Search

Στα σκοτεινά νερά του Σαρωνικού, εκεί που το αλμυρό κύμα του Ποσειδώνα γλείφει τους βράχους του Πειραιά, βρισκόταν μια αθηναϊκή τριήρης, δεμένη στον ναύσταθμο της Ζέας. Ήταν η εποχή του Χρυσού Αιώνα... Στην πλώρη του πλοίου καθόταν ο Κλέων, ένας έμπειρος καραβοκύρης με πρόσωπο αυλακωμένο από την αρμύρα. Στο χέρι του κρατούσε ένα μικρό κομμάτι ξύλο ελιάς, φυλακτό από την ιερή ελιά της Αθηνάς στην Ακρόπολη. Δίπλα του, ο νεαρός γιος του, ο Φίλιππος, κοιτούσε το φεγγάρι που καθρεφτιζόταν στο νερό. "Πατέρα", ρώτησε ο νεαρός, "πώς καταφέραμε εμείς, οι άνθρωποι της γης και της ελιάς, να γίνουμε οι αφέντες αυτού του άγριου πελάγους; Δεν φοβόμαστε την οργή του Ποσειδώνα που κάποτε απορρίψαμε;" Ο Κλέων χαμογέλασε, χαϊδεύοντας το ξύλο της ελιάς. "Δεν τον απορρίψαμε, παιδί μου. Τον βάλαμε σε τάξη. Κοίταξε αυτό το πλοίο. Είναι φτιαγμένο με τη σοφία της Αθηνάς, με γεωμετρία, με σχέδιο, με τον ορθό λόγο που μας έμαθαν οι νόμοι και οι φιλόσοφοι. Όταν εκατόν εβδομήντα άνδρες κωπηλατούν στον ίδιο ρυθμό, το χάος της θάλασσας υποτάσσεται. Μετατρέψαμε το αλμυρό, άγονο νερό σε μια λεωφόρο που φέρνει πλούτο, δόξα και δημοκρατία στην Αθήνα. Ο Όμηρος και ο Ησίοδος μας έμαθαν ότι οι θεοί του Ολύμπου έβαλαν τάξη στο σύμπαν. Κι εμείς, ακολουθώντας τους, βάλαμε τάξη στη φύση". Τα χρόνια πέρασαν σαν το γρήγορο νερό του ποταμού. Ο Φίλιππος μεγάλωσε, έγινε κι αυτός κωπηλάτης, περήφανος πολίτης της μεγάλης ναυτικής αυτοκρατορίας. Όμως, η μοίρα των πόλεων, όπως και των ανθρώπων, είναι ευμετάβλητη. Ο Μεγάλος Πόλεμος με τη Σπάρτη ξέσπασε και μαζί του ήρθε το σκοτάδι. Το καλοκαίρι του 430 π.Χ., ο Φίλιππος βρέθηκε κλεισμένος μέσα στα Μακρά Τείχη της Αθήνας. Ένας τρομερός λοιμός, μια άγνωστη φονική ασθένεια, χτύπησε την πόλη. Το νερό, που κάποτε καθάριζε τα σώματα και τις ψυχές στις τελετουργίες, τώρα γινόταν μάρτυρας της απόλυτης εξαθλίωσης. Οι άνθρωποι, τρελαμένοι από τη δίψα και τον πυρετό, έπεφταν μέσα στα δημόσια συντριβάνια και στις δεξαμενές, πεθαίνοντας μέσα στο ίδιο το νερό που προσπαθούσαν να πιουν. Ο ιστορικός Θουκυδίδης, περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας, κατέγραφε με κρύο, χειρουργικό, θα έλεγα, ρόλο την καταστροφή. Είδε τον πολιτισμό, τους νόμους, τη σοφία της Αθηνάς και την ελπίδα του Ποσειδώνα να λιώνουν. Οι άνθρωποι σταμάτησαν να σέβονται τους θεούς και τους νόμους, καθώς έβλεπαν τους ευσεβείς και τους ασεβείς να πεθαίνουν το ίδιο γρήγορα. Η ευγένεια