Search

Mijn post over erfbelasting leverde veel reacties op. Een erfenis werd ineens ‘inkomen’ genoemd, erfgenamen zouden er ‘niets voor hebben gedaan’ en opgebouwd vermogen werd benaderd als geld waarop de samenleving via belastingen en herverdeling vanzelfsprekend aanspraak mag maken. Die reacties leggen een bredere reflex bloot. Wanneer de overheid geld tekortkomt, wordt zelden als eerste gevraagd welke uitgaven minder kunnen, welke regeling haar doel voorbijschiet of welke overheidslaag vooral zichzelf in stand houdt. De eerste vraag lijkt steeds vaker: waar kunnen we nog iets extra’s innen? Bij ondernemers, huizenbezitters, bedrijven, spaarders, beleggers, erfgenamen of iedereen die volgens een zelfgekozen maatstaf ‘genoeg’ heeft. Dat is wel zo gemakkelijk. Je hoeft geen moeilijke keuzes te maken en niemand hoeft afstand te doen van een bestaande subsidie, toeslag, voorziening of regeling. Je wijst eenvoudig een andere groep aan die de rekening mag betalen. Als ondernemer kijk ik daar anders naar. Wij werken met budgetten, bewaken onze liquiditeit en moeten zorgen dat de onderneming ook op langere termijn solvabel en gezond blijft. Een euro kun je maar één keer uitgeven. Ontstaan er financiële tegenvallers, dan moeten we prioriteiten stellen, kosten verlagen, investeringen uitstellen of afscheid nemen van zaken die onvoldoende opleveren. We kunnen onze klanten niet verplichten om voortaan maar wat meer af te dragen omdat wij onze uitgaven niet onder controle hebben. Een overheid is natuurlijk geen onderneming. Zij heeft andere taken en verantwoordelijkheden. Maar ook publiek geld is niet onbeperkt. Ook daar geldt dat een euro maar één keer kan worden uitgegeven. Toch lijkt ‘meer innen’ politiek en maatschappelijk vaak aantrekkelijker dan ‘minder uitgeven’. Bezuinigen doet namelijk pijn. Dan kan een regeling waar je zelf van profiteert minder ruim worden. Een belastingverhoging voor een ander voelt aanzienlijk comfortabeler. Solidariteit blijkt opvallend eenvoudig wanneer de rekening buiten de eigen brievenbus valt. Daarbij helpt het om het vermogen van die ander eerst van een minder sympathiek etiket te voorzien. Een erfenis wordt ‘gratis geld’. Vermogen wordt ‘onverdiend’. Overwaarde is slechts geluk. En wie iets aan zijn kinderen kan doorgeven, heeft blijkbaar een oneerlijke voorsprong gecreëerd die door de overheid gecorrigeerd moet worden. Zodra bezit moreel verdacht is gemaakt, voelt een hogere belasting niet langer als meer innen, maar als rechtvaardigheid. Een overheid die bij ieder nieuw probleem eerst kijkt waar nog iets te halen valt, hoeft zichzelf nooit serieus de vraag te stellen waar het minder, eenvoudiger of efficiënter kan. En mensen die iedere belastingverhoging toejuichen zolang die henzelf niet raakt, verwarren solidariteit soms wel erg gemakkelijk met vrijgevigheid namens een ander. Het is eenvoudig om ruimhartig te herverdelen wat je niet zelf hebt opgebouwd. Moeilijker is het om te accepteren dat ook de overheid niet alles kan blijven doen, en dat je een euro inderdaad maar één keer kunt uitgeven. #Erfbelasting #Belastingen #Solidariteit

Het is voor de meeste mensen helder dat de erfenis belasting NIETS met gelijke kansen te maken heeft maar alles en vooral met de gulzigheid van de overheid. Maar niemand legt dit beter uit dan Martin Visser in de @telegraaf De Sander Schimmelpenninckjes van deze wereld @volkskrant gaat dit wellicht boven de pet maar worden hiermee voldoende weggezet. #erfenisbelasting #gelijkeKansen #overheid

De verwachte overdracht van erfenissen van babyboomers kan mogelijk leiden tot een toename van vermogensongelijkheid, maar volgens het Centraal Planbureau is dit in recente jaren niet zozeer het geval, omdat vermogen vanaf de oudere naar de jongere generatie wordt overgedragen en erop wijst dat erfbelasting vaak als onpopulaire belasting wordt ervaren die ingaat tegen de natuurlijke neiging van ouders om voor hun nageslacht te zorgen. #erfenis #vermogensongelijkheid #belasting

