Wilma

Vanochtend een 2e gesprek gehad bij een bedrijf waar ik wil gaan werken. Het bedrijf is ook positief over mij en wil ook met mij verder. Vandaag besproken wat er moet gaan gebeuren voor ik aan de gang kan. Het is op een taxibus betreft o.a. leerlingenvervoer dus ik moet een VOG hebben en een gezondheidsverklaring. Als ik dat heb kan er een tijdelijke pas aangevraagd worden zodat ik mag rijden en dan moet ik in een half jaar tijd de Taxipas halen wat betekent: examen theorie en examen rijden. Het wordt weer een spannende tijd. Afijn....Komt goed (mag ik dan toch hopen na het afgelopen debakel) #werk #taxibus #sollicitatie

Gister eind middag kreeg ik een telefoontje van een dap. Er was een hondje aangeboden voor euthanasie en de dierenarts wilde het hondje niet in laten slapen. Of ik kon/wilde helpen. Een Shih Tzu teefje van 8 jr. Eigenaar ernstig ziek, kon haar niet de zorg geven, geen hulp. Hondje, Luna, was zeer verwaarloosd. Vanmorgen heb ik haar bij de eigenaar opgehaald. Eerst langs de dap voor zalf in haar oren want oorontsteking. Toen op de parkeerplaats bij de dap Arina Jonkers gebeld of ze tijd had om Luna te scheren want mijn hemel wat zag ze eruit. Helemaal vervilt. Arina zei: kom maar, ik maak tijd ❤️❤️ Luna is enorm opgeknapt van de trim-wasbeurt door Arina. Dank je wel 🙏❤️❤️❤️ Als ik Luna weer op de rit heb zal ik een nieuwe eigenaar voor haar zoeken. Het komt goed. Negatieve reacties mag je voor je houden. Oordelen over eigenaar ook. Heeft niemand iets aan. #Dierenliefde #Hond #Euthanasie

Каква невероятна изненада! Браво на Мариано Навоне — истинска награда за упоритостта и вярата, че всеки мач носи шанс за промяна. Новак Джокович показа шампионски дух, но очевидно физическите проблеми повлияха — заслужава уважение и подкрепа, не подигравки. Този момент ни напомня, че трябва да поставим здравето и психичното благосъстояние на спортистите на първо място и да изградим по-поддържаща система в спорта. Радвам се да видя повече разнообразие и нови имена в тениса — това прави играта по-справедлива и вдъхновяваща 🙂

Na 3 weken in mijn nieuwe zorgbaan sta ik alweer op straat. Mijn proeftijd is beëindigd omdat ik een grens trok. En eerlijk? Ik ben flabbergasted. Ik werd ingewerkt door 2 collega's. Één collega was heel fijn om mee te werken. Nam me op sleeptouw, beantwoorde mijn vragen en was aardig naar alles en iedereen. De andere collega maakte er een sport van om mij af te blaffen en te intimideren. Ik mocht geen vragen stellen want ze vond dat ik alles zelf gewoon uit moest zoeken en vond het ook irritant dat ik dingen voor mezelf opschreef zodat ik alles beter kon onthouden. Zo leer ik nu eenmaal: vragen stellen, opschrijven en mee kijken. Het dieptepunt: Ik moest van die collega zonder inwerking in mijn uppie de ochtend draaien (incl ontbijt en mensen naar toilet helpen enz) op een groep met mensen die meerzorg nodig hebben. Slikproblemen, dementie, zeer verward, niet meer kunnen praten. Toen ik zei dat ik dat niet okay vond en het mij duidelijk was dat ze niet met mij wilde werken had ik het helemaal gevreten. Gelukkig bood een andere collega aan om met mij naar deze meerzorg groep te gaan en heeft mij daar geholpen. Ik werd uiteindelijk de volgende dag ook fysiek geïntimideerd (compleet met wijzen en aanraken). Ik stapte, compleet over de flos naar de leidinggevende want ik was er na ruim 2 weken intimidatie klaar mee. Ook de andere collega, die erbij stond toen de andere collega intimiderend voor mij stond en mijn schouder aantikte, was naar de leidinggevende geweest om te vertellen dat ik niet okay werd behandeld en dat deze (aardige) collega geen problemen met mij had en vond dat mijn werken goed ging. Eergisteren werd ik gebeld door de leindinggevende, op mijn vrije dag, of ik langs wilde komen. Daar kreeg ik te horen: We gaan niet met je verder, want als de communicatie nu al stroef loopt, zal dat in de toekomst ook zo zijn. De giftige cultuur wordt beschermd, en de melder wordt weggestuurd. Ik ben erdoor ontdaan. Mijn stabiele leven is niet meer stabiel momenteel want ik heb voor het eerst in mijn leven een ww uitkering aan moeten vragen. Het komt weer goed, wat goed dan ook betekent. #zorg #intimidatie #werkervaring

