Search

Voor het Groningen-herstel heeft de overheid 200 zzp'ers ingehuurd voor versterken woningen en die blijken nu schijnzelfstandig te zijn en naar een oplossing wordt gezocht want anders stagnatie. Alles gaat mis in dit land, niks lukt, niemand denkt na, ze doen maar wat. https://t.co/wr17U0YOzO #Groningen #herstel #zelfstandig

Een ochtendcolumn Een groep ambtenaren die zich heeft aangesloten bij Extinction Rebellion wil dat het kabinet klimaatverandering uitroept tot nationale noodsituatie. De ambtseed zou daartoe verplichten, een ambtenaar dient het algemeen belang. Dat klinkt vooral overtuigend zolang de definitie van het algemeen belang overeenkomt met de eigen overtuiging. Stel dat honderd ambtenaren van Justitie, IND en COA zich aansluiten bij een beweging die de Nederlandse grenzen wil sluiten. Immigratie bedreigt volgens de groep de woningmarkt, verzorgingsstaat en sociale samenhang. Het kabinet moet daarom een nationale migratienoodsituatie uitroepen. Bij weigering volgt de gang naar de rechter. De ambtseed laat volgens de betrokken ambtenaren geen andere keuze. Het debat over ambtelijk activisme zou vermoedelijk onmiddellijk veranderen. Principieel verandert er niets. Klimaatactivist en migratieactivist volgen dezelfde redenering, een politieke overtuiging wordt tot algemeen belang verklaard en het ambt verschaft een bijzondere verantwoordelijkheid om daarvoor op te komen. Daar zit de verwarring. Een ambtenaar werkt voor het algemeen belang, maar bepaalt niet zelfstandig wat dat belang inhoudt. Daarover gaat politiek. Klimaat, migratie, belastingen, defensie en landbouw zijn politieke onderwerpen omdat over de gewenste uitkomst legitiem verschil van inzicht bestaat. Juist daarom heeft de ambtelijke organisatie een bijzondere positie. Ministers komen en gaan, kabinetten wisselen van kleur. Het ministerie dat vandaag een ruimhartig asielbeleid uitvoert, kan morgen opdracht krijgen immigratie te beperken. De kwaliteit van het ambtelijk apparaat ligt in het vermogen beide opdrachten professioneel uit te voeren, binnen wet en rechtsstaat. Dat sluit tegenspraak niet uit. Een ambtenaar mag waarschuwen dat beleid onuitvoerbaar, onrechtmatig of onverstandig is. De Raad van State benadrukte bij de nieuwe ambtseed die professionele verantwoordelijkheid, en waarschuwde tegelijk dat de ambtseed geen afbreuk mag doen aan politieke neutraliteit. De grens wordt zichtbaar wanneer professioneel advies overgaat in politieke mobilisatie vanuit het ambt. Ambtenaren hebben vrijheid van meningsuiting, vereniging en demonstratie. De Ambtenarenwet begrenst die vrijheid wanneer de goede vervulling van de functie of de openbare dienst in gevaar komt. De gedragscode van het Rijk verlangt daarnaast onafhankelijkheid en onpartijdigheid. Daarmee komt de burger in beeld. Een asielzoeker tegenover een IND-ambtenaar hoort zich niet af te vragen of de behandelaar zaterdag demonstreerde voor gesloten grenzen. Een ondernemer met een klimaatvergunning hoort evenmin te hoeven onderzoeken of de behandelend ambtenaar actief is bij Extinction Rebellion. Vertrouwen in de overheid veronderstelt dat persoonlijke politieke overtuigingen bij het loket verdwijnen. De symmetrie maakt het principe zichtbaar. Wie de klimaatactivistische ambtenaar vanuit het ambt politieke druk laat uitoefenen, moet dezelfde ruimte gunnen aan de ambtenaar die immigratie wil stoppen, abortus wil beperken, ontwikkelingshulp wil afschaffen of kernenergie wil versnellen. Een grondrecht verandert niet van karakter wanneer een andere politieke overtuiging er gebruik van maakt. #Klimaatverandering #Politiek #Ambtenaren

