Search

The approval ratings for Macron have never been this low. His electoral power rests on a very narrow base of wealthy French people and university-educated individuals from the upper middle class. He lost the parliamentary elections two years ago, but due to the way French democracy works, a president can simply remain in power, even if a majority of left- and right-wing French people reject his policies. The political support for Macron has only become narrower in recent years – and the sense of powerlessness among the French has grown even greater, notes French economist Bruno Amable, author of the book L’Illusion du bloc bourgeois (2017). #Frankrijk #protesten #geweld (translated)

"Nivelleren is een feest." Hans Spekman, PvdA-voorzitter, 2012. Tegenwoordig voorzitter van de FNV. Goed nieuws, Hans. Het feest is gelukt. Alleen niet helemaal zoals bedoeld. Het mediane vermogen van de Nederlandse volwassene daalde tussen 2020 en 2025 met 26,2%, na inflatie. Van €147.000 naar €108.000. Bijna €40.000 kwijt per persoon, in vijf jaar. Het VK stond wekenlang in het nieuws als grote verliezer van de rijke wereld. Brexit zou de reden zijn. En Nederland? Wij deden het slechter. Van de 30 landen met het hoogste mediane vermogen scoorde alleen Oostenrijk lager. En nu komt het. Het gemiddelde vermogen daalde 14,4%. De mediaan 26,2%. De middengroep leverde bijna twee keer zo hard in als het gemiddelde. Nivelleren, maar dan naar beneden. Wie er niet op achteruitging? Den Haag. De Rijksoverheid groeide van ruim 125.000 naar 160.000 fte. Elk kabinet belooft te snijden, elk jaar komen er meer bij. De bank. De hypotheekschuld ging van €765 miljard naar €936 miljard. Een gewoon huis kost een half miljoen. Wie na 2020 begon, leent zich scheel of huurt en bouwt helemaal niets op. De nieuwe gastarieven zijn inmiddels 1,8€ per kuub, per januari 2027 komen daar ETS-2 EU taxen bovenop. En je spaargeld? Uitgehold door inflatie. Over wat overblijft betaal je box 3. Een overheid die blijft groeien. Een woningmarkt die is dichtgeregeld. Een middenklasse die steeds harder moet lenen om bij te blijven. Het feest is voorbij, Hans. De middenklasse mag de rekening betalen. Bron: UBS Global Wealth Report 2026 https://t.co/xltt9AHzqp Rijksoverheid, CBS #Nivelleren #Middenklasse #Economie

Economie en begroting staan – terecht – zeer hoog op de agenda. Wat echter te weinig wordt beseft, is dat de basis van onze welvaart, inclusief een sterke middenklasse, de vrije samenleving is. Er zijn diverse oorzaken aan te wijzen voor de erbarmelijke toestand van onze #Economie #VrijeSamenleving #Middenklasse #NL

Al jaren betaalt de middenklasse voor linkse en progressieve hobbyprojecten: klimaat, stikstof, immigratie en zinloze oorlogen elders in de wereld. Prinsjesdag laat opnieuw zien dat we Nederland alleen kunnen herstellen als we kiezen voor een fundamenteel andere koers. #Nederland #politiek #middenklasse

