Search

Column: Deskundigen gezocht, kennis ongewenst Max von Kreyfelt Wie tegenwoordig een talkshow bekijkt, zou kunnen denken dat deskundigheid besmettelijk is geworden. De wetenschapper verdwijnt uit beeld. Zijn stoel wordt ingenomen door de bekende Nederlander: iemand die weinig van het onderwerp hoeft te weten, zolang heel Nederland maar weet wie hij is. Tijdens corona mocht Famke Louise bij Jinek aanschuiven om het gezondheidsbeleid te bespreken. Tegenover haar zat ic-arts Diederik Gommers, die jarenlang geneeskunde had gestudeerd. Famke beschikte over iets belangrijkers: een miljoen volgers. Inmiddels is het dagelijkse televisie. Johan Derksen begon als voetbalanalyticus, maar promoveerde zonder examen tot nationaal orakel over immigratie, oorlog, klimaat, politiek en volksgezondheid. Jack van Gelder volgde dezelfde spoedcursus. Wie jarenlang verslag deed van buitenspel, kan kennelijk ook uitleggen waarom Europa instort. Bram Moszkowicz was strafpleiter en mag daardoor meepraten over ongeveer alles waarvoor geen voetbalcommentator beschikbaar is. Angela de Jong beoordeelde televisieprogramma’s en werd vervolgens zelf een televisieprogramma: permanent aanwezig om Nederland te vertellen wat Nederland van Nederland moet vinden. Wierd Duk bezit als journalist kennis van Rusland en Duitsland, maar wordt eveneens ingezet als duider van de complete beschaving. Het probleem is niet dat deze mensen een mening hebben. Het probleem is dat televisie, bekendheid als deskundigheid presenteert. Aan tafel verdwijnt het verschil tussen iemand die twintig jaar onderzoek deed en iemand die twintig minuten door de redactie werd bijgepraat. Een echte deskundige is bovendien lastig. Die zegt dat cijfers onvolledig zijn, dat oorzaak en gevolg niet hetzelfde zijn en dat zekerheid ontbreekt. Daarmee maak je geen opgewonden aankondiging. De vaste tafelgast krijgt drie gesprekspunten, trekt een ernstig gezicht en levert vóór het reclameblok een conclusie. De hoofdredacteur van Nieuws van de Dag erkende dat feiten aan talkshowtafels ondergeschikt zijn geraakt aan meningen. Presentatoren Malou Petter en Art Rooijakkers vertrokken toen het programma nadrukkelijker voor opinie koos. Het antwoord van de televisiewereld was voorspelbaar: nog meer opiniemakers uitnodigen om uit te leggen dat er niets aan de hand was. Misschien willen echte deskundigen zich minder beschikbaar stellen. Meestal omdat zij niet als wetenschappelijk kamerplantje naast een vooraf geschreven conclusie willen zitten. Wie nuance aanbrengt, bederft het format. Wie de gewenste boodschap bevestigt, mag volgende week terugkomen. De mainstreammedia hebben deskundigen niet afgeschaft. Ze bewaren er meestal nog één voor de geloofwaardigheid. Daaromheen zetten ze vier bekende hoofden die het onderzoek mogen overschreeuwen. De stoel is nog dezelfde. Alleen wordt kennis doorgeschoven naar de reservebank. Tijd voor een NPO boete, 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #media #deskundigheid #opinie

🌍 ZET KLIMAAT OP ÉÉN — NIET MIGRATIE! 👉 Klimaatverandering is de oorzaak van droogte, overstromingen en klimaatvluchtelingen. 👉 Slim beleid kijkt vooruit — niet weg. ❌ Wie alleen over migratie praat, bestrijdt het gevolg, niet de oorzaak. ❌ Klimaat negeren = méér migratie, méér chaos, méér kosten door schade. #KLIMAATOPÉÉN #KLIMAATACTIE #KLIMAATVLUCHTELINGEN #DUURZAAMBELEID #OORZAAKGEVOLG #GROENVOORUIT #STOPRAGEBAIT #FEITENVOOROP #POLITIEKZONDERBLINDDOEK https://www.facebook.com/share/r/1CmPjsAP4w/