Beste Overheid @2eKamertweets , gefeliciteerd! In een live-uitgezonden openbaar verhoor dat vooral draaide om emoties, frustratie en een ongevraagd slotwoord, heeft voormalig staatssecretaris Mona Keijzer @MonaKeijzer – ondanks haar evidente politieke kleur – de enige zin uitgesproken die er écht toe deed: “De democratische rechtsstaat heeft gefaald.” Geen stapel nieuwe documenten. Geen schokkende getuigenverklaringen vol onweerlegbare bewijzen. Geen diepe duik in de precieze mechanismen van de noodwetten, de besluitvorming in het Catshuis of de precieze rol van het OMT. Nee. Het bleef vooral bij een boze, emotionele monoloog over hoe de “wij slaan het virus kapot”-mentaliteit de tolerante samenleving die we ooit waren, volledig heeft kapotgemaakt. Jongeren kregen de rekening gepresenteerd voor een virus dat voor hen nauwelijks gevaarlijk was. De coronapas creëerde vaccinatiedwang die botste met de lichamelijke integriteit. En het harde optreden tegen critici en weigeraars heeft het vertrouwen in politiek en samenleving blijvend geschaad. En toen, aan het einde, het ongevraagde slotakkoord: “de democratische rechtsstaat heeft gefaald!!@ Overheid, dit is jullie erfenis. Jullie hebben het voor elkaar gekregen dat zelfs een voormalig bewindspersoon uit eigen gelederen, in een parlementaire enquête die nota bene bedoeld is om lessen te trekken, tot deze vernietigende conclusie komt. En dat terwijl de feitelijke details dun gezaaid bleven. Het was vooral een catharsis met camera’s aan. Zweden deed het anders. Jullie kozen voor de sledgehammer, de QR-code als toegangspoort tot het normale leven en de framing van iedereen die twijfelde als gevaar voor de volksgezondheid. Resultaat, jaren later: een enquête die bevestigt wat velen allang voelden – de rechtsstaat is niet “onder druk gezet”, hij is gewoon even buiten werking gesteld. Beste ministers van toen en beleidsmakers van nu: de satire schrijft zichzelf. Jullie hebben een parlementaire enquête overgelaten met als hoogtepunt een emotionele bekentenis dat de fundamenten van de democratie het hebben begeven. En de details? Die komen misschien nog wel in latere verhoren. Of niet. Maakt ook niet uit. De eindconclusie staat al zwart op wit: gefaald‼️‼️ Trots op jullie werk? Of is dit precies het soort “lessen trekken” waar jullie zo dol op zijn? @Daandekort92 Beluister en kijk hier het gehele verhoor van @MonaKeijzer 👇🏼👇🏼 #Democratie #Rechtsstaat #Politiek

Bernard Schols, hoogleraar successierecht aan de Radboud Universiteit Nijmegen, pleit voor een verhoging van de erfbelasting op grote erfenissen, omdat een groeiende meerderheid van de Nederlanders dit steunt, en hij stelt dat dubbel belasting betalen normaal is en de erfbelasting juist sociaal rechtvaardig is. #erfbelasting #vermogenskloof #socialerechtvaardigheid

Een erfenis moet naar de Staat, want de ontvanger heeft er NIETS voor gedaan. De Staat wel. Eh ... o nee, toch niet. De Staat geeft jouw erfenis dan weer aan iets of iemand die er wel iets voor heeft gedaan. Eh ... o nee, toch niet. #erfbelasting https://t.co/PrM9foXSIF #erfenis #belasting #Staat

Článek se zabývá otázkou dědické daně v Nizozemsku, kde se očekává transfer majetku v hodnotě 973 miliard eur kvůli stárnutí populace a vzrůstajícím cenám nemovitostí, přičemž více než polovina obyvatel podporuje zvýšení této daně, aby se omezila majetková nerovnost a zajistily veřejné služby. #erfbelasting #erfenissen #ongelijkheid

Een meerderheid van de Nederlanders steunt een hogere erfbelasting, vooral voor grote bedragen, ondanks dat de huidige regeling al belastingvrijstellingen biedt, en politieke partijen blijven verdeeld over de aanpak van erfbelasting in het regeerakkoord. #erfbelasting #erfenissen #belasting

Kitty Herweijer bespreekt in haar column de recente politieke veranderingen in Hongarije na de verkiezing van Péter Magyar, die de autoritaire erfenis van Orbán aanpakt, en benadrukt dat de ontwikkelingen in Hongarije van groot belang zijn voor Europa, vooral gezien de uitdagende opkomst van extreem-rechts in verschillende landen. #Hongarije #illiberaledemocratie #politiekeverandering