της δημοκρατίας σαρώθηκε από το αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης. Το λεπτό στρώμα πάγου του πολιτισμού είχε σπάσει... Ο Φίλιππος, αδύναμος, καθισμένος στις πέτρες της Ακρόπολης, κοιτούσε τη θάλασσα. Το φυλακτό από ξύλο ελιάς είχε χαθεί προ πολλού. Κατάλαβε τότε την αλήθεια που ο πατέρας του είχε παραλείψει να του πει. Η νέα τάξη του Δωδεκαθέου, οι τριήρεις, τα αρδευτικά κανάλια και τα μεγαλεπήβολα δημόσια έργα ήταν απλώς μια ανθρώπινη ψευδαίσθηση κυριαρχίας. Κάτω από το χρυσό προσωπείο των Ολύμπιων θεών, κάτω από την επιστήμη και τη λογική, κρυβόταν πάντα η Μοίρα και η Ανάγκη, αυτές οι αρχέγονες, τυφλές δυνάμεις που κυβερνούν το σύμπαν. Η Ανάγκη της φύσης (ο λοιμός, ο πόλεμος, η φθορά) δεν υπακούει σε νόμους πόλεων ούτε σε προσευχές. Είναι το ίδιο το νερό στην πιο αρχέγονη μορφή του... μπορεί να ποτίσει μια ελιά, μπορεί να ταξιδέψει μια τριήρη, αλλά μπορεί και να πνίξει μια ολόκληρη αυτοκρατορία αν η Μοίρα το ορίσει. Οι θεοί και οι άνθρωποι χτίζουν πάνω στην άμμο. Η Ανάγκη είναι το κύμα που, αργά ή γρήγορα, θα έρθει να σβήσει τα πάντα, θυμίζοντάς μας ότι είμαστε απλώς φιλοξενούμενοι σε έναν κόσμο που δεν μας ανήκει... ----------------------- Ένα περιστατικό στη γειτονιά έγινε αφορμή γι΄αυτή τη μικρή αναδρομή... Μια διαφορετική καλημέρα! #Αθήνα #Ιστορία #Δημοκρατία

Δε φτάνει που είσαι σαν τα αποκαΐδια της Τροίας, "διορθώνεις" και τον Όμηρο πως δεν είχε αρκετά ενεργό το γυναικείο στοιχείο. Αγράμματη μαμολούκα, ο Όμηρος έγραψε ολόκληρο έπος εξαιτίας μιας γυναίκας. Η ωραία Ελένη προκάλεσε την Ιλιάδα που προκάλεσε την Οδύσσεια. Τρίμπαζο! #Όμηρος #Ιλιάδα #Γυναίκες

Η παραγωγή της Οδύσσειας ξεκινάει press tour σε όλο τον κόσμο, αλλά η Αθήνα δεν είναι στα πλάνα τους. Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, δεν αναγνωρίζουν τίποτα. Τους δώσαμε το σενάριο, τους δώσαμε την τοποθεσία, τους δώσαμε τα μύρια, και γίνανε λούηδες. Σε άλλα νέα, η Λουπίτα, αυτή που δεν ήξερε ποιός είναι ο Όμηρος, αποφάσισε να του τα χώσει (του Όμηρου) γιατί με το έργο του «δεν φώτισε αρκετά τη γυναικεία οπτική». Και είπε να τον διορθώσει. Όσκαρ απ’ τα αποδυτήρια. #Οδύσσεια #Τέχνες #Κινηματογράφος

