Search

De Merwedebrug: symbool van omgekeerde prioriteiten Gorinchem, zondag. Terwijl de vrachtwagens die winkels in Nederland moeten bevoorraden omrijden, en het gevloek en gescheld van de chauffeurs bijna hoorbaar is, staat de Merwedebrug er als een vermoeide oude man bij: verboden voor zwaar verkeer omdat het staal in de boogconstructie te zwak is. Onderzoek wees uit dat de brug het gewicht van het verkeer dat een deel van onze economie draaiende houdt niet meer aankan. Een voorzorgsmaatregel, zegt Rijkswaterstaat. Alsof we een land zijn dat zich nog iets kan veroorloven uit voorzorg, met een overheid die miljarden over de balk smijt maar geen geld meer heeft voor het onderhoud van essentiële infrastructuur. En ja, u begrijpt het inderdaad goed, dit is geen pech, dit is geen toeval. Dit is het logische gevolg van jarenlang bewust onze infrastructuur verwaarlozen. Een brug uit de jaren zestig, wekelijks goed voor tienduizenden vrachtwagens, de economische slagader van Zuid-Nederland, is nu ineens te zwak om nog die rol te kunnen vervullen. Ondertussen staan er honderden kilometers file op de alternatieve routes, transporteurs rekenen stevig vloekend hun extra onkosten uit en lokale bedrijven zien hun al krappe marges verdampen. En onze overheid? Die houdt zich van de domme en smijt miljarden over de balk, bijvoorbeeld aan klimaatbeleid. Maar liefst 28-miljard voor een onmeetbare globale temperatuurdaling van 0.00036-graden. Ja, u leest het goed. Miljarden voor een uitkomst van een rekenmodel in Brussel of Den Haag dat ons moet laten geloven dat Nederland de planeet redt. Subsidies voor windmolens die landschappen verminken, zonneparken die vruchtbare akkergrond opvreten, elektrische auto’s die de middenklasse niet kan betalen en import van groente en fruit uit landen waar stikstof nog wordt gebruikt waar het voor bedoeld is: als meststof. Dit is ideologie in zijn zuiverste vorm. Maar een brug onderhouden? Een essentieel onderdeel van onze infrastructuur vervangen voordat het te laat is? Nee, dat is blijkbaar té burgerlijk, té ouderwets, overduidelijk niet visionair genoeg. Klimaat is het nieuwe politieke Mekka, waar het gros van politici en beleidsmakers braaf en diep naar buigen. Essentiële infrastructuur is kennelijk een kostenpost die je zo lang mogelijk kunt doorschuiven, liefst naar de volgende generatie bestuurders. Totdat de boogconstructie van de Merwedebrug piept en kraakt en de truckers ineens tot zondebokken worden verklaard, zelfs beboet worden, omdat ze nog even doorreden met hun kostbare lading. Dit is het Nederland van de omgekeerde prioriteiten. We pompen geld in net-zero-fantasieën die geen enkel meetbaar effect hebben op de globale temperatuur, terwijl de echte economische ruggengraat van ons land: wegen, bruggen, dijken, energie-infrastructuur die wél werkt, langzaam desintegreert. De Papendrechtsebrug ernaast ligt er immers ook al maanden uit. Maar ja, beleidsmakers en politici wijzen naar elkaar en naar de stip op de horizon: die nieuwe brug zou er in 2031 moeten komen. Een paar decennia te laat, en waarschijnlijk is zelfs 2031 niet haalbaar omdat de stikstofregels en de Europese Green Deal het niet toelaten. De transportsector, de boeren, de bouwers en de gewone Nederlander die gewoon wil werken en zijn handelswaar of spullen wil verplaatsen, betalen de prijs. Letterlijk. Meer kosten, meer congestie, meer frustratie. En de Haagse elite? Die vliegt businessclass naar klimaatconferenties of zet miljarden opzij om op zee nog meer windturbines te plaatsen, ondanks onderzoek dat deze wiebelstroom absoluut niet betrouwbaar is. Veiligheid? Onderhoud? Dat is voor mensen die niet begrijpen dat de toekomst van Nederland groen en elektrisch is, en daarvoor moet alles wijken, zo denkt men in Den Haag. De Merwedebrug is geen incident. Het is de wrange realisatie dat Nederland de pragmatische houding die ons land groot heeft gemaakt heeft ingeruild voor een ideologisch sprookje. Een land waar de bruggen letterlijk en figuurlijk piepen en kraken onder het gewicht van de werkelijkheid, terwijl men in Den Haag nog steeds droomt van de schouderklopjes die men internationaal zal krijgen als Nederland de felbegeerde status CO2-neutraal behaalt. Het is de hoogste tijd om wakker te worden. Stop met de absurde miljardenverspilling aan ideologische doelen die niet haalbaar zijn, die ons land financieel de nek omdraaien. Onderhoud eerst wat er écht toe doet: de infrastructuur die ons land draaiende houdt, de economische ruggengraat van ons land. Anders rijden we straks niet alleen om via de A15, maar rijden wij met z’n allen rechtstreeks de afgrond in. Bron: https://t.co/WznNU9Z7j5 #infrastructuur #transport #politiek