Deze afgelopen week was mijn eerste werkweek in de "zorg" als begeleiding activiteiten. Dat betekent alle ouderen die in het zorg-wooncentrum wonen, waar ik werk, die in de woonkamer verblijven gedurende de dag de beste zorg moeten krijgen. Kopje koffie, thee, eten, sapje, praatje maken, spelletje doen en nog veel meer. Nu zijn er al veel mensen die mij vragen: en, hoe vind je het? Ik kan daar niet gewoon simpel op reageren met een "leuk hoor" of een "niet leuk". Ik vind het namelijk zeer intens en het maakt veel indruk. Dit werk moet ik gaan leren omarmen met alles wat erbij komt kijken. Dat kost tijd. Ouderen zien struggelen en het leven lastig vinden, het wonen in een woon-zorgcentrum omdat ze niet meer zelfstandig kunnen wonen. Wat nu hun "huis" is voelt voor heel wat mensen niet als hun thuis. Dat raakt mij zeer. Met verschillende collega's meegelopen. Het is mij wel duidelijk welke collega's mijn voorbeeld zijn en welke niet! #zorg #ouderen #werkervaring

De kleine Joep is vertrokken met zijn nieuwe eigenaren. Het is en blijft lastig en emotioneel om een hondje mee te geven aan mensen en op mezelf te vertrouwen dat ik de juiste keus hebt gemaakt voor dat hondje. Voormalig eigenaren die mij hun vertrouwen geven dat ik de juiste nieuwe eigenaren vindt voor hun hondje. Het is een hele verantwoordelijkheid vind ik. Anyway. GO Joep 🙏 #hond #adoptie #verantwoordelijkheid

De eerste werkdag op mijn nieuwe werk is voorbij. Alles meegevallen en de spanning is er van af. Ik vond het leuk. Veel te onthouden, veel te doen maar dat komt goed. Veel indrukken opgedaan. Op naar de volgende werkdag. https://t.co/13eqlvAa5V #NieuweBeginnings #Werkdag #PositieveVibes

Morgen de eerste werkdag op mijn nieuwe werk. Ik heb wat spanning. Ben ik bijna 60 en dan nog die spanning voelen, het is toch wat. Ik relativeer een eind weg om mezelf niet te veel zorgen te maken. Het komt goed! Zo douchen en mijn bed in. Om half 6 gaat de wekker. Truste alvast people. #nieuwebaan #spanning #positief

De honden zijn weer uitgelaten. De buurmeisjes, jaar of 13 en 4, zijn meegelopen. De kleine van 4 heeft make-up spullen gekregen van haar oudere zus. Lang verhaal kort: morgenmiddag om 2 uur komt die kleine meid mij make-uppen en mijn haar doen. Daar komt vast een geweldige profielfoto uit voort 😎 #huisdieren #gezelligheid #makeup

