Search

Donald Trump's policy of deregulation and the politicization of financial regulations poses a significant risk to the stability of the American financial system, increasing the possibility of a new financial crisis, according to Martin Gruenberg in an article in The Economist. (translated)

Ipswich Town gaf deze zomer al bijna 180 miljoen euro uit op de transfermarkt. Slechts zes clubs gaven deze zomer meer uit, vijf daarvan zijn uiteraard ook Engelse clubs. En nu gaat Ipswich ook nog Exequiel Palacios, een Argentijnse wereldkampioen, wegplukken bij Bayer Leverkusen. Die jongen werd kampioen van Duitsland en speelt met Leverkusen elk jaar Europees. Hij verkiest de degradatiestrijd in Engeland. Met die transfer breekt Ipswich overigens voor de zesde keer in deze zomer het Belgisch transferrecord van Roman Yaremchuk, die ooit voor 17 miljoen euro naar Club Brugge trok. Club Brugge is een vaste klant in de Champions League, Ipswich Town een jojoclub tussen de Engelse eerste en tweede klasse. Coventry City, een andere promovendus in de Premier League, gaf deze zomer ook al ruim 140 miljoen euro uit op de transfermarkt. Dat is meer dan wat vier van de acht kwartfinalisten van de Champions League van vorig seizoen hebben uitgegeven. We hebben het over Ipswich Town en Coventry City, he. Met alle respect. Maar het systeem is volledig naar de kloten. #Transfermarkt #IpswichTown #Voetbal

Different municipalities in the Netherlands, including Oss, have successfully organized the reception of asylum seekers and Ukrainian refugees themselves, resulting in a harmonious, personal, and cheaper approach compared to the traditional system of the national government. (translated)

The number of female entrepreneurs is rising quickly, especially due to the key role of frustration and the drive to bring about change, but they still face additional obstacles in obtaining funding and recognition in a system that does not always take them seriously. (translated)

Column: De beschaafde liquidatie Max von Kreyfelt Pim Fortuyn werd op 6 mei 2002 vermoord door Volkert van der Graaf. Voor een politieke opdrachtgever is nooit bewijs gevonden. Den Haag ontdekte daarna dat een politieke opstand ook zonder kogels kan worden geliquideerd. Dat oogt democratischer en scheelt complottheorieën. In 2026 richt een liquidatieproject op. Project 2029 lijkt precies voor dat doel uit de Haagse kraamkamer te zijn getrokken. Het moet niet links bestrijden, Nederland bevrijden of de macht van Brussel breken. Het moet voorkomen dat de electorale opmars van FVD uitgroeit tot werkelijke politieke macht. Daarvoor wordt Mona Keijzer uit de bestuurlijke vitrinekast gehaald. Zij moet de frisse buitenstaander spelen, hoewel ze al zo lang deel uitmaakt van het politieke meubilair. Keijzer belooft een nieuw rechts geluid. Dat is vertederend. Het CDA heeft kennelijk besloten zichzelf opnieuw uit te vinden door een voormalige CDA’er een andere verpakking te geven. Een beetje BBB-groen op het doosje, een flinke foto van Mona erop en klaar is de revolutie. Rond Project 2029 ruikt alles naar dezelfde vertrouwde politieke kringloop. Oude bestuurders noemen zichzelf vernieuwers, partijmedewerkers veranderen in onafhankelijke denkers en mensen die jarenlang hielpen het systeem te onderhouden komen nu uitleggen hoe dapper zij het gaan bestrijden. De pyromaan presenteert zich als brandpreventie-expert. Wierd Duk, de integriteit-makelaar, mag ondertussen de komst van de nieuwe verlosser aankondigen. Keijzer zou tientallen zetels kunnen halen. Natuurlijk. In Den Haag worden verkiezingsuitslagen alvast geschreven voordat de kiezer heeft begrepen dat hij ergens enthousiast over moet zijn. Het mechanisme is eenvoudig. FVD groeit, dus verschijnt er een keurige opvangbak voor kiezers die verandering willen, maar door de media geleerd hebben dat Forum eng is. Project 2029 mag dezelfde onderwerpen benoemen en dezelfde zorgen herkennen, zolang iedere wezenlijke breuk uitblijft. De toon wordt rebels, de uitkomst betrouwbaar. Dat is de moderne politieke liquidatie. Geen bloed op het asfalt, maar stemmen in een opvangreservoir. Geen moordwapen, maar een mediacampagne. Geen dader die wordt afgevoerd, maar consultants die elkaar na afloop feliciteren met de geslaagde verbreding van rechts. FVD hoeft niet verboden of verslagen te worden. Het hoeft slechts klein genoeg te blijven. Beproefd bij de alternatieve media. Daarvoor verdeel je de kiezer over steeds nieuwe partijen, waarna dezelfde bestuurlijke klasse hoofdschuddend vaststelt dat rechts zo hopeloos versnipperd is. Wat een succesvol NCTV beleid. Project 2029 is daarom geen bedreiging voor het bestel. Het is het afweersysteem van dat bestel. Mona Keijzer wordt niet gelanceerd om de macht te breken, maar om de klap van de groeiende FVD-aanhang op te vangen voordat die het Binnenhof bereikt. Fortuyn werd door een mens geliquideerd. Bij FVD probeert men het met de kiezer te liquideren. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Politiek #Democratie #Nederland