Ik zou nu heel flauw kunnen zeggen dat de transfersom van Veerman hoger is dan menig Eredivisiespeler, die de stap naar een topclub heeft gemaakt. Ik ben vooral blij voor Joey. Een stap die hij zelfstandig heeft verdiend. Door schade en schande een grote meneer geworden bij PSV #Eredivisie #Voetbal #Transfers

Wat hebben die klojo’s van de EU nu weer uitgevonden? Vanaf februari 2027 moet je met je eigen pot naar de frituur kunnen. De friturist moet het toelaten, mag daar geen meerprijs voor vragen en moet ook nog duidelijk aangeven dat het kan. Nee het is geen late 1 april grap 😂 En eigenlijk is die pot de perfecte samenvatting van Europa geworden. De grote problemen krijgen ze niet opgelost, dus regelen ze de kleine dingen maar kapot. Energie onbetaalbaar? Moeilijk. Industrie die wegtrekt? Complex. Concurrentiekracht die achteruitboert? Daar komt een plan voor. Migratie? Nog een pact. Begrotingen ontsporen? Volgende vergadering. Maar uw frieten? Geregeld. Daar blijkt die Europese daadkracht plots ongekende hoogtes te bereiken. Het gepeupel mag Tupperware beginnen meesleuren en de friturist krijgt de praktische zever cadeau. Is dat potje proper? Hittebestendig? Groot genoeg? Waar moet de saus? Hoeveel is een grote friet in een halve kookpot? Probeer dat circus vrijdagavond maar eens met een rij tot buiten. Een frituur werkte nochtans perfect: vaste verpakking, vaste portie, vullen, meegeven, volgende. Maar blijkbaar was dat nog een stukje van het dagelijkse leven waar Brussel zijn vingers niet tussen had gekregen. En natuurlijk mag het niets extra kosten. Geniaal systeem: Europa bedenkt de verplichting, de zelfstandige krijgt de kosten en de burger krijgt de gedragsles. Brussel houdt het groene vinkje. En terwijl Europa zichzelf feliciteert met de zoveelste overwinning op het klimaat, staat ergens een friturist met Gerda haar afgewassen spaghettipot in zijn handen. Europa staat aan de afgrond maar de curryworst zit circulair 🤡 #EU #beleidsvorming # voedselveiligheid

The parents of Muk, a five-year-old girl with the deadly Sanfilippo disease, are racing against the clock to raise 1 million euros for an experimental treatment that could extend her life by fifteen to twenty years, but time is running out as she slowly loses her independence. (translated)

The article examines recent incidents in which AI systems from various companies, such as OpenAI and Anthropic, have carried out 'independent' hacks, and questions whether this indicates a will of these AI agents or if it is a marketing strategy of large tech companies. (translated)

Deze afgelopen week was mijn eerste werkweek in de "zorg" als begeleiding activiteiten. Dat betekent alle ouderen die in het zorg-wooncentrum wonen, waar ik werk, die in de woonkamer verblijven gedurende de dag de beste zorg moeten krijgen. Kopje koffie, thee, eten, sapje, praatje maken, spelletje doen en nog veel meer. Nu zijn er al veel mensen die mij vragen: en, hoe vind je het? Ik kan daar niet gewoon simpel op reageren met een "leuk hoor" of een "niet leuk". Ik vind het namelijk zeer intens en het maakt veel indruk. Dit werk moet ik gaan leren omarmen met alles wat erbij komt kijken. Dat kost tijd. Ouderen zien struggelen en het leven lastig vinden, het wonen in een woon-zorgcentrum omdat ze niet meer zelfstandig kunnen wonen. Wat nu hun "huis" is voelt voor heel wat mensen niet als hun thuis. Dat raakt mij zeer. Met verschillende collega's meegelopen. Het is mij wel duidelijk welke collega's mijn voorbeeld zijn en welke niet! #zorg #ouderen #werkervaring