Het blijft met verbazen hoe makkelijk ministers, in het bijzonder @carogennez, telkens wegkomt met halve waarheden en hele leugens. In een land met een deftige bestuurscultuur was ze al minstens drie keer ontslagen. Of nooit, want ze zou er geen minister worden natuurlijk. #politiek #waarheid #bestuur

In dit artikel wordt de hoopvolle komst van Andy Burnham als premier van het Verenigd Koninkrijk besproken, waarbij zijn ervaring als burgemeester van Greater Manchester en focus op duurzame verbeteringen in het openbaar bestuur worden geprezen, terwijl het land verlangt naar stabiliteit te midden van politieke onrust. #AndyBurnham #LarryTheCat #DowningStreet10

Waarom de Nederlandse overheid dringend op dieet moet? Soms lees je een CBS-rapport en denk je: dit is geen statistiek, als een arts dit leest geeft hij direct dringend medisch advies: u heeft last van vraatzucht, u moet op dieet. In 2025 gaf de overheid namelijk maar liefst 529-miljard euro uit, 32-miljard meer dan het jaar ervoor. De inkomsten bedroegen 510-miljard, met als resultaat een tekort van 19-miljard euro, 1.6 procent van het bbp, meer dan dubbel zo hoog als in 2024. Ondertussen bereikte de staatsschuld de som van maar liefst 524-miljard euro, 44.4 procent van het bbp (Bruto Binnenlands Product). Dat is per Nederlander 1800-euro extra schuld in één jaar. Personeelskosten bij de overheid stegen met maar liefst 7-miljard. Het aantal rijksambtenaren groeide door naar circa 160.000 fte. Overdrachten naar het buitenland explodeerden met bijna 40 procent naar 18-miljard. Dit is geen gezonde groei, dit is institutionele gulzigheid. Een overheid die structureel sneller groeit dan de economie die haar voedt, vreet letterlijk aan de fundamenten van onze welvaart. Een serieus dieet is daarom geen politieke keuze, maar een existentiële noodzaak. Zonder rigoureuze ingrepen, minder ministeries, minder overlappende diensten, minder subsidiecircussen, minder zendelingenwerk in Afrika en Oekraïne en minder beleidsambtenaren die nota’s schrijven over nota’s, gaat de staatsschuld onvermijdelijk richting de 50 procent van het bbp en hoger. Dan resten nog maar twee oplossingen: hogere lasten of snijden in essentiële voorzieningen. Beide zijn graadmeters voor maatschappelijk verval, en een overheid die structureel teveel geld uitgeeft. Toch blijft Den Haag schransen. Geen dieet, het regeerakkoord leest als een luxueus banket, met tientallen miljarden die niet ten gunste komen van die essentiële voorzieningen. Het CBS legt deze ongemakkelijke waarheid onbarmhartig bloot: een overheid die zichzelf blijft volstoppen terwijl burgers en bedrijven de rekening gepresenteerd krijgen. Dit is geen behoorlijk bestuur, dit is culinaire zelfmoord met belastinggeld. De weegschaal liegt niet. Stop deze vraatzucht, of de patiënt overleeft het niet. #Nederland #Overheid #Financiën