Ik haak even in @TomvanderLee. Wat ik lees is de stelling van een columnist dat als iemand zeventien euro bij de visboer uitgeeft je tot de mensen behoort die ‘het prima kunnen missen’. En dat we daar dus de euro’s kunnen ophalen die onze staatskas zo hard nodig heeft? Alsof Nederland niet al decennia een van de zwaarst belaste landen van Europa is. Alsof de overheid niet allang meer dan de helft van de economie opslokt en vervolgens verbaasd om zich heen kijkt waarom bruggen, viaducten en defensie toch niet op orde zijn. Het probleem is nooit het geld dat ‘de rijken’ nog even zouden moeten afstaan, Tom. Het probleem is wat Den Haag met dat geld doet, over de balk smijten, op een zeer onverantwoordelijke manier, en dan weer een extra belasting verzinnen omdat men een gat in de hand heeft, letterlijk. En dan die box 3-mythe. Alsof de echt vermogende Nederlander braaf zijn spaargeld in box 3 heeft zitten, wachtend op types zoals jij, Tom, om daar nog extra belasting over te heffen. Nee. Die zitten in een BV, in vastgoedstructuren, in uitstelconstructies. Wie je daarmee raakt, is de middenklasse met een spaarrekening, een beleggingsportefeuille voor later, een tweede huis dat feitelijk een oudedagsvoorziening is. Dat is geen ‘belasting van de rijken’, Tom. Dat is een extra boete voor mensen die met veel moeite iets hebben opgebouwd, terwijl de overheid weigert kritisch te kijken naar haar eigen uitgaven. Het is heel simpel: werken moet lonen, sparen moet lonen, ondernemen moet lonen. Punt. Bij jou lijkt altijd het omgekeerde het uitgangspunt: wie werkt, spaart of onderneemt, mag betalen voor de mensen die niet werken, niet sparen en niet ondernemen. Dus nee, Tom. Niet ‘dit dus’. Dit is precies hoe een land langzaam zijn verdienvermogen verliest, want mensen vertrekken naar betere oorden, ondernemers trekken de stekker eruit, er vindt op grote schaal kapitaalvlucht plaats. Als je dat niet begrijpt wat doe je dan in de Tweede Kamer, anders dan een riant salaris ontvangen en tot niets anders in staat zijn dan dit soort totaal van de werkelijkheid losgezongen tweets de wereld in helpen? Ga eens werken voor je geld, Tom. #Nederland #belasting #overheid

Wekenlang pompen Europese leiders en hun huisjournalisten hetzelfde verhaal de ether in: Rusland heeft Duitsland “aangevallen” met een drone in Leipzig. Alsof Poetin persoonlijk een quadcopter over de startbaan heeft gestuurd. Wat gebeurde er werkelijk? Op 4 augustus 2026 werd bij Leipzig/Halle een drone met explosieven gevonden, vlak bij Oekraïense Antonovs die wapens en munitie vervoeren. De ontsteker faalde. Leipzig is bovendien geen willekeurige luchthaven: het is een NAVO-logistiek knooppunt en een belangrijke doorvoerhaven voor Oekraïne. Op 1 september wees Duitsland officieel naar Moskou. Zoals gewoonlijk… Over Nord Stream zwijgt diezelfde club inmiddels doodleuk. Daar gold jarenlang één dogma: Rusland had zijn eigen pijpleidingen opgeblazen. Vandaag ligt er een Duitse aanklacht tegen een Oekraïense verdachte. Aanklagers stellen dat een groep met een militaire achtergrond de sabotage in 2022 uitvoerde “in opdracht van Oekraïense staatsorganen”. En uiteraard trekt geen enkele Europese leider zijn eerdere stelligheid in. Geen journalist die nu dezelfde morele verontwaardiging aan de dag legt als bij Leipzig. Selectieve verontwaardiging is geen journalistiek; het is propaganda met een Brusselse kop. Dan is het natuurlijk extra mooi wat er ondertussen in de Verenigde Staten gebeurt. President Trump zei gisteren, toen hem precies naar dit Leipzig-verhaal werd gevraagd: hij spreekt Poetin, hij kent hem en Poetin is niet van plan NAVO-gebied aan te vallen. Einde verhaal. Geen theater over artikel 5. Wat ben ik oprecht blij dat er in het Witte Huis iemand zit die een pak intelligenter is dan onze dwaze Europese leiders. Het meest beschamende is echter de hypocrisie in Europa. Dezelfde “hoeders van onze veiligheid” hebben de Europese industrie systematisch de nek omgedraaid. Draghi schreef in 2024 al zwart op wit dat Europese bedrijven destijds twee tot drie keer zoveel betaalden voor elektriciteit als in de VS en vier tot vijf keer zoveel voor gas. Die kloof is niet gedicht. In 2026 liggen de Europese groothandelsprijzen opnieuw een veelvoud hoger dan de Amerikaanse Henry Hub, vaak vijf tot zeven keer, met nog hogere pieken. LNG per schip is geen vervanging voor pijplijngas; het is een duur noodverband dat de chemie, meststoffenindustrie, glas- en staalsector kapotmaakt. Fabrieken sluiten, investeringen vertrekken en banen verdwijnen. En de reactie uit Brussel, Berlijn en Den Haag? Nog een sanctieronde, nog een morele preek, nog een persconferentie over “weerbaarheid”. Rusland zwartmaken is goedkoop. Vrede sluiten, of op zijn minst een energieakkoord bereiken dat onze industrie overeind houdt, is politiek riskant. Daarom gebeurt het niet. Europese leiders hebben geen plan voor concurrentiekracht; ze hebben een vijandbeeld. Zolang dat vijandbeeld de camera’s vult, hoeft niemand uit te leggen waarom gas hier acht keer duurder kan zijn dan aan de overkant van de oceaan, waarom de middenklasse daarvoor de rekening betaalt en waarom “veiligheid” vooral lijkt te bestaan uit het exporteren van oorlogslogica, terwijl onze eigen basisindustrie langzaam implodeert. Wanneer snappen ze het eindelijk? Of willen ze het simpelweg niet snappen, omdat vrede hun hele verhaal onderuit zou halen? #Rusland #Energiecrisis #Propaganda

