Wilma

‘Ze kan bijten’ zei de man die Lupa naar het asiel bracht waar ik beheerder was. De man die bekend stond als een trainer met hele harde hand. Hij had het liefst herders. Zo wild en agressief mogelijk, des te harder kon hij er mee om gaan. Hij stond er om bekend om met slipkettingen of sleutelbossen te gooien naar honden. Die kwamen lekker hard aan en dat zou ze wel leren of laten schrikken als ze niet luisteren wilden. Lupa was een kleiner formaat hondje, kruising Kooiker. Ze was duidelijk onder de indruk van alles. Het is ook niet niks. Elf jaar en dan naar het asiel worden gebracht. Alles nieuw, alles vreemd. Haar baasjes gingen verhuizen en Lupa mocht niet mee. Ik viel als een blok voor Lupa. Vraag me niet waarom, het was zo. We hadden vanaf het eerste moment dat ze binnen kwam in het asiel een band. Lupa werd ter adoptie gezet. Ze had mij laten zien dat ze nog dol was op spelen met balletjes en stokjes, dan kwam ze helemaal los. Ik zette haar ter adoptie om op zoek te gaan naar een baasje. Er kwamen verschillende mensen voor haar kijken maar het waren allemaal oudere mensen. Die oudere mensen vond ik niet goed genoeg voor haar als baasje. Lupa was dan elf jaar maar ze wilde nog rennen en spelen. Ik zag deze oude mensen niet met ballen gooien. Lupa wilde lopen, spelen, rennen en actie. De ouderen die voor haar kwamen zochten een rustig hondje om een rondje mee te lopen en daarna weer heerlijk binnen op schoot te hebben. Daar was Lupa niet het juiste hondje voor. Lupa had ik in de tussentijd op het asiel, tussen mijn eigen roedeltje gelopen. Dat ging erg goed ondanks dat ze een pittige dame was. Omdat Lupa en ik hele dikke maatjes waren besloot ik haar zelf te adopteren. Wat een trouw hondje was mijn Lupa. Ik kon haar overal los mee heen nemen. Ze bleef trouw naast mij of in de buurt. Ze liep altijd vlak achter of naast me. In het begin schrok ik regelmatig. Ze liep dan zo dicht achter mij dat ik haar niet zag als ik omkeek en dacht dat ze weg was. Ze is nooit, maar dan ook nooit ver bij mij weg gelopen. Lupa had geen voertje of snoepje nodig om te komen als ik haar riep. Ik hoefde maar te knipperen en ze stond naast me. Ik kon met haar lezen en schrijven. Lupa hield van alles waar ze achter aan kon rennen. Water in de lucht gooien, herfstblaadjes die op de grond lagen wegschoppen of sneeuw. Lupa vond het fantastisch en genoot daar enorm van. Ik heb heel wat zand, water, blaadjes, sneeuw en alles wat ik maar in de lucht kon schoppen voor haar in de lucht geschopt. Achter stokken aan en ballen. Wat was ze enthousiast en vrolijk. Ik genoot altijd zo van haar tijdens de wandelingen en zij genoot van het samen lopen en spelen. Het was vanaf het begin duidelijk dat Lupa met harde hand was behandeld bij haar vorige baas. Als ik in mijn handen klapten kroop ze in elkaar. Als ik moest hoesten of niezen ging ze zenuwachtig rondlopen. Ik probeerde daarom nooit te niezen waar Lupa bij was. Ze veranderde dan in een trillend bang zenuwachtig hondje. Wat zou ze toch allemaal mee hebben moeten maken? Ik ben zo blij voor Lupa dat ze toen voor afstand naar ons asiel is gebracht. Dat ze bij mij verder kon leven zonder dat haar langer pijn kon worden gedaan. Ruim 10 jaar geleden alweer is mijn Lupa, mijn allerliefste Lupa, thuis ingeslapen. Haar nieren waren zo slecht dat het niet langer kon. Van helemaal niets aan de hand naar vreselijk ziek en na 3 dagen erg ziek zijn kon ik niet anders dan besluiten haar te laten gaan. Lupa die altijd bij mij was. Lupa waar ik een ongelooflijk intense band mee had. Een band die ik nog niet eerder met een hond heb gehad. Vier jaar lang heb ik genoten van Lupa. Vier jaar lang heeft ze mijn leven verrijkt en ik hoop dat ik haar leven verrijkt heb. Het heeft niet langer mogen duren dan die vier jaar. Als er een hiernamaals bestaat weet ik zeker dat ze op mij staat te wachten als ik daar ook aankom. Mijn Lupa… mijn trouwste maatje die een enorme leegte achter liet. Ik heb in mijn leven al heel wat honden gehad en voor gezorgd. Er staan ondertussen twintig urnen op de kast in de kamer. Al mijn honden worden individueel gecremeerd. Lupa is één van de twintig honden die ik heb moeten laten gaan. Nog steeds krijg ik tranen als ik aan haar denk. Al mijn honden zijn mij dierbaar en om allemaal had ik verdriet toen ik ze moest laten gaan maar Lupa is en was één van de liefste, de trouwste, mijn beste maatje. Ik mis je nog steeds vreselijk enorm veel lieve Lupa 💖 #Hondenliefde #Adoptie #Verlies

