Search

Marína Bartoňová, liečebná pedagogička, diskutuje v rozhovore o súčasných nástrahách, ktorým čelí mládež v Petržalke, pričom upozorňuje na rastúcu závislosť od marihuany u detí už od siedmeho ročníka, zatiaľ čo heroín sa stal menej častým problémom, ale novodobé výzvy sú spojené s psychickými ťažkosťami a technológiami. #Petržalka #mládež #závislosti

☢️ Reflexão da Cooperativa: parem lá de utilizar os alunos como escudos humanos Passaram anos a usar os exames nacionais como palco para greves, com milhares de famílias obrigadas a reorganizar férias, trabalho e a lidar com a ansiedade. Bastou uma plataforma informática tropeçar e, de repente, nasce um batalhão de cavaleiros defensores dos alunos, profundamente preocupados com o bem estar emocional dos estudantes. É quase enternecedor. Quase! Sim camaradas, a digitalização correu mal. Houve atrasos, falhas, confusão e decisões que merecem críticas. Modernizar um sistema desta dimensão sem problemas, em Portugal, não é fácil. O que não existia era certamente a necessidade de transformar cada erro técnico numa certidão de óbito da escola pública com direito a abertura no telejornal, acompanhada pelo habitual cortejo fúnebre da FENPROF e amigos, das lágrimas de crocodilo e dos ventos apocalípticos soprados pelos do costume. ➡️O objetivo desta esquerdalha nunca parece ser corrigir o problema. É garantir que o problema sobreviva tempo suficiente para cumprir a sua função política. É engraçado observar quem hoje grita que "os alunos não podem ser prejudicados" são os mesmos que durante anos não hesitaram em marcar greves em dias de exames nacionais, precisamente quando os alunos tinham mais a perder. Nessa altura, os estudantes eram danos colaterais aceitáveis. Hoje transformaram-se em escudos humanos. A matéria-prima é a mesma; muda a utilidade. Mas há um padrão. Qualquer tentativa de alterar o funcionamento da educação é imediatamente boicotado. Digitalizar? Um desastre. Rever carreiras? Um ataque. Alterar processos? Um escândalo. Avaliar de maneira diferente? Um crime contra a pedagogia. Se alguém propusesse substituir o giz por um marcador branco qualquer, provavelmente haveria uma vigília algures em defesa da ardósia, com uma petição à mistura e uma candidatura à UNESCO para património mundial de qualquer coisa. ⚠️Camaradas, o verdadeiro conflito aqui não é entre tecnologia e papel. Nem entre os computadores e as canetas. É entre mudança e conforto. O status quo é extraordinariamente confortável para quem aprendeu a viver dentro dele. Cada rotina cristalizada representa influência, previsibilidade, poder negocial e uma máquina perfeitamente afinada para travar qualquer reforma antes mesmo dela sair do papel. Não interessa se o motor novo consome menos ou anda mais depressa, o importante é sempre fazer prova de que o carro nunca devia ter sido ligado. ➡️➡️O mais irónico é que muitos dos que se apresentam como os grandes defensores da escola pública acabam por defendê-la da única coisa de que ela realmente precisa, de evolução. Confundem estabilidade com imobilismo e tradição com resistência à mudança. ⬅️⬅️ Só posso concluir que esta gente não quer uma escola preparada para o século XXI mas sim um século XXI obrigado a adaptar-se a uma escola que insiste em viver ainda no século passado. Carrega Fernando, é preciso caçar as bruxas todas.🥸 o dono da cooperativa Nota: o difícil que deve ser para o Fernando Alexandre trabalhar num campo que está todo minado. fotografia in Expresso [Estela Silva] #Educação #Mudança #Tecnologia

🚨 UGB : deux étudiants saisissent la Cour suprême contre la suppression des rattrapages Deux étudiants en Licence 3 à l’Université Gaston Berger de Saint-Louis ont saisi la Chambre administrative de la Cour suprême pour contester la suppression des examens de rattrapage. Selon les requérants, cette décision : serait contraire aux textes encadrant le système LMD ; modifierait les modalités d’évaluation après les enseignements et les examens ; porterait préjudice aux étudiants privés d’une seconde session en cas d’échec. L’UGB justifie cette mesure par les retards accumulés dans les enseignements. Pour achever l’année universitaire et garantir le volume horaire nécessaire à la validation des diplômes, le Conseil académique a instauré une session unique d’évaluation par semestre. L’année universitaire a ainsi été prolongée jusqu’au 14 août, date limite fixée pour clôturer les activités pédagogiques, sous peine d’invalidation des semestres. La Chambre administrative de la Cour suprême devra désormais déterminer si l’UGB pouvait légalement modifier les modalités d’évaluation dans ces circonstances. #Éducation #Justice #UGB