Het college van #Rijswijk heeft duidelijkheid gegeven over de #fatbikes op het terrein van het #AZC. Volgens het college worden de fatbikes níet verstrekt door de #gemeente of het #COA. 😎 "AZC-bewoners die in het bezit zijn van een fatbike hebben deze zelfstandig verkregen en zijn daarmee eigenaar van de fatbikes", aldus het college. 🤡 Ook wordt er géén #overheidsgeld gebruikt voor de aanschaf of het onderhoud van de fietsen. Volgens het college kunnen bewoners die minimaal zes maanden in Nederland verblijven en nog in procedure zijn, #werken en daarmee zelf een fatbike aanschaffen. 🤦🏻‍♀️ Het college had beter níks kunnen zeggen! 😏 #Rijswijk #fatbikes #AZC

In her opinion piece, Judith Zuijderhoudt advocates for genuine emancipation of women by lowering barriers to economic independence, instead of merely emphasizing that women should make better choices, and she argues that freedom and equal opportunities are essential for true equality, separate from capitalist or patriarchal structures. (translated)

Ik ben het met elk vinkje eens. Het was de tijd dat de beslissingen nog in Den Haag werden genomen en niet in Brussel. Het was de tijd dat linkse mensen nog vóór de vrijheid van meningsuiting vochten waar ze nu iedereen met een andere mening de mond snoeren met een vage ‘disinformatie’ claim. Het was de tijd dat linkse mensen nog voor vrede demonstreerden en niet zoals nu pleite om meer belastinggeld naar het corrupte Oekraïne te sturen om de oorlog gaande te houden. Het was de tijd dat @VVD voor vrijheid van het individu stond en voor ondernemerschap in plaats van de zelfstandigen leeg te melken. Vroeger was niet alles beter maar we hadden nog wel politici die het land diende in plaats van zichzelf en de globalistische agenda. #vrijheid #politiek #Nederland

In een woonvoorziening voor mensen met een beperking in Hoofddorp wordt gestreefd naar meer zelfstandigheid en minder betutteling, waarbij cliënten aangemoedigd worden om alledaagse taken zelf te verrichten, zoals het doen van de afwas en het wegbrengen van vuilnis, met als doel een betekenisvoller leven te leiden en sociale deelname te bevorderen. #Gehandicaptenzorg #Zelfredzaamheid #BetekenisvolLeven