Column: De overheid mag alles. Zelfs de natuur slopen. Nederland is het enige land waar een merelnest belangrijker is dan een woning. Waar een boer jarenlang wordt gesloopt omdat er misschien een zeldzame salamander in de sloot woont. Waar een burger een boete riskeert omdat hij een heg knipt op het verkeerde moment. Want de natuur is heilig. Tenminste… Totdat de overheid zelf met de bosmaaier verschijnt. Dan blijkt er ineens een vergunning te bestaan voor het opzettelijk doden van beschermde dieren en het opzettelijk vernielen van nesten en eieren. Ja, u leest het goed. Niet een complotwebsite. Niet De Speld. Gewoon de overheid. En daarna volgt de mooiste draai van allemaal. “We zijn helemaal niet van plan dieren te doden.” Uiteraard niet. En een bankovervaller is ook niet van plan de bank te beroven. Hij wil alleen geld verplaatsen. De vergunning zegt letterlijk wat er staat. Maar blijkbaar moeten burgers tegenwoordig niet meer lezen wat er staat. Ze moeten raden wat de overheid eigenlijk bedoelt. Dat is de nieuwe bestuurscultuur. Woorden betekenen alleen nog wat de overheid zegt dat ze betekenen. “Opzettelijk doden” betekent eigenlijk: heel liefdevol maaien. “Vernietigen” betekent: rekening houden met de natuur. En “geloof ons” betekent: stel vooral geen lastige vragen. Het mooiste is de morele acrobatiek. Dezelfde overheid die boeren complete bedrijven afpakt om een paar gram stikstof. Dezelfde overheid die miljoenen uitgeeft aan biodiversiteitsprogramma’s. Dezelfde overheid die burgers opvoedt met campagnes over ieder kevertje, iedere kikker en iedere grasspriet… schrijft ondertussen doodleuk een vergunning waarin staat dat beschermde dieren en nesten mogen worden vernietigd. Omdat het werk nu eenmaal af moet. Ineens blijkt de natuur verrassend flexibel. Niet de ecologie verandert. Alleen de eigenaar van de grasmaaier. Misschien moeten boeren voortaan geen landbouwbedrijf meer beginnen. Maar een waterschap. Dan heet precies hetzelfde gedrag ineens geen natuurschade meer. Dan heet het beheer. En zo blijft Nederland een fascinerend land. Voor burgers geldt de wet. Voor de overheid geldt een vergunning om de wet even buiten werking te zetten. Blijkbaar is ook de rechtsstaat tegenwoordig gefaseerd gemaaid. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Natuur #Overheid #Biodiversiteit

Column: In Brussel is verliezen een bijzondere vorm van winnen De burger denkt nog altijd primitief. 314 tegen. 276 voor. Dus: verworpen. Brussel denkt gelukkig op een hoger niveau. Daar kan 314 tegen 276 betekenen dat de tegenstanders hebben verloren. Niet omdat er verkeerd is geteld. Integendeel. Er is juist buitengewoon zorgvuldig geteld. Alleen blijkt dat in de Europese democratie niet uitsluitend de stemmen tellen, maar ook de stemmen die niet zijn uitgebracht. Dat is bestuurlijke innovatie. Het ging om de tijdelijke Europese regeling die online diensten toestaat privécommunicatie vrijwillig te scannen op materiaal van seksueel kindermisbruik, door critici Chat Control 1.0 genoemd. Een gevoelig onderwerp dus, waarbij privacy en de bestrijding van ernstig misbruik tegenover elkaar staan. De afwezige parlementariër hoeft niet eens meer aanwezig te zijn om politieke betekenis te hebben. Zijn lege stoel doet het werk. De onthouder eveneens. Wie zwijgt, kan door de procedure worden ingelijfd bij een uitkomst waarvoor hij nooit heeft gestemd. Je moet er maar op komen. Volgens het aangehaalde verslag strandden 314 tegenstemmen omdat voor verwerping of wijziging een absolute meerderheid van alle 720 Europarlementariërs nodig was. De magische grens lag dus bij 361. Het voorstel bleef overeind. Formeel zal het allemaal kloppen. Dat is tegenwoordig de favoriete verdediging van macht. De toeslagenaffaire was ook jarenlang keurig georganiseerd. De coronamaatregelen kwamen eveneens met nota’s, regelingen en juridische adviezen. Iedere bestuurlijke ontsporing begint tegenwoordig met een pdf waarin staat dat de procedure zorgvuldig is gevolgd. En daar zit het werkelijke probleem. Democratie is langzaam veranderd van een beginsel in een gebruiksaanwijzing. Wie de gebruiksaanwijzing beheerst, hoeft de meerderheid niet meer te overtuigen. Hij hoeft alleen te weten welk knopje op welk moment moet worden ingedrukt. De burger ziet 314 tegen 276. De technocraat ziet artikel zus, lid zoveel, tweede lezing, absolute meerderheid. En terwijl de burger nog naar de uitslag kijkt, is de vergadering alweer gesloten. Misschien moeten we verkiezingen voortaan ook zo organiseren. De partij met de meeste stemmen verliest wanneer zij niet minstens de helft van alle kiesgerechtigden achter zich krijgt. Thuisblijvers tellen impliciet mee voor de zittende macht. Dat zou een hoop onzekerheid schelen. Het bijzondere aan moderne macht is namelijk dat zij zelden zegt: wij trekken ons niets van u aan. Nee. Zij zegt: uw stem is volledig gerespecteerd. Helaas was zij procedureel onvoldoende. En precies daar, ergens tussen 314 en 361, verdwijnt de democratie. Hierbij werd een reglement van orde gebruikt voor een staatsgreep. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Democratie #EU #Bestuur