Cinq enfants ont été hospitalisés en raison d'une infection bactérienne causée par la bactérie Stec dans la région d'Anvers, entraînant une enquête par les autorités sanitaires flamandes et fédérales pour déterminer l'origine de l'infection, potentiellement liée à une ferme pédagogique. #InfectionBactérienne #SantéPublique #Enquête

Une enquête a été initiée en Flandre après que cinq enfants ont été hospitalisés en raison d'une grave infection bactérienne causée par la bactérie STEC, potentiellement liée à une ferme pédagogique, qui a entraîné des complications sévères comme le syndrome hémolytique et urémique. #Santé #Anvers #Infection

François Gemenne, membre du GIEC, admet que la France n’a pas suffisamment adapté ses réponses face à la troisième canicule depuis mai, qui affecte près d’un tiers de la population, tout en soulignant un manque de pédagogie dans la communication des climatologues. #Climat #Canicule #GIEC

François Gemenne, membre du GIEC, affirme que l'adaptation au réchauffement climatique, en cours avec la canicule actuelle touchant un tiers de la population française, ne doit pas être vue comme un abandon de la décarbonation, soulignant un manque de pédagogie dans la communication des climatologues. #climat #canicule #GIEC

Täytyy ihailla artistin mediahallintaa. Tiedämme, että groomingiin erikoistunut ja Wille Rydmanin paljastanut Helsingin Sanomat haastatteli suomalaista artistia, joka on perhe-elämänsä ohella viettänyt vuosikymmenen kaksoiselämää fanitytön mentorina. Suomalaisartisti aloitti mentoroimaan tulevaisuuden kirjailijaa, kun lapsi oli 12-vuotias. Aloitteen suhteeseen teki tyttö, syyttäkäämme siis häntä. Mentorointiin kuului mm. tsemppiviestit, pedagoginen ohjaus, psyykelääkkeiden käytön valmennus, huumausaineiden käytön harjoittelu, nettiseksin sekä eroottisten kuvien ottamisen opastaminen ja lopulta ihan kädestä pitäen tapahtuva seksikoulutus. Vuosikymmenen ”turvallisena aikuisena” toimiminen oli jättimäinen osa lapsen elämästä – artistille aikaa vievä sivutoiminen harrastus. Artisti tiesi lapsen itsetuhoisesta käytöksestä sekä ikätasoon sopimattomasta seksuaalisesta käyttäytymisestä. Artistin motiivia vuorovaikutukseen voimme vain arvailla: ehkä runkkasi, ehkä itki – tai runkkasi ja itki. Joka tapauksessa Helsingin Sanomat ei paljasta, kenestä artistista tapauksessa on kyse, vaikka on tietoinen siitä, kenestä on kyse. Sen ajan kun arvailemme ja odotamme, kenestä artistista mahdollisesti on kyse, suosittelen lukemaan Apu360-median tällä viikolla uudelleen sosiaalisen median jakeluun nostaman artikkelin, jossa Pyhimys kertoo avoimesti ja täysin peittelemättä uupumuksestaan. Artikkeli on ajankohtainen, onhan Pyhimys ilmoittanut jääneensä taas sairaslomalle. https://t.co/zB2k2seYCL #Suomalaismusiikki #Mentorointi #HelsinginSanomat

Článek z DER SPIEGEL se zabývá plánovanou reformou, která má snížit počet školních asistentů pro žáky s postižením, a vyjadřuje obavy rodičů o ztrátu potřebné pomoci, ale naznačuje, že správně provedená změna může vést k úsporám a zlepšení pedagogické situace. #Inklusion #Schulbegleiter #Bildungspolitik