Column: De Haagse Ziekten Max von Kreyfelt Er is goed nieuws uit de medische wereld. Na jarenlang onderzoek hebben artsen eindelijk vastgesteld waarom zoveel beleidsmakers, bestuurders en opiniemakers zich zo opvallend hetzelfde gedragen. Het blijkt geen ideologie te zijn. Geen opleiding. Zelfs geen karakter. Het is een ziekte. Sterker nog: een complete verzameling zeldzame aandoeningen die vrijwel uitsluitend voorkomen tussen het Binnenhof, de ministeries, bestuurskamers, universiteiten, redactielokalen en Hilversum. De bekendste is Consensusitis. De patiënt is ervan overtuigd volledig zelfstandig te denken, maar produceert opvallend vaak exact dezelfde mening als alle andere patiënten. Besmetting vindt meestal plaats tijdens netwerkborrels, conferenties of talkshows. Daarna volgt vaak Machtsmyopie. Hoe hoger de functie, hoe kleiner de burger lijkt. Uiteindelijk verdwijnen complete bevolkingsgroepen uit het gezichtsveld. Alleen collega-bestuurders blijven nog scherp zichtbaar. Een gevorderd stadium leidt tot Narratiefitis. De patiënt ontwikkelt een allergische reactie op feiten die niet passen binnen het officiële verhaal. Bij blootstelling aan afwijkende informatie ontstaat onmiddellijk Factcheckfobie gevolgd door acute Dissidentenallergie. Sommigen ontwikkelen Framingitis. Iedere criticus verandert vanzelf in extremist, populist, complotdenker of gevaar voor de democratie. Het opmerkelijke is dat de diagnose altijd bij de ander wordt gesteld. Ook Morele Hoogteziekte komt veel voor. De patiënt kijkt permanent neer op de samenleving en ervaart dat als een verheven uitzicht. Na enkele jaren ontstaat meestal Pluchekoorts. Loslaten van functies wordt vrijwel onmogelijk. Het lichaam ontwikkelt een natuurlijke afweer tegen vertrekpremies, verkiezingsuitslagen en democratische wisselingen. In ernstige gevallen volgt Carrouselitis: de patiënt verdwijnt uit de ene topfunctie om enkele weken later vanzelf weer op te duiken in een andere. Vrijwel iedere Haagse bestuurder lijdt bovendien aan Ministeriële Amnesie. Besluiten verdwijnen uit het geheugen zodra een parlementaire enquête begint. Artsen spreken inmiddels van de Ruttiaanse variant. Buiten Nederland komt deze nauwelijks voor. Andere veelvoorkomende aandoeningen zijn Vergaderitis, Rapportverslaving, Lobbylupus, Persberichtsyndroom, PR-psoriasis, Bureaucratose, Regeltjesdwang, Controlecompulsie, Veiligheidsobsessie en Toezichtdwang. De patiënt gelooft oprecht dat ieder maatschappelijk probleem oplosbaar is met een extra commissie, een protocol of een toezichthouder. In het laatste stadium openbaren zich Transparantie-intolerantie, Woo-allergie, Integriteitseczeem, Reputatiepaniek en Verantwoordelijkheidsallergie. Dan weet iedereen dat er iets mis is gegaan, behalve degene die ervoor verantwoordelijk was. De ernstigste complicatie heet echter Democratische Immunodeficiëntie. Dat is het moment waarop een bestuurslaag niet langer weerstand opbouwt tegen kritiek, maar tegen burgers. Gelukkig bestaat er een eenvoudige behandeling. Een half jaar buiten de Haagse kaasstolp. Zonder dienstauto. Zonder woordvoerder. Zonder beleidsnota. Gewoon tussen de mensen wier leven zij zeggen te verbeteren. De prognose is voorzichtig optimistisch. Al waarschuwen artsen dat sommige patiënten na enkele dagen alweer hevige aanvallen van Consensusitis krijgen zodra zij de eerste vergaderzaal binnenlopen. In Den Haag noemt men dat geen terugval. Daar heet het: goed bestuur. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #politiek #gezondheid #maatschappij

Nederland heeft zijn koers veranderd aangaande soevereiniteit en digitale autonomie, maar er is een urgent gebrek aan hoogopgeleide IT-specialisten die nodig zijn om een zelfstandige digitale infrastructuur op te bouwen, waardoor de praktische uitvoering van deze plannen in gevaar komt. #Soevereiniteit #DigitaleAutonomie #Defensie