“Uw energierekening gaat flink stijgen”, kopt de @NOS Spoiler: deze is al meer dan verdubbeld. Oorzaak: nettarieven. Ookal verbruikt u niets, iedereen moet meebetalen. Ik bewees al eerder: het energieverbruik van huishoudens bleef gelijk, de tarieven exploderen desalniettemin. https://t.co/mkH2ddqLxP #Energie #Tarieven #Huishoudens

En maar https://t.co/72tsY8ahTu en rechtbank zijn overbelast. Gevangenis overvol. Maar de grootste oorzaak wordt niet benoemd. 50% voor het hekje bij de rechter heeft een migratieachtergrond. 70% van de bajesklanten heeft een migratieachtergrond. #grenzendicht https://t.co/UXDxU5KUjC #migratie #rechtspraak #overlast

Een ochtendcolumn Er komt een enorme erfenisgolf aan. Honderden miljarden gaan de komende decennia van oudere Nederlanders naar hun kinderen en kleinkinderen. Vooral vanuit progressieve hoek geldt dat als probleem. D66 schrijft dat grote erfenissen de ongelijkheid versterken, GroenLinks ziet overerving als een belangrijke oorzaak van ongelijke kansen. De redenering daaronder is helder. Concentratie van vermogen leidt tot kansenongelijkheid en erfenissen zouden die concentratie van generatie op generatie versterken. Maar als die eerste stelling klopt, volgt daar ook iets anders uit. Spreiding van vermogen moet langs dezelfde redenering de kansenongelijkheid verkleinen. Nederland heeft in een halve eeuw particulier bezit over een ongekend brede groep verspreid. In 1971 was 35 procent van de woningvoorraad een koopwoning, vijftig jaar later 59 procent. Fiscale ondersteuning van het eigen huis hielp miljoenen gewone werkenden vermogen opbouwen. Mensen die met weinig bezit begonnen, eindigen hun werkzame leven met een huis, spaargeld en vermogen. Nu wordt dat vermogen geërfd. De verspreiding daarvan is geen toekomsttheorie, die is al zichtbaar. In 2023 overleden 168.700 Nederlanders. Tegenover de nalatenschappen waarvoor aangiftegegevens beschikbaar zijn, stonden 274.700 afzonderlijke verkrijgers. De gemiddelde nalatenschap bedroeg €199.000, maar de mediane nalatenschap slechts €45.200 en de mediane bruto verkrijging per erfgenaam €33.200. Kinderen vormen de grootste groep ontvangers en ook de kleinkinderen erven rechtstreeks. Een vermogen dat bij één huishouden zat, valt bij overlijden dus uiteen over meerdere huishoudens en kan een generatie later opnieuw uiteenvallen. De generaties die nu nalaten kregen gemiddeld ongeveer twee kinderen. Dat weten we vrij precies. Eén vermogen wordt er twee, daarna vier en vervolgens acht. Het CPB onderzocht wat dat in de praktijk met de vermogensverdeling doet. De uitkomst is ongemakkelijk voor het politieke verhaal. Erfenissen en schenkingen vergroten de vermogensongelijkheid per saldo niet. Vermogen verschuift van oudere, vermogendere huishoudens naar een minder vermogende generatie en verspreidt zich na verloop van tijd over de nakomelingen. Als concentratie van vermogen kansenongelijkheid veroorzaakt, moet verspreiding van vermogen langs precies dezelfde redenering kansenongelijkheid verminderen. Het mechanisme dat vanuit progressieve hoek wordt aangewezen als bron van ongelijkheid, doet volgens het CPB met de vermogensconcentratie dus het tegenovergestelde. Dan resteert het argument dat mensen tegenwoordig pas erven wanneer ze zelf vijftig of zestig zijn en het geld nauwelijks meer nodig hebben. Maar ook dat argument werkt de andere kant op. Hun kinderen zijn inmiddels volwassen, soms zijn er al kleinkinderen. Juist omdat de erfgenaam zelf al een huis, pensioen en spaargeld heeft, kan het ontvangen vermogen sneller worden doorgeschoven naar een volgende generatie. En uitgerekend daar staat de fiscus, politiek aangejaagd door dezelfde progressieve stroming die vermogensconcentratie wil bestrijden. Wie het vermogen vasthoudt, betaalt op dat moment geen schenkbelasting. Wie het verspreidt over kinderen en kleinkinderen, kan die wel verschuldigd zijn. Vasthouden wordt niet belast, verspreiden wel. Zo wordt vanuit de strijd tegen vermogensconcentratie de verspreiding van vermogen fiscaal afgeremd. Daar zit de politieke ironie. Nederland heeft eerst miljoenen huishoudens geholpen particulier vermogen op te bouwen. Nu dat vermogen op grote schaal over kinderen en kleinkinderen begint uit te waaieren, wordt die beweging vanuit progressieve hoek als probleem geduid en zwaardere belasting als oplossing voorgesteld. De eerste democratisering van vermogen was het eigen huis. De tweede is de erfenis. Wie werkelijk gelooft dat concentratie van vermogen kansenongelijkheid veroorzaakt, zou de grootste verspreiding van particulier vermogen in generaties eerder moeten toejuichen dan afremmen. #erfenis #vermogen #ongelijkheid

