Search

Sander Sassen reflected on the legacy of October 7. He wrote that three years earlier he had watched livestreams filled with rage and disgust in which, according to him, Palestinians were killing Jewish civilians while the Palestinian population celebrated the murders. Sassen stated that he commemorated the victims and argued that Israel was still being attacked from all sides and that Jews worldwide had to fear for their lives. According to him, October 7 had shown that civilization was an illusion for many and that antisemitism had returned in 2026. He said that his support for Israel and the Jewish people remained unwavering and called for speaking out against antisemitism, which, according to him, had also reached institutions, governments, politicians, and policymakers. Sassen referred to antisemitism as a "canary in the coal mine" and a measure of the tolerance and freedom of a society. In the Netherlands, he claimed that things had been declining over the past three years: propaganda was dominant, antisemitism had once again become socially acceptable, dialogue was often made impossible, and ideology drove many Dutch people. He wrote that the Netherlands had completely ignored the warning of the "deceased" canary. #antisemitisme #Israël #solidariteit (translated)

Europe has strong #biotech companies, but too many of them ultimately find the capital to grow further in China or the US. At the same time, a huge amount of wealth will change hands over the coming years through inheritances and gifts. Why shouldn't a part of that be https://t.co/sN2ufE7HwF #biotech #investeringen #Europa #CN #US (translated)

We are indeed certain: tax increase on housing. Tax increase for entrepreneurs. Cancellation of the promised reduction in inheritance tax. They are completely unclear and there is no agreement on: reduction of government spending. Unfortunately indicative of the level of our governments at the moment. https://t.co/VBHJt7CCTS #belasting #overheid #ondernemen (translated)

Een ochtendcolumn Vermogen in een eigen huis heeft een merkwaardige reputatie gekregen. Wie lang geleden een woning kocht, betaalde een fractie van de huidige prijs. Het verschil heet vermogen en daarbij klinkt steeds vaker het beeld van slapend rijk worden. In de politiek groeit de aandacht voor vermogen dat via erfenissen naar een volgende generatie gaat. Pro en D66 willen erfenissen zwaarder belasten. Neem iemand die in 1976 een huis kocht en daar vijftig jaar bleef wonen. Aan het einde staat er een grotendeels afgelost huis dat als vermogen naar de volgende generatie kan gaan. De koper uit 1976 kende de afloop niet. De huizenprijzen schoten omhoog naar de top van 1978 en begonnen daarna aan een jarenlange daling. Pas rond 1999 lagen de reële huizenprijzen weer boven die oude top. Vanaf 2008 volgde een tweede grote daling. Over de hele periode waren er vijftien jaren waarin de reële woningwaarde lager lag dan een jaar eerder. Bijna een derde van de tijd werd de huizenbezitter armer. Wie moest verkopen kreeg geen langjarig gemiddelde, maar de prijs van dat moment. Vandaag leggen we een liniaal tussen 1976 en 2026 en zien we vermogen. Een groot deel van de spectaculaire stijging in euro’s is niets anders dan inflatie. Vanaf de huizenpiek van 1978 steeg de reële waarde van Nederlandse woningen tot begin 2026 met ongeveer 82 procent. Omgerekend is dat een schamele 1,3 procent per jaar. Daar zit ook nog een merkwaardige fiscale draai in. Inflatie maakt een huis in euro’s duurder zonder dat de eigenaar in koopkracht evenredig rijker wordt. Bij een erfenis telt de fiscus de actuele waarde van het huis wel volledig mee. Een deel van de waardestijging waarover uiteindelijk belasting wordt geheven, is dus het gevolg van geldontwaarding. En zelfs die 1,3 procent reële prijsstijging is geen netto rendement. Op een woning van €500.000 is dat iets van  €6.500 per jaar. Het Nibud rekent voor onderhoud met ongeveer één procent van de woningwaarde. Dat is al €5.000. Opstalverzekering, OZB en andere lasten komen daar nog bij. Van het rendement blijft weinig over. Al die tijd zat het vermogen vast in één huis, meestal mede gefinancierd met geleend geld. De hypotheek vergrootte het risico. Na 1978 en opnieuw na 2008 kon het eigen vermogen snel verdwijnen terwijl de schuld gewoon bleef staan. Wie huurde, hoefde vermogensvorming niet mis te lopen. Geld dat anders in de aankoop van een huis was gestoken, kon worden belegd. €100.000 groeit bij vier procent reëel rendement in vijftig jaar tot ruim €700.000, zonder verdere inleg. Maar daarvoor moet dan wel wat risico worden genomen. Een deel van het vermogen in het huis kwam gewoon uit inkomen. De eigenaar loste af, betaalde onderhoud en investeerde later eigen geld in verduurzaming. De overheid riep daartoe op en presenteerde verduurzaming als een investering die ook de waarde van het huis kon verhogen. Dat geld werd dus niet geconsumeerd. Het werd in het huis gestoken. Na vijftig jaar overlijdt de eigenaar. Economen wijzen op de ongelijkheid die bij zulke erfenissen kan ontstaan en politiek wordt de waarde van grote erfenissen reden om die zwaarder te belasten. Geld dat jarenlang niet werd geconsumeerd maar in het huis werd gestoken, verschijnt nu als vermogen dat ongelijk is verdeeld. Je geeft het geld niet uit, maar stopt het in je huis. De overheid moedigt dat jarenlang aan. Vijftig jaar later heet het dan vermogen en wordt het aangewezen als een bron van ongelijkheid. #woningmarkt #vermogen #erfenis