Een ochtendcolumn Wie de Nederlandse politiek volgt, zou kunnen denken dat het grootste financiële probleem van de overheid is waar het volgende miljard vandaan moet komen. Vermogens moeten meer opbrengen, erfenissen kunnen zwaarder worden belast, fiscale voordelen moeten worden beperkt en hogere en middeninkomens kunnen meer bijdragen. Over de verdeling van de rekening kan Den Haag eindeloos debatteren. Veel minder belangstelling bestaat voor de rekening zelf. Het Rijk gaf in 2025 €447,1 miljard uit. Van een Tweede Kamer zou je verwachten dat een groot deel van de politieke energie vervolgens gaat zitten in een eenvoudige vraag, wat hebben we voor dat geld gekregen? Dat is tenslotte een kerntaak van het parlement. Kamerleden worden niet gekozen om vier jaar campagne te voeren. Ze worden onder meer gekozen om de regering te controleren, en daarbij hoort controleren of publiek geld doelmatig wordt besteed. Onderwijs laat zien wat er gebeurt als die vraag niet wordt gesteld. In 2000 gaf de overheid €20,8 miljard uit aan onderwijs en studietoelagen, in 2024 €56 miljard. Ook als aandeel van de economie namen de uitgaven toe. Ondertussen daalde de Nederlandse PISA-score voor wiskunde van 538 in 2003 naar 493 in 2022 en voor lezen van 513 naar 459. Nederland bereikte bij de laatste meting in alle drie de onderzochte vakken zijn laagste score sinds deelname aan PISA. Dat zou een politiek hoofdpijndossier moeten zijn. Meer geld, slechtere prestaties. Niet omdat iedere extra euro rechtstreeks een hogere PISA-score moet opleveren, maar omdat na twintig jaar één vraag onvermijdelijk wordt, wat hebben al die extra miljarden dan wel opgeleverd? Het onderwijs is geen uitzondering op een verder perfect werkend systeem. De Algemene Rekenkamer constateert dat tekortschietende resultaten van overheidsbeleid Nederland vele miljarden euro’s per jaar kosten. Ministeries produceren honderden beleidsevaluaties. De Rekenkamer onderzocht achttien periodieke rapportages en keek wat de Tweede Kamer ermee deed. Zes werden behandeld, twaalf niet. In slechts twee Kamerdebatten werd naar zo’n evaluatie verwezen. Daar zit de zwakte van ons politieke systeem. We hebben de controle uitstekend georganiseerd, maar politiek levert die controle blijkbaar weinig op. Een nieuw plan kan worden gepresenteerd als vooruitgang. Een belastingverhoging geeft partijen de gelegenheid zich te profileren op eerlijkheid en verdeling. Een conflict over vermogen of erfenissen levert onmiddellijk herkenbare politieke kampen op. Uitzoeken waarom miljarden aan bestaand beleid onvoldoende resultaat opleveren is minder geschikt voor de permanente campagne. Dat mechanisme helpt ook de groei van de overheid verklaren. Als beleid onvoldoende werkt, verdwijnt het probleem niet. Het probleem wordt vervolgens aanleiding voor nieuw beleid en nieuw geld. Het bestaande budget blijft grotendeels staan, het volgende komt erbij en daarna moet opnieuw dekking worden gevonden. Zo kan gebrek aan resultaat uiteindelijk leiden tot hogere uitgaven in plaats van lagere. Vervolgens begint Den Haag weer aan de kant waar de politieke belangstelling wel groot is. Wie gaat het betalen? Het vermogen, de erfenis, de hogere inkomens of de middenklasse? Daarover gaan de debatten, daar worden de verschillen tussen partijen zichtbaar en daar valt electoraal iets te winnen. Maar iedere miljard die doelmatiger wordt besteed, hoeft ook niet opnieuw te worden opgehaald. Je zou verwachten dat daar minstens zoveel politieke belangstelling voor bestaat. Maar die is moeilijk te vinden. We hebben geen behoefte aan nog meer politici die uitleggen wie de rekening moet betalen. We hebben Kamerleden nodig die het minder spectaculaire werk doen waarvoor het parlement bestaat, controleren of de rekening klopt en of we voor al die miljarden krijgen wat ons is beloofd. We gaan elkaar politiek te lijf over wie de rekening betaalt. Vrijwel niemand lijkt zich druk te maken of de rekening zelf wel klopt. #NederlandsePolitiek #Onderwijs #Financiën

