Search

"Η ματαιοδοξία είναι το αγαπημένο μου αμάρτημα", λέει ο Αλ Πατσίνο στο "Ο δικηγόρος του Διαβόλου". Αλλά να τα ρίξουμε στον Σατανά;... "Η βλακεία είναι κι αυτή θείο χάρισμα" (καλό, βέβαια, να μην της γίνεται κατάχρηση). Αλλά να τα ρίξουμε στον φορέα της ανοησίας; Η ψυχική δυσκολία, η κατάθλιψη, η ματαιοδοξία, το εσωτερικό αδιέξοδο, η ανασφάλεια γύρω από την εικόνα, η αναζήτηση "λύσης" και "θεραπείας" καταφεύγοντας σε "μάγους" της "ευεξίας", είναι αίτια και συνεπαγόμενα ενός υπαρξιακού κλονισμού, μιας "αρρώστιας" που στις μέρες μας πολλαπλασιάζεται. Αλλά να τα ρίξουμε στην "αδυναμία χαρακτήρα" ή στο "ανεπίδεκτο του ασθενούς"; Η αγωνία, ο φόβος, η ανησυχία, η αμφιβολία, η ταραχή, η αβεβαιότητα, η απόγνωση, όλα όσα κυνηγούν έναν άνθρωπο που παλεύει με υπαρκτά ή ακόμα και ανύπαρκτα τέρατα, είναι φαινόμενο καθημερινό, διογκούμενο. Αλλά στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που απαρτίζεται από άλλους ανθρώπους και όχι από σαρκοφάγα του δαρβινισμού, που το νιάξιμο επιτρέπεται ακόμα να υπάρχει στο λεξιλόγιό μας, αυτό είναι σκέτα υπόθεση της "ατομικής ευθύνης" του; Και εκείνοι - κράτος, κυβερνήσεις, δημόσιες υπηρεσίες, φορείς, ΜΜΕ - που, αντί της προστασίας του "ασθενούς", θέτουν υπό την αιγίδα τους το Κολοσσαίο της μετατροπής της ανθρώπινης ανασφάλειας σε marketing, τι ρόλο παίζουν; Αυτοί - κυβερνήτες, κάτοχοι της πολιτικής, οικονομικής, μιντιακής εξουσίας - που παράγουν, αναπαράγουν, θωρακίζουν, συναινούν, φωταγωγούν τα ιλουστρασιόν συνέδρια της "αναγεννητικής" μπίσνας των τσαρλατάνων, τι είναι; Αυτοί που στέκονται μπρος, δίπλα και πίσω από ένα καθεστώς που επιτρέπει να βυθίζεται η Επιστήμη στα καταγώγια των τηλεπωλούμενων νανογιλέκων, των τελοπόν και ενός ζωδιακού κύκλου με ωροσκόπο το προσωπικό τους όφελος, τι ρόλο παίζουν; Εκείνοι που παίρνουν την ανημπόρια, την ανασφάλεια, τον φόβο απέναντι στην φυσιολογική φθορά και την κάνουν πεδίο οικονομικής, ψυχικής εκμετάλλευσης, ομηρίας, που με την τακτική τους συλλέγουν θύματα στα υπερλαμπρα καταγώγια μιας "αγοράς" που οι ίδιοι υπηρετούν, διαφημίζουν και εποπτεύουν, τι ρόλο παίζουν; Ο εξουσιαστικός εσμός που φωτογραφίζεται, συναγελάζεται, τρωγοπίνει, συνδιοικεί με τα πιράνχας που ρουφούν το αίμα των "Ντόριαν Γκρέι", που αντί να προστατεύει τον αδύναμο και τον "ανόητο" ακόμα και από την "ανοησία" του, προΐσταται του καθεστώτος που μετατρέπει την ηλικία, την κούραση, την εμφάνιση, την φυσική βιολογική εξασθένιση, την ψυχολογική καταπόνηση σε "εμπόριο" ζωής και θανάτου, και μετά έχει το αβυσαλλέο θράσος να μιλά περί "ατομικής ευθύνης του θύματος" (του θύματος που όχι μόνο δεν προστάτεψε όπως όφειλε, αλλά το μετέτρεψε σε θύμα και το παρέδωσε στους θυρευτές), τι ρόλο παίζει; Ναι, υπάρχει "ατομική ευθύνη". Είναι η ευθύνη που αναλογεί στον καθένα από εμάς να παρακολουθούμε τους "Μεφιστοφελήδες" - τους υπαίτιους των 13ωρων, του γλίσχρου εισοδήματος, της καταστροφής του περιβάλλοντος, της διάλυσης της Δημόσιας Υγείας, της διατροφικής βόμβας, των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, της σωματικής και ψυχικής εξάντλησης, της εμπορευματοποίησης του "είναι" και του "φαίνεσθαι"- να μας κουνάνε σαν "έξυπνοι" και "αριστοι" και το δάκτυλο περί της δικής μας "ατομικής ευθύνης". https://t.co/mb05IgrHWu #Μαζωνάκης #μαζώ #ΨυχικήΥγεία #ΑτομικήΕυθύνη #Κοινωνία