Bovendien vermeldt deze economische droplul niet dat het geld fors minder waard geworden is en dat je om een nieuwe woning te kopen als je de oude verkoopt net zoveel geld neer moet leggen. Dat geldt ook voor je kinderen. De overheid en dit slag mensen wordt steeds crimineler. Deze huizen zijn betaald met inkomen waarover belasting is betaald. Ik zie werkelijk niet in waarom de staat weer met zijn grijpgrage handjes klaarstaat zodra de eigenaar overleden is. Waar is het recht? Duitsland heeft een erfbelasting: voor ieder kind geldt echter een vrijstelling van 400.000 euro. Deze Nederlandse overheid is zo crimineel dat ze nog steeds van mening zijn dat ze recht hebben op jouw erfenis, ook al woon je in Duitsland en heb je je uitgeschreven in Nederland. Pas na tien jaar vervalt dat recht. Ik heb zelden zo'n criminele overheid meegemaakt als de huidige. #woningmarkt #erfbelasting #overheid

Jona van Loenen wil de erfbelasting verhogen vanwege de tsunami van erfenissen van babyboomers. "Wat heel belangrijk is dat bij babyboomers soms 60 tot wel 70% van het vermogen in de eigen woning zit. Daarom zijn die babyboomers ook zo vermogend geworden." "Dus nu hebben ze 1000 miljard. Tien jaar geleden hadden 65-plussers 450 miljard. Dus verdubbeld in tien jaar tijd." "En hoe kan dat? Zijn ze heel ondernemend geweest? Hebben ze heel hard gewerkt? Nee, dat komt puur door de waardestijging van de woning. Heb je niets voor gedaan." Onder het mom van ongelijkheid wordt het vermogen van mensen onteigend. Dit geld heeft de overheid nodig om het peperdure klimaatbeleid, stikstofbeleid, asielbeleid, defensie en Oekraïne te kunnen bekostigen. Dit riekt heel sterk naar communisme. #erfbelasting #babyboomers #ongelijkheid