Wat ik nooit zal vergeten is de lakse houding van de Nederlandse regering terwijl de lichamen van Nederlandse burgers, bruut aan stukken gereten, dagenlang op een Oekraïens weiland lagen weg te rotten. Terwijl de wereld toekeek, verrijkte de lokale bevolking zich met hun sieraden en persoonlijke bezittingen. Zelfs hun bagage werd minutieus doorzocht op kostbaarheden. Mark Rutte beloofde plechtig dat de onderste steen boven zou komen en @F__Timmermans reeg leugen aan leugen terwijl de Nederlandse bevolking schreeuwde, nee, smeekte, om daadkracht. Die daadkracht kwam nooit. En daardoor zijn de handen van onze bestuurders besmeurd met het bloed van deze onschuldige slachtoffers. Hun nabestaanden wachten twaalf jaar later nog altijd op volledige openheid, terwijl essentiële delen van het dossier nog steeds achter slot en grendel blijven. De verantwoordelijken zijn altijd buiten schot gebleven, hebben zich nooit hoeven verantwoorden voor deze tragedie. Dat is de 'onderste steen' van Mark Rutte. Een belofte waarvan velen vanaf de eerste dag al vermoedden dat zij nooit bedoeld was om na te komen. Want internationale handel, diplomatieke verhoudingen en geopolitieke belangen bleken zwaarder te wegen dan 298 vermoorde mannen, vrouwen en kinderen. Dat is de wrange conclusie van de nasleep van MH17. #MH17 #Rutte #Oekraïne

Bestuurlijk Nederland gaat met vakantie, terwijl de stikstofbrief nog amper is ingedaald. En ondertussen krijgen vijf boeren te horen dat zij per 1 oktober hun bedrijf moeten sluiten, ondanks een rechtsgeldig verleende vergunning. Ik krijg veel vragen uit mijn achterban: “Kan dit zomaar?” “Dit kan toch niet waar zijn?” En ik begrijp ik die verbijstering. Want wat blijft er nog over van rechtszekerheid als een vergunning waarop jarenlang is vertrouwd ineens niets meer waard blijkt te zijn? De minister zegt dat hij het “erg vindt”, maar komt niet verder dan opnieuw te zwaaien met zijn stikstofbrief. Een brief die nul garantie geeft dat ondernemers die investeren of maatregelen nemen ook daadwerkelijk een toekomstbestendige vergunning krijgen. 0 - garantie❗️ En waarom zou je onderhandelen met een partij die niet over vergunningen gaat? Vollenbroek kan van alles toezeggen of eisen, maar morgen staat de volgende actieclub weer met een handhavingsverzoek klaar. Het echte probleem zit bij een overheid die weigert haar eigen vergunningenstelsel op orde te brengen. De minister en de provincies zijn niet machteloos. Zij hebben de bestuurlijke en politieke knoppen in handen. Zij kunnen kiezen voor rechtszekerheid. Zij kunnen ondernemers beschermen. Zij kunnen vergunningen juridisch borgen. Als die wil ontbreekt, blijft iedere ondernemer met een vergunning in onzekerheid. En dat is funest voor het vertrouwen in de overheid én de rechtsstaat. Dat is nu aan de orde voor deze 5 ondernemers. Maar morgen kan het een andere boer of ondernemer zijn. En overmorgen zijn andere sectoren aan de beurt. https://t.co/xKnaCkkjXO #Stikstofcrisis #Rechtszekerheid #Boerenprotesten

