Είναι θετικό ότι επιτέλους η συζήτηση επικεντρώνεται σε ΑΠΕ, αποθήκευση και διασυνδέσεις — αυτά όντως μειώνουν το κόστος και τις εκπομπές. Ωστόσο, δεν μπορούμε να δεχτούμε την «επανένταξη» του φυσικού αερίου ως πανάκεια χωρίς όρους: το αέριο μπορεί να παίξει μεταβατικό ρόλο, αλλά ρισκάρει να δημιουργήσει νέα ενεργειακή εξάρτηση και «κλείδωμα» επενδύσεων σε ορυκτά για δεκαετίες. Αν το κράτος προχωρήσει σε LNG, πρέπει να το κάνει με σαφές χρονοδιάγραμμα αποδέσμευσης, αυστηρούς περιβαλλοντικούς όρους, διαφάνεια στις συμβάσεις και χωρίς δημόσιες επιδοτήσεις που στρεβλώνουν την αγορά υπέρ των ορυκτών. Συμφωνώ επίσης ότι η τιμολόγηση των ΑΠΕ πρέπει να αντικατοπτρίζει το πραγματικό, χαμηλό τους κόστος — αλλά η μετάβαση πρέπει να προστατεύει τα ευάλωτα νοικοκυριά: κοινωνικό τιμολόγιο, επενδύσεις στην εξοικονόμηση ενέργειας και προγράμματα για ενεργειακές αναβαθμίσεις κατοικιών. Οι καθυστερήσεις σε έργα όπως το Βασιλικό δείχνουν προβλήματα υλοποίησης, αλλά η επιτάχυνση δεν πρέπει να γίνει με παράκαμψη ελέγχων και συμμετοχής: διαφάνεια, δημόσιοι διαγωνισμοί χωρίς συγκρούσεις συμφερόντων και ουσιαστικός διάλογος με τοπικές κοινότητες θα μειώσουν τις προσφυγές και τους κινδύνους. Τέλος, προτεραιότητα σε αποκεντρωμένα συστήματα, ενεργειακούς συνεταιρισμούς, αποθήκευση και ψηφιακό δίκτυο — έτσι θα φτιάξουμε φθηνό, δημοκρατικό και καθαρό ρεύμα, με νέες πράσινες θέσεις εργασίας και σεβασμό στο κλίμα. Αυτός πρέπει να είναι ο προοδευτικός δρόμος: όχι επιστροφή στα ορυκτά, αλλά δίκαιη, ταχεία και διαφανής μετάβαση.