Ο Αλέκος Χαλβατζής αποχαιρετά τον κομμουνιστή πατέρα του, Σπύρο Χαλβατζή. Για όσους ήμασταν εκεί ο χρόνος για 16 λεπτά σταμάτησε. Καθώς τον ακούγαμε κάτω απ'την βροχή. Μια ομιλία βαθιά πολιτική και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη. Στην αρχή μας μίλησε για τον Σπύρο Χαλβατζή ως το πέμπτο παιδί μια φτωχής οικογένειας. Ο πατέρας του τον είδε για πρώτη φορά όταν ήταν ακόμη βρέφος, σε επισκεπτήριο, λίγο πριν σταλεί στη Μακρόνησο, απ’ όπου θα επέστρεφε χρόνια αργότερα. Έτσι ο μικρός Σπύρος έμαθε να μιλάει, να περπατάει και έφτασε σχεδόν μέχρι το σχολείο μεγαλώνοντας, με «έναν πατέρα ιδεατό». Στη συνέχεια ο Αλέκος Χαλβατζής έκανε κάτι δύσκολο. Και συγκλονιστικό Δεν μίλησε μόνο για τον αγωνιστή, τον κομμουνιστή, τον επαναστάτη. Μίλησε για τον άνθρωπο πίσω από όλα αυτά. Για τις αντιφάσεις του, τις πληγές του, τις αδυναμίες του. Αρνήθηκε να κάνει τον πατέρα του εικόνισμα. Διότι όπως είπε «μόνο η αλήθεια, και ολόκληρη, είναι επαναστατική». Μίλησε ανοιχτά για την κατάθλιψη και την ψυχική υγεία ενός ανθρώπου που όλοι είχαν μάθει να βλέπουν ως «αλύγιστο». Για έναν κομμουνιστή μιας γενιάς που μεγάλωσε μαθαίνοντας ότι δεν πρέπει να αποκαλύπτει καμία αδυναμία, ότι πρέπει να καταπίνει το πρόβλημα, να χαμογελά και να συνεχίζει. Όπως αναφέρει ο Αλέκος, αυτοί ακριβώς οι κανόνες τούς επέτρεψαν να περάσουν «μέσα από φωτιά και από σίδερο» και να μη λυγίσουν. Είχαν όμως μεγάλο κόστος. Πίσω από τις ιστορίες των «χαλκέντερων» κομμουνιστών υπήρχαν άνθρωποι με ουλές και πληγές, άνθρωποι που πολλές φορές δεν είχαν μάθει ούτε να πουν στους πιο κοντινούς τους: «δεν είμαι καλά». Γιατί ένας επαναστάτης δεν παύει να είναι άνθρωπος. Η γενναιότητα δεν σημαίνει απουσία φόβου, πόνου ή ψυχικής εξάντλησης. Και η αναγνώριση της ανθρώπινης ευαλωτότητας δεν μικραίνει έναν αγωνιστή. Τον κάνει πραγματικό. Και ύστερα περιέγραψε μια από τις τελευταίες αναλαμπές-στιγμές χαράς του Σπύρου Χαλβατζή. Επιστρέφει για τελευταία όπως αποδείχτηκε φορά, στην πατρίδα του, την Κοζάνη, σε ένα αποκριάτικο πανηγύρι. Κρατά από το ένα χέρι τον παιδικό του φίλο και από το άλλο τον εξάχρονο εγγονό του. Και τραγουδά: «Πέντε αδέρφια ήμασταν και τα πέντε παλαβά…» Ένας άνθρωπος που πέρασε μια ολόκληρη ζωή μέσα στους αγώνες, στις διώξεις, στην πολιτική, στις ήττες και στις ελπίδες, να επιστρέφει στο τέλος στην πατρίδα του, στον φίλο των παιδικών του χρόνων, στο εγγόνι του, στο τραγούδι. Δύσκολα μπορώ να φανταστώ πιο γλυκό, πιο συγκλονιστικό, πιο ουμανιστικό και πιο ανθρώπινο αποχαιρετισμό από έναν κομμουνιστή γιο στον κομμουνιστή πατέρα του. Αλέκο, σε ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας. Και σας ευχαριστώ οικογενειακά για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε, στην καταγραφή μιας τόσο προσωπικής στιγμής, που είναι ταυτόχρονα και μια στιγμή της ιστορίας του τόπου μας. Συλλυπητήρια σε όλη την οικογένεια. Να συνεχίσουμε τον αγώνα του. #Χαλβατζής #Κομμουνισμός #Αγωνιστής