Πάμε να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα γιατί δέχομαι και βλέπω διάφορα σχόλια. Το τουρκικό εκπαιδευτικό σύστημα και το κράτος διδάσκουν διαχρονικά ότι οι σύγχρονοι Τούρκοι είναι οι απευθείας απόγονοι των τουρκικών φυλών που μετανάστευσαν μαζικά από τις στέπες της Κεντρικής Ασίας και αντικατέστησαν ή αφομοίωσαν τους παλιούς πληθυσμούς. Η μελέτη που σας παρουσίασα δείχνει ότι η γενετική συνεισφορά από την Κεντρική Ασία στο DNA των σύγχρονων Τούρκων είναι εξαιρετικά χαμηλή, καθώς κυμαίνεται κατά μέσο όρο μόλις στο 9% με 15%. Το υπόλοιπο γονιδίωμα προέρχεται από τους γηγενείς, αρχαίους πληθυσμούς της Ανατολίας (Έλληνες, Αρμένιοι, Καυκάσιοι). Η επιστήμη απέδειξε ότι η τουρκική γλώσσα και το Ισλάμ επιβλήθηκαν μέσω πολιτισμικής αφομοίωσης από μια ολιγάριθμη άρχουσα τάξη και όχι μέσω φυλετικής αντικατάστασης του πληθυσμού. Ο γείτονες, για να δικαιολογήσουν τον εθνικό τους μύθο, επιχειρούν να συνδέσουν πολιτισμικά και φυλετικά την Τουρκία με τις τουρκόφωνες χώρες της Ασίας (Αζερμπαϊτζάν, Ουζμπεκιστάν, Καζακστάν), παρουσιάζοντας μια δήθεν "κοινή βιολογική μοίρα". Όμως η μελέτη έδειξε ότι οι σύγχρονοι Τούρκοι δεν σχηματίζουν γενετική ομάδα με τους λαούς της Κεντρικής ή Ανατολικής Ασίας. Αντίθετα, έχουν τη στενότερη γενετική συγγένεια με τους πληθυσμούς των Βαλκανίων (κυρίως Έλληνες), του Καυκάσου και της Νότιας Ευρώπης. Το εθνικιστικό τους αφήγημα προβάλλει την εικόνα μιας ενιαίας, "συμπαγούς" και ομοιογενούς τουρκικής εθνότητας, διαχωρίζοντάς την αυστηρά από τις χριστιανικές μειονότητες που ζούσαν ιστορικά στην περιοχή. Και πάλι η μελέτη τους διαψεύδει καθώς δείχνει ότι η δομή του πληθυσμού χαρακτηρίζεται από τεράστια γενετική ποικιλομορφία και εκτεταμένη επιμειξία. Το DNA της σημερινής Τουρκίας διαμορφώθηκε από αιώνες μετακινήσεων και αναγκαστικών ή εκούσιων εξισλαμισμών. Η μελέτη εντόπισε επίσης πολύ υψηλά ποσοστά ενδογαμίας (αιμομιξίας/γάμων μεταξύ συγγενών σε ποσοστό 50%), γεγονός που εξηγεί γιατί ορισμένα αρχαία γενετικά χαρακτηριστικά των ντόπιων πληθυσμών παρέμειναν "κλειδωμένα" και αναλλοίωτα ανά τους αιώνες. Με λίγα λόγια, η μελέτη , απέδειξε ότι οι σημερινοί Τούρκοι είναι βιολογικά οι παλιοί κάτοικοι της περιοχής (κυρίως Έλληνες και Αρμένιοι), οι οποίοι κατά την οθωμανική περίοδο άλλαξαν γλώσσα και θρησκεία για να επιβιώσουν ή να αποκτήσουν προνόμια. Ας δούμε και τι έγινε μετά τη μελέτη. Ξεκινώντας από τα ΜΜΕ αλλά και την αντίδραση της κοινής γνώμης... Το μεγαλύτερο μέρος του τουρκικού τύπου, επέλεξε να εξαφανίσει πλήρως τα εθνολογικά και ιστορικά συμπεράσματα της μελέτης. Εστίασαν αποκλειστικά στο ιατρικό κομμάτι. Οι τίτλοι έγραφαν: "Σπουδαία ανακάλυψη του Πανεπιστημίου Μπίλκεντ για τις