WETO NIE ODBIERA UCZNIOM PRAW. ZATRZYMUJE ŹLE SKONSTRUOWANĄ USTAWĘ. Popieram decyzję @prezydentpl o zawetowaniu ustawy o rzecznikach praw uczniowskich. Sam skierowałem do Prezydenta pismo z argumentami, dlaczego ten projekt nie powinien wejść w życie. Nie dlatego, że kwestionuję prawa uczniów. Przeciwnie - uczeń musi być bezpieczny, szanowany i traktowany podmiotowo. Problemem nie były cele ustawy, lecz sposób ich realizacji. Prezydent wskazał, że projekt zwiększał biurokrację, dublował istniejące instytucje, mógł zamieniać każdą decyzję wychowawczą w formalny spór i prowadzić do antagonizowania uczniów, nauczycieli, dyrektorów oraz rodziców. Zwrócił też uwagę na wielomilionowe koszty w czasie, gdy szkoły potrzebują lepszego wyposażenia i rozwiązania problemów kadrowych. To argumenty bardzo bliskie tym, które sam przedstawiałem. Ustawa budowała rozbudowany, wielopoziomowy system rzeczników, skarg, postępowań i odwołań. Wzmacniała jedną stronę relacji szkolnej, ale nie tworzyła porównywalnych narzędzi ochrony nauczycieli i dyrektorów. A właśnie tego dziś brakuje. Nauczyciel również może doświadczać agresji, hejtu, presji, pomówień czy fałszywych oskarżeń. Ma ogromną odpowiedzialność, ale w sytuacji kryzysowej często pozostaje sam. Nie ma niezależnego i skutecznego systemu wsparcia porównywalnego z tym, który projektowano dla uczniów. Najważniejsze: uczniowie niczego nie tracą. Weto nie odbiera prawa do bezpieczeństwa, godności, równego traktowania, pomocy psychologiczno-pedagogicznej, sprawiedliwego oceniania ani ochrony przed przemocą i dyskryminacją. Nadal obowiązują przepisy prawa oświatowego, statuty szkół, standardy ochrony małoletnich i procedury interwencyjne. Uczeń nadal może zwrócić się do wychowawcy, pedagoga, psychologa, szkolnego rzecznika, dyrektora, kuratorium, Rzecznika Praw Dziecka czy Rzecznika Praw Obywatelskich. Weto nie sprawia, że szkoła staje się mniej bezpieczna. Szkoła nadal ma obowiązek reagować, chronić ucznia i zapewniać mu wsparcie. Uczniowie mają prawa, ale mają także obowiązki. Nauczyciele mają obowiązki, lecz powinni mieć również prawa i realną ochronę. Potrzebujemy nowej, lepszej ustawy - opartej na równowadze, mediacji, odpowiedzialności i współpracy, a nie na rozbudowie biurokracji i wzajemnej podejrzliwości. Praw ucznia nie buduje się przeciwko nauczycielowi. Bezpieczny uczeń potrzebuje bezpiecznego nauczyciela. A bezpieczna szkoła potrzebuje zaufania, szacunku i równowagi. #Edukacja #Weto #PrawaUcznia

Elyam Vignaud, un élève de 18 ans hospitalisé pour une inflammation du myocarde, a passé son oral du baccalauréat professionnel dans sa chambre d’hôpital à Angoulême grâce à l’organisation de son proviseur et de son équipe pédagogique, permettant ainsi à ce jeune homme d'éviter de retarder l'obtention de son diplôme nécessaire pour un contrat d'apprentissage prévu mi-juillet. #Baccalauréat #Santé #Éducation