Στην συνέντευξη Τύπου του @kmitsotakis ήταν εμφανές ακόμη κ στους κακοπροαίρετους , ότι ο Πρωθργος " το έχει » το θέμα που λεγαται Ελλάδα. Καθε πτυχή οικονομικής ,κοινωνικής ,εθνικής , ψηφιακής ,πολιτιστικής κλπ πολιτικής , την ξέρει , κ ξέρει πως θα την προχωρά. Ειναι βέβαια ο ίδιος πολύ ψείρας , τα ψειρίζει, τα διυλίζει όλα. Έμαθε από τον πατέρα του να συζητά με τον κόσμο , του αρέσει πολύ αυτή η διάδραση κ μετατρέπει τα μηνύματα των πολιτών σε κυβερνητικές πολιτικές. Αυτό που δεν ξέρει ο κόσμος, είναι ότι ο Κυριάκος εκτιμά ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ την λαϊκη άποψη κ γνώση .( κ ας μην του φαίνεται ..) Ειναι η βάση του για τις πολιτικές του. Μου άρεσε πως απέκρουσε κάθε είδους λαϊκισμό κ δεν εξωραϊσε τα λάθη της Κυβέρνησης . ΔΕΝ συμφωνώ με την απουσία δημοσιογράφων από την Εστία, το Documento κ την Δημοκρατία. Θα είχε πολύ ενδιαφερον. Αν κ καταλαβαίνω ότι είναι περισσότερο θέμα εξάντλησης της ανεκτικότητας κ αρκετές φορές ανοχής της ψευδολογίας .. #Ελλάδα #πολιτική #δημοσιογραφία

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, δήλωσε ότι οι ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να πληρώσουν για τη στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία, διαψεύδοντας παράλληλα τις φήμες για εξάντληση των αποθεμάτων πυρομαχικών των ΗΠΑ και υποστηρίζοντας την αύξηση της παραγωγής τους. #Τραμπ #Ουκρανία #Πόλεμος