σπάνιες γενετικές ασθένειες στην Τουρκία"... Απέφυγαν εσκεμμένα να αναφέρουν τις λέξεις "Βαλκάνια", "Ελλάδα", "Καύκασος" ή το χαμηλό ποσοστό ασιατικού DNA. Παρουσίασαν τη δημιουργία του "του τουρκικού γονιδιώματος" ως ένα καθαρά επιστημονικό επίτευγμα για την υγεία και την καταπολέμηση των κληρονομικών ασθενειών από γάμους μεταξύ συγγενών... Το τι γίνεται δε στα ΜΚΔ το βλέπετε καθημερινά. Μέχρι που κατηγορούν τους επιστήμονες (ακόμα και τους Τούρκους καθηγητές του Μπίλκεντ) ότι "υπηρετούν ξένα συμφέροντα"...Είπαμε όλοι είναι εχθροί! Διαβάζουμε ότι η μελέτη αποτελεί ευθεία επίθεση στην εθνική τιμή. Τα εθνικιστικά ΜΜΕ υποστήριξαν ότι τέτοιες μελέτες θέλουν να κάνουν τους Τούρκους να νιώθουν "νόθοι" ή "εκτουρκισμένοι Έλληνες και Αρμένιοι". Βεβαίως υπήρξαν και οι φωνές που τόλμησαν να αναλύσουν τα δεδομένα. Όμως στην ουσία επιβεβαιώνεται ότι στην Τουρκία η βιολογία θεωρείται απειλή για την εθνική ασφάλεια! Το κράτος προτιμά να κρατά τους πολίτες εγκλωβισμένους στον μύθο της Κεντρικής Ασίας, διότι αν η κοινωνία αποδεχθεί ότι οι πρόγονοί της ήταν οι λαοί που σήμερα θεωρεί "εχθρούς" (Έλληνες, Αρμένιοι), τότε ολόκληρο το οικοδόμημα του τουρκικού εθνικισμού θα καταρρεύσει από μέσα! Τώρα, επειδή διάβασα ότι η Τουρκίας μπορεί να τ εκμεταλλευτεί αυτό προς όφελος των διεκδικήσεών της και όχι μόνο, θα ήθελα να το σχολιάσω λίγο... Για να "περάσει" ένα τέτοιο επιχείρημα στη διεθνή σκηνή και να στηρίξει διεκδικήσεις θα πρέπει να κάνει ριζικές αλλαγές: Θα πρέπει να ανέβει στην εξουσία μια ηγεσία που θα αποκήρυσσε πλήρως την ασιατική και ισλαμική ταυτότητα της χώρας, αφού η σημερινή Τουρκία στηρίζεται στον τουρκικό εθνικισμό (είμαστε Τούρκοι από την Ασία) και το πολιτικό Ισλάμ (είμαστε οι συνεχιστές των Οθωμανών). Θα πρέπει να υιοθετήσουν ένα αφήγημα "Ανατολισμού", δηλώνοντας επίσημα: "Δεν είμαστε Ασιάτες, είμαστε οι αυτόχθονες κάτοικοι της Μικράς Ασίας, άρα είμαστε οι νόμιμοι κληρονόμοι των Μυκηναίων, των Τρώων και των Βυζαντινών". Κάτι τέτοιο, όμως, θα προκαλούσε άμεσο εμφύλιο πόλεμο στο εσωτερικό της Τουρκίας, καθώς το 90% του πληθυσμού θα ένιωθε ότι του κλέβουν την ταυτότητά του (έτσι έχουν γαλουχηθεί!). Θα πρέπει να ξεκινήσουν μια παγκόσμια εκστρατεία "πολιτισμικής κλοπής", παρόμοια με αυτή που έκαναν τα Σκόπια με τον Μέγα Αλέξανδρο, αλλά σε τεράστια κλίμακα. Θα πρέπει να μετονομάσουν πόλεις, να αλλάξουν τα σχολικά βιβλία, να ισχυριστούν ότι ο Μυκηναϊκός πολιτισμός ή το Βυζάντιο δεν ήταν "ελληνικά" αλλά "ανατολιακά/προ-τουρκικά" και ότι η Ελλάδα απλώς τα "σφετερίστηκε". Και εδώ θα μου πείτε μα...