Column: Emissiebeleid “Niet haalbaar” Max von Kreyfelt Ik heb een zwak voor bestuurders die de werkelijkheid behandelen alsof zij een ambtenaar is. Werkt die niet mee, dan stuur je gewoon nóg een beleidsnota. Amsterdam heeft daar een complete bestuurscultuur van gemaakt. Jarenlang werd de benzine- en dieselauto voorgesteld als een historische vergissing die in 2030 uit de stad zou verdwijnen. Dat stond niet ter discussie. Ondernemers moesten investeren. Bewoners moesten slikken. Wie zich afvroeg of het wel uitvoerbaar was, kreeg een college over visie, moed en verantwoordelijkheid. Twijfel was voor mensen die de toekomst niet begrepen. De toekomst bleek alleen een eigen mening te hebben. Plotseling heet het: niet haalbaar. Wat een prachtige uitdrukking. Niet haalbaar voor wie? Voor de loodgieter die een peperdure elektrische bus kocht? Voor de aannemer, de bloemist of de marktkoopman die investeerde omdat het stadhuis had besloten dat 2030 belangrijker was dan de werkelijkheid? Voor hen was het kennelijk wél haalbaar. Zij betaalden. Het stadsbestuur niet. Het wonderlijke van ideologisch bestuur is dat de rekening altijd door een ander wordt voldaan. Ondernemers verdwijnen. Winkels sluiten. Familiebedrijven teren in op hun reserves. Op het stadhuis heet dat geen schade, maar transitie. Alsof een faillissement tegenwoordig ook een klimaatmaatregel is. En nu blijkt dat de juridische basis ontbreekt om het paradepaardje überhaupt uit te voeren. Jarenlang werd kritiek weggewuifd als behoudzucht. Nu erkent dezelfde overheid dat haar eigen plan niet juridisch uitvoerbaar is. Ik vraag me af hoeveel gezonde ondernemingen zonder deze groene zendingsdrang gewoon hadden kunnen doorgroeien. Hoeveel mensen hun levenswerk hebben zien verdampen omdat bestuurders verliefd waren op een jaartal. Het was nooit een jaartal. Het was een geloof. Amsterdam lijkt steeds minder op een handelsstad en steeds meer op een laboratorium waar bestuurders experimenteren met andermans geld. Gaat het mis, dan volgt geen ontslagbrief maar een evaluatie. Daarna verschijnt een nieuwe ambitie, een nieuw doeljaar en een glanzende folder over voortschrijdend inzicht. De schade blijft achter in de echte wereld. Er bestaat een eenvoudig beginsel dat ooit de kern van behoorlijk bestuur vormde. Wie jarenlang beleid doordrukt, waarschuwingen negeert, ondernemers op kosten jaagt en vervolgens zelf moet erkennen dat het niet uitvoerbaar blijkt, heeft zijn politieke gezag verspeeld. Amsterdam heeft geen behoefte aan nóg een klimaatvisie. Amsterdam heeft behoefte aan bestuurders die het verschil kennen tussen idealen en werkelijkheid. Wie een wereldstad bestuurt alsof zij een ideologisch proeflokaal is en de rekening neerlegt bij ondernemers en bewoners, hoort niet op het stadhuis thuis. De uitstootvrije zone is geschrapt. Misschien is het tijd dat Amsterdam ook de bestuurlijke vervuiling opruimt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Amsterdam #Beleid #Klimaat

Nederland zal stemmen voor het ontslag van ICC-aanklager Karim Khan na beschuldigingen van seksueel wangedrag, zoals vastgesteld door een speciaal bestuursorgaan van het Internationale Strafhof, dat op 24 juli bijeenkomt voor een beslissende zitting. #ICC #KarimKhan #seksueelwandgedrag

We moeten het eens hebben over de VZW SAM (steunpunt mens en samenleving). Deze extreemlinkse vzw zit op Linkedin (oh ironie, het platform van de kwaaie kapitalist) te pleiten voor een cap op de huurprijzen. Want stoute kapitalisten mogen absoluut geen cent verdienen hieraan want iedereen heeft "recht op wonen". Bon, wat zien we nu? 1) een ellenlange lijst bestuurders (tiens ook een bekende) 2) een extreemlinkse boodschap op Linkedin door de coördinator/woordvoerder 3) een zeer indrukwekkende balans met een eigen vermogen van 1,6 miljoen, 3,8mln bruto marge en 0 euro belasting! Niet slecht voor een vzw! Plus 3,8 mln loonkost voor 36,8 VTE. Eat your heart out @DeMolJohan #VZW #huurprijzen #extreemlinks

Al 20 jaar worden PVV’ers stelselmatig buiten de instituties en het openbaar bestuur gehouden. Maar ondertussen wordt zo’n iemand wethouder van nota bene onze hoofdstad. “Meer airco’s zorgen voor meer ongelijkheid. En de temperatuur stijgt met 2 graden.” https://t.co/SxS1y3zq5q #politiek #ongelijkheid #klimaat