De Koran werd gezongen tijdens de opening van het academiejaar aan de Katholieke Universiteit Leuven, een universiteit met eeuwenoude wortels in de katholieke traditie. Men noemt dit inclusiviteit. Ik noem het culturele zelfverloochening. De Koran is voor moslims het woord van Allah. En in diezelfde Koran staan verzen die geweld tegen ongelovigen voorschrijven of legitimeren. Dat alleen al maakt het ronduit problematisch om zulke teksten als intellectuele of culturele opening van een academische plechtigheid te gebruiken, alsof het om een universeel symbool van tolerantie zou gaan. Een universiteit hoort religieuze teksten niet kritiekloos als symbool van inclusiviteit te presenteren wanneer delen ervan rechtstreeks botsen met de principes van individuele vrijheid, gelijkheid en mensenrechten. En nee, de Katholieke Universiteit Leuven hoeft niet ‘neutraal’ te zijn. Het is een katholieke universiteit. Ze mag katholiek zijn. Ze mag haar christelijke identiteit uitdragen. Daar is niets mis mee. Wat wél beschamend is, is dat een universiteit met zo’n eeuwenoude christelijke geschiedenis haar eigen identiteit steeds verder lijkt te relativeren en vervolgens de Koran als teken van inclusiviteit naar voren schuift. Europa heeft een christelijke culturele erfenis. Die hoeven we niet weg te verstoppen om inclusief te zijn. Tolerantie betekent niet dat je alles kritiekloos moet aanvaarden. Inclusiviteit betekent niet dat je je eigen identiteit moet uitwissen. En respect voor andere religies betekent niet dat je moet zwijgen over ideeën die fundamenteel botsen met onze waarden. Wie voortdurend zijn eigen cultuur relativeert, creëert ruimte voor anderen om haar te veranderen. Dit is geen vooruitgang. Dit is culturele zelfverloochening. @KU_Leuven #Inclusiviteit #Cultuur #Onderwijs

Welke winst, Jona? Je geld koopt nog net zoveel huis als toen je het kocht. En welk probleem wil je hiermee oplossen? Er komt een miniem golfje erfenissen aan die juist de ongelijkheid verkleint én ongelijkheid is een verzonnen probleem om te beginnen. Elke keer weer deze clown met zn nep liberalisme. #ongelijkheid #economisch #woningmarkt

Lieve Verschuuren, de zus van radio-dj Domien Verschuuren, heeft onthuld dat ze zwanger is van haar partner Thjieu, die in mei tragisch omkwam bij een verkeersongeluk, en beschouwt deze zwangerschap als de mooiste erfenis die ik kon krijgen. #zwangerschap #verlies #DomienVerschuuren

Wat een ramp is Merkel geweest voor Duitsland en voor Europa👇 Jarenlang werd ze liefkozend ‘Mutti’ genoemd, maar als je kijkt naar de erfenis die ze heeft achtergelaten, is een ander Duits woord (ik moest het opzoeken) veel beter op zijn plaats: ‘Rabenmutter’. #Merkel #Duitsland #Europa