Na Box 3 wordt middenklasse ook tot zijn dood belast. Er was een tijd dat Nederlanders belegden voor hun kinderen. Niet voor prestige. Niet voor een villa aan het Comomeer. Niet om zichzelf “vermogend” te voelen. Gewoon voor later. Voor een studie. Voor een eerste huis. Voor een buffer als het leven tegenzit. Voor de stille gedachte dat je kinderen het misschien iets makkelijker zouden krijgen dan jij. Dat was ooit de belofte van verantwoordelijkheid. Je werkte, betaalde belasting, spaarde wat overbleef, belegde voorzichtig, liet de tijd zijn werk doen en hoopte dat er aan het einde van je leven iets overbleef om door te geven. Maar ergens is dat morele contract verschove Wat vroeger zorg voor je gezin was, wordt steeds vaker gezien als een fiscale kans voor de staat. Tijdens je leven betaal je belasting over je inkomen. Daarna over je consumptie. Over je woning. Over je spaargeld. Over je beleggingen. Vanaf 2028 mogelijk zelfs over papieren rendement dat je nog niet hebt verkocht. En als er na al die jaren discipline nog iets overblijft voor je kinderen, dan staat de overheid opnieuw aan het bed van de overledene. Niet met verdriet. Niet met dankbaarheid. Maar met een aanslag De discussie wordt nu verkocht als een debat over ongelijkheid. En ja, die ongelijkheid bestaat. Wie ouders met een koophuis heeft, begint straks vaak met een enorme voorsprong. Volgens cijfers die NOS aanhaalt, erven kinderen van 75-plussers met een huurwoning gemiddeld veel minder dan kinderen van ouders met een koopwoning; in sommige vergelijkingen loopt dat verschil op tot twintig keer zoveel. Dat is een reëel probleem. Maar de oplossing kan niet zijn dat de middenklasse opnieuw de makkelijkste prooi wordt. Want de echte elite vindt routes. Die heeft BV’s, estate planners, stichtingen, adviseurs en internationale structuren. De onderkant heeft meestal weinig te erven en betaalt vaak geen erfbelasting. Daartussen zit het gezin dat precies genoeg heeft opgebouwd om zichtbaar te worden, maar niet genoeg om zich te verdedigen De leraar met een afbetaald huis. De ondernemer met een kleine zaak. De kapster en de taxichauffeur die samen een ton hebben belegd. De ouders die elke maand iets opzijzetten voor hun kinderen. Zij worden in dit debat te snel vermomd als “vermogend”. Maar dit is geen abstract vermogen. Dit is uitgestelde consumptie. Dit zijn vakanties die niet zijn genomen. Auto’s die langer zijn doorgereden. Avonden overwerken. Jaren discipline. Het is liefde in financiële vorm. En precies dat lijkt Nederland steeds minder te begrijpen. Een gezin dat iets wil nalaten, is geen fiscale maas. Een vader die belegt voor zijn kind, is geen ongelijkheidsmachine. Een moeder die spaart voor later, is geen probleem voor de schatkist. Toch verschuift de taal. Eerst was vermogen opbouwen verstandig. Nu klinkt het verdacht. Eerst was nalaten aan je kinderen een teken van zorg. Nu wordt het gepresenteerd als iets waar de samenleving “recht” op heeft. Dat is de echte culturele draai Nederlanders beleggen niet meer alleen voor hun kinderen. Ze beleggen steeds vaker met het gevoel dat de overheid alvast meerekent. Een deel voor box 3. Een deel voor inflatie. Een deel voor toekomstige regels. En aan het einde: nog een deel bij overlijden. Dan moet je niet verbaasd zijn dat mensen hun vermogen anders gaan structureren, eerder gaan schenken, minder vertrouwen hebben of zich afvragen waarom ze überhaupt nog zo braaf zouden opbouwen. Een land dat gezinnen vertelt dat ze zelfstandig moeten zijn, maar hun zelfstandigheid telkens opnieuw belast, zaagt aan zijn eigen fundament. Want vermogen doorgeven is niet alleen economie. Het is continuïteit. Het is familie. Het is de gedachte dat jouw arbeid niet ophoudt bij jouw dood, maar nog iets mag betekenen voor wie na jou komt. Als de staat zelfs dat moment steeds meer naar zich toetrekt, verandert de burger langzaam van vader, moeder, kind en erfgenaam in iets kleiners. #belastingklimaat #middenklasse #vermogensopbouw

Het is interessant om te zien hoe lelieblanke redactrices van DPG aan de ene kant het fenomeen ‘tradwives’ belachelijk maken (die worden meteen in de categorie domrechts geparkeerd) terwijl moslima’s die van top tot teen zijn ingepakt, als een toonbeeld van zelfstandige onafhankelijke en vooral progressieve vrouwen worden gezien. Een soort tankgirls. https://t.co/9O8Gk7rBmf #feminisme #cultuur #identiteit