Beetje zielig dit: Er komt massaal kritiek op een podcast door het Agentschap Binnenlands Bestuur met een kostprijs van 800.000 euro. Minister Caroline Gennez voelt zich in het nauw gedreven. Wat doet ze? Een persbericht uitsturen om te schieten op de boodschapper. "Project Durf zijn extremisten die tegen gelijkwaardigheid zijn!" Sjah. Elke podcast-maker kan getuigen dat dit een belachelijk hoge kostprijs is. Dit draagt nul komma nul bij aan gelijkwaardige kansen. Sterker nog: zelfs al had de podcast 6 miljoen views, dan nog behoort het niet tot de kerntaken van een agentschap. Er bestaan al honderden gelijkaardige podcasts. En dan die argumenten: "er kwam pers kijken bij onze voorstelling!". Je meent het. Ik heb het even opgezocht: een paar regionale artikels. En een groot artikel op de website van de Stad Mechelen, waar Vooruit mee in het stadsbestuur zit. Sjah. Hoor iedereen juichen en jubelen voor zoveel gelijkwaardigheid. Wist je overigens dat de giga-adverenties voor deze podcast gedaan worden door "Wonen in Brussel"?. Een agentschap voor ... betaalbaar wonen in Brussel. Mag dat zelfs juridisch al helemaal niet doen. Het verweer van heel die Vlaamse regering is op alle vlakken steeds enorm triest. Ik ben soms jaloers op mijn collega's in de Kamer: met deze Vlaamse ministers is het gewoon niet mogelijk om een debat op niveau te doen (Diependaele uitgezonderd). Allerzwakste Vlaamse regering ooit. #Podcasts #VlaamsePolitiek #Gelijkwaardigheid

Lieve mensen, Nu is het echt vakantie! Heerlijk weer, de verhoren zijn voor even afgelopen. Politiek is met reces, eindelijk genieten! Natuurlijk is er op meerdere plekken oorlog, heeft de EU Chat Control en de digitale euro erdoorheen geduwd en gaat de onteigening via extra belastingen, energieschaarste en inflatie in rap tempo door. Toch is er genoeg reden om te genieten. De kans dat er spontaan een nieuwe plandemie wordt uitgerold is gering. Geopolitiek gezien is er sprake van blokvorming. Dat kan gunstig uitpakken voor de burger, zie de periode van de Koude Oorlog, een periode waarin er in het Westen echte voorspoed en welvaart voor de burger was. Het klimaatverhaal en het stikstofverhaal zijn op sterven na dood. Migratie is natuurlijk wel een dingetje, maar als je op vakantie gaat ben je vaak zelf de buitenlander. Ik wil mijn dank uitspreken naar alle mensen die de PECC (parlementaire enquêtecommissie Corona) hebben aangeschreven opdat wij ook gehoord worden. De enquête is een soort herbeleving van over mensen praten zonder met ze te praten. Meerdere bestuurders en experts die maar door blijven gaan over desinformatie, terwijl zij zelf de grootste verspreiders ervan waren. Wat dan wel weer grappig is, is dat zonder de angstporno vanuit de media deze gaslighting een stuk minder krachtig overkomt. De reacties op de socials zijn dan ook hartverwarmend: 90% lacht deze clowns uit. Hier en daar nog een boze reactie, maar vooral veel hilariteit. Wat we tot nu toe duidelijk uit de verhoren van de PECC hebben kunnen horen, is dat inderdaad de NCTV de macht greep, en waarschijnlijk nog stevig aan de touwtjes trekt. Waar het nog niet genoeg over is gegaan is de internationale aansturing. Gelukkig kan je dit teruglezen in o.a. de artikelen van Bomen en Bos, waarin aan de hand van Woo-stukken aansturing en afstemming aangetoond worden. Ook juridisch is er wel wat te vieren. Jeroen Pols dwong de gemeente Amsterdam tot overgave aangaande de groengas-taxi’s. In deze klimaatzaak wil de gemeente totale gehoorzaamheid van een groep taxichauffeurs afdwingen. Na de investering om de busjes uit te rusten met een groengas-installatie wil de gemeente alsnog dat de taxi’s overgaan op elektrisch. Een van de voorwaarden was dat er dan wel een volwassen markt voor tweedehands elektrische voertuigen zou zijn. Amsterdam liet hier al in 2025 onderzoek naar doen, maar hield dit rapport bij een eerdere zitting achter, de uitkomst kwam namelijk niet uit. Pols bracht dit stuk alsnog in bij de Raad van State, waarop de gemeente capituleerde en zij nu de uitspraak van de RvS afwacht in de bodemprocedure. Ook in Duitsland was het recht ons goed gezind. De slepende belastingzaak had na zeven jaar eindelijk zitting. De onderzoeksrechter maakte gehakt van de aanklachten van de Belastingdienst. Deze krijgt drie weken om nog maar eens heel goed na te denken over het voorzetten van deze zaak. Is er dan toch nog zoiets als recht? Ja, het recht bestaat nog steeds. Waar het tijdens C19 fout ging was het instituut de Rechtspraak, dat liep als een loopse teckel achter de macht aan. Of er nu sprake is van een echte trendbreuk moet nog blijken, maar de veroordeling (24 jaar gevangenis) van Ábalos, de Spaanse Hugo de Jonge, geeft de burger moed. Met een koel hoofd, een warm hart en een grote glimlach op het gezicht gaan we door met genieten van het leven en simultaan blijven strijden voor waarheid, gerechtigheid en liefde. #vakantie #politiek #gerechtigheid