MEN po cichu szykuje likwidację całej kategorii placówek oświatowych. Dzieci i pracownicy stracą. Budżet zaoszczędzi. Od 1 stycznia 2027 roku z systemu oświaty mają zniknąć wszystkie 24 domy wczasów dziecięcych - 10 publicznych i 14 niepublicznych. Nie reforma. Nie uszczelnienie finansowania. Nie nowe standardy. Nie przekształcenie placówek. Likwidacja. W DWD pracuje 162 nauczycieli i 111 pracowników niepedagogicznych. MEN samo przewiduje odprawy dla dziesiątek osób, ale wpływ na rynek pracy nazywa „niewielkim”, bo zakłada, że zwolnieni „znajdą zatrudnienie”. Państwo likwiduje miejsca pracy, a potem wpisuje w tabelę, że ludzie jakoś sobie poradzą. Ucнierpią też dzieci i rodziny, szczególnie te mniej zamożne, które korzystały z zielonych szkół, wyjazdów edukacyjnych i pobytów profilaktycznych. Szkoły stracą sprawdzoną bazę i kadrę, a małe miejscowości - miejsca pracy i przyjeżdżające grupy. A kto zyska? Budżety. MEN przewiduje około 8,6 mln zł oszczędności dla samorządów rocznie, a około 30 mln zł potrzeb oświatowych ma zostać przeznaczone na inne zadania. Oszczędności policzono dokładnie. Policzono pracowników. Policzono odprawy. Tylko dzieci nie policzono. Nie wiadomo, ile z nich korzysta z DWD, ile rodzin straci dostęp do tańszych wyjazdów ani czy istnieją realne alternatywy. Sanatorium nie zastąpi zielonej szkoły, szpital nie zastąpi wyjazdu edukacyjnego, a schronisko nie zastąpi placówki z kadrą pedagogiczną. Jeżeli były nieprawidłowości w finansowaniu - trzeba je skontrolować i ukarać. Nie likwidować cały system. Na moim internetowym dyżurze poselskim zgłosili się do mnie obywatele, których ta decyzja dotknie bezpośrednio. Nie zostawię tej sprawy. Skoro ministerstwo tak chętnie opowiada o zmianach od nowego roku, dlaczego nie chwali się równie głośno likwidacją 24 placówek i zagrożeniem setek miejsc pracy? Może dlatego, że łatwiej mówić o reformach niż o tym, kto zapłaci za oszczędności. #walczsercem #edukacja #posel #edukacja #MEN #likwidacja

Lietuvos švietimo viceministras Jonas Petkevičius pranešė, kad šalyje trūkstant pedagogų, planuojama pritraukti specialistus iš kitų sričių bei tobulinti mokytojų rengimą ir darbo sąlygas, siekiant iki 2031 metų sumažinti 6 tūkst. mokytojų trūkumą. #mokytojai #mokytojųprofesija #pedagogika

Latvijas Izglītības un zinātnes darbinieku arodbiedrības (LIZDA) vadītāja Inga Vanaga izteikusi sašutumu par plānoto pāreju uz 40 stundu darba slodzi pedagogiem jau no 1. septembra, norādot, ka tas radīs nelielu samazinājumu atalgojumā aptuveni 40 000 pedagogu un aicinot atlikt šīs izmaiņas līdz 2027. gadam, lai izvairītos no negatīvām sekām. #LIZDA #pedagogi #darbaSlodze