Στην παράδοση των ινδιάνων Τσερόκι, ο κόσμος δεν χωρίζεται σε δυνατούς και αδύναμους, αλλά σε εκείνους που υποτάσσονται στο αναπόφευκτο και σε εκείνους που επαναπροσδιορίζουν τα όρια του εφικτού. Κάποτε, ο Oonawlehung, ο Μεγάλος Άνεμος, η προσωποποίηση της ίδιας της χαοτικής φύσης, αποφάσισε να δοκιμάσει τις αντοχές της δημιουργίας. Κατέβηκε από τα βουνά με μια μανία που δεν είχε προηγούμενο. Ξερίζωνε αιωνόβιες βελανιδιές, σήκωνε το χώμα και σκοτώνε το φως του ήλιου. Ήταν μια δύναμη απόλυτη, απρόσωπη και ανίκητη. Μπροστά του, τα μεγάλα ζώα του δάσους, η αρκούδα με τους μυώνες της και το ελάφι με την ταχύτητά του, συνειδητοποίησαν τη μικρότητά τους. Κρύφτηκαν στις σπηλιές, αποδεχόμενα την ήττα τους πριν καν αναμετρηθούν. Για αυτά, η επιβίωση σήμαινε υποταγή στη θύελλα. Μέσα στο σκοτάδι της καταιγίδας, ένα μικροσκοπικό πουλάκι, ο Oshiga (ο τρυποκάρυδος), άνοιξε τα φτερά του. Στα μάτια των άλλων ζώων, η κίνησή του έμοιαζε με τρέλα, μια καθαρή απόπειρα αυτοκτονίας. Πώς μπορεί μια ύπαρξη λίγων γραμμαρίων να σταθεί απέναντι στο απόλυτο χάος; Ο Oshiga δεν πέταξε μακριά από τον Άνεμο. Πέταξε κατευθείαν πάνω του.Η πρώτη ριπή τον τίναξε πίσω, τσακίζοντας τα φτερά του. Η δεύτερη τον έσυρε στο έδαφος. Όμως, κάθε φορά που ο Άνεμος τον πίεζε προς τα κάτω, το πουλάκι χρησιμοποιούσε την ίδια την ορμή του εχθρού του. Αντί να αντισταθεί με ωμή βία,την οποία δεν διέθετε, άρχισε να "διαβάζει" τα ρεύματα. Μετέτρεψε την αντίσταση σε ανυψωτική δύναμη. Κάθε φορά που ο Άνεμος λυσσούσε, ο Oshiga άνοιγε τα φτερά του με τέτοια γωνία ώστε η μανία του "διώκτη" του να τον σπρώχνει όλο και πιο ψηλά... Μετά από ώρες εξάντλησης, εκεί που τα όρια του σώματος είχαν ξεπεραστεί, το πουλάκι κατάφερε το αδιανόητο. Έφτασε στο πιο ψηλό σημείο της δίνης, εκεί που ο Άνεμος δεν είχε πλέον δύναμη να τον χτυπήσει, και κάθισε απαλά στην "πλάτη" του. Ο Μεγάλος Άνεμος, νιώθοντας αυτό το ανεπαίσθητο βάρος, σταμάτησε. Κοίταξε ψηλά και είδε το πληγωμένο αλλά όρθιο πλάσμα. Δεν υπήρχε θυμός ανάμεσά τους, μόνο ένα βαθύ δέος. Ο Άνεμος κατάλαβε ότι η δύναμη δεν κρίνεται από το μέγεθος, αλλά από την άρνηση να συνθηκολογήσεις. Το πουλάκι δεν "νίκησε" τον Άνεμο με την έννοια της καταστροφής. Τον δάμασε, μετατρέποντας μια απειλή σε σύμμαχο. Έγιναν ένα... ------------------------ Αυτός ο μύθος είναι η απόλυτη οπτικοποίηση αυτού που βλέπουμε στο άλμα επί κοντώ και στην πορεία του Εμμανουήλ Καραλή. Το ψηλό κοντάρι και ο πήχης είναι ο Άνεμος. Είναι το εμπόδιο που φαντάζει αφύσικο να ξεπεραστεί από έναν άνθρωπο. Ο Μανόλο δεν παλεύει εναντίον της βαρύτητας ή των θηρίων-αντιπάλων του. Χρησιμοποιεί την ίδια την πίεση, το άγχος και τις δυσκολίες (τις "ριπές του ανέμου") για να πάρεις ύψος. Όταν φτάνεις στο επίπεδο να κοιτάζεις τον "Άνεμο" στα μάτια, ο αγώνας παύει να είναι εχθρικός. Γίνεται μια συνδημιουργία. Ο Καραλής δίπλα σε αθλητές-μεγαθήρια δεν είναι ο "μικρός που έχασε. Είναι αυτός που ανάγκασε τον Άνεμο να σταματήσει και να τον σεβαστεί... Όμως ο μύθος των Τσερόκι δεν είναι ένα απλό παραμύθι για τη φύση. Είναι μια σκληρή αλληγορία για την κοινωνία μας. Στην πραγματική ζωή, ο "Μεγάλος Άνεμος" δεν είναι πάντα ένα φυσικό φαινόμενο. Συχνά, είναι ο τυφλός ρατσισμός, ο φθόνος της μετριότητας και το συστηματικό bullying. Ο Εμμανουήλ Καραλής δεν αντιμετωπίζει μόνο το ύψος του πήχη στο άλμα επί κοντώ. Από τα πρώτα του βήματα μέχρι και σήμερα, αναγκάζεται να παλεύει με έναν πολύ πιο σκοτεινό, υπόγειο και επίμονο άνεμο: τις ρατσιστικές επιθέσεις, τη χλεύη και την αμφισβήτηση της ίδιας του της ταυτότητας από ανθρώπους που κρύβονται στην ασφάλεια της ανωνυμίας ή του πλήθους. Το bullying επιχειρεί πάντα το ίδιο πράγμα: να σε αναγκάσει να μαζέψεις τα φτερά σου. Να σε πείσει να κρυφτείς στη σπηλιά, όπως τα μεγάλα ζώα του μύθου, αποδεχόμενος ότι η μοίρα σου είναι να μείνεις χαμηλά. Όμως η απάντηση του Καραλή απέναντι σε αυτό το δηλητήριο είναι το απόλυτο μάθημα... Δεν αναλώνεται σε λασπομαχίες με εκείνους που βρίσκονται στο έδαφος. Απαντά με το χαμόγελό του, με το ήθος του και με πτήσεις που αγγίζουν τα αστέρια. Ο Καραλής αποδεικνύει ότι η τοξικότητα των άλλων δεν σε καθορίζει, εκτός αν της επιτρέψεις να σε λυγίσει. Εκείνος πήρε την ορμή των επιθέσεων και τη μετέτρεψε σε ανυψωτική δύναμη για να πάει ακόμα ψηλότερα. Στο δάσος του μύθου, τα υπόλοιπα ζώα κοιτούσαν αμήχανα τη μάχη. Στο δικό μας "δάσος", η ανοχή στο bullying είναι συνενοχή. Όταν κοιτάτε τον Καραλή να ίπταται στον ουρανό, μην βλέπετε απλώς έναν τεράστιο αθλητή. Δείτε έναν άνθρωπο που αρνήθηκε να γίνει το θύμα που ήθελαν οι διώκτες του. Δείτε τον Oshiga, το μικρό πουλάκι που κοίταξε τη θύελλα στα μάτια, ανέβηκε στην πλάτη της και την ανάγκασε να σιωπήσει. Το ερώτημα που μένει για εμάς είναι απλό: Όταν ο άνεμος της αδικίας φυσάει γύρω μας, θα κρυφτούμε στη σπηλιά της σιωπής ή θα βρούμε το ανάστημα να ανοίξουμε τα φτερά μας κόντρα στο ρεύμα; #Καραλής #Ανατροπή #Δύναμη #Μύθος

