Dwangsommen, het failliet van de rechtsstaat? Inmiddels staat de teller op bijna 100-miljoen euro, dwangsommen uitgekeerd aan asielzoekers door Nederlandse rechters omdat de procedures te lang duurden. Kennelijk hebben deze rechters lak aan het feit dat de Kamer het uitbetalen van dwangsommen heeft afgeschaft en gebruikt men het ‘Europees recht’ om deze alsnog op te leggen. De ergernis hierover groeit ook bij u, dat kan haast niet anders. Individuele asielzoekers kregen soms meer dan 100.000-euro uitbetaald, van uw belastinggeld, omdat een rechter bepaalde dat dat een redelijke vergoeding was. Maar laten we het eens omdraaien. In driekwart van de EU-landen wordt datzelfde Europees recht heel anders geïnterpreteerd. In Polen, Hongarije en Denemarken betaalt men geen miljoenen aan mensen van wie de procedure nog loopt. Daar wordt de soevereiniteit van de wetgever niet als optioneel beschouwd. Alleen in Nederland lijkt een selecte groep magistraten het nodig te vinden om Brussel en Straatsburg strenger te interpreteren dan Brussel en Straatsburg zelf ooit bedoeld hebben. Dat is geen rechtsbescherming. Dat is ideologisch gemotiveerd, deze rechters voelen zich verheven boven besluiten die zijn genomen in de Tweede Kamer. Maar niet alleen de Kamer heeft zich uitgesproken. Ook de bevolking. Niet één keer, maar herhaaldelijk, omdat asiel bij iedere verkiezing een hoofdrol speelde. U stemde voor minder asiel, sneller uitzetten, en het afschaffen van dwangsommen. Dat is geen ‘extreem-rechts sentiment’. Dat is de wens van een democratische meerderheid die merkt dat woningen, veiligheid en sociale samenhang onder druk staan. Toch blijven rechters doen alsof die wens juridisch niet haalbaar is. Alsof de stem van de kiezer minder zwaar weegt dan varen op hun eigen morele kompas. En dan verbaast de rechtspraak zich over wantrouwen. Fronst men de wenkbrauwen als de term dikastocratie valt. Lacht men smalend als gesteld wordt dat de werkelijke macht niet bij het gekozen parlement ligt, maar bij de rechterlijke macht. Tegelijkertijd spreekt de rechterlijke macht zich zorgelijk uit over mensen die radicaliseren omdat ze het gevoel hebben dat de democratie is uitgeschakeld. Dat dit gevoel het gevolg is van uitspraken die systematisch haaks staan op wat de wetgever heeft besloten én op wat de bevolking al jaren vraagt erkent men kennelijk niet? Want de introspectie van de Nederlandse rechtspraak. Die blijft uit. Wat we wel krijgen, keer op keer, is een vonnis dat de wetgever, de kiezer en het rechtsgevoel van gewone Nederlanders opzij schuift. Dan kunnen we één conclusie trekken: een rechter die de Nederlandse wet negeert onder het mom van Europees recht, en tegelijk het rechtsgevoel van de eigen bevolking afdoet als irrelevant, is geen hoeder van de rechtsstaat. Hij is een bestuurder in toga. En bestuurders die de bevolking structureel negeren, verliezen hun mandaat. Dat geldt niet alleen voor politici. Dat geldt net zo goed voor rechters. De burger vraagt om daadkracht, het parlement stemt voor verandering, maar de rechterlijke macht zet bewust die democratische keuze buitenspel. Zorgelijk. Bron: https://t.co/IDIp7rSzPF #Rechtsstaat #Asielbeleid #Democratie