Tällainen lammastelu on vaarallista juuri siksi, että se on niin vilpittömän tyhmää. Risto kertoo vilpittömästi, että hänen sormenjälkiään saa käyttää ihan vapaasti, koska hänellä ei ole mitään salattavaa. Vain ne, joilla on jotain piilotettavaa, vastustavat. Sama argumentti, jolla on perusteltu joka ikinen valvontavaltion laajennus viimeiset sata vuotta. Ja joka kerta se on johtanut siihen, että "ne joilla on jotain salattavaa" -lista on kasvanut. Tämä ei ole mitään suoraselkäisyyttä, vaan tämä on kognitiivista antautumista. Ihminen, joka ei kykene kuvittelemaan, että valta vaihtuu, että laki muuttuu, että "rikostutkinta" määritellään uudelleen poliittiseksi, tai että biometrinen rekisteri vuotaa, myydään tai käytetään painostukseen. Samalla logiikalla voimme asentaa kamerat jokaiseen makuuhuoneeseen. Eihän siellä mitään laitonta tapahdu, ellei ole raiskaajapedofiili. Jos vastustat, sinulla on selvästi jotain hävettävää. Sama logiikka, jolla voidaan perustella, miksi sinun yksityisviestisi, sijaintisi, ostoksesi ja lääkärikäyntisi ovat "yhteistä hyvää". Nämä ihmiset eivät ole vain harmittomia ja naiveja. He ovat aktiivinen uhka. He äänestävät, he legitimioivat, he normalisoivat. Heidän äänellään rakennetaan järjestelmä, jossa lopulta muut joutuvat kärsimään, jolloin myös "ei mitään salattavaa" -miehet huomaa, että salattavaa olikin sittenkin. Silloin hän itkee systeemiä joka on järjestelmä, systeemiä jota hän itse on ollut luomassa. Juuri tällaiset ovat selkein argumentti yleistä äänioikeutta vastaan. Demokratia ei kaadu diktaattoreihin, vaan se kaatuu näihin. Me tarvitaan ikuiseksi betonoitu ja stabiloitu perustuslaki, joka turvaa tietyt oikeudet ilman, että NPC:t pääsevät niistä äänestämään. Sen jälkeen NPC:t saavat vapaasti äänestää vaikka siitä, että moneltako aamusta on sopivaa aloittaa viereisen golfkentän ruohonleikkuu. Siihen demokratia sopii. #yksityisyys #valvontavaltiot #demokratia

Maahanmuuttobisnestä käsittelevä jaksoni on tällä hetkellä YouTuben hypetyslistan #1 Suomessa. Se kertoo aika paljon. Ihmisiä kiinnostaa, mihin heidän verorahansa menevät, ketkä järjestelmästä hyötyvät ja miten koko koneisto oikeasti toimii. Näistä asioista pitää pystyä puhumaan suoraan, vaikka se kuinka ärsyttäisi niitä, jotka hyötyvät nykyisestä systeemistä. Jos haluat tukea sitä, että näitä asioita kaivetaan jatkossakin esiin, käy tilaamassa Jesse Rauhamo YouTubessa ja Spotifyssa. Tää on vasta alkua. #maahanmuutto #keskustelu # YouTube