Cudze chwalicie, swego nie znacie, sami nie wiecie, co posiadacie 😳❓❓❓ Ponieważ widzę że jacyś liderzy polityczni, zamiast czynnie WSPIERAĆ panią od historii, wrzucają INFANTYLNE filmiki a gawiedź lajkuje na potęgę. Dlatego Siłaczka zdefiniuje jakie Piekło na Ziemi stworzyli Polakom na Kresach, wszyscy zwyrodnialcy ⬇️ Po napaści Niemiec na ZSRS 22 czerwca 1941 r. NKWD dokonało masakry niemal wszystkich więźniów (w większości Polaków) przetrzymywanych w więzieniach w Łucku, Dubnie, Krzemieńcu, Ostrogu, Równem, Kowlu, Sarnach i we Włodzimierzu Wołyńskim. Tylko w Łucku mogło zginąć od 3 000. do 4 500 więźniów. Należy też odnotować, że w bardzo wielu miejscowościach wkraczające na polskie Kresy Wschodnie oddziały niemieckie były witane z entuzjazmem przez ludność ukraińską – budowano bramy powitalne, wywieszano niebiesko-żółte flagi. Początkowo zajęte tereny przeszły bezpośrednio pod administrację niemieckich władz policyjnych, a następnie dawne województwo wołyńskie razem z częścią województw lwowskiego i poleskiego – jako okręg generalny Wołyń i Podole (General Bezirk Wolhynien und Podolien) – włączono do Reichskommissariatu Ukrainy z siedzibą w Równem. Na terenie tego okręgu powołano 13 komisariatów okręgowych, które odpowiadały dawnym powiatom. Obok instytucji niemieckich utworzono zarządy ukraińskie – uprawy, do których zadań należało egzekwowanie kontyngentów, werbowanie robotników do pracy w III Rzeszy, a także budowa i naprawa dróg. Na całym Wołyniu okupant niemiecki, korzystając z czynnej pomocy nacjonalistów ukraińskich z OUN, wprowadził bezwzględny terror. Ponadto Niemcy utworzyli ukraińską policję pomocniczą, do której przyjęto około 5 000 ochotników. Już na początku okupacji na podstawie list sporządzonych przez OUN Niemcy rozstrzelali w Krzemieńcu, Kostopolu i Równem kilkuset przedstawicieli inteligencji polskiej i żydowskiej. Aresztowanych Polaków rozstrzeliwano na terenach więzień oraz w egzekucjach publicznych. Tysiące osadzono w obozach koncentracyjnych. Wkrótce masowe egzekucje, organizowane głównie przez policję ukraińską w służbie niemieckiej i Einsatzkommanda, dotknęły Żydów gromadzonych w gettach. Żydów wołyńskich nie wywożono do obozów zagłady, lecz mordowano na miejscu. Do października 1942 r. zamordowano ich blisko 245 000. (około 95 proc. zamieszkujących Wołyń przed wojną). W trakcie poszukiwań uciekinierów z gett policja ukraińska zamordowała wiele rodzin polskich za ukrywanie Żydów oraz udzielanie im innej pomocy. Do grudnia 1942 r. mordowano pojedyncze polskie rodziny , a obiektem ataków byli głównie Polacy zatrudnieni w administracji , nauczyciele, księża, leśnicy oraz działacze społeczni. Do pierwszego zbiorowego mordu na ludności polskiej doszło 9 lutego 1943 r. w kolonii Parośla (gm. Antonówka, pow. Sarny). W tej pierwszej masakrze, popełnionej ze szczególnym okrucieństwem, zginęło ok. 170 Polaków. Przez wiele lat historycy ukraińscy zaprzeczali, że zbrodnię tę popełniła I sotnia UPA, starali się winę przypisać NKWD. Teza ta została obalona dopiero dzięki badaniom podjętym przez prof. Grzegorza Motykę i dokonanej przez niego edycji dokumentów archiwalnych na temat banderowskich sprawców tego mordu. Przypadki mordowania Polaków na Wołyniu zaczęły się nasilać wkrótce po tym, jak w połowie marca 1943 r. około 5 000 policjantów ukraińskich w służbie niemieckiej (z bronią oraz z nabytym wcześniej doświadczeniem mordowania Żydów wołyńskich) uciekło do oddziałów leśnych UPA. Tam wielu z nich objęło funkcje dowódcze oraz zajęło się szkoleniem kadr. W 1943 r., po masowych deportacjach i aresztowaniach prowadzonych przez NKWD oraz represjach ze strony Niemców (przymusowe wywózki na roboty do