Privébezit is geen gunst van de staat - het is de voorwaarde voor een vrij, menselijk bestaan. Box 3 miskent dat: het is dubbele belasting, het straft spaarzaamheid, en het jaagt kapitaal ons land uit. Ook bemoeilijkt het de kansen voor middenklassers om vermogen op te bouwen. Wat FVD betreft schaffen we box 3 in zijn geheel af. #belasting #spaarzaamheid #vermogen

We gaan dus tóch over links en de middenklasse mag voor de kosten opdraaien. Ik dacht trouwens dat werken moest lonen, @DilanYesilgoz @VVD. In plaats daarvan zijn jullie van plan de belasting op arbeid te verhogen. Dat betekent dat nóg meer mensen minder dan 32 uur per week zullen gaan werken, want ja: TOESLAGEN EN SUBSIDIES ZIJN TOCH GRATIS!!! Ik word er knettergek van dat mijn eigen overheid mij berooft om jullie klimaatplannen te financieren, eindeloze stromen asielzoekers toe te laten, nóg meer nutteloze ambtenaren in dienst te nemen en luilakken te pamperen die niet werken omdat er een scheet dwarszit. #Prinsjesdagstukken #Begroting #Belastingen #Politiek #Middenklasse

De Merwedebrug: symbool van omgekeerde prioriteiten Gorinchem, zondag. Terwijl de vrachtwagens die winkels in Nederland moeten bevoorraden omrijden, en het gevloek en gescheld van de chauffeurs bijna hoorbaar is, staat de Merwedebrug er als een vermoeide oude man bij: verboden voor zwaar verkeer omdat het staal in de boogconstructie te zwak is. Onderzoek wees uit dat de brug het gewicht van het verkeer dat een deel van onze economie draaiende houdt niet meer aankan. Een voorzorgsmaatregel, zegt Rijkswaterstaat. Alsof we een land zijn dat zich nog iets kan veroorloven uit voorzorg, met een overheid die miljarden over de balk smijt maar geen geld meer heeft voor het onderhoud van essentiële infrastructuur. En ja, u begrijpt het inderdaad goed, dit is geen pech, dit is geen toeval. Dit is het logische gevolg van jarenlang bewust onze infrastructuur verwaarlozen. Een brug uit de jaren zestig, wekelijks goed voor tienduizenden vrachtwagens, de economische slagader van Zuid-Nederland, is nu ineens te zwak om nog die rol te kunnen vervullen. Ondertussen staan er honderden kilometers file op de alternatieve routes, transporteurs rekenen stevig vloekend hun extra onkosten uit en lokale bedrijven zien hun al krappe marges verdampen. En onze overheid? Die houdt zich van de domme en smijt miljarden over de balk, bijvoorbeeld aan klimaatbeleid. Maar liefst 28-miljard voor een onmeetbare globale temperatuurdaling van 0.00036-graden. Ja, u leest het goed. Miljarden voor een uitkomst van een rekenmodel in Brussel of Den Haag dat ons moet laten geloven dat Nederland de planeet redt. Subsidies voor windmolens die landschappen verminken, zonneparken die vruchtbare akkergrond opvreten, elektrische auto’s die de middenklasse niet kan betalen en import van groente en fruit uit landen waar stikstof nog wordt gebruikt