Wanneer je eenmaal buiten het systeem staat en van een afstandje kunt kijken zie je pas hoeveel propaganda er wordt losgelaten op het Nederlandse Volk Werkelijk alles is gefabriceerd, alles De mainstream media is niets meer dan een propagandakanaal. En toch nemen nog zoveel mensen het serieus en is hun invloed gigantisch. Daarom is het zo belangrijk dat er zoveel mogelijk Nederlanders buiten de dag-tot-dag moeilijkheden van het leven komen te staan, zodat ze met een heldere geest kunnen zien. #propaganda #media #bewustwording

De BMW iX3 is een zware elektrische auto die vol zit met camera’s en sensoren. De auto wordt aangeprezen om zijn veiligheid, niet alleen voor de inzittenden maar ook voor andere weggebruikers. Of dat systeem in dit geval was uitgeschakeld of onvoldoende heeft gefunctioneerd, weet alleen de bestuurster. „Je hebt mensen die het uitschakelen, omdat ze zich irriteren aan de piepjes of niet willen dat ze gecorrigeerd worden. Je moet dat dan wel elke keer bewust doen als je weer de weg opgaat.” https://t.co/FfGEFLfVT6 #BMW #elektrischeauto #veiligheid

Nieuws van de Dag en de illusie van het spontane gesprek Gisteren keek ik naar Nieuws van de Dag en pas later drong volledig tot me door wat mij zo tegenstond aan die uitzending over de boeren. Het ging niet om één domme uitspraak van Lale Gül, Raymond Mens of iemand anders aan tafel. Het ging om de manier waarop vrijwel het hele blok dezelfde richting uit werd opgebouwd. De kijker moest het gevoel krijgen naar een spontaan gesprek over de actualiteit te kijken, terwijl de boeren stap voor stap werden gekoppeld aan gevaar, slachtoffers, historische grensoverschrijding en uiteindelijk zelfs aan de gedachte dat het misschien helemaal niet zo erg is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Kijk gewoon naar de opeenvolging. Er is een dodelijk verkeersongeluk rond een boerenactie en vrijwel onmiddellijk verschuift het gesprek naar de verantwoordelijkheid van de boeren. Vervolgens komt de davidster met de B voorbij en Lale Gül trekt direct de Holocaust erbij. Niet veel later vraagt diezelfde Lale of het eigenlijk wel zo’n ramp is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Thomas van Groningen levert de voorzetten waarmee het gesprek voortdurend binnen datzelfde kader blijft en Raymond Mens sluit zich vervolgens aan bij de harde lijn van Rob Jetten over boeren op de snelweg. Ieder fragment afzonderlijk kun je wegzetten als “gewoon een mening”. Maar zet ze achter elkaar en je krijgt een heel ander product: boeren worden gevaarlijk, onverantwoordelijk, historisch verdacht en uiteindelijk misschien zelfs overbodig gemaakt. En hier moeten we ophouden naïef te doen over hoe talkshows werken. Dit zijn geen cafés waar toevallig vier mensen binnenlopen en ter plekke ontdekken wat ze ergens van vinden. De uitzending is voorbereid, onderwerpen zijn geselecteerd, invalshoeken zijn besproken, beelden liggen klaar, vragen zijn voorbereid, gasten zijn voorgesproken en opiniemakers weten waarvoor ze komen. Presentatoren werken met een draaiboek en de regie kan tijdens de uitzending onmiddellijk bijsturen. Maar zelfs dat is nog maar de zichtbare laag. Sinds corona weten we hoe omvangrijk narratief beheer vanuit instituties kan worden georganiseerd. Overheidscommunicatie, crisiscommunicatie, ministeries, woordvoerders, deskundigen, gedragscommunicatie en media functioneren niet in volledig gescheiden universums. Boodschappen worden voorbereid, lijnen worden afgestemd, kernboodschappen worden bepaald en media weten ruim vóór