αφού αυτό κάνει αυτή τη στιγμή. Ναι θα απαντήσω αλλά υπάρχει μια διαφορά. Η Τουρκία σήμερα προσπαθεί να αποδείξει ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι ένα «τεχνητό κράτος των Δυτικών» χωρίς συνέχεια. Αυτό το κάνουν για να μας παρουσιάσουν ως "εισβολείς" ή "ξένους" στο Αιγαίο. Χρησιμοποιεί τον "Ανατολισμό" μόνο ως γεωγραφικό και πολιτιστικό όρο, ποτέ ως φυλετικό/γενετικό. Λένε δηλαδή : "Η Ανατολία είναι δική μας, άρα ο Όμηρος που γεννήθηκε εδώ είναι δικός μας"... Τι δεν λένε; Και εκεί είναι η διαφορά. "Ελάτε να κάνουμε τεστ DNA για να το αποδείξουμε". Αν άνοιγαν την πόρτα των τεστ DNA, εκατομμύρια "Τούρκοι" θα ανακάλυπταν επίσημα ότι οι προπαππούδες τους ήταν θύματα των δικών τους προγόνων. Το κράτος τους θα διαλυόταν από μια εσωτερική κρίση ταυτότητας. Η Τουρκία θέλει να έχει το μονοπώλιο της Μικράς Ασίας. Της αρκεί να λέει ότι η Ελλάδα είναι ένα "κατασκεύασμα" για να δικαιολογεί τη "Γαλάζια Πατρίδα" και τις τρέχουσες επεκτατικές της βλέψεις.Για να εκμεταλλευτεί όμως το DNA στη διεθνή σκηνή, θα έπρεπε να αλλάξει το Σύνταγμά της, να σβήσει τη λέξη "Τούρκος" (που παραπέμπει στην Ασία) και να αυτοπροσδιοριστεί ως ένα μεσογειακό, χριστιανικό/παγανιστικό υβρίδιο. Αυτό είναι το κομμάτι που είναι πρακτικά αδύνατο να συμβεί... Αυτά τα λίγα...μαζί με την καλημέρα μου! Υ.Γ.Θα ήταν πιστεύω ενδιαφέρον να δείτε τι έχουν δείξει οι μελέτες για τους πληθυσμούς που ήρθαν ως πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη το 1922...😉 #DNA #Εθνολογία #Τουρκία

Μου κάνατε μια ερώτηση για την ασπίδα του Ηρακλή που ανέφερα στην προχθεσινή μου ανάρτηση. Μια ασπίδα που ήταν η "αντίθετη" όψη της ασπίδας του Αχιλλέα. Εχουμε συνηθίσει να βλέπουμε το "γοργόνιο" (να θυμίσω το κεφάλι της Μέδουσας με τα φίδια), το οποίο ήταν πράγματι το πιο δημοφιλές και κλασικό σύμβολο στις ασπίδες των αρχαίων οπλιτών, καθώς λειτουργούσε ως αποτρεπτικό σύμβολο. Είχε, δηλαδή, σκοπό να "παγώσει" τον εχθρό από τον τρόμο... Να όμως, που και η χάραξη μορφών όπως ο "Πόνος" (που αναφέραμε προχθές) ή άλλων σκοτεινών δαιμόνων στις ασπίδες εξυπηρετούσε έναν ελαφρώς διαφορετικό σκοπό, ο οποίος συνδυάζει την ψυχολογία του πολέμου με την επική ποίηση. Περίεργο; Και όμως... Η αναφορά στον "Πόνο" πάνω στην ασπίδα προέρχεται κυρίως από το έπος "Η Ασπίδα του Ηρακλή" (που αποδίδεται στον Ησίοδο). Στην επική ποίηση, οι ασπίδες των μεγάλων ηρώων (όπως του Αχιλλέα ή του Ηρακλή) δεν ήταν απλά αμυντικά όπλα, αλλά μικρόκοσμοι.