Jeszcze kilka lat temu mało kto wiedział, co symbolizuje kwiat lnu, a niektórzy publicyści "prawicowi" potrafili twierdzić, że wołyńskim ludobójstwem interesuje się tylko marginalna grupka bez znaczenia. Od tego czasu wiele się zmieniło. Teraz polityczni koniunkturaliści potrafią ścigać się na potępianie Ukraińców za masakrę z lat 1943-1946. Czy są w tym wiarygodni - sami Państwo oceńcie. Dla mnie kilka rzeczy jest jasnych. 1. Mieliśmy do czynienia z ludobójstwem i to skrajnie okrutnym (genocidium atrox). Metody jego dokonania są tak perwersyjne, jakby uczestników opętały demony. Cel był zarazem pragmatyczny: przerazić Polaków, Żydów i innych tak, aby nigdy nie powrócili na "rdzennie ukraińskie" ziemie. 2. Ogromna większość ofiar pozostaje bezimiennie pogrzebana w improwizowanych mogiłach. Doprowadzenie do ich pochówku to powinność polskiego państwa, przekładająca się również na jego miękką siłę. Poważne państwo nie pozostawia swoich obywateli, także tych pomordowanych. 3. Ukraina nie tylko nigdy nie doszła do ładu ze swoją paskudną przeszłością, ale wręcz przeciwnie - postanowiła budować na niej swoją narodową tożsamość. Ich wybór - my musimy go uwzględniać w naszych kalkulacjach. Antypolskiego aspektu ideologii ukraińskiego nacjonalizmu nie da się oddzielić od jego pozostałych wątków. 4. Uzależnienie członkostwa Ukrainy w UE od stosunku Kijowa do banderyzmu, co lansuje dzisiaj PiS, jest błędem. Obecność Ukrainy w UE jest dla nas niekorzystna niezależnie od tego, czy trwa tam banderyzm czy nie. 5. Ubieranie się dzisiaj w szatki pogromców banderyzmu przez tych, którzy jeszcze cztery lata temu darli się "Sława Ukrainie!" i blokowali media za ich niezgodę na skrajnie proukraińską linię, uważam za przejaw dość paskudnego koniunkturalizmu. #Ukraina #historie #ludobójstwo
