Shermin Amiri

Na een dag waarin anderen mij opnieuw wilden uitleggen van wie Nederland is, sluit ik af in Oranje. Ik heb dit land niet geërfd. Ik heb het leren kennen en ben ervan gaan houden. Via de taal die ik met moeite leerde, de wetten die ik serieus neem, de vrijheden die ik niet vanzelfsprekend vind en de gewoonten die ik stap voor stap ben gaan begrijpen. Ook de ongemakkelijke. Hier werk ik, hier leef ik, hier draag ik bij, hier voer ik het publieke gesprek en hier ben ik thuisgeraakt. Mijn wieg stond elders, maar mijn leven ligt hier. Ik vraag niemand om toestemming om van Nederland te houden. Nederland is ook van ons. Fijne avond! 🇳🇱 #Nederland #Thuis #Identiteit

Ik zie Ruud Gullit nog zo voor me. München 1988. Die kopbal tegen de Sovjet-Unie. Het Oranje-shirt, dat wilde haar, die aanvoerdersband. Wij voetbalden toen op straat in Iran en iedereen wilde Gullit zijn. Voor ons was hij geen Nederlander met iets erachter. Hij wás Oranje. Maar gisteravond bij Pauw & De Wit zag je opnieuw hoe Nederland soms naar zijn eigen mensen kijkt. Wat buiten Nederland zonder aarzeling als Nederlands wordt herkend, moet hier eerst langs de afkomstcontrole. Altijd weer die zeef. Daarom zijn woorden als “omvolking” en “remigratie” zo giftig. Ze blijven niet in het migratiedebat hangen, maar tasten het burgerschap zelf aan. Mensen die hier al decennia wonen, werken, belasting betalen, kinderen grootbrengen en dit land meedragen, worden teruggeduwd naar een vraag die allang beantwoord had moeten zijn. Hoor je hier wel echt bij? Gullit hoefde zich voor niemand opnieuw te bewijzen. Miljoenen Nederlanders met een familiegeschiedenis buiten Nederland zouden dat ook niet hoeven. Politici die deze taal de Kamer in brengen, maken van burgerschap geen gedeeld feit, maar een permanente toets. Ze lossen geen probleem op. Ze dwingen Nederlanders opnieuw uit te leggen waarom zij bij hun eigen land horen. #Voetbal #Burgerschap #Diversiteit