de uitzending welke onderwerpen en politieke boodschappen die dag centraal staan. Hoe ver zulke lijnen vervolgens via redacties, voorgesprekken, briefingdocumenten en talkingpoints doorwerken tot presentatoren, deskundigen en opiniemakers is van buitenaf nauwelijks volledig zichtbaar. Ik kan niet bewijzen dat iemand ’s middags letterlijk een mail van de NCTV of AIVD ontvangt met drie zinnen die ’s avonds moeten worden uitgesproken. Maar na corona vind ik het minstens zo naïef om te geloven dat dezelfde formuleringen, dezelfde morele kaders en dezelfde gewenste conclusies avond na avond volledig spontaan en onafhankelijk aan verschillende talkshowtafels ontstaan. De interessantste vorm van sturing is bovendien helemaal niet een geheim briefje waarop exact staat wat iemand moet zeggen. Het is veel efficiënter om mensen te gebruiken van wie je vooraf al weet welke richting hun morele kompas bijna automatisch uitslaat. En daar vind ik Lale Gül bijzonder interessant. Bij haar lijkt virtue signalling inmiddels bijna een vakdiscipline geworden. Of het nu over islam, corona, vaccinaties, Israël of nu de boeren gaat: ze weet opvallend vaak precies de meest institutioneel veilige, moralistisch maximale positie te vinden en die vervolgens te presenteren alsof ze zojuist op eigen kracht een bijzonder moedige gedachte heeft ontdekt. Tijdens corona was uitgesproken vaccinatie-enthousiasme de deugdzame positie. Bij islam krijgt ze ruimte wanneer een scherpe beschuldiging richting moslims gewenst is. Bij Israël staat ze zeer herkenbaar in het debat. En nu boeren politiek onder druk staan, zit zij daar precies op het juiste moment om de Holocaust erbij te halen en vervolgens hardop te vragen of Nederland eigenlijk wel zoveel boeren nodig heeft. Ik neem Lale zo nadrukkelijk als voorbeeld omdat het mechanisme bij haar bijna schaamteloos zichtbaar wordt, maar zij is slechts een extreem herkenbare variant van een veel breder televisiemodel. Ook andere vaste zogenaamde ‘opiniemakers’ weten dat het televisiecircuit snelheid, stelligheid, morele verontwaardiging en herkenbare positionering beloont. Dat levert clips, bereik, uitnodigingen en uiteindelijk marktwaarde op. Virtue signalling is daarmee niet alleen ideologie, maar ook een verdienmodel. De doelgroep kan wisselen, gisteren ongevaccineerden, vandaag boeren, morgen weer een andere politiek verdachte groep, maar de morele pose blijft. En precies die voorspelbaarheid maakt zulke figuren bruikbaar voor het format. De kijker denkt vervolgens: “Lale vindt dit.” Maar de redactie koopt geen verrassing in. Ze koopt een bekend type reactie, een herkenbaar moreel frame en televisie waarvan vooraf duidelijk is welke richting het gesprek ermee op kan. Daar begint narratief beheer: niet noodzakelijk bij een letterlijk uitgeschreven script, maar al bij de selectie van mensen van wie je weet welk soort oordeel, verontwaardiging en legitimatie ze zullen leveren. En precies daar begint narratief beheer. Niet bij één grote leugen, maar bij selectie. Wie zit er aan tafel? Welke gebeurtenis wordt groot gemaakt? Welke associatie wordt onmiddellijk toegevoegd? Wie krijgt het morele gezag? Welke vragen worden eindeloos uitgemolken en welke vragen worden überhaupt niet gesteld? Want kijk naar wat gisteren niet centraal stond. Bij het verkeersongeluk had je uitgebreid kunnen bespreken wat feitelijk al bekend was over de toedracht voordat een hele protestbeweging morele schuld kreeg toegeschoven. Bij de boerenster had je naast de verontwaardiging ook boeren zelf kunnen vragen