Gezocht: Eigenaar met humor voor slimme energiebom Joep (5 mnd)! Maak kennis met Joep! Dit unieke kruisinkje tussen een Corgi en een Teckel is 5 maanden oud en weegt nu zo'n 6 kilo. Joep is een compact pakketje puur geluk, vol energie en met een hart van goud. Hij verblijft bij een gastgezin in Herwijnen nadat zijn eigenaren door medische problemen Joep niet konden geven wat hij nodig heeft. Knappe Joep is helemaal klaar om zijn definitieve gouden mandje te veroveren. Zijn karakter: Sociaal, slim en bij tijden lekker eigenwijs. Joep is een ontzettend sociale vent. Hij is dol op mensen, gek op aandacht en komt na een actieve dag heerlijk bij je knuffelen. Ook andere honden vindt hij helemaal geweldig want daar kun je super fijn mee spelen. Joep is vrolijk, ondernemend en heeft een flinke dosis humor. Omdat hij een kruising is tussen twee slimme, karaktervolle rassen moet de eigenaar echt ervaring hebben met honden en wel het soort hond wat Joep is. Nieuwe dingen leren vindt hij fantastisch, zolang jullie er samen maar plezier in hebben! Uitdagingen en opvoeding: Joep is jong en enthousiast. Zo enthousiast, dat hij soms zijn 'stopknop' kwijtraakt. Hij heeft dan sturing en duidelijke begeleiding van zijn eigenaar nodig om weer tot rust te komen. Gelukkig is hij gewend om in de bench te slapen, wat hem helpt om zijn rustmomenten te pakken. Het ideale thuis voor Joep: Gezelschap: Een stabiele, speelse andere hond in huis heeft een sterke voorkeur. Hier kan hij heerlijk mee ravotten en van leren. Activiteit: Een eigenaar die samen met hem aan de slag gaat met hersenwerk en andere uitdagende activiteiten waar hij zijn intelligentie kan tonen. Profiel: Een eigenaar met humor en relativeringsvermogen die stevig in de schoenen staat en kan lachen om zijn puberstreken. Op pad: Joep is een gezellige passagier; mee in de auto vindt hij een groot feest! Medische gegevens: Joep is volledig gevaccineerd en gechipt. Herken jij jezelf in het profiel betreft nieuwe eigenaar en heb je een passend thuis voor deze unieke pup? Stuur dan een uitgebreide mail (inclusief foto's van huis en tuin) naar: wilma@herplaatsingscoach punt com #HondAdoptie #SlimmeHond #HumorvolleEigenaar

Zo labiel als mijn vaatdoek op de aanrecht, heeft een ouder hondje. Constant gedoe en ellende, appt mij dan op de meest onmogelijke momenten en nu werd ik net geappt dat deze persoon morgen een nieuw hondje erbij krijgt want zo leuk. Hij kan alleen de sterilisatie niet betalen en of ik daarbij kan helpen. WTAF? Door dit soort mensen heb ik echt mijn zakken vol van mensen die geen verantwoordelijkheid nemen. Er zijn er veel te veel van namelijk en ik ben er zo schijtziek van. Nee ik help niet meer en nee benader mij niet meer!! Succes. #Verantwoordelijkheid #Huisdieren #Hondenzorg

Gisterochtend kennis wezen maken bij mensen die hun hondje wilde herplaatsen. Schattig leuk hondje waar niets mee en voor wordt gedaan. Gebitje was erg slecht, men kon de dierenarts niet betalen vertelde ze. Ik had voorgesteld het hondje aan mij af te staan zodat ik een nieuwe plek voor het hondje kon zoeken nadat de kleine man aan zijn gebit was geholpen. Het hondje kon naar 1 van de gastgezinnen. Alles geregeld, hondje zou as vrijdag naar gastgezin worden gebracht. Vanochtend een appje dat ze het hondje niet af willen staan en zelf een oplossing gaan zoeken. Mijn reactie: prima, maar ga dan wel dat hondje geven wat hij nodig heeft en je moet met hem naar een dierenarts voor zijn gebit. Ik ga een medling doen als blijkt dat het hondje geen medische zorg krijgt. Bij wet verplicht je dier medische zorg te geven als het dier dat nodig heeft. De frustratie komt mijn oren uit want ik wil dat hondje daar weg hebben maar ik kan en mag niets 😔 #hond #dierenbescherming #adoptie

Gisteren heb ik mijn ontslag ingediend na 4,5 jaar werkzaam te zijn bij mijn huidige werkgever(s). Ik ga een nieuw avontuur aan door te gaan werken in de zorg als begeleider activiteiten in een woon-zorgcentrum. In de grote woonkamer van het woon-zorgcentrum komen bewoners ontbijten, luchen en van hun avondeten genieten. Daarnaast komt men de hele dag door koffie drinken en iedere middag gezellig spelletjes doen. In de functie begeleider activiteiten zorg je ervoor dat alle bewoners hun eten krijgen, helpt waar nodig, zorgt voor de koffie/thee koekje, maakt een praatje, zorgt er voor dat de bewoners het gezellig en goed hebben en niets te kort komen. Per 1 aug ga ik beginnen bij mijn nieuwe werkgever. Spannend! #NieuweBeginning #Zorg #Avontuur