waar het voor bedoeld is: als meststof. Dit is ideologie in zijn zuiverste vorm. Maar een brug onderhouden? Een essentieel onderdeel van onze infrastructuur vervangen voordat het te laat is? Nee, dat is blijkbaar té burgerlijk, té ouderwets, overduidelijk niet visionair genoeg. Klimaat is het nieuwe politieke Mekka, waar het gros van politici en beleidsmakers braaf en diep naar buigen. Essentiële infrastructuur is kennelijk een kostenpost die je zo lang mogelijk kunt doorschuiven, liefst naar de volgende generatie bestuurders. Totdat de boogconstructie van de Merwedebrug piept en kraakt en de truckers ineens tot zondebokken worden verklaard, zelfs beboet worden, omdat ze nog even doorreden met hun kostbare lading. Dit is het Nederland van de omgekeerde prioriteiten. We pompen geld in net-zero-fantasieën die geen enkel meetbaar effect hebben op de globale temperatuur, terwijl de echte economische ruggengraat van ons land: wegen, bruggen, dijken, energie-infrastructuur die wél werkt, langzaam desintegreert. De Papendrechtsebrug ernaast ligt er immers ook al maanden uit. Maar ja, beleidsmakers en politici wijzen naar elkaar en naar de stip op de horizon: die nieuwe brug zou er in 2031 moeten komen. Een paar decennia te laat, en waarschijnlijk is zelfs 2031 niet haalbaar omdat de stikstofregels en de Europese Green Deal het niet toelaten. De transportsector, de boeren, de bouwers en de gewone Nederlander die gewoon wil werken en zijn handelswaar of spullen wil verplaatsen, betalen de prijs. Letterlijk. Meer kosten, meer congestie, meer frustratie. En de Haagse elite? Die vliegt businessclass naar klimaatconferenties of zet miljarden opzij om op zee nog meer windturbines te plaatsen, ondanks onderzoek dat deze wiebelstroom absoluut niet betrouwbaar is. Veiligheid? Onderhoud? Dat is voor mensen die niet begrijpen dat de toekomst van Nederland groen en elektrisch is, en daarvoor moet alles wijken, zo denkt men in Den Haag. De Merwedebrug is geen incident. Het is de wrange realisatie dat Nederland de pragmatische houding die ons land groot heeft gemaakt heeft ingeruild voor een ideologisch sprookje. Een land waar de bruggen letterlijk en figuurlijk piepen en kraken onder het gewicht van de werkelijkheid, terwijl men in Den Haag nog steeds droomt van de schouderklopjes die men internationaal zal krijgen als Nederland de felbegeerde status CO2-neutraal behaalt. Het is de hoogste tijd om wakker te worden. Stop met de absurde miljardenverspilling aan ideologische doelen die niet haalbaar zijn, die ons land financieel de nek omdraaien. Onderhoud eerst wat er écht toe doet: de infrastructuur die ons land draaiende houdt, de economische ruggengraat van ons land. Anders rijden we straks niet alleen om via de A15, maar rijden wij met z’n allen rechtstreeks de afgrond in. Bron: https://t.co/WznNU9Z7j5 #infrastructuur #transport #politiek