Een ochtendcolumn Er komt een enorme erfenisgolf aan. Honderden miljarden gaan de komende decennia van oudere Nederlanders naar hun kinderen en kleinkinderen. Vooral vanuit progressieve hoek geldt dat als probleem. D66 schrijft dat grote erfenissen de ongelijkheid versterken, GroenLinks ziet overerving als een belangrijke oorzaak van ongelijke kansen. De redenering daaronder is helder. Concentratie van vermogen leidt tot kansenongelijkheid en erfenissen zouden die concentratie van generatie op generatie versterken. Maar als die eerste stelling klopt, volgt daar ook iets anders uit. Spreiding van vermogen moet langs dezelfde redenering de kansenongelijkheid verkleinen. Nederland heeft in een halve eeuw particulier bezit over een ongekend brede groep verspreid. In 1971 was 35 procent van de woningvoorraad een koopwoning, vijftig jaar later 59 procent. Fiscale ondersteuning van het eigen huis hielp miljoenen gewone werkenden vermogen opbouwen. Mensen die met weinig bezit begonnen, eindigen hun werkzame leven met een huis, spaargeld en vermogen. Nu wordt dat vermogen geërfd. De verspreiding daarvan is geen toekomsttheorie, die is al zichtbaar. In 2023 overleden 168.700 Nederlanders. Tegenover de nalatenschappen waarvoor aangiftegegevens beschikbaar zijn, stonden 274.700 afzonderlijke verkrijgers. De gemiddelde nalatenschap bedroeg €199.000, maar de mediane nalatenschap slechts €45.200 en de mediane bruto verkrijging per erfgenaam €33.200. Kinderen vormen de grootste groep ontvangers en ook de kleinkinderen erven rechtstreeks. Een vermogen dat bij één huishouden zat, valt bij overlijden dus uiteen over meerdere huishoudens en kan een generatie later opnieuw uiteenvallen. De generaties die nu nalaten kregen gemiddeld ongeveer twee kinderen. Dat weten we vrij precies. Eén vermogen wordt er twee, daarna vier en vervolgens acht. Het CPB onderzocht wat dat in de praktijk met de vermogensverdeling doet. De uitkomst is ongemakkelijk voor het politieke verhaal. Erfenissen en schenkingen vergroten de vermogensongelijkheid per saldo niet. Vermogen verschuift van oudere, vermogendere huishoudens naar een minder vermogende generatie en verspreidt zich na verloop van tijd over de nakomelingen. Als concentratie van vermogen kansenongelijkheid veroorzaakt, moet verspreiding van vermogen langs precies dezelfde redenering kansenongelijkheid verminderen. Het mechanisme dat vanuit progressieve hoek wordt aangewezen als bron van ongelijkheid, doet volgens het CPB met de vermogensconcentratie dus het tegenovergestelde. Dan resteert het argument dat mensen tegenwoordig pas erven wanneer ze zelf vijftig of zestig zijn en het geld nauwelijks meer nodig hebben. Maar ook dat argument werkt de andere kant op. Hun kinderen zijn inmiddels volwassen, soms zijn er al kleinkinderen. Juist omdat de erfgenaam zelf al een huis, pensioen en spaargeld heeft, kan het ontvangen vermogen sneller worden doorgeschoven naar een volgende generatie. En uitgerekend daar staat de fiscus, politiek aangejaagd door dezelfde progressieve stroming die vermogensconcentratie wil bestrijden. Wie het vermogen vasthoudt, betaalt op dat moment geen schenkbelasting. Wie het verspreidt over kinderen en kleinkinderen, kan die wel verschuldigd zijn. Vasthouden wordt niet belast, verspreiden wel. Zo wordt vanuit de strijd tegen vermogensconcentratie de verspreiding van vermogen fiscaal afgeremd. Daar zit de politieke ironie. Nederland heeft eerst miljoenen huishoudens geholpen particulier vermogen op te bouwen. Nu dat vermogen op grote schaal over kinderen en kleinkinderen begint uit te waaieren, wordt die beweging vanuit progressieve hoek als probleem geduid en zwaardere belasting als oplossing voorgesteld. De eerste democratisering van vermogen was het eigen huis. De tweede is de erfenis. Wie werkelijk gelooft dat concentratie van vermogen kansenongelijkheid veroorzaakt, zou de grootste verspreiding van particulier vermogen in generaties eerder moeten toejuichen dan afremmen. #erfenis #vermogen #ongelijkheid