Rzeszy, aresztowania, obozy i masowe rozstrzeliwania), Polacy w niektórych powiatach wołyńskich stanowili mniej niż 12 %. mieszkańców. Byli grupą narodową pozbawioną już warstwy inteligencji, a także działaczy społecznych i wojskowych. Nie tworzyli sytuacji konfliktowych, wręcz przeciwnie – za wszelką cenę starali się ich unikać. Mimo to stali się obiektem zmasowanych ataków. Już w drugiej połowie marca 1943 r. zanotowano kilkadziesiąt napadów, w których zginęło około 1800 Polaków. W następnych miesiącach liczba zamordowanych rosła w zastraszającym tempie, rozszerzał się też teren objęty GENOCIDUM ATROX. W maju 1943 r. Śp. gen. Stefan Rowecki „Grot”, dowódca AK, zanotował : „Na terenie Wołynia ukraińskie organizacje wojskowe, kierowane przez byłych oficerów armii Petlury (»Taras Bulba« oraz OUN), zarówno melnykowcy jak i banderowcy, rozpoczęli masowe mordowanie ludności polskiej. Liczba ofiar przekroczyła już tysiące osób”. Latem i jesienią 1943 r. terror prowadzony przez OUN-UPA przybrał charakter zmasowanego ludobójstwa . Mordy dokonywane na ludności polskiej, rozpoczęte w powiatach sarneńskim, kostopolskim, rówieńskim i zdołbunowskim, w czerwcu 1943 r. rozszerzyły się na powiaty dubieński i łucki, w lipcu objęły powiaty kowelski, włodzimierski i horochowski, a w sierpniu także powiat lubomelski. Szczególnie krwawy był lipiec 1943 r., gdy bandy UPA, często przy aktywnym wsparciu miejscowej ludności ukraińskiej , zintensyfikowały wystąpienia antypolskie w powiatach kowelskim, włodzimierskim, horochowskim i częściowo łuckim. Kulminacyjnym momentem tych zdarzeń była niedziela 11 lipca 1943 r., gdy o świcie oddziały ukraińskie zaatakowały jednocześnie prawie 100 polskich wsi. Doszło wówczas do nieludzkich rzezi i ogromnych zniszczeń. Historycy obliczają, że tego dnia mogło zginąć ponad 8 000 Polaków – głównie kobiet, dzieci i starców. Ginęli od kul, siekier, wideł, noży i innych narzędzi, nierzadko w kościołach podczas niedzielnych mszy. Wsie były palone, a dobytek grabiono. Napady na świątynie też nie były przypadkowe, gdyż banderowcom chodziło o zamordowanie jak największej liczby Polaków. W wyniku krwawej niedzieli 11 lipca 30 w kościele w Porycku zginęło około 200 parafian razem z proboszczem Śp. ks. Bolesławem Szawłowskim. W kaplicy w Chrynowie z grupą około 150 uczestników liturgii zginął Śp. ks. Jan Kotwicki. W podobnych okolicznościach w parafii Zabłoćce został zamordowany 74-letni Śp. ks. Józef Aleksandrowicz, natomiast w kaplicy w Krymnie zginęło około 40 wiernych. W Kisielinie zginęło 80 parafian 31 – głównie ci, którzy wyszli z kościoła, gdyż wcześniej byli zapewniani przez banderowców, że „Polakom nic się nie stanie”. Natomiast wierni, którzy pozostali z proboszczem Śp. ks. Witoldem Kowalskim i Włodzimierzem Dębskim (obaj zostali ciężko ranni), odparli atak banderowców cegłami i kaflami z rozebranych pieców. W powiecie lubomelskim w dniach 29–30 sierpnia 1943 r. zamordowano około 2 500 osób . Banderowcy niemal jednocześnie zaatakowali wówczas ponad 30 miejscowości, gdzie mieszkali Polacy, i zabili wszystkich, którzy nie zdążyli się ukryć bądź uciec. Takie wsie i kolonie jak Ostrówki (470 zamordowanych), Wola Ostrowiecka (570), Jankowce (80), Kąty (210), Czmykos (154), Terebejki (10), Sawosze (10), Zamostecze (50 Polaków i Holendrów), Borki (55) przestały istnieć (nie ma ich na współczesnych mapach Ukrainy). Prowadzona w sposób zorganizowany akcja OUN-UPA na Wołyniu miała charakter ludobójstwa – jej celem było wyniszczenie ludności polskiej, a nie jej wypędzenie. Dokładna lista ofiar mordów ukraińskich na Wołyniu nie została i nigdy już nie zostanie ustalona. Brakuje dokumentów, gdyż praktycznie nie sporządzano