Het agentschap binnenlands bestuur maakt een podcast "jezelf zijn" voor, hou je vast: 800.000 euro. Volgens minister @carogennez is dit een absolute kerntaak. Wie dit absurd vindt, is een onmens die "tegen gelijke kansen is". De podcast heeft amper bereik. Een gemiddelde aflevering heeft 600 views. Over dit topic bestonden er bovendien al honderden podcasts, waarvan velen door de VRT. 800.000 euro is een absurd hoge kost. Er wordt ook massaal veel adverentiegeld tegenaan gesmeten. Gek genoeg betaald door de overheidsinstelling "Wonen in Brussel", wat helemaal niet mag. Intussen ligt het probleem voor de linkerzijde bij "mensen met een flexijob" en "een gebrek aan inkomsten voor de overheid". #podcast #gelijkeKansen #overheid

Column: Nieuwe economie; weilanden met zonnepanelen Max von Kreyfelt Nederland is werkelijk een visionair land geworden. Eeuwenlang produceerden die ouderwetse boeren daar maar voedsel op die vruchtbare landbouwgrond. Melk. Groenten. Aardappelen. Vlees. Volkomen inefficiënt natuurlijk. Gelukkig hebben beleidsmakers, klimaattafels en subsidieconsultants eindelijk ontdekt dat je op de beste landbouwgrond ter wereld véél zinvollere dingen kunt doen. Zoals zwarte zonnepanelen neerleggen. Want wat moet een samenleving ook met voedselzekerheid als je er óók een glimmend energielandschap van kunt maken dat fantastisch oogt in een PowerPointpresentatie van een duurzaamheidscongres in Utrecht? De Nederlandse boer begrijpt dat gewoon nog niet goed genoeg. Die denkt nog steeds in koeien, gras en generaties. Terwijl moderne bestuurders denken in: CO₂-certificaten, subsidieroutes, ESG-doelstellingen en investeringsfondsen uit Canada die Nederlandse landbouwgrond inmiddels bekijken alsof het goudmijnen zijn. En ergens hebben ze gelijk. Nederlandse landbouwgrond ís goud. Alleen niet meer voor de boeren. Dezelfde overheid die jarenlang vertelde dat boeren “te veel ruimte” innemen, reserveert ondertussen zonder blikken of blozen complete hectares voor zonnevelden, windturbines en batterijcontainers die eruitzien alsof een distributiecentrum een relatie heeft gekregen met een transformatorstation. Dat heet dan: het redden van de planeet. Het mooie van deze tijd is dat alles duurder wordt terwijl politici daar triomfantelijk bij kijken alsof het een succesverhaal betreft. Energie duurder. Voedsel duurder. Grond onbetaalbaar. Boeren weg. Landschap kapot. Maar gelukkig voelen de klimaatdoelen zich gehoord. En ondertussen verdwijnt de Nederlandse boer uit beeld. Niet met geweld. Dat doen moderne landen subtieler. Met stikstofmodellen. Opkoopregelingen. Vergunningen. Bankvoorwaarden. Belastingdruk. En permanente publieke verdachtmaking alsof een melkveehouder persoonlijk verantwoordelijk is voor het smelten van ijs in Groenland. Dat is misschien nog wel het meest absurde: de mensen die ons voedsel produceren worden behandeld als probleemgroep, terwijl investeringsmaatschappijen die landbouwgrond volleggen met industrieglas subsidiepartners worden genoemd. En altijd klinkt dezelfde managerstaal: “De transitie is noodzakelijk.” Dat zeggen ze er alleen nooit bij: vooral voor de aandeelhouders. Want onder iedere zonneweide ligt iets begraven wat ooit Nederland heette: ruimte, voedselsoevereiniteit, landschap en gezond verstand. Maar geen zorgen. Koken kan Maar dan zonder het voedsel. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme. #Duurzaamheid #Energie #Landbouw