Οι ποιητές "σκάλιζαν" πάνω τους ολόκληρη την ανθρώπινη εμπειρία. Δίπλα στον Πόνο, στην ίδια ασπίδα, υπήρχαν η Έριδα, ο Φόβος, ο Δείμος (ο τρόμος) και η Κήρα (ο δαίμονας του βίαιου θανάτου). Στην αρχαία μάχη, ο πόλεμος δεν κρινόταν μόνο από τη σωματική δύναμη, αλλά από το ποιος θα λυγίσει πρώτος ψυχολογικά. Έτσι, το Γοργόνιο προκαλούσε θρησκευτικό δέος και παράλυση. Ο Πόνος και οι άλλοι δαίμονες προκαλούσαν υπαρξιακό τρόμο. Βλέποντας ο εχθρός τον Πόνο σκαλισμένο στην ασπίδα του αντιπάλου, του θύμιζε τι τον περιμένει αν συγκρουστούν. Ο εξαντλητικός κάματος της μάχης, η σωματική εξαθλίωση, η ταλαιπωρία και οι πληγές. Ήταν μια οπτική υπενθύμιση της φρίκης του πολέμου. Βέβαια αυτά ισχύουν στην επική ποίηση. Γιατί στον πραγματικό κόσμο, οι αρχαίοι Έλληνες (ιδιαίτερα μετά τον 6ο αιώνα π.Χ.) χρησιμοποιούσαν στις ασπίδες τους τα λεγόμενα "επισήματα". Αυτά μπορούσαν να είναι: - Αποτρεπτικά όπως το Γοργόνιο, ο Κένταυρος ή ο Πήγασος. - Ζώα με πολεμικές ιδιότητες όπως λιοντάρια, ταύροι ή σκορπιοί. - Το ελληνικό γράμμα Λ για τους Λακεδαιμόνιους ή το Α για τους Αθηναίους, όταν μιλάμε για πόλεις-κράτη. Επομένως, ενώ ο απλός στρατιώτης προτιμούσε το Γοργόνιο για άμεση προστασία και προκατάληψη, οι μυθικοί ήρωες στα έπη κουβαλούσαν ασπίδες-έργα τέχνης, όπου ο Πόνος υπενθύμιζε ότι ο πόλεμος είναι, πάνω από όλα, ένας αιματηρός και εξαντλητικός μόχθος. Όσον αφορά τον Ηρακλή τώρα, τον έχουμε συνηθίσει, στη συντριπτική πλειονότητα των μύθων, να ταυτίζεται απόλυτα με τη λεοντή (το τομάρι του Λέοντα της Νεμέας) και το ξύλινο ρόπαλο. Αυτά ήταν τα μόνιμα, "σήματα κατατεθέντα" του ήρωα, που συμβόλιζαν την πρωτόγονη, ωμή σωματική του δύναμη! Όμως, η "Ασπίδα του Ηρακλή" είναι ένα ιδιαίτερο, ξεχωριστό επικό ποίημα 480 στίχων, το οποίο διασώθηκε με το όνομα του Ησιόδου.Υπάρχει δε, ένας πολύ συγκεκριμένος λόγος που ο Ηρακλής εμφανίζεται εκεί με ασπίδα, και η ιστορία πίσω από αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα... Το ποίημα περιγράφει μια πολύ συγκεκριμένη μάχη: τη μονομαχία του Ηρακλή με τον Κύκνο, τον γιο του θεού Άρη. Ο Κύκνος ήταν ένας αιμοσταγής ληστής που σκότωνε τους προσκυνητές που πήγαιναν στους Δελφούς.