na bieżąco wykazów pomordowanych . W wielu miejscowościach nikt nie ocalał, nie miał więc kto opisać zbrodni i podać nazwisk ofiar. Ci, którzy mogliby to zrobić, w większości już nie żyją bądź nie są w stanie dać świadectwa (wiek, choroby, trudności w dotarciu do tych osób). Dotychczas udało się udokumentować około 60 000 Polskich Ofiar. A mogło być ich kilkukrotnie więcej. Wobec olbrzymiego zagrożenia Polacy musieli opuścić swoje domy, ratować się ucieczką do miast i miasteczek, w których znajdowały się posterunki wojsk węgierskich i niemieckich. Paradoksalnie Polacy zagrożeni przez UPA byli zmuszeni szukać schronienia u Niemców i ich sojuszników, a w latach 1944–1945 nawet u Sowietów. Niemcy wywozili ich na przymusowe roboty w głąb Rzeszy. Niektórzy z ocalonych przedzierali się do Generalnego Gubernatorstwa, głównie do dystryktu lubelskiego, i tam szukali schronienia. Bez odzieży, żywności, pozbawieni domów, dziesiątkowani przez tyfus i głód, z traumą po stracie domu i najbliższych, często okaleczeni fizycznie, latami tułali się po ulicach miast w poszukiwaniu pomocy u dobrych ludzi. Tylko nieliczni próbowali tworzyć samoobrony. Najsłynniejsze z nich powstały w miejscowościach : Przebraże (schroniło się tu około 25 000 Polaków), Huta Stepańska (około 10 000), Zasmyki, Bielin, Dederkały oraz Ostróg. Takich ośrodków powstało blisko 150. Z powodu braku broni, amunicji i kadry dowódczej przetrwało niespełna 10 . Lepsze warunki do zorganizowania skutecznej obrony istniały w miejscowościach, gdzie były murowane budynki, szkoły, kościoły, klasztory oraz schrony ziemne. W niektórych wypadkach Polacy bronili się jak w średniowieczu, odpierając ukraińskie ataki cegłami, kaflami (plebania w Kisielinie), atakując widłami i siekierami (obrońcy Przebraża i Huty Stepańskiej). W 1944 r. terror OUN-UPA przeniósł się z Wołynia do województw południowych. W województwie lwowskim zginęło około 25 000 Polaków, w stanisławowskim -około 18 000., w tarnopolskim – około 28 000., w lubelskim – 3 tys. Razem na Kresach Południowo - Wschodnich II RP w latach 1939–1947 z rąk OUN-UPA i ukraińskich sąsiadów śmierć poniosło, według danych szacunkowych, od 124 000 do 150 000 Polaków. W wyniku terroru UPA oraz działań Niemców i Sowietów spośród około 370 000 Polaków mieszkających w 1939 r. na Wołyniu w 1946 r. zostało niespełna 2 5000. Natomiast z około 2 500 miejscowości, w których przed II wojną światową mieszkali Polacy, niemal 1 500 (wsi, kolonii, futorów, przysiółków) przestało istnieć – zostało całkowicie spalonych lub zniszczonych. Mordów dokonano w około 2100 miejscowościach, a zginęło w nich około 70 000 Polaków, co stanowi niemal połowę wszystkich ofiar mordów dokonanych przez nacjonalistów ukraińskich. Ofiarami ludobójstwa ze strony Ukraińców stali się także mieszkańcy województw: poleskiego, lwowskiego, tarnopolskiego, stanisławowskiego, a w obecnych granicach Polski części ówczesnych województw : lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego. Łącznie antypolskie czystki etniczne przeprowadzono w około 4300 miejscowościach. #UkraińskieZbrodnie #NiemieckieZbrodnie #SowieckieZbrodnie Nie chce mi się podawać źródeł w tym PIEKIELNYM upale, bo jestem "tylko" człowiekiem a nie maszyną. Dlatego @grok przyjacielu...proszę po potwierdzenie wszystkich faktów. Na zdjęciu : Uczennice Liceum Pedagogicznego, Ostróg pod Horyniem, 1939 r. I jeszcze jedno ⬇️ Tak jak wszystkim weszło w krew : "Anitka pisz o wszystkim !", to marzyłabym, żeby wszystkim też weszło w krew korzystanie z naszej szkolnej kawiarki i POWSZECHNE docenienie mojej benedyktyńskiej pracy ! Dziękuję za pracowity dzień ❗️ https://t.co/uYX0ELDkuR #Historia #Ludobójstwo #Prawda