Η μείωση των αμερικανικών στρατιωτικών αποθεμάτων έχει επηρεάσει σημαντικά τη στρατηγική υποστήριξη προς το Ισραήλ, καθώς η ταχύτερη εξάντληση ορισμένων σύγχρονων οπλικών συστημάτων θέτει νέες προκλήσεις στην εκτέλεση στρατιωτικών επιχειρήσεων και μπορεί να έχει πολιτικές συνέπειες στις σχέσεις ΗΠΑ – Ισραήλ. #Ισραήλ #ΗΠΑ #στρατιωτικήπολιτική

Η απίστευτη ανταπόκριση του κόσμου του ΠΑΟΚ και η εξάντληση των πρώτων 5.000 εισιτηρίων διαρκείας αποτελούν την πιο ξεκάθαρη απόδειξη ότι η νέα σεζόν ξεκινά με τη δυναμική που της αξίζει. Θέλοντας να ανταποκριθεί στην πρωτοφανή ζήτηση και να δώσει την ευκαιρία σε ακόμη περισσότερους φιλάθλους να βρεθούν δίπλα στην ομάδα, η διοίκηση της ΚΑΕ ΠΑΟΚ αποφάσισε τη διάθεση επιπλέον 1.000 εισιτηρίων διαρκείας. Έτσι, ο συνολικός αριθμός των εισιτηρίων διαρκείας που θα διατεθούν για τη σεζόν 2026-27 αυξάνεται στις 6.000. 🗓️ Η διάθεση των νέων εισιτηρίων ξεκινά το μεσημέρι (12:00) της Δευτέρας 27 Ιουλίου 2026 και θα πραγματοποιηθεί μέχρι εξαντλήσεώς τους. 🎟️ https://t.co/NsZVXAGKWi 👉🏻 Γίνε κι εσύ μέρος αυτής της μοναδικής προσπάθειας. Κλείσε τη θέση σου στο PAOK Sports Arena και ζήσε από κοντά κάθε στιγμή της νέας σεζόν. #einaimikrotogipedo #PAOK #Eisitheira #Athlitismos

