Search

Een korte update: praten is niet meer vanzelfsprekend voor mij. Na mijn herseninfarct en therapieën ontdekte ik iets merkwaardigs. Veel mensen denken dat een taalprobleem betekent dat je minder helder denkt. Voor mij is juist het tegenovergestelde waar. In mijn hoofd zijn de zinnen er nog steeds. Soms zelfs mooier en scherper dan vroeger. Ze zijn vloeiend, ritmisch en precies. Ik hoor ze zoals een componist een muziekstuk hoort voordat het wordt gespeeld. Maar ergens tussen mijn hoofd en mijn mond lijkt een verkeersregelaar te zijn gaan werken. Woorden die zich in mijn gedachten moeiteloos achter elkaar voegen, besluiten onderweg soms stil te gaan staan. Ze wachten op elkaar, raken elkaar kwijt of nemen een afslag die ik helemaal niet had bedoeld. Het heeft me geleerd dat denken, formuleren en uitspreken verschillende elementen zijn. Vroeger nam ik aan dat ze vanzelfsprekend bij elkaar hoorden. Nu weet ik dat spreken een wonderlijk samenspel is van hersenen, zenuwen, spieren en timing. Als ergens in die keten iets verandert, blijft de gedachte vaak volledig intact, terwijl de uitvoering hapert. Dat heeft me ook milder gemaakt. Niet alleen voor mezelf, maar voor iedereen die moeite heeft zich uit te drukken. Je weet nooit hoe rijk de wereld is die zich achter iemands stilte bevindt. Ik blijf oefenen. Iedere dag. Omdat mijn gedachten opnieuw een weg naar buiten moeten vinden. En soms denk ik dat je pas echt leert luisteren wanneer je niet meer als vanzelfsprekend kan spreken. Alle trainingssuggesties zijn welkom,  #communicatie #herstel #taalproblemen

In Nederland is er een ernstig tekort aan neurologen, wat resulteert in lange wachttijden voor patiënten die soms tot 1,5 jaar kunnen oplopen, terwijl de acute zorg voor aandoeningen zoals herseninfarcten onder druk staat en de opleiding van nieuwe neurologen niet snel genoeg toeneemt om aan de vraag te voldoen. #neurologie #tekortaanneurologen #acutezorg

Noraly Beyer odhalila, že její partner Joost Prinsen, který byl po mozkové mrtvici v říjnu 2025 částečně paralyzovaný a měl problémy s mluvením, nechtěl po svém stavu dál žít a vyjádřil touhu po paliativní sedaci, což nakonec vedlo k jeho úmrtí 3. listopadu 2025. #JoostPrinsen #NoralyBeyer #herseninfarct

Nederlandse ziekenhuizen zijn erin geslaagd om patiënten met een herseninfarct sneller te behandelen, waarbij de tijd tussen aankomst in het ziekenhuis en het toedienen van bloedverdunners of het uitvoeren van endovasculaire trombectomie aanzienlijk is verkort, wat leidt tot betere overlevingskansen en minder blijvende invaliditeit. #herseninfarct #beroeertezorg #ziekenhuiszorg

Elk jaar worden ongeveer 42.000 Nederlanders getroffen door een beroerte, waarvan de meeste als gevolg van een herseninfarct, waarbij het cruciaal is om symptomen zoals hoofdpijn, een scheve mond, moeite met spreken en het niet kunnen optillen van armen of benen te herkennen, aangezien een gezonde levensstijl de kans op een beroerte aanzienlijk kan verkleinen. #beroerte #herseninfarct #gezondheid

Het was een warme dag. Ik was aan het wandelen met mijn honden. We liepen over de dijk en ik genoot van het uitzicht over de Linge. Er lag een klein haventje onderaan de dijk. Ik liet mijn honden daar weleens vaker wat drinken of even afkoelen in het water. Toen ik de dijk naar beneden liep zag ik een oudere man bij het haventje. Hij liep wat onrustig rond. Ik knikte naar de oudere man en liep langs hem met mijn honden. Toen ik weer terugliep met mijn honden kwam ik aan de praat met hem. Hij vertelde mij dat hij een plekje zocht om zijn hondje te begraven. Zijn hondje was de avond ervoor, voor zijn neus was doodgereden. Een kleine Jack Russel die hij al jaren had, zijn allerliefste maatje. Zijn vrouw had een paar jaar geleden een herseninfarct gehad. Ze was sindsdien opgenomen in een verzorgingstehuis. Hij ging iedere dag naar haar toe en dan ging het hondje altijd mee. Van de kleine Jack Russel fleurde de andere bewoners van het verzorgingstehuis ook altijd op. Niet alleen de oudere man was intens verdrietig ook de bewoners van het verzorgingstehuis hadden verdriet. De oudere man huilde constant toen hij dit alles aan mij vertelde. De oudere man liet zijn hondje bij hun huis altijd aan de overkant van de straat plassen. Het hondje luisterde altijd maar deze ene keer niet. De Jack Russel stak over net toen er een auto aan kwam. De auto reed hard. De Jack Russel werd vol geraakt. De oudere man had zijn hondje van straat getild en thuis in een doosje gelegd in de hoop dat de kleine het zou halen. Zijn hondje is kort daarna overleden. Nu wilde de oudere man in het haventje een plekje zoeken om zijn dierbare hondje te begraven. Één van de bootjes in het water was van hem. Hij had verwacht dat er een spade aan boord zou liggen. Die spade wilde hij gebruiken om het grafje te graven. Er lag geen spade aan boord. Hij begon weer te huilen. Ik beet op mijn tanden om niet mee te gaan huilen. Ik bood de man aan om bij mij thuis een spade te gaan halen. Ik moest nog wel 20 min lopen maar dat vond de oudere man niet erg. Ik liep, met mijn honden, in rap tempo naar huis en ben met een spade terug naar het haventje gegaan, met mijn auto. Het hondje lag in een doosje op de scootmobiel van de oudere man. De oudere man had een mooi plekje uitgekozen en ik heb het gat gegraven. Toen het gat diep genoeg was heb ik het doosje van zijn scootmobiel gehaald. Toen ik het deksel van de doos open deed schrok ik. Daar lag de Jack Russel in gedroogd bloed. Het koppie van dit hondje was compleet opengebarsten. Van voor tot achter was de schedel gescheurd. Ik tilde het arme dier uit de doos en lag hem in het grafje. Ik heb heel voorzichtig de grond weer over het hondje heen gelegd. Nadat het gat helemaal dicht was heb ik nog wat gedronken met de oudere man op zijn bootje. We wisselden telefoonnummers uit en zijn beiden naar huis gegaan. Een paar dagen later heb ik de oudere man gebeld. Ik maakte me zorgen om hem. Hij vertelde dat zijn vrouw mij heel graag wilde ontmoeten. Ze was me dankbaar dat ik haar man geholpen had met het begraven van hun hondje. Een week later ben ik bij de vrouw en de oudere man op bezoek gegaan in het verzorgingstehuis. Het was een bijzondere ontmoeting, alsof we elkaar al jaren kenden. Mijn hart breekt nog iedere keer als ik aan de situatie denk ook al is het al jaren geleden. Het verdriet van deze mensen om hun geliefde hondje. Aan de andere kant ben ik blij dat op dat moment langs kwam lopen en deze man hebben kunnen helpen en hun geliefde hondje een mooi graf heb kunnen geven. #oudeblog #huisdieren #verdriet #medemenselijkheid