Search

Een vakantie om nooit te vergeten voor oorlogskinderen Wat is deze bijzondere vakantieweek snel voorbijgegaan. Een week waarin de kinderen uit Kherson, Zaporizja en Dnipro even konden ontsnappen aan de dagelijkse werkelijkheid van luchtalarmen, drones en raketten. Iedere dag stond vol leuke activiteiten. De kinderen zwommen, speelden, dansten en genoten samen. De kinderdisco was bijna iedere avond opnieuw een groot feest. Dankzij het fantastische team van Anastacia en Bogdan deed werkelijk iedereen mee. Niemand bleef aan de kant staan en aan het einde van de avond was iedereen uitgeput. Een van de hoogtepunten was de grote showavond. De kinderen hadden in groepjes dansjes, zangoptredens en zelfs acrobatische acts voorbereid. Er was serieus geoefend en het enthousiasme spatte ervan af. Wij genoten minstens zo veel als de kinderen zelf. Ook kregen alle kinderen uit onze handen een officieel certificaat en een speciaal herinnerings-T-shirt. Tijdens de uitreiking werd duidelijk hoeveel deze week voor hen had betekend. Er werden dan ook heel wat tranen weggepinkt. De kinderen maakten tijdens de vakantie bovendien persoonlijke tekeningen voor de donateurs die hun verblijf mogelijk hebben gemaakt. Deze tekeningen worden komende week als bijzondere herinnering verstuurd. Vlak voor vertrek mochten de kinderen zoveel zakjes snoep uitzoeken als ze konden dragen. Niet alleen voor zichzelf, maar vooral om thuis te delen met hun broertjes, zusjes en ouders. Op de laatste dag reden we naar Ivano-Frankivsk. Daar gingen de kinderen nog naar de bioscoop en als verrassing naar @McDonalds Voor veel kinderen was dat extra bijzonder, omdat de restaurants in hun woonplaatsen al lange tijd gesloten zijn. Daarna volgde het afscheid op het station. Dat viel zwaar. Een week lang hadden we gezien hoe deze kinderen weer even onbezorgd konden lachen, spelen en genieten. Nu moesten ze terug naar een leven waarin oorlog opnieuw onderdeel is van de dagelijkse werkelijkheid. Juist daarom zijn deze vakanties zo ontzettend belangrijk. #help #support #ukraine #steun #oekraine #standwithukraine #help #support #standwithukraine

