Darya Safai MP

Nederlandse minister van Onderwijs, Rianne Letschert, schrijft op haar social media: “Goed om gisteren met de MSA (Moslim Studenten Associatie) om tafel te zitten! We spraken over sociale veiligheid en discriminatie, en wat ervoor nodig is om jezelf te kunnen zijn op de campus. En hoe identiteit en religie daar een rol in spelen. Je thuis voelen op je onderwijsinstelling is namelijk echt de belangrijkste basis om goed te kunnen studeren. Toch is dat voor veel Islamitische studenten nog niet altijd het geval. Daarom zijn deze gesprekken met de MSA en andere studentenorganisaties zo waardevol.” Er zijn bepaalde partijen en politici die onze democratische waarden verkopen om een paar stemmen binnen de moslimgemeenschap te ronselen. Dat doen ze onder het mom van “verdraagzaamheid” en “antidiscriminatie”. Zo komen ze steeds dichter bij de Moslimbroederschap te staan, in plaats van onze westerse waarden en principes te beschermen. De rol van useful idiots spelen om stemmen te ronselen in een samenleving met een steeds veranderende demografie, is een van de grootste gevaren waar Europa vandaag mee worstelt. Aan ons allen om dit soort politiek en deze manier van handelen in de stembus af te straffen. #onderwijs #discriminatie #identiteit

Regels zijn er voor iedereen. Ook op school. Een school hoort een neutrale plaats te zijn waar kinderen, ongeacht hun afkomst of religie, samen leren en opgroeien. Geloof is een privézaak en iedereen heeft het recht om te geloven wat hij of zij wil. Maar dat betekent niet dat religieuze symbolen in elke publieke context vanzelfsprekend zijn. Een leerkracht heeft bovendien een voorbeeldfunctie. Neutraliteit in het klaslokaal is geen aanval op iemands geloof, maar een duidelijke keuze voor een omgeving waarin geen enkele religie centraal staat. Als leerkracht kon zij haar hoofddoek tijdens de lesuren afdoen. Dat is geen verbod op haar geloof. Het is het naleven van de regels van de school. Iedereen heeft een mening over de hoofddoek. Mijn mening, als vrijgevochten vrouw uit Iran, kennen jullie ongetwijfeld. De hoofddoek is het symbool van discriminatie en houdt de emancipatie van vrouwen tegen. Daarom steun ik de beslissing van Oost-Vlaanderen. Geen uitzonderingen. Geen dubbele standaarden. Dezelfde regels voor iedereen. En wat mij betreft: dezelfde duidelijkheid in elke school, in heel Vlaanderen. #neutraliteit #onderwijs #gelijkheid

Sommige mensen worden geboren in een land. Ik kreeg het voorrecht om er twee lief te hebben. Mijn eerste land gaf mij mijn wortels. Vlaanderen gaf mij mijn vleugels. Toen ik als jonge vrouw mijn vaderland moest ontvluchten, liet ik alles achter: mijn thuis, mijn vrienden, mijn verleden. Ik kwam aan in een onbekend land, met een hart vol verdriet, maar ook met een sprankeltje hoop. Die hoop kreeg hier een gezicht. Vlaanderen ontving mij niet als een vreemde, maar als een mens. De Vlamingen gaven mij iets wat je niet kunt kopen of afdwingen: vertrouwen, warmte en een plaats waar ik opnieuw mocht beginnen. In de dagen dat ik heimwee had en de leegte van alles wat ik verloren was ondraaglijk leek, waren het de mensen hier die mij deden voelen dat ik niet alleen was. Jullie vriendschap werd een nieuw thuis. Jullie warmte werd een nieuw begin. Vrijheid is voor velen vanzelfsprekend. Voor mij is ze een wonder dat elke dag opnieuw gekoesterd moet worden. Daarom zal ik Vlaanderen altijd met heel mijn hart blijven verdedigen. Niet alleen omdat dit mijn thuis is, maar omdat dit het land is dat mij de vrijheid gaf om opnieuw te leven. Vlaanderen is mijn land. De Vlamingen zijn mijn vlam. Mijn 11 juli was opnieuw een dag vol trots, verbondenheid en dankbaarheid. Dank je wel, Vlaanderen. Dank je wel, lieve Vlamingen. Voor altijd in mijn hart. 💛🖤 #Vlaanderen #Thuis #Vrijheid

Beste Filip Joos, U was een balsem voor de pijn van de zovele rouwende Iraniërs. Met uw rake commentaar hebt u ons verhaal verteld, en daarvoor zijn wij u oprecht dankbaar. Het zijn grote mensen die hun stem gebruiken voor waardigheid en rechtvaardigheid. Het Iraanse volk is deze nobele mensen ontzettend dankbaar. U bleef niet onverschillig tegenover de dood van meer dan veertigduizend Iraniërs die werden vermoord door de ayatollahs. Dat hoorden we toen u de vlag van de Islamitische Republiek omschreef als “de vlag van een land dat zijn eigen burgers doodt.” Toen het “volkslied” van de Islamitische Republiek werd gespeeld, legde u uit dat de mensen dit terecht uitjouwen, omdat het “het lied van een stel gekken” is. Het rouwende en gekwelde Iraanse volk zal zijn eervolle vrienden nooit vergeten. Dank u dat u, boven de sport uit, bent opgekomen voor menselijkheid. Ook dank aan de VRT en de mensen in de studio, om tijdens de rust de gelegenheid te geven aan een Iraanse vrouw om uit te leggen waarom veel Iraniërs het “nationale” team van de Islamitische Republiek niet steunen. Sport en fundamentele mensenrechten zijn eigenlijk onlosmakelijk met elkaar verbonden . Of dat zou het toch moeten zijn, kijk maar naar de statuten van de grote sportorganisaties zoals IOC en FIFA. Jullie uitzending heeft er alvast wél voor gezorgd dat deze grove mensenrechtenschending niet werd verzwegen. De FIFA, die alles wat het Iraanse volk vertegenwoordigt heeft gecensureerd en die zelfs de Leeuw-en-Zon-vlag heeft verboden, kan duidelijk iets leren van deze menselijke benadering. Want sport zonder menselijkheid heeft geen enkele waarde. @VRT @FIFAcom @FIFAWorldCup #HumanRights #Iran #Sportsmanship