In de opinieartikel pleiten Anouschka Biekman, Ilana Rooderkerk en Karen Sprengers ervoor om kinderopvang niet enkel als een ondersteuning voor werkende ouders te beschouwen, maar als een essentieel pedagogisch fundament dat gelijke kansen voor de ontwikkeling van kinderen bevordert door middel van taal, sociale interactie en samenwerking met het onderwijs. #kinderopvang #kansengelijkheid #pedagogischebasisvoorziening

Un rapport d'inspection révèle des défaillances dans le contrôle de l'enseignement supérieur privé lucratif en France, soulignant des risques potentiels pour les 400 000 étudiants du secteur, notamment des lacunes pédagogiques et des promesses d'insertion non tenues, tout en appelant à une régulation plus stricte des établissements financés par des fonds publics. #EnseignementSupérieur #ContrôlePublic #Formation

Un valioso ejercicio pedagógico fue lo ocurrido en el aeropuerto cuando una madre le prohibió a su pequeño hijo darle la mano que le extendía el Pdte. de la República mientras, en forma descontrolada, le gritaba " Nazi, nazi". El Pdte simplemente le dijo que estaba usando al pequeño quien, seguramente, no entendía porque su madre insultaba , a gritos, a quien solamente le había ofrecido su mano. El ejercicio es valioso pues permite entender el espectáculo de niños en la calle arrojando piedras o bombas Molotov a carabineros mientras los insultan. Están inoculados con el veneno del odio por quienes, abusando de su rol en la casa o en el aula , y como dijo el Presidente, simplemente los usan. #Educación #Tolerancia #Sociedad

Siedzę na zakończeniu roku szkolnego. Standardowo: nudne przemówienia, sztampowe życzenia udanych wakacji i seryjne rozdawanie świadectw z paskiem. Nagle dyrektorka podchodzi do mikrofonu i mówi: „W tym roku, dzięki wsparciu naszego lokalnego dobrodzieja, zdecydowaliśmy się przyznać nagrodę specjalną dla Młodego Przedsiębiorcy”. Na środek wchodzi lokalny król tekstyliów, właściciel firmy odzieżowej, cały w garniturze z poliestru, i zaczyna coś ględzić o duchu przedsiębiorczości. W tym momencie poczułem miłe mrowienie w lędźwiach i natychmiast wyprostowałem się na krześle. Poczułem zapach sukcesu. Patrząc czysto analitycznie - moi synowie nie mieli w tej szkole żadnej konkurencji. Pytanie brzmiało tylko, który z nich zgarnie statuetkę i czy nagroda jest zwolniona z podatku dochodowego. Starszy wygenerował w tym kwartale odrobinę większy przychód operacyjny, ale wiadomo, że w takich nagrodach patrzą też na wiek. Pomyślałem, że może dadzą nagrodę obu. Siedziałem cały w nerwach. Spojrzałem na swoje buty, pośliniłem palec i zacząłem delikatnie czyścić krawędź podeszwy. W końcu trzeba jakoś wyglądać, jeśli młodzi wywołają mnie na środek, żebym odebrał podziękowania za przekazanie chłodnego giełdowego mindsetu. Kiedy tak szorowałem lewy but, z głośników padło: - Nagrodę zdobywa Agatka Jakaśtam z klasy VIB. Za zaangażowanie w sprawy szkolne, wzorowe zachowanie i wolontariat w schronisku dla zwierząt! Rozległy się brawa. A mnie zamurowało. Cały się zagotowałem, krew uderzyła mi do głowy. Wolontariat?! Bezinteresowne?! - SPRZECIW! - ten ryk bezwiednie wyrwał się z moich ust, zanim zdążyłem włączyć chłodną kalkulację. W tym samym momencie na sali gimnastycznej zapadła absolutna, grobowa cisza. Trzysta par oczu, w tym całe grono pedagogiczne, spojrzało prosto na mnie. Ale ja byłem już w amoku. Wstałem z krzesła, poprawiłem mankiety i podniosłem głos: – ŻĄDAM OKAZANIA REGULAMINU PRZYZNAWANIA TEJ NAGRODY I JASNYCH KRYTERIÓW! Czy to jest konkurs dla młodego przedsiębiorcy, czy plebiscyt na najładniejszą laurkę?! Chcę usłyszeć twarde dane finansowe! Ile ta dziewczyna zarobiła netto na tym swoim wolontariacie i głaskaniu psów? Jaki tam był zwrot z inwestycji czasu operacyjnego? Zero! Tymczasem moi synowie na samym imporcie koszulek z krajów wschodnich wykręcili w miesiąc dochód bliski tygodniówce wziętego ortopedy! Gdzie tu jest jakikolwiek audyt efektywności?! Jakie układy ma to dziecko i kim są jej rodzice, że kapituła tak jawnie ignoruje zasady rynkowe?! Dyrektorka upuściła dyplom, właściciel firmy odzieżowej zaczął nerwowo szukać wzrokiem ochrony, a matka Agatki momentalnie zbladła. Mój starszy syn pokazał mi z pierwszego rzędu dyskretny znak kciuka w górę. Wiedział, że walczę o jego bilans roczny. Zabrałem synów do domu jeszcze przed oficjalnym odśpiewaniem "Ale to już było" Maryli Rodowicz. Szkoła może i dała Agatce dyplom, ale rynek zweryfikuje ją przy pierwszej okazji. #FIRE #szkoła #przedsiębiorczość #nagrody