Na Box 3 wordt middenklasse ook tot zijn dood belast. Er was een tijd dat Nederlanders belegden voor hun kinderen. Niet voor prestige. Niet voor een villa aan het Comomeer. Niet om zichzelf “vermogend” te voelen. Gewoon voor later. Voor een studie. Voor een eerste huis. Voor een buffer als het leven tegenzit. Voor de stille gedachte dat je kinderen het misschien iets makkelijker zouden krijgen dan jij. Dat was ooit de belofte van verantwoordelijkheid. Je werkte, betaalde belasting, spaarde wat overbleef, belegde voorzichtig, liet de tijd zijn werk doen en hoopte dat er aan het einde van je leven iets overbleef om door te geven. Maar ergens is dat morele contract verschove Wat vroeger zorg voor je gezin was, wordt steeds vaker gezien als een fiscale kans voor de staat. Tijdens je leven betaal je belasting over je inkomen. Daarna over je consumptie. Over je woning. Over je spaargeld. Over je beleggingen. Vanaf 2028 mogelijk zelfs over papieren rendement dat je nog niet hebt verkocht. En als er na al die jaren discipline nog iets overblijft voor je kinderen, dan staat de overheid opnieuw aan het bed van de overledene. Niet met verdriet. Niet met dankbaarheid. Maar met een aanslag De discussie wordt nu verkocht als een debat over ongelijkheid. En ja, die ongelijkheid bestaat. Wie ouders met een koophuis heeft, begint straks vaak met een enorme voorsprong. Volgens cijfers die NOS aanhaalt, erven kinderen van 75-plussers met een huurwoning gemiddeld veel minder dan kinderen van ouders met een koopwoning; in sommige vergelijkingen loopt dat verschil op tot twintig keer zoveel. Dat is een reëel probleem. Maar de oplossing kan niet zijn dat de middenklasse opnieuw de makkelijkste prooi wordt. Want de echte elite vindt routes. Die heeft BV’s, estate planners, stichtingen, adviseurs en internationale structuren. De onderkant heeft meestal weinig te erven en betaalt vaak geen erfbelasting. Daartussen zit het gezin dat precies genoeg heeft opgebouwd om zichtbaar te worden, maar niet genoeg om zich te verdedigen De leraar met een afbetaald huis. De ondernemer met een kleine zaak. De kapster en de taxichauffeur die samen een ton hebben belegd. De ouders die elke maand iets opzijzetten voor hun kinderen. Zij worden in dit debat te snel vermomd als “vermogend”. Maar dit is geen abstract vermogen. Dit is uitgestelde consumptie. Dit zijn vakanties die niet zijn genomen. Auto’s die langer zijn doorgereden. Avonden overwerken. Jaren discipline. Het is liefde in financiële vorm. En precies dat lijkt Nederland steeds minder te begrijpen. Een gezin dat iets wil nalaten, is geen fiscale maas. Een vader die belegt voor zijn kind, is geen ongelijkheidsmachine. Een moeder die spaart voor later, is geen probleem voor de schatkist. Toch verschuift de taal. Eerst was vermogen opbouwen verstandig. Nu klinkt het verdacht. Eerst was nalaten aan je kinderen een teken van zorg. Nu wordt het gepresenteerd als iets waar de samenleving “recht” op heeft. Dat is de echte culturele draai Nederlanders beleggen niet meer alleen voor hun kinderen. Ze beleggen steeds vaker met het gevoel dat de overheid alvast meerekent. Een deel voor box 3. Een deel voor inflatie. Een deel voor toekomstige regels. En aan het einde: nog een deel bij overlijden. Dan moet je niet verbaasd zijn dat mensen hun vermogen anders gaan structureren, eerder gaan schenken, minder vertrouwen hebben of zich afvragen waarom ze überhaupt nog zo braaf zouden opbouwen. Een land dat gezinnen vertelt dat ze zelfstandig moeten zijn, maar hun zelfstandigheid telkens opnieuw belast, zaagt aan zijn eigen fundament. Want vermogen doorgeven is niet alleen economie. Het is continuïteit. Het is familie. Het is de gedachte dat jouw arbeid niet ophoudt bij jouw dood, maar nog iets mag betekenen voor wie na jou komt. Als de staat zelfs dat moment steeds meer naar zich toetrekt, verandert de burger langzaam van vader, moeder, kind en erfgenaam in iets kleiners. #belastingklimaat #middenklasse #vermogensopbouw

1 dag Efteling of Bobbejaanland, 1 dag Belgische kust, een paar dagen hooien en voor de rest: spelen in de bossen. Zo zagen de vakanties eruit in mijn jeugd. En niemand neemt mij die af. Ik heb me nooit ook maar 1 moment (kans)arm gevoeld. Nooit. https://t.co/V2si7uTFAB #jeugdherinneringen #vakantie #speelplekken

KNETTERGEK 🤬 ze zijn echt KNETTERGEK Aanwasbelasting gaat juist miljarden kosten door de kapitaalvlucht (emigratie, box2, eigen woning, vakanties, horloges, sportautos, e.d.). #box3 https://t.co/zTRNdijyDW #financiën #belasting #emigratie

Ik sprak net iemand die zei dat Nederland kapot is. Vanuit zijn verwarmde koopwoning, met zorgverzekering, pensioen, auto, glasvezel en drie vakanties per jaar. Hij zei het op zijn iPhone, onderweg naar de supermarkt vol eten. Het leed was nauwelijks te overzien. #Nederland #ongelijkheid #samenleving

Laatst was er toch de "wie is de echte Nederlander discussie"? Zullen we met elkaar afspreken dat in ieder geval de mensen die: - een niet Nederlandse vlag buiten hangen als hun kind geslaagd is, - mensen met dubbele paspoorten, - mensen die tijdens vakanties meteen in het vliegtuig, auto, bus of trein springen naar het land van hun ouders/voorouders, Dit in ieder geval niet zijn! #Nederlander #Identiteit #Cultuur

Waarom jagen jullie dan alle getalenteerde en ondernemende mensen in TGV-tempo het land uit met jullie idiote Box 3 wetgeving? Hou toch eens op met deze onzin Ruben. Zelfs jullie brave “2 onder 1 kap, 2 auto’s en 3 vakanties”-VVD-kiezers tuinen niet meer in deze @VVD bullshit #politiek #wetgeving #Nederland