Laat jullie duivelse kracht zien! Samen naar de overwinning! ⚽💪 Wij geloven in jullie! 🔥 @BelRedDevils #BELIRA https://t.co/VvaWa97Mgb #voetbal #samensterk #overwinning

Iraanse oppositie heeft niet gegokt. Zij heeft gevochten. “De Iraanse oppositie heeft gegokt en verloren.” Met die woorden koos De Standaard ervoor om de strijd van miljoenen Iraniërs te beschrijven. Een strijd die duizenden levens heeft gekost. Een strijd waarvoor mannen en vrouwen zijn gefolterd, opgesloten, vermoord en geëxecuteerd. Een strijd waarvan ik zelf bijna een van de slachtoffers werd. Toen ik 25 jaar oud was, zat ik in een Iraanse gevangenis omdat ik vrijheid eiste en mij verzette tegen het regime van de ayatollahs. Vrienden verdwenen. Medestanders werden gefolterd en vermoord. Ik kon ontsnappen. Was dat niet gelukt, dan was ik vandaag wellicht dood geweest. Een gok? Een gok is iets wat je doet aan een speeltafel. Dat is geen gok. Dat is moed. Dat is opoffering. Dat is verzet tegen een islamitische tirannie. Wat de dappere Iraniërs recent in de straten van heel Iran deden, toen er in twee nachten 40.000 werden vermoord, was geen gok. Ze wisten het, en toch zijn ze opnieuw de straat opgegaan. Sommigen hebben zelfs met hun eigen bloed, in de laatste seconden van hun leven, op een muur geschreven dat zij Iran zouden bevrijden. Elke dag, nog steeds, vinden executies plaats. Elke dag worden gezinnen verscheurd. Toch lees ik in dergelijke analyses nauwelijks empathie voor de slachtoffers, nauwelijks begrip voor de omvang van hun strijd. Alsof de doden slechts pionnen zijn op een schaakbord. Maar de strijd van de Iraniërs gaat over veel meer dan Iran alleen. Een vrij en democratisch Iran zou niet alleen vrijheid brengen aan meer dan negentig miljoen mensen. Het zou ook een bron van stabiliteit worden in een regio die decennialang gegijzeld werd door oorlog, extremisme en staatsgeweld. Een vrij Iran betekent minder conflicten, minder regionale dreiging, minder gedwongen migratie en meer economische samenwerking. Het betekent vrije handel, veilige energieroutes en een betrouwbare partner voor de democratische wereld. De strijd van de Iraniërs is daarom niet alleen hun strijd. Het is ook een strijd voor de waarden waarop het Westen zegt gebouwd te zijn: vrijheid, democratie, mensenrechten en menselijke waardigheid. De Iraanse oppositie heeft niet gisteren besloten om zich te verzetten. Mijn generatie begon al in 1999. Daarna kwamen 2009, 2017, 2019, 2022 en opnieuw de opstanden van vandaag. Keer op keer gingen miljoenen Iraniërs de straat op. Keer op keer riepen zij dat zij hun land wilden bevrijden van de ayatollahs. Keer op keer staken zij hun hand uit naar hun bondgenoten in het Westen, op zoek naar steun, begrip en solidariteit. Want uiteindelijk zitten wij in hetzelfde schip. De toekomst van Iran en die van het Westen zijn nauwer met elkaar verbonden dan velen willen erkennen. Daarom vergissen degenen zich die denken dat wij verloren hebben. Nee. Wij hebben geleden. Wij hebben gebloed. Wij hebben onze doden begraven. Maar wij hebben niet verloren. De geschiedenis leert dat geen enkele dictatuur eeuwig standhoudt. Geen enkel regime kan voor altijd regeren tegen de wil van zijn eigen bevolking. Wij gaan winnen. Met de steun van het Westen of zonder die steun. Vandaag ben ik niet alleen een trotse Iraniër. Ik ben ook een trotse Vlaming. Al meer dan een kwarteeuw leef ik in Vlaanderen. Elke dag ontmoet ik mensen die begrijpen waarom deze strijd belangrijk is. Mensen die weten dat de vrijheid van Iran geen verre droom is, maar een zaak die ook hun veiligheid, hun welvaart en hun toekomst raakt. Zij minimaliseren ons lijden niet. Zij kijken niet weg. Zij begrijpen dat vrijheid nooit vanzelfsprekend is en zij steunen me. En daarom blijf ik vechten. Voor Iran. Voor Vlaanderen. Voor het Westen. Het regime in Teheran mag geloven dat het de tijd aan zijn kant heeft. Dat heeft het niet. De toekomst behoort toe aan de mensen die weigeren zich neer te leggen bij tirannie. En die toekomst komt dichterbij dan velen denken. @destandaard @dsopinie #Iran #vrijheid #democratie