Search

Πώς αλλάζει ένας πίνακας όταν τον κοιτάζουμε μέσα από τα μάτια ενός λογοτεχνικού χαρακτήρα; Μόνα Λίζα — Λεονάρντο ντα Βίντσι (1452–1519) Η Ελίζαμπεθ Μπένετ ίσως χαμογελούσε με όλες τις θεωρίες γύρω από εκείνο το διάσημο χαμόγελο. Η Έμμα Γούντχαουζ πιθανότατα θα προσπαθούσε αμέσως να αποκρυπτογραφήσει την προσωπικότητα της γυναίκας στο πορτρέτο. Νούφαρα — Κλοντ Μονέ (1840–1926) Η Αν Έλιοτ ίσως έβλεπε σε αυτά τον χρόνο, τη μνήμη και την αλλαγή. Ο κύριος Ντάρσι θα μπορούσε να εκτιμήσει ακριβώς την ηρεμία και τη συγκράτηση της εικόνας. Έναστρη Νύχτα — Βίνσεντ βαν Γκογκ (1853–1890) Η Κάθριν Μόρλαντ ίσως μετέτρεπε τον ανήσυχο ουρανό στην αρχή ενός μυστηρίου. Η Μαριάν Ντάσγουντ ίσως παρατηρούσε πρώτα το συναίσθημα και μόνο ύστερα το τοπίο. Αυτοί οι χαρακτήρες ανήκουν στον κόσμο της Τζέιν Όστεν (1775–1817), ενώ οι πίνακες προέρχονται από πολύ διαφορετικές εποχές. Ίσως ένας ενδιαφέρων τρόπος να κοιτάζουμε την τέχνη είναι να μην ρωτάμε μόνο: «Τι βλέπω;» αλλά και: «Τι θα έβλεπε κάποιος άλλος σε αυτόν τον πίνακα;» #ΙστορίαΤέχνης #ΔιάσημοιΠίνακες #LeonardoDaVinci #ClaudeMonet #VincentVanGogh #ΤέχνηΚαιΛογοτεχνία #Μουσεία #20260826 #CaptainWeb #Ελληνικά

Σαν ένας άνθρωπος που παρατηρώ εδώ και πολλα πολλά χρόνια τον Τιτανοτεραστιο μέχρι και στο πως φτιάχνει την γραβάτα του έχω να πω ότι ποτέ μου δεν θυμάμαι να έχει ένα τέτοιο συνεχόμενο χαμόγελο στα μούτρα του ούτε όταν σηκωναμε τη μια ευρωλίγκα μετά την άλλη...💚☘️ #