welk politiek punt zij met dat symbool probeerden te maken. En zodra Lale vraagt of minder boeren wel zo erg is, hoort daar onmiddellijk de veel grotere vraag tegenover te staan: wie produceert straks ons voedsel, wie krijgt de grond, hoe afhankelijk willen we worden van import en welke bedrijven profiteren van een steeds verder geïndustrialiseerde en technologiseerde voedselketen? Maar juist die vragen verstoren het frame. En dat is precies waarom framing zo krachtig is. Je hoeft helemaal niet te liegen. Je kunt uitsluitend ware feiten gebruiken en toch een misleidend totaalbeeld produceren. Je maakt het ene feit enorm, het andere klein, plaatst twee gebeurtenissen bewust naast elkaar, nodigt drie mensen uit die ongeveer dezelfde morele richting vertegenwoordigen en laat één kritische context weg. Vervolgens hoef je de kijker niet eens meer te vertellen wat hij moet denken. Hij maakt de laatste stap zelf. Tijdens corona zagen we hoe effectief dat kan zijn. Dag na dag dezelfde morele categorieën, dezelfde institutioneel geaccepteerde deskundigen, dezelfde angsten, dezelfde oplossingen en dezelfde sociale labels voor afwijkende geluiden. De kracht van dat systeem zat er niet in dat letterlijk niemand iets anders mocht zeggen. Eén kader werd simpelweg zo dominant dat alles daarbuiten automatisch verdacht, onverantwoordelijk of krankzinnig begon te klinken. Nu zie ik hetzelfde mechanisme terug bij de boeren, alleen herkennen veel meer mensen het inmiddels. Daarom vind ik de uitzending van Nieuws van de Dag van gisteren niet gewoon “een talkshow waar ik het niet mee eens was”. Ik vind het een voorbeeld van iets veel fundamentelers: hoe een redactie een politieke en morele werkelijkheid kan construeren terwijl ze de vorm van een spontaan gesprek behoudt. Dat is ook waarom ik tegenwoordig bij een talkshow niet alleen meer luister naar wat er wordt gezegd. Ik kijk vooral naar wat er vóór de eerste zin al is besloten. Waarom zit juist deze persoon daar? Waarom wordt juist dit incident gekozen? Waarom volgt na gebeurtenis A onmiddellijk onderwerp B? Wie levert de emotionele verontwaardiging? Wie levert de rationeel klinkende bevestiging? Welke vraag wordt niet gesteld? Welke conclusie blijft uiteindelijk in het hoofd van de kijker hangen zonder dat iemand haar rechtstreeks heeft hoeven uitspreken? En misschien nog belangrijker: wie profiteert van die conclusie? Welk beleid wordt er gemakkelijker door te verkopen? Welk economisch of politiek belang wordt ermee gediend? Welke agenda krijgt meer ruimte wanneer één groep eerst moreel verdacht is gemaakt? Want framing staat zelden volledig op zichzelf. Zodra een bepaald beeld van de werkelijkheid dominant wordt, worden bepaalde beleidskeuzes vanzelf logischer en andere ineens ondenkbaar. Wie boeren eerst neerzet als gevaarlijk, achterhaald, egoïstisch of zelfs moreel verdacht, heeft de helft van het politieke werk al gedaan voordat beleid dat tot minder boeren leidt überhaupt aan de kijker hoeft te worden verkocht. Daar zit de manipulatie. Niet noodzakelijk in één aantoonbare leugen, maar in het construeren van een context waarin de gewenste conclusie eruitziet alsof hij spontaan uit de werkelijkheid zelf is ontstaan. En dat is precies wat gisteren met de boeren gebeurde. Ze werden niet alleen besproken. Ze werden geframed. Niet toevallig door één ongelukkige uitspraak, maar door de volledige architectuur van het gesprek. Wie dat mechanisme eenmaal herkent, kijkt nooit meer hetzelfde naar een talkshow. #Praatprogramma's #MediaFraming #Politiek