‘Ze kan bijten’ zei de man die Lupa naar het asiel bracht waar ik beheerder was. De man die bekend stond als een trainer met hele harde hand. Hij had het liefst herders. Zo wild en agressief mogelijk, des te harder kon hij er mee om gaan. Hij stond er om bekend om met slipkettingen of sleutelbossen te gooien naar honden. Die kwamen lekker hard aan en dat zou ze wel leren of laten schrikken als ze niet luisteren wilden. Lupa was een kleiner formaat hondje, kruising Kooiker. Ze was duidelijk onder de indruk van alles. Het is ook niet niks. Elf jaar en dan naar het asiel worden gebracht. Alles nieuw, alles vreemd. Haar baasjes gingen verhuizen en Lupa mocht niet mee. Ik viel als een blok voor Lupa. Vraag me niet waarom, het was zo. We hadden vanaf het eerste moment dat ze binnen kwam in het asiel een band. Lupa werd ter adoptie gezet. Ze had mij laten zien dat ze nog dol was op spelen met balletjes en stokjes, dan kwam ze helemaal los. Ik zette haar ter adoptie om op zoek te gaan naar een baasje. Er kwamen verschillende mensen voor haar kijken maar het waren allemaal oudere mensen. Die oudere mensen vond ik niet goed genoeg voor haar als baasje. Lupa was dan elf jaar maar ze wilde nog rennen en spelen. Ik zag deze oude mensen niet met ballen gooien. Lupa wilde lopen, spelen, rennen en actie. De ouderen die voor haar kwamen zochten een rustig hondje om een rondje mee te lopen en daarna weer heerlijk binnen op schoot te hebben. Daar was Lupa niet het juiste hondje voor. Lupa had ik in de tussentijd op het asiel, tussen mijn eigen roedeltje gelopen. Dat ging erg goed ondanks dat ze een pittige dame was. Omdat Lupa en ik hele dikke maatjes waren besloot ik haar zelf te adopteren. Wat een trouw hondje was mijn Lupa. Ik kon haar overal los mee heen nemen. Ze bleef trouw naast mij of in de buurt. Ze liep altijd vlak achter of naast me. In het begin schrok ik regelmatig. Ze liep dan zo dicht achter mij dat ik haar niet zag als ik omkeek en dacht dat ze weg was. Ze is nooit, maar dan ook nooit ver bij mij weg gelopen. Lupa had geen voertje of snoepje nodig om te komen als ik haar riep. Ik hoefde maar te knipperen en ze stond naast me. Ik kon met haar lezen en schrijven. Lupa hield van alles waar ze achter aan kon rennen. Water in de lucht gooien, herfstblaadjes die op de grond lagen wegschoppen of sneeuw. Lupa vond het fantastisch en genoot daar enorm van. Ik heb heel wat zand, water, blaadjes, sneeuw en alles wat ik maar in de lucht kon schoppen voor haar in de lucht geschopt. Achter stokken aan en ballen. Wat was ze enthousiast en vrolijk. Ik genoot altijd zo van haar tijdens de wandelingen en zij genoot van het samen lopen en spelen. Het was vanaf het begin duidelijk dat Lupa met harde hand was behandeld bij haar vorige baas. Als ik in mijn handen klapten kroop ze in elkaar. Als ik moest hoesten of niezen ging ze zenuwachtig rondlopen. Ik probeerde daarom nooit te niezen waar Lupa bij was. Ze veranderde dan in een trillend bang zenuwachtig hondje. Wat zou ze toch allemaal mee hebben moeten maken? Ik ben zo blij voor Lupa dat ze toen voor afstand naar ons asiel is gebracht. Dat ze bij mij verder kon leven zonder dat haar langer pijn kon worden gedaan. Ruim 10 jaar geleden alweer is mijn Lupa, mijn allerliefste Lupa, thuis ingeslapen. Haar nieren waren zo slecht dat het niet langer kon. Van helemaal niets aan de hand naar vreselijk ziek en na 3 dagen erg ziek zijn kon ik niet anders dan besluiten haar te laten gaan. Lupa die altijd bij mij was. Lupa waar ik een ongelooflijk intense band mee had. Een band die ik nog niet eerder met een hond heb gehad. Vier jaar lang heb ik genoten van Lupa. Vier jaar lang heeft ze mijn leven verrijkt en ik hoop dat ik haar leven verrijkt heb. Het heeft niet langer mogen duren dan die vier jaar. Als er een hiernamaals bestaat weet ik zeker dat ze op mij staat te wachten als ik daar ook aankom. Mijn Lupa… mijn trouwste maatje die een enorme leegte achter liet. Ik heb in mijn leven al heel wat honden gehad en voor gezorgd. Er staan ondertussen twintig urnen op de kast in de kamer. Al mijn honden worden individueel gecremeerd. Lupa is één van de twintig honden die ik heb moeten laten gaan. Nog steeds krijg ik tranen als ik aan haar denk. Al mijn honden zijn mij dierbaar en om allemaal had ik verdriet toen ik ze moest laten gaan maar Lupa is en was één van de liefste, de trouwste, mijn beste maatje. Ik mis je nog steeds vreselijk enorm veel lieve Lupa 💖 #Hondenliefde #Adoptie #Verlies