“WAAR DE FUCK ZIJN WE MEE BEZIG?” Ik sprak afgelopen week een boer, een viswinkeleigenaar, een taxichauffeur en iemand die bij een groot techbedrijf in Amsterdam werkt. Gewoon mensen die werken, sparen, ondernemen, een gezin draaiende houden en ergens nog proberen iets op te bouwen. Geen gekke economen met een papieren werkelijkheid. Geen mensen die hun avonden vullen met Kamerbrieven. En toch begonnen ze allemaal over box 3. De taxichauffeur bleef me het meest bij. Zijn vrouw heeft een eigen kapsalon. Samen hadden ze eindelijk ongeveer een ton belegd. Geen jachtgeld. Geen Monaco-geld. Gewoon geld waar jaren werk, discipline en gemiste vakanties in zitten. Een buffer. Misschien later voor de kinderen. Misschien voor rust. Ze hadden net een ton bij elkaar belegd en zaten nog onder de vrijstelling van 118.000 Euro. Hij maakte zich zorgen over de nieuwe regels. Niet eens alleen over het tarief, maar over de onzekerheid. Hoe budgetteer je als je belastingdruk afhangt van een beursjaar dat je niet controleert? Hoe leg je thuis uit dat een papieren stijging tot een echte rekening kan leiden? En hoe eerlijk voelt het als kleine verliezen onder een drempel vallen, terwijl de belasting op winst wel komt? Op een gegeven moment zei hij: “John de Mol heeft hier geen last van. Maar ik en mijn gezin wel.” Dat is geen populistische zin. Dat is een samenvatting van het probleem. De viswinkeleigenaar keek al naar manieren om zijn vermogen anders te parkeren. De boer was vooral moe. Klimaatbeleid, stikstof, grond, steeds nieuwe regels; zijn vak voelt al jaren alsof het langzaam onder hem vandaan wordt geregeld. Box 3 was voor hem niet het begin van de frustratie, maar wel weer een bevestiging. “Geen vertrouwen meer in de politiek”, zei hij. De techmedewerker was zakelijker. Die keek al naar vacatures in het buitenland. Niet dramatisch, niet boos, meer alsof hij een rationele afweging maakte. Als Nederland vermogen opbouwen steeds ingewikkelder maakt, dan zijn er blijkbaar ook andere plekken om talent en kapitaal naartoe te brengen. Want het debat over box 3 wordt vaak gevoerd alsof het alleen over rijken gaat. Over mensen met te veel vermogen, te veel huizen, te veel fiscale routes. Maar in werkelijkheid raakt de onzekerheid juist de mensen die net genoeg hebben opgebouwd om zichtbaar te worden voor de fiscus, maar lang niet genoeg om zich er elegant omheen te organiseren. Dat is misschien niet onrechtvaardig bedoeld. Maar beleid wordt niet beoordeeld op bedoeling. Het wordt gevoeld aan de keukentafel. En daar zie je nu iets verschuiven. De boer haakt mentaal af. De ondernemer zoekt routes. De techwerker kijkt over de grens. De taxichauffeur voelt zich gestraft voor precies dat gedrag dat Nederland altijd zei te willen belonen: werken, sparen, opbouwen, vooruitdenken. Dan is de vraag niet alleen of box 3 juridisch beter wordt dan het oude fictieve rendement. De grotere vraag is: wat doet dit met het vertrouwen van mensen die Nederland draaiende houden? Want zodra gewone mensen met een klein belegd vermogen zichzelf niet meer als verstandig zien, maar als fiscale prooi, gaat er iets mis. Of zoals de boer zei: “WAAR DE FUCK ZIJN WE MEE BEZIG?” #Belasting #Box3 #Vertrouwen

De stijgende benzineprijzen, nu gemiddeld 2,64 euro per liter, dreigen de vakantietrip naar het zonnige zuiden peperduur te maken, vooral met de voorspellingen van het Internationaal Energieagentschap over een mogelijke verdere stijging naar 3 euro door de uitputting van olievoorraden en toenemende vraag tijdens het vakantieseizoen. #benzineprijs #brandstofcrisis #vakantiekosten