We worden gewoon genaaid waar we bij staan. Op alle niveaus. —> Politici die doodleuk een mandaat combineren met een ziektepensioen. —> Een ‘top-ambtenaar’ die na grove fouten moet opstappen, maar een half jaar betaald thuiszit aan een ‘toploon’ en daarna gewoon een nieuwe managementfunctie krijgt bij diezelfde overheid, weer aan een toploon. En wij moeten vooral blijven geloven dat er hervormd, bespaard en verantwoordelijkheid genomen wordt. 🤡 Misschien moeten we nu echt gewoon stoppen met die zever nog serieus te nemen. De naïviteit eindelijk eens doorbreken. —> Regels en verantwoordelijkheid voor de bevolking. Vangnetten, achterpoortjes en nieuwe postjes voor wie deel is van het systeem. En ze doen niet eens m de moeite om de schijn op te houden. Ze lachen ons gewoon vierkant in het gezicht uit. And they could not care less. #Politiek #Verantwoordelijkheid #Systeem

Dit moet je echt eens zien. Je zou denken dat het systeem van politieke benoemingen doorheen generaties parlementsleden langzaam verdwijnt. Niets is minder waar. Elke nieuwe generatie, zoals CD&V-parlementslid @bwarnez, blijft het systeem van door dik en dun verdedigen. Wim Adriaens, politiek benoemd topambtenaar, maakt een grote fout en wordt daarna op alle mogelijke manieren politiek beschermd. Hij krijgt uiteindelijk nu zelfs een nieuwe job elders. Met hetzelfde loon. Niets aan de hand. Zelfs geen sollicitatie nodig. Dit soort dingen maakt mensen dus enorm kwaad. Het is geen uitzondering, maar juist de regel in een systeem van politieke zelfbediening. Wat hoor je dan van klassieke partijen, inclusief dus nieuwe parlementsleden, als je die politieke benoemingswaanzin aankaart? "Hier zouden we geen woorden aan vuil mogen maken". "U zegt tegen alle mensen die politiek actief zijn: er komt een stempel op u. U mag zich niet meer verdienstelijk maken!" en meer van die mumbo-jumbo argumenten. Ik kan er echt niet bij dat ook parlementsleden die niet uit de vorige generaties stammen, deze waanzin gewoon verder zetten. Zet die nieuwe parlementsleden in een parlement van de jaren '80: ze zouden er zo passen. Het is alsof je een eed moet zweren bij politieke partijen om de traditie niet af te breken. Wie binnen de klassieke partijen durft eindelijk de ban te breken? #Politiek #Transparantie #Verandering

The use of Flock technology, a network of 120,000 cameras in the US that captures license plates and is used by thousands of police officers, is under scrutiny due to abuse by officers who use the system for inappropriate purposes, such as spying on ex-partners, raising concerns about privacy and mass surveillance. (translated)

Politieke benoemingen zijn en blijven een absurde schande. Vandaag raakte bekend dat Wim Adriaens - een politiek benoemde topambtenaar bij de VDAB die een grote fout maakte - niet ontslagen wordt maar gewoon … een nieuwe job elders krijgt elders bij de Vlaamse overheid. Waarom? Omdat hij politiek benoemd en beschermd is. Helaas blijven ministers dat systeem in stand houden. Parlementsleden (zelfs de nieuwe generatie) en ministers verdedigen het met hand en tand. Logisch ook: alle klassieke politieke partijen doen er lustig aan mee eens ze aan de macht komen. Dit krijg je niet uitgelegd aan mensen die elke dag keihard moeten werken zonder politieke voorkeursbehandeling. Met hun belastinggeld dan nog. En heel onderbelicht nog: je krijgt er gewoon slecht bestuur door. Raden van bestuur bij overheidsinstellingen zijn die naam niet waardig. Ze worden bevolkt door politieke benoemingen. Die ofwel de materie niet kennen. Ofwel enkel daar zijn om het dagelijks management te beschermen. En meestal een combinatie van beiden. Een RvB is bij elk bedrijf een curciale check-and balance. Bij de overheid is dat gewoon een politieke uitdeellaag. Welke klassieke politieke partij durft dit eindelijk te doorbreken en daden bij het woord voegen? #Politiek #Bestuur #Transparantie

Wat hebben die klojo’s van de EU nu weer uitgevonden? Vanaf februari 2027 moet je met je eigen pot naar de frituur kunnen. De friturist moet het toelaten, mag daar geen meerprijs voor vragen en moet ook nog duidelijk aangeven dat het kan. Nee het is geen late 1 april grap 😂 En eigenlijk is die pot de perfecte samenvatting van Europa geworden. De grote problemen krijgen ze niet opgelost, dus regelen ze de kleine dingen maar kapot. Energie onbetaalbaar? Moeilijk. Industrie die wegtrekt? Complex. Concurrentiekracht die achteruitboert? Daar komt een plan voor. Migratie? Nog een pact. Begrotingen ontsporen? Volgende vergadering. Maar uw frieten? Geregeld. Daar blijkt die Europese daadkracht plots ongekende hoogtes te bereiken. Het gepeupel mag Tupperware beginnen meesleuren en de friturist krijgt de praktische zever cadeau. Is dat potje proper? Hittebestendig? Groot genoeg? Waar moet de saus? Hoeveel is een grote friet in een halve kookpot? Probeer dat circus vrijdagavond maar eens met een rij tot buiten. Een frituur werkte nochtans perfect: vaste verpakking, vaste portie, vullen, meegeven, volgende. Maar blijkbaar was dat nog een stukje van het dagelijkse leven waar Brussel zijn vingers niet tussen had gekregen. En natuurlijk mag het niets extra kosten. Geniaal systeem: Europa bedenkt de verplichting, de zelfstandige krijgt de kosten en de burger krijgt de gedragsles. Brussel houdt het groene vinkje. En terwijl Europa zichzelf feliciteert met de zoveelste overwinning op het klimaat, staat ergens een friturist met Gerda haar afgewassen spaghettipot in zijn handen. Europa staat aan de afgrond maar de curryworst zit circulair 🤡 #EU #beleidsvorming # voedselveiligheid