Column: Nieuwe economie; weilanden met zonnepanelen Max von Kreyfelt Nederland is werkelijk een visionair land geworden. Eeuwenlang produceerden die ouderwetse boeren daar maar voedsel op die vruchtbare landbouwgrond. Melk. Groenten. Aardappelen. Vlees. Volkomen inefficiënt natuurlijk. Gelukkig hebben beleidsmakers, klimaattafels en subsidieconsultants eindelijk ontdekt dat je op de beste landbouwgrond ter wereld véél zinvollere dingen kunt doen. Zoals zwarte zonnepanelen neerleggen. Want wat moet een samenleving ook met voedselzekerheid als je er óók een glimmend energielandschap van kunt maken dat fantastisch oogt in een PowerPointpresentatie van een duurzaamheidscongres in Utrecht? De Nederlandse boer begrijpt dat gewoon nog niet goed genoeg. Die denkt nog steeds in koeien, gras en generaties. Terwijl moderne bestuurders denken in: CO₂-certificaten, subsidieroutes, ESG-doelstellingen en investeringsfondsen uit Canada die Nederlandse landbouwgrond inmiddels bekijken alsof het goudmijnen zijn. En ergens hebben ze gelijk. Nederlandse landbouwgrond ís goud. Alleen niet meer voor de boeren. Dezelfde overheid die jarenlang vertelde dat boeren “te veel ruimte” innemen, reserveert ondertussen zonder blikken of blozen complete hectares voor zonnevelden, windturbines en batterijcontainers die eruitzien alsof een distributiecentrum een relatie heeft gekregen met een transformatorstation. Dat heet dan: het redden van de planeet. Het mooie van deze tijd is dat alles duurder wordt terwijl politici daar triomfantelijk bij kijken alsof het een succesverhaal betreft. Energie duurder. Voedsel duurder. Grond onbetaalbaar. Boeren weg. Landschap kapot. Maar gelukkig voelen de klimaatdoelen zich gehoord. En ondertussen verdwijnt de Nederlandse boer uit beeld. Niet met geweld. Dat doen moderne landen subtieler. Met stikstofmodellen. Opkoopregelingen. Vergunningen. Bankvoorwaarden. Belastingdruk. En permanente publieke verdachtmaking alsof een melkveehouder persoonlijk verantwoordelijk is voor het smelten van ijs in Groenland. Dat is misschien nog wel het meest absurde: de mensen die ons voedsel produceren worden behandeld als probleemgroep, terwijl investeringsmaatschappijen die landbouwgrond volleggen met industrieglas subsidiepartners worden genoemd. En altijd klinkt dezelfde managerstaal: “De transitie is noodzakelijk.” Dat zeggen ze er alleen nooit bij: vooral voor de aandeelhouders. Want onder iedere zonneweide ligt iets begraven wat ooit Nederland heette: ruimte, voedselsoevereiniteit, landschap en gezond verstand. Maar geen zorgen. Koken kan Maar dan zonder het voedsel. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme. #Duurzaamheid #Energie #Landbouw

Het Agentschap binnenlands bestuur heeft een eigen podcast over "jezelf zijn". Ik vroeg vandaag naar de kostprijs. Het was nog eens tijd om van mijn stoel te vallen: 800.000 euro. Voor een podcast met amper bereik. Waarvan er honderd anderen bestaan. Waaronder velen van de VRT, dus ook met overheidsgeld. 800.000 euro voor een podcast van een agentschap. Hoe krijg je dat zelfs uitgegeven? Staan daar mensen voor full-time op de loonlijst? Waanzin. #podcast #belastinggeld #transparantie

Bestuurder vrijgesproken van doodrijden kind (dat schijnbaar in het donker op de weg lag). Hij was doorgereden omdat ie dacht een hert geraakt te hebben. Nou heb ik wel eens een haas geraakt, met een Mercedes E, en dat zorgt toch voor genoeg herrie & schrik (en schade) om even te stoppen om te checken. Probeer hier geen vonnis in twijfel te trekken of zo, maar als je een kind van 14 overrijdt, moet je - ook al dacht je dat het een dier was - best een rare chauffeur zijn als je niet even stopt om te dubbelchecken wat er zo'n klap gaf? https://t.co/rqBW51lZEr #verkeersveiligheid #ongeluk #rechtvaardigheid