Het was een warme dag. Ik was aan het wandelen met mijn honden. We liepen over de dijk en ik genoot van het uitzicht over de Linge. Er lag een klein haventje onderaan de dijk. Ik liet mijn honden daar weleens vaker wat drinken of even afkoelen in het water. Toen ik de dijk naar beneden liep zag ik een oudere man bij het haventje. Hij liep wat onrustig rond. Ik knikte naar de oudere man en liep langs hem met mijn honden. Toen ik weer terugliep met mijn honden kwam ik aan de praat met hem. Hij vertelde mij dat hij een plekje zocht om zijn hondje te begraven. Zijn hondje was de avond ervoor, voor zijn neus was doodgereden. Een kleine Jack Russel die hij al jaren had, zijn allerliefste maatje. Zijn vrouw had een paar jaar geleden een herseninfarct gehad. Ze was sindsdien opgenomen in een verzorgingstehuis. Hij ging iedere dag naar haar toe en dan ging het hondje altijd mee. Van de kleine Jack Russel fleurde de andere bewoners van het verzorgingstehuis ook altijd op. Niet alleen de oudere man was intens verdrietig ook de bewoners van het verzorgingstehuis hadden verdriet. De oudere man huilde constant toen hij dit alles aan mij vertelde. De oudere man liet zijn hondje bij hun huis altijd aan de overkant van de straat plassen. Het hondje luisterde altijd maar deze ene keer niet. De Jack Russel stak over net toen er een auto aan kwam. De auto reed hard. De Jack Russel werd vol geraakt. De oudere man had zijn hondje van straat getild en thuis in een doosje gelegd in de hoop dat de kleine het zou halen. Zijn hondje is kort daarna overleden. Nu wilde de oudere man in het haventje een plekje zoeken om zijn dierbare hondje te begraven. Één van de bootjes in het water was van hem. Hij had verwacht dat er een spade aan boord zou liggen. Die spade wilde hij gebruiken om het grafje te graven. Er lag geen spade aan boord. Hij begon weer te huilen. Ik beet op mijn tanden om niet mee te gaan huilen. Ik bood de man aan om bij mij thuis een spade te gaan halen. Ik moest nog wel 20 min lopen maar dat vond de oudere man niet erg. Ik liep, met mijn honden, in rap tempo naar huis en ben met een spade terug naar het haventje gegaan, met mijn auto. Het hondje lag in een doosje op de scootmobiel van de oudere man. De oudere man had een mooi plekje uitgekozen en ik heb het gat gegraven. Toen het gat diep genoeg was heb ik het doosje van zijn scootmobiel gehaald. Toen ik het deksel van de doos open deed schrok ik. Daar lag de Jack Russel in gedroogd bloed. Het koppie van dit hondje was compleet opengebarsten. Van voor tot achter was de schedel gescheurd. Ik tilde het arme dier uit de doos en lag hem in het grafje. Ik heb heel voorzichtig de grond weer over het hondje heen gelegd. Nadat het gat helemaal dicht was heb ik nog wat gedronken met de oudere man op zijn bootje. We wisselden telefoonnummers uit en zijn beiden naar huis gegaan. Een paar dagen later heb ik de oudere man gebeld. Ik maakte me zorgen om hem. Hij vertelde dat zijn vrouw mij heel graag wilde ontmoeten. Ze was me dankbaar dat ik haar man geholpen had met het begraven van hun hondje. Een week later ben ik bij de vrouw en de oudere man op bezoek gegaan in het verzorgingstehuis. Het was een bijzondere ontmoeting, alsof we elkaar al jaren kenden. Mijn hart breekt nog iedere keer als ik aan de situatie denk ook al is het al jaren geleden. Het verdriet van deze mensen om hun geliefde hondje. Aan de andere kant ben ik blij dat op dat moment langs kwam lopen en deze man hebben kunnen helpen en hun geliefde hondje een mooi graf heb kunnen geven. #oudeblog #huisdieren #verdriet #medemenselijkheid