In zijn artikel reflekteert Arie Elshout op Antonio Scurati's waarschuwing over de terugkeer van Mussolini's gewelddadige erfenis in de huidige maatschappij, waarbij hij de link legt tussen het toenemende radicale populisme, migratievraagstukken, en de druk op sociale cohesie in Nederland. #AntonioScurati #Mussolini #immigratie

De Zuid-Afrikaanse jazzpianist Abdullah Ibrahim, een pionier van de 'Cape Jazz' en componist van het officieuze volkslied van de anti-apartheidsstrijd, is op 91-jarige leeftijd overleden in Duitsland, waarna zijn muzikale erfenis en invloed op generaties Zuid-Afrikaanse musici nog steeds wordt herdacht. #AbdullahIbrahim #CapeJazz #AntiApartheid

Een eeuw na de dood van Antoni Gaudí, de ‘Gods architect’ achter de Sagrada Familia, viert Spanje zijn leven en erfenis met een pauselijk bezoek en diverse festiviteiten, waarbij hij meer dan ooit erkend wordt als een van de grootste figuren in de Spaanse geschiedenis. #Gaudí #SagradaFamilia #JaarvanGaudí

In zijn opiniestuk pleit Michel Robles voor een herbezinning op de Joodse identiteit in Europa, waarbij het essentieel is om de Arabische erfenis van het jodendom mee te nemen en kritisch te reflecteren op historische schulden en de manier waarop Joden en Arabieren met elkaar omgaan. #JoodseIdentiteit #ArabischeErfenis #Herbezinning

Hans Jorritsma, de voormalige hockeyer en onmisbare manager van het Nederlands Elftal, overleed op 5 juni 2026 en liet een erfenis na van onverzettelijkheid en maatschappelijke betrokkenheid, die zichtbaar werd tijdens zijn weigering om een WK-medaille te ontvangen van de Argentijnse dictator Videla in 1978. #HansJorritsma #Hockey #Voetbal

Maarten van Rossem maakt een karikatuur van het anti-immigratiestandpunt. Het gaat niet per definitie om het weren van immigranten. Nederland is altijd bereid geweest mensen in nood op te vangen en heeft zich historisch gezien gastvrij opgesteld. Voor veel mensen aan de rechterkant van het politieke spectrum ligt het pijnpunt elders: in de verdringing van etnische Nederlanders en de afnemende zichtbaarheid van de Nederlandse taal, cultuur, normen en waarden. De aanwezigheid van immigranten is op zichzelf niet het probleem. Waar het om draait, is de perceptie dat de demografische balans uit evenwicht raakt. In de grote steden vormen blanke Nederlanders inmiddels een minderheid. Velen ervaren dat hun manier van leven steeds meer onder druk komt te staan en vrezen dat deze op termijn zal verwateren of verdwijnen. In veel landen in Azië, het Midden-Oosten en Afrika zou een dergelijke maatschappelijke ontwikkeling een vanzelfsprekend onderdeel zijn van het politieke debat. In Europa ligt dat anders. Door de historische erfenis van kolonialisme en de Tweede Wereldoorlog worden degenen die dit onderwerp aansnijden vaak met argwaan bekeken of door het politieke midden en links weggezet. Dat er op de rechterflank racistische trollen actief zijn op X en dat er bewegingen ontstaan die vanuit een racistische invalshoek naar dit vraagstuk kijken, is volgens sommigen juist een gevolg van het feit dat het onderwerp jarenlang taboe is geweest. Door gematigde stemmen die zorgen uiten over demografische veranderingen te verketteren, te cancelen en uit te sluiten, creëert men ruimte voor extremisten. Wanneer redelijke zorgen niet bespreekbaar zijn, groeit het draagvlak voor radicalere geluiden. Dit is voor velen geen kwestie van angst, maar van een waargenomen maatschappelijke realiteit. Wanneer ik dit onderwerp aansnijd, word ik regelmatig aangesproken op mijn afkomst. Daarbij wordt echter vaak vergeten dat bijvoorbeeld Hindoestanen, maar ook andere migrantengroepen, juist vaker met racisme en discriminatie te maken krijgen naarmate de immigratie toeneemt. Op zogenoemde zwarte scholen worden Hindoestaanse kinderen nu al gepest of buitengesloten vanwege hun religieuze achtergrond. Meer immigratie kan daardoor niet alleen leiden tot spanningen tussen autochtonen en immigranten, maar ook tussen verschillende immigrantengroepen onderling. Als allochtoon ervaar ik daarom twee ontwikkelingen tegelijk: enerzijds toenemende spanningen als gevolg van immigratie, anderzijds de opkomst van extreemrechtse sentimenten. Beide worden versterkt doordat een open en genuanceerd gesprek over de keerzijden en excessen van immigratie vaak onmogelijk blijkt. #immigratie #cultuur #maatschappij