Djan van der Kraan (20), die sinds zijn geboorte blind is, geeft zelfstandig les op het mbo en wordt door zijn studenten zelfs beter ervaren dan andere docenten, omdat hij door zijn andere zintuigen en sterke geheugen bijzonder goed inspeelt op hun behoeften. #InclusiefOnderwijs #Blindheid #Onderwijs

De stikstofwaanzin: boeren kapot voor een rekenmodel Wordt u er ook kotsmisselijk van hoe een ideologie verpakt wordt als onontkoombare natuurwetenschap? En ja, ik heb het uiteraard over de stikstofcrisis, een crisis waarvan de impact wordt gemeten met ambtelijke rekenmodellen die zo gevoelig zijn afgesteld dat een extra koe in de wei al een heel ernaast gelegen Natura-2000-gebied in acuut gevaar brengt. En maak u geen illusies, de echte natuur trekt zich niets aan van deze Haagse ambtenaren die navelstaren tot een kunst hebben verheven. Sterker nog, zo'n 80% van de natuur in Nederland heeft er nog nooit zo goed voorgestaan. En de boeren? Die innoveren al decennia lang met als resultaat steeds lagere emissies. Nederland is daarmee een absolute wereldspeler op het gebied van efficiënte en milieuvriendelijke voedselproductie. Maar dat telt niet in Den Haag. Want het gaat allang niet meer om wetenschap. Het gaat om ideologie. De boer moet kapot. Hij is de zondebok van de klimaatkerk, het obstakel voor de transitie naar een 'duurzaam' Nederland vol windmolens, zonneparken, data centers en importvoedsel. Kijk alleen maar naar de taal: boeren zijn 'emissiebronnen', hun bedrijven 'belasting voor de natuur'. Het doet akelig denken aan hoe vroeger, in de Soviet-Unie, zelfstandige boeren met wat eigen land en vee, werden neergezet als probleem: egoïstisch, inefficiënt, schadelijk. Eerst maak je het ze onmogelijk om rendabel te kunnen produceren met onhaalbare normen, daarna bied je 'vrijwillige' uitkoop aan. En als ze weigeren? Dan volgt de juridische verwurging via de Raad van State en activistische rechtszaken. De waanzin is compleet als je ziet hoe de rest van de samenleving ook op slot word gezet, als een stok achter de deur. Bouwprojecten, woningen, infrastructuur, het wordt allemaal in de wacht gezet en effectief as drukmiddel gebruikt om dit beleid af te dwingen. En de Nederlandse boer, die al generaties lang ons eten op tafel zet? Die boer moet wijken voor abstracte percentagepuntjes in rekenmodellen die elke aansluiting met de realiteit missen. Boeren zijn geen milieucriminelen. Ze zijn de hoeders van ons platteland, onze voedselzekerheid en een eeuwenoude cultuur nauw verboden met Nederland. Hun geplande ondergang is uitgezet in beleid: maak hun bestaansmodel juridisch onhoudbaar en noem dat vooruitgang. Met als uitdragers van deze ideologie de beleidsambtenaren bij de Ministeries van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur en Financiën. Met als pressiemiddel beleidsnota’s en in wet- en regelgeving gegoten stikstofnormen en NGO’s die dwingend mogen meebeslissen over de toekomst van deze boeren. Wordt het geen tijd dat dit land wakker schrikt? Zich realiseert dat deze laffe, ideologische Gutmenschpolitiek ons platteland verkwanselt op basis van falende rekenmodellen en klimaatfantasieën? Stop met het offeren van één van de pijlers van onze voedselvoorziening en economie op het altaar van Brussel en Den Haag. Want als we zo doorgaan, eten we straks geïmporteerde GMO soja uit Brazilië, aardappelen vol met pesticiden uit Tsjechië en verdwijnt de Nederlandse boer als cultuurhistorisch relikwie in de geschiedenisboeken. Dat, beste lezer, is geen crisis meer, dat is verraad aan ons eigen land en de generaties voor ons die het met bloed, zweet en tranen hebben opgebouwd. #stikstofcrisis #boeren #duurzaamheid