Het was een warme dag. Ik was aan het wandelen met mijn honden. We liepen over de dijk en ik genoot van het uitzicht over de Linge. Er lag een klein haventje onderaan de dijk. Ik liet mijn honden daar weleens vaker wat drinken of even afkoelen in het water. Toen ik de dijk naar beneden liep zag ik een oudere man bij het haventje. Hij liep wat onrustig rond. Ik knikte naar de oudere man en liep langs hem met mijn honden. Toen ik weer terugliep met mijn honden kwam ik aan de praat met hem. Hij vertelde mij dat hij een plekje zocht om zijn hondje te begraven. Zijn hondje was de avond ervoor, voor zijn neus was doodgereden. Een kleine Jack Russel die hij al jaren had, zijn allerliefste maatje. Zijn vrouw had een paar jaar geleden een herseninfarct gehad. Ze was sindsdien opgenomen in een verzorgingstehuis. Hij ging iedere dag naar haar toe en dan ging het hondje altijd mee. Van de kleine Jack Russel fleurde de andere bewoners van het verzorgingstehuis ook altijd op. Niet alleen de oudere man was intens verdrietig ook de bewoners van het verzorgingstehuis hadden verdriet. De oudere man huilde constant toen hij dit alles aan mij vertelde. De oudere man liet zijn hondje bij hun huis altijd aan de overkant van de straat plassen. Het hondje luisterde altijd maar deze ene keer niet. De Jack Russel stak over net toen er een auto aan kwam. De auto reed hard. De Jack Russel werd vol geraakt. De oudere man had zijn hondje van straat getild en thuis in een doosje gelegd in de hoop dat de kleine het zou halen. Zijn hondje is kort daarna overleden. Nu wilde de oudere man in het haventje een plekje zoeken om zijn dierbare hondje te begraven. Één van de bootjes in het water was van hem. Hij had verwacht dat er een spade aan boord zou liggen. Die spade wilde hij gebruiken om het grafje te graven. Er lag geen spade aan boord. Hij begon weer te huilen. Ik beet op mijn tanden om niet mee te gaan huilen. Ik bood de man aan om bij mij thuis een spade te gaan halen. Ik moest nog wel 20 min lopen maar dat vond de oudere man niet erg. Ik liep, met mijn honden, in rap tempo naar huis en ben met een spade terug naar het haventje gegaan, met mijn auto. Het hondje lag in een doosje op de scootmobiel van de oudere man. De oudere man had een mooi plekje uitgekozen en ik heb het gat gegraven. Toen het gat diep genoeg was heb ik het doosje van zijn scootmobiel gehaald. Toen ik het deksel van de doos open deed schrok ik. Daar lag de Jack Russel in gedroogd bloed. Het koppie van dit hondje was compleet opengebarsten. Van voor tot achter was de schedel gescheurd. Ik tilde het arme dier uit de doos en lag hem in het grafje. Ik heb heel voorzichtig de grond weer over het hondje heen gelegd. Nadat het gat helemaal dicht was heb ik nog wat gedronken met de oudere man op zijn bootje. We wisselden telefoonnummers uit en zijn beiden naar huis gegaan. Een paar dagen later heb ik de oudere man gebeld. Ik maakte me zorgen om hem. Hij vertelde dat zijn vrouw mij heel graag wilde ontmoeten. Ze was me dankbaar dat ik haar man geholpen had met het begraven van hun hondje. Een week later ben ik bij de vrouw en de oudere man op bezoek gegaan in het verzorgingstehuis. Het was een bijzondere ontmoeting, alsof we elkaar al jaren kenden. Mijn hart breekt nog iedere keer als ik aan de situatie denk ook al is het al jaren geleden. Het verdriet van deze mensen om hun geliefde hondje. Aan de andere kant ben ik blij dat op dat moment langs kwam lopen en deze man hebben kunnen helpen en hun geliefde hondje een mooi graf heb kunnen geven. #oudeblog #huisdieren #verdriet #medemenselijkheid