Επειδή ο Ηρακλής δεν είχε να αντιμετωπίσει ένα απλό θηρίο (όπως τη Λερναία Ύδρα για παράδειγμα), αλλά τον γιο του θεού του πολέμου (τον οποίο μάλιστα βοηθούσε ο ίδιος ο Άρης στη μάχη), ο ήρωας έπρεπε να "ντυθεί" ως κανονικός, βαριά οπλισμένος οπλίτης. Έτσι, ο θεός Ήφαιστος του κατασκεύασε μια θεϊκή, περίτεχνη ασπίδα για να τον προστατεύσει. Τώρα, αν θέλουμε να τα λέμε με το όνομά τους όλα, στην πραγματικότητα, το ποίημα αυτό γράφτηκε (πιθανότατα τον 6ο αιώνα π.Χ.) για να ανταγωνιστεί τον Όμηρο. Αθάνατη ζήλια. Στην Ιλιάδα, ο Όμηρος είχε γράψει μια συγκλονιστική και διάσημη περιγραφή για την Ασπίδα του Αχιλλέα.Οι μεταγενέστεροι ποιητές της ησιόδειας παράδοσης θέλησαν να φτιάξουν κάτι αντίστοιχο για τον δικό τους μεγάλο ήρωα, τον Ηρακλή. Έτσι, αφιέρωσαν το μεγαλύτερο μέρος του ποιήματος (περίπου 170 στίχους) μόνο και μόνο για να περιγράψουν με κάθε λεπτομέρεια τα τρομακτικά σχέδια που είχε πάνω της αυτή η ασπίδα, γιατί απλά έπρεπε να διαφέρει! Ενώ η ασπίδα του Αχιλλέα στον Όμηρο έδειχνε την ειρηνική ζωή, τις γιορτές, τα αστέρια και την καθημερινότητα των ανθρώπων, η ασπίδα του Ηρακλή ήταν γεμάτη τρόμο και θάνατο. Πάνω της ο Ήφαιστος είχε σκαλίσει: Το Γοργόνιο (τη Μέδουσα) στο κέντρο, να πετάγεται απειλητικά.Τον Πόνο, την Έριδα, τον Φόβο και τον Δείμο.Την Αχλύ (την προσωποποίηση της θλίψης και του θανάτου), η οποία περιγράφεται ως μια σκελετωμένη, βρώμικη μορφή με δάκρυα και αίμα στα μάγουλα.Δράκους, λιοντάρια και σκηνές από άγριες μάχες Με αυτόν τον τρόπο ο μοναχικός ημίθεος που περιφέρεται με ένα ρόπαλο, μετατρέπεται σε έναν επικό πολεμιστή της ηρωικής εποχής, που φοράει χρυσές περικνημίδες, θώρακα και κρατά μια ασπίδα-σύμβολο των δεινών της ανθρωπότητας... ----------------------- Τον μύθο με τη μάχη αυτή, αλλά και τη "λογική" του να αφήνει ένας Ολύμπιος θεός τον γιό του να σκοτώνει τους επισκέπτες στους Δελφούς...θα τα δούμε αύριο! Καλημέρα σε όλους! #Ηρακλής #Ασπίδα #ΑρχαίαΕλλάδα

The Northern Evros cannot remain hostage to the government's inaction. The government has failed to secure a committed and stable flow of water from the Arda River, leaving farmers, producers, and the entire border region in a state of uncertainty. The VICTORY characterizes the (translated)

Στην Άγκυρα, μια ειδική αστυνομική επιχείρηση οδήγησε στην ασφαλή διάσωση ενός 3χρονου κοριτσιού που κρατούνταν όμηρος από τον πατέρα του με μαχαίρι, μετά από έντονη διαμάχη με τη σύζυγό του, ενώ ο δράστης αρνούνταν να παραδοθεί μέχρι τη στιγμή που επενέβησαν οι αστυνομικές δυνάμεις. #Τουρκία #ορμητής #αστυνομία