Gidi heeft gelijk. Je zou denken dat een minister van Buitenlandse Zaken op dit moment wel iets beters te doen heeft dan zich druk te maken over een belangrijke westerse bondgenoot als Israël. Er woedt oorlog tussen Iran en zijn tegenstanders, met alle gevolgen van dien voor energieprijzen en de wereldeconomie. Rusland voert een verwoestende oorlog tegen Oekraïne en doet aan hybride oorlogsvoering op EU- en NAVO-grondgebied. Onze bondgenootschappen staan onder druk en ondertussen maakt vleugellam Europa zich economisch steeds afhankelijker van China. Maar waar richt de Nederlandse regering de bestuurlijke energie op? Op dadels, wijn en andere producten uit Israëlische dorpen en steden in Judea en Samaria. Daarvoor moeten invoer-, aankoop- en verkoopverboden komen, met draconische strafrechtelijke consequenties voor overtreders. Alsof de grote geopolitieke bedreiging van onze tijd bestaat uit een Nederlander die een zio-druif koopt. Het wordt nog grotesker wanneer je die dadendrang vergelijkt met de manier waarop Nederland met andere landen omgaat. Marokko controleert de Westelijke Sahara, maar daarover hoeft niet voortdurend met economische sancties te worden gedreigd. China kan Oeigoeren op enorme schaal onderdrukken terwijl Chinese producten onze winkels overspoelen. Turkije bezet delen van Cyprus en Syrië, exporteert bakken islamitische invloed en blijft tegelijkertijd een gesprekspartner die Nederland en Europa met alle egards behandelen. Maar zodra het om Israël gaat, verandert ineens álles. Dan blijken territoriale geschillen niet langer ingewikkelde kwesties waar geschiedenis, verdragen, onderhandelingen en geopolitieke belangen een rol spelen. Dan is iedere nuance overbodig, wordt economische bestraffing opeens een morele plicht en vindt Den Haag zélfs tijd om zich bezig te houden met de herkomst van een potje tahin. Dat is precies waarom de vraag van Gidi Markuszower terecht is: waar komt die verbeten selectiviteit toch vandaan? Waarom wordt juist de Joodse staat langs een morele meetlat gelegd die Nederland bij vrijwel ieder ander land onmiddellijk begraaft? Wie beweert dat dit uitsluitend om internationaal recht of mensenrechten gaat, moet vervolgens wel uitleggen waarom hetzelfde fanatisme ontbreekt wanneer Marokko, China of Turkije ter sprake komen. Selectieve moraal is geen moraal. Wanneer regels, verontwaardiging en sanctiedrift vrijwel exclusief worden geactiveerd zodra Israël in beeld verschijnt, moet je uiteindelijk ook durven benoemen wat de overduidelijke oorzaak daarvan is. Het antwoord op de terechte vertwijfeling van Gidi Markuszower met betrekking tot de selectiviteit en hypocrisie van onze regering is eenvoudig samen te vatten: we leven in een diep antisemitisch land. Dat is helaas nooit anders geweest. Punt. #Israël #antisemitisme #geopolitiek