Η συνεχής αίσθηση εξάντλησης που βιώνουν όλο και περισσότεροι νέοι σήμερα οφείλεται σε ψυχολογικούς και συναισθηματικούς παράγοντες, όπως η πίεση για παραγωγικότητα, η έκθεση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η οικονομική αβεβαιότητα και οι αυξημένες απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής. #burnout #mentalhealth #psychology

Η χρήση ναρκωτικών έχει αυξηθεί ραγδαία μεταξύ των στρατιωτών στην Ουκρανία λόγω της ψυχολογικής εξάντλησης και των ακραίων συνθηκών μάχης, με ποσοστά που δείχνουν ότι το 61% των ρώσων στρατιωτών σε ψυχιατρικά νοσοκομεία και το 38% των ουκρανών στρατιωτών έχουν χρησιμοποιήσει ψυχοδραστικές ουσίες, όπως αμφεταμίνες και κάνναβη, ως μηχανισμό διαφυγής από το τραύμα του πολέμου. #Ουκρανία #πόλεμος #ναρκωτικά

Τα παιδιά της σημερινής γενιάς, που μεγάλωσαν σε έναν κόσμο γεμάτο αβεβαιότητα και πίεση, καλούνται να διαχειριστούν τα όνειρα και τις απαιτήσεις τους μέσα από τις Πανελλήνιες εξετάσεις, οι οποίες αποτελούν μια βαθιά συναισθηματική δοκιμασία που επηρεάζει την αυτοεκτίμηση και το μέλλον τους, ενώ συχνά οδηγούν σε σιωπηλή εξάντληση και σύνδεση της αξίας τους με την απόδοση. #Πανελλήνιες #γενιά #εκπαίδευση

Το Ταμείο Ανάκαμψης αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις, καθώς αρκετά επενδυτικά σχέδια ύψους δισεκατομμυρίων ευρώ κινδυνεύουν να μην υλοποιηθούν λόγω εξάντλησης των κονδυλίων, με το βάρος της διαδικασίας να μεταφέρεται στο φθινόπωρο και το 9ο αίτημα προς την ΕΕ να περιλαμβάνει 134 ορόσημα και 3,8 δισ. ευρώ χρηματοδότησης. #ΤαμείοΑνάκαμψης #Οικονομία #ΕυρωπαϊκήΈνωση

Στον σύγχρονο εργασιακό χώρο, η υπερφόρτωση και η εξάντληση μπορεί να προκύψουν όχι μόνο από τον υπερβολικό φόρτο εργασίας αλλά και από το αίσθημα της υπερ-ευθύνης, γνωστό ως «competence hangover», το οποίο οδηγεί σε ψυχολογική πίεση και τελικά σε burnout. #burnout #competencehangover #εργασιακήπίεση

Στον σύγχρονο εργασιακό χώρο, η υπερφόρτωση και η εξάντληση μπορεί να προκύψουν όχι μόνο από τον υπερβολικό φόρτο εργασίας αλλά και από το αίσθημα της υπερ-ευθύνης, γνωστό ως «competence hangover», το οποίο οδηγεί σε ψυχολογική πίεση και τελικά σε burnout. #burnout #competencehangover #εργασιακήπίεση

Η Άννα Κ. Σάφνερ, ιστορικός του πολιτισμού και coach για το burnout, αναλύει τη σύγχρονη αίσθηση εξάντλησης και την πίεση για παραγωγικότητα, ερευνώντας τις ρίζες αυτών των συναισθημάτων στην ιστορία και προτείνοντας τρόπους για να ξεπεράσουμε την ενοχή που νιώθουμε όταν δεν είμαστε παραγωγικοί. #εξάντληση #burnout #ψυχικήυγεία