Een ochtendcolumn Wie de Nederlandse politiek volgt, zou kunnen denken dat het grootste financiële probleem van de overheid is waar het volgende miljard vandaan moet komen. Vermogens moeten meer opbrengen, erfenissen kunnen zwaarder worden belast, fiscale voordelen moeten worden beperkt en hogere en middeninkomens kunnen meer bijdragen. Over de verdeling van de rekening kan Den Haag eindeloos debatteren. Veel minder belangstelling bestaat voor de rekening zelf. Het Rijk gaf in 2025 €447,1 miljard uit. Van een Tweede Kamer zou je verwachten dat een groot deel van de politieke energie vervolgens gaat zitten in een eenvoudige vraag, wat hebben we voor dat geld gekregen? Dat is tenslotte een kerntaak van het parlement. Kamerleden worden niet gekozen om vier jaar campagne te voeren. Ze worden onder meer gekozen om de regering te controleren, en daarbij hoort controleren of publiek geld doelmatig wordt besteed. Onderwijs laat zien wat er gebeurt als die vraag niet wordt gesteld. In 2000 gaf de overheid €20,8 miljard uit aan onderwijs en studietoelagen, in 2024 €56 miljard. Ook als aandeel van de economie namen de uitgaven toe. Ondertussen daalde de Nederlandse PISA-score voor wiskunde van 538 in 2003 naar 493 in 2022 en voor lezen van 513 naar 459. Nederland bereikte bij de laatste meting in alle drie de onderzochte vakken zijn laagste score sinds deelname aan PISA. Dat zou een politiek hoofdpijndossier moeten zijn. Meer geld, slechtere prestaties. Niet omdat iedere extra euro rechtstreeks een hogere PISA-score moet opleveren, maar omdat na twintig jaar één vraag onvermijdelijk wordt, wat hebben al die extra miljarden dan wel opgeleverd? Het onderwijs is geen uitzondering op een verder perfect werkend systeem. De Algemene Rekenkamer constateert dat tekortschietende resultaten van overheidsbeleid Nederland vele miljarden euro’s per jaar kosten. Ministeries produceren honderden beleidsevaluaties. De Rekenkamer onderzocht achttien periodieke rapportages en keek wat de Tweede Kamer ermee deed. Zes werden behandeld, twaalf niet. In slechts twee Kamerdebatten werd naar zo’n evaluatie verwezen. Daar zit de zwakte van ons politieke systeem. We hebben de controle uitstekend georganiseerd, maar politiek levert die controle blijkbaar weinig op. Een nieuw plan kan worden gepresenteerd als vooruitgang. Een belastingverhoging geeft partijen de gelegenheid zich te profileren op eerlijkheid en verdeling. Een conflict over vermogen of erfenissen levert onmiddellijk herkenbare politieke kampen op. Uitzoeken waarom miljarden aan bestaand beleid onvoldoende resultaat opleveren is minder geschikt voor de permanente campagne. Dat mechanisme helpt ook de groei van de overheid verklaren. Als beleid onvoldoende werkt, verdwijnt het probleem niet. Het probleem wordt vervolgens aanleiding voor nieuw beleid en nieuw geld. Het bestaande budget blijft grotendeels staan, het volgende komt erbij en daarna moet opnieuw dekking worden gevonden. Zo kan gebrek aan resultaat uiteindelijk leiden tot hogere uitgaven in plaats van lagere. Vervolgens begint Den Haag weer aan de kant waar de politieke belangstelling wel groot is. Wie gaat het betalen? Het vermogen, de erfenis, de hogere inkomens of de middenklasse? Daarover gaan de debatten, daar worden de verschillen tussen partijen zichtbaar en daar valt electoraal iets te winnen. Maar iedere miljard die doelmatiger wordt besteed, hoeft ook niet opnieuw te worden opgehaald. Je zou verwachten dat daar minstens zoveel politieke belangstelling voor bestaat. Maar die is moeilijk te vinden. We hebben geen behoefte aan nog meer politici die uitleggen wie de rekening moet betalen. We hebben Kamerleden nodig die het minder spectaculaire werk doen waarvoor het parlement bestaat, controleren of de rekening klopt en of we voor al die miljarden krijgen wat ons is beloofd. We gaan elkaar politiek te lijf over wie de rekening betaalt. Vrijwel niemand lijkt zich druk te maken of de rekening zelf wel klopt. #NederlandsePolitiek #Onderwijs #Financiën

De Nederlandse rechter Fons Orie, die Ratko Mladic tot levenslang veroordeelde voor oorlogsmisdaden, reflecteert op de erfenis van het Joegoslaviëtribunaal en het voortdurende gebrek aan verzoening in Bosnië, terwijl Mladic in Servië als een held wordt gezien. #RatkoMladic #Joegoslaviëoorlog #oorlogsmisdaden