Na Box 3 wordt middenklasse ook tot zijn dood belast. Er was een tijd dat Nederlanders belegden voor hun kinderen. Niet voor prestige. Niet voor een villa aan het Comomeer. Niet om zichzelf “vermogend” te voelen. Gewoon voor later. Voor een studie. Voor een eerste huis. Voor een buffer als het leven tegenzit. Voor de stille gedachte dat je kinderen het misschien iets makkelijker zouden krijgen dan jij. Dat was ooit de belofte van verantwoordelijkheid. Je werkte, betaalde belasting, spaarde wat overbleef, belegde voorzichtig, liet de tijd zijn werk doen en hoopte dat er aan het einde van je leven iets overbleef om door te geven. Maar ergens is dat morele contract verschove Wat vroeger zorg voor je gezin was, wordt steeds vaker gezien als een fiscale kans voor de staat. Tijdens je leven betaal je belasting over je inkomen. Daarna over je consumptie. Over je woning. Over je spaargeld. Over je beleggingen. Vanaf 2028 mogelijk zelfs over papieren rendement dat je nog niet hebt verkocht. En als er na al die jaren discipline nog iets overblijft voor je kinderen, dan staat de overheid opnieuw aan het bed van de overledene. Niet met verdriet. Niet met dankbaarheid. Maar met een aanslag De discussie wordt nu verkocht als een debat over ongelijkheid. En ja, die ongelijkheid bestaat. Wie ouders met een koophuis heeft, begint straks vaak met een enorme voorsprong. Volgens cijfers die NOS aanhaalt, erven kinderen van 75-plussers met een huurwoning gemiddeld veel minder dan kinderen van ouders met een koopwoning; in sommige vergelijkingen loopt dat verschil op tot twintig keer zoveel. Dat is een reëel probleem. Maar de oplossing kan niet zijn dat de middenklasse opnieuw de makkelijkste prooi wordt. Want de echte elite vindt routes. Die heeft BV’s, estate planners, stichtingen, adviseurs en internationale structuren. De onderkant heeft meestal weinig te erven en betaalt vaak geen erfbelasting. Daartussen zit het gezin dat precies genoeg heeft opgebouwd om zichtbaar te worden, maar niet genoeg om zich te verdedigen De leraar met een afbetaald huis. De ondernemer met een kleine zaak. De kapster en de taxichauffeur die samen een ton hebben belegd. De ouders die elke maand iets opzijzetten voor hun kinderen. Zij worden in dit debat te snel vermomd als “vermogend”. Maar dit is geen abstract vermogen. Dit is uitgestelde consumptie. Dit zijn vakanties die niet zijn genomen. Auto’s die langer zijn doorgereden. Avonden overwerken. Jaren discipline. Het is liefde in financiële vorm. En precies dat lijkt Nederland steeds minder te begrijpen. Een gezin dat iets wil nalaten, is geen fiscale maas. Een vader die belegt voor zijn kind, is geen ongelijkheidsmachine. Een moeder die spaart voor later, is geen probleem voor de schatkist. Toch verschuift de taal. Eerst was vermogen opbouwen verstandig. Nu klinkt het verdacht. Eerst was nalaten aan je kinderen een teken van zorg. Nu wordt het gepresenteerd als iets waar de samenleving “recht” op heeft. Dat is de echte culturele draai Nederlanders beleggen niet meer alleen voor hun kinderen. Ze beleggen steeds vaker met het gevoel dat de overheid alvast meerekent. Een deel voor box 3. Een deel voor inflatie. Een deel voor toekomstige regels. En aan het einde: nog een deel bij overlijden. Dan moet je niet verbaasd zijn dat mensen hun vermogen anders gaan structureren, eerder gaan schenken, minder vertrouwen hebben of zich afvragen waarom ze überhaupt nog zo braaf zouden opbouwen. Een land dat gezinnen vertelt dat ze zelfstandig moeten zijn, maar hun zelfstandigheid telkens opnieuw belast, zaagt aan zijn eigen fundament. Want vermogen doorgeven is niet alleen economie. Het is continuïteit. Het is familie. Het is de gedachte dat jouw arbeid niet ophoudt bij jouw dood, maar nog iets mag betekenen voor wie na jou komt. Als de staat zelfs dat moment steeds meer naar zich toetrekt, verandert de burger langzaam van vader, moeder, kind en erfgenaam in iets kleiners. #belastingklimaat #middenklasse #vermogensopbouw

Column: Amsterdam legaliseert straatslapen. Amsterdam. De stad die jarenlang miljoenen uitgaf aan inclusiebeleid, klimaattafels, diversiteitscoördinatoren, participatieprojecten en morele campagnes over “menselijke waardigheid”, heeft nu een nieuwe bestuurlijke doorbraak bereikt: daklozen mogen buiten slapen. Dat is geen satire. Dat is officieel beleid. Onder leiding van burgemeester Femke Halsema is de hoofdstad langzaam veranderd in een bestuurlijk experiment waarin iedere maatschappelijke mislukking eerst jarenlang wordt ontkend, vervolgens wordt genormaliseerd en uiteindelijk wordt verkocht als compassie. Want begrijp het goed: dit heet natuurlijk niet dat de stad de controle kwijt is over wonen, opvang, zorg en openbare orde. Nee. Dit heet: “ruimte bieden aan kwetsbare mensen.” Amsterdam blijft daarmee trouw aan haar bestuurlijke filosofie: als je een probleem niet kunt oplossen, verander je gewoon de definitie van het probleem. Huizen onbetaalbaar? Dan noemen we wonen voortaan een privilege. Middenklasse vertrekt? Dan heet dat “urban transitie”. Overlast? “Beleving.” En dakloosheid? Dat heet nu blijkbaar: “buiten slapen.” De ironie is adembenemend. Dezelfde bestuurlijke elite die tijdens corona complete bevolkingen opsloot “voor de volksgezondheid”, avondklokken invoerde, burgers van bankjes joeg en handhavers liet optreden tegen mensen die te dicht bij elkaar stonden in een park, verklaart nu feitelijk dat slapen op straat een acceptabel onderdeel van het stadsbeeld is geworden. Dus een ondernemer zonder QR-code was ooit een gevaar voor de samenleving, maar honderden mensen die noodgedwongen tussen karton, vuilniszakken en winkelpuien slapen vormen ineens een teken van humane vooruitgang. Dat is Amsterdam anno nu: een stad waarin bestuurders permanent praten over medemenselijkheid terwijl de basisvoorwaarden van beschaving verdwenen. Want een beschaving herken je niet aan regenboogvlaggen op gemeentehuizen of morele speeches in debatcentra. Een beschaving herken je eraan dat mensen niet op straat hoeven te slapen. Maar juist dat fundamentele onderscheid lijkt verdwenen in een bestuurscultuur die liever symbolen organiseert dan werkelijkheid oplost. En ondertussen blijft de stad zichzelf feliciteren. Met conferenties. Met panelgesprekken. Met wethouders die ernstig kijken. Met beleidsstukken vol woorden als “verbinding”, “inclusiviteit” en “mensgericht handelen”. Terwijl buiten iemand onder een natte deken ligt naast een overvolle fietsenstalling. Misschien is dat wel de meest pijnlijke samenvatting van modern bestuur: hoe harder men over menselijkheid praat, hoe zichtbaarder de ontmenselijking wordt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.o #Amsterdam #Dakloosheid #Inclusiviteit

In Indonesië groeit het verzet tegen het economische beleid van president Prabowo, nu studenten protesteren tegen zijn populistische gratis lunchprogramma, dat als inefficiënt en corrupt wordt ervaren, terwijl de economie stagneert en de middenklasse afneemt, wat leidt tot een afname van vertrouwen in de markt en in het overheidsbeleid. #Indonesië #Prabowo #protest

In haar column bespreekt Caroline de Gruyter de opkomende radicalisering onder de middenklasse in Europa, met een focus op de zorgen van Bijan Djir-Sarai over de groeiende ontevredenheid en woede richting het politiek systeem, wat doet denken aan gevaarlijke geschiedenis. #radicalisering #middenklasse #politiek