε βάραγε ο ήλιος κατακούτελα, εκτός από το απογευματάκι που είχε λίγο σκιά στο κτίριο της τουαλέτας/μπάνιου και πηγαίναμε και κοιμόμασταν καμιά ώρα εκεί. αλλιώς έπιανε φωτιά η σκηνή κάθε πρωί κατά τις επτά και ήθελες δεν ήθελες, ξύπναγες. δεν ήθελες δηλαδή, αλλά τί να κάνεις; κι ας είχες κοιμηθεί στις πέντε... και ναι, κοιμόμασταν στις πέντε, γιατί γυρνάγαμε όλη νύχτα από μπαρ σε μπαρ. ντίσκο ποτέ κι ας ήταν κομενοπαγίδες το Φανάρι και ο Σκορπιός. ήμασταν χάρντκορ ροκάδες και πάντα καταλήγαμε στο Friends, το πιο γαμάτο ροκόμπαρο της Μεσογείου όλης. ακόμη θυμάμαι που χορεύαμε αγκαλιά καμιά τριανταριά αγόρια και κορίτσια το "Gimme Shelter" των Rolling Stones, τέτοια στιγμή ούτε έζησα ούτε θα ξαναζήσω ποτέ. με αυτές τις συνθήκες διαβίωσης βεβαίως (και όλα τα λεφτά να πηγαίνουν στο πιοτι!), δεν είναι διόλου τυχαίο που η κατάσταση θύμιζε sixties: αν μπορούσες να θυμηθείς πως πέρασες, τότε δεν ήσουν εκεί. ήμασταν όλοι σε ένα διαρκές purple haze, τότε ακριβώς κατάλαβα τι εννοούσε ο Hendrix όταν το έγραψε. αλλά ήταν τόσο απαραίτητο για να τινάξουμε από πάνω μας και τα τελευταία σκοτάδια της καταραμένης εφηβείας στην επαρχία. εδώ λοιπόν, φωτογραφημένος από το Γιάννη στην Ίο. από τη Zenith που είχα ψωνίσει στο Λένινγκραντ κι ακόμη απορώ πως δεν την τσούρνεψε κανένας στη Σούλη. ίσως τους φαινόμουν πολύ ξωτικό για να τα βάλουν μαζί μου... το φανελάκι, παρεμπιπτόντως, με τον γιαπωνέζικο ήλιο, το έχω ακόμη. δεν νομίζω ότι μου χωράει, αλλά έχει επιβιώσει πολλές δεκαετίες και μετακομίσεις τώρα . αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι η μοναδική περιουσία των αιωνίων εφήβων δεν είναι τίποτε άλλο από τα μπλουζάκια τους! (τον Γιάννη τον χάσαμε πριν από 18 χρόνια in loving memory) #Μουντιάλ #Καλοκαίρι #Νεολαία

με τον Γιαννάκη μεγαλώσαμε μαζί. ήταν ένα χρόνο μικρότερος, αλλά ήταν κολλητοί οι πατεράδες μας και τον ήξερα από δυο χρονών. παίξαμε μπάλα, κυνηγητό, κρυφτό, συζητήσαμε με τις ώρες, διαβάσαμε του κόσμου τα βιβλία (είχε και βιβλιοπωλείο ο μπαμπάς του, οπότε βόλευε), ξενυχτήσαμε, αλητέψαμε, κάναμε του κόσμου τις μαλακίες. εγώ δεν τις πλήρωσα, ο Γιάννης τις πλήρωσε. ήταν ο καλύτερός μου φίλος και πήγε και πέθανε. πριν από δεκαοκτώ χρόνια. σαν σήμερα είχε γεννηθεί, αν ζούσε θα είχε πιάσει τα εξήντα. αλλά είχε άλλα σχέδια γι' αυτόν η ζωή, είχε αποφασίσει η μοίρα να κόψει το νήμα του. τον πρόδωσε η καρδιά του και ούτε αντίο δεν πρόλαβε να πει. τέτοιες μέρες, πίναμε τις μπύρες μας στην Ίο το 1983. in loving memory #Φιλία #Αναμνήσεις #Μνήμη

This is why I wrote about this earlier: My Iranian brother-in-law has been living here with his girlfriend. He is a highly educated, talented, freedom-loving young man, and realizing that this is also happening in Europe nowadays has been deeply traumatic for him. 👇🏻 #Iran #Freedom #Europe

This album is about joy. It’s about freedom. It’s about loving yourself, loving each other, and finding your power no matter where you are in life. I’ve lived a lot of life since my last record, and I wanted these songs to celebrate that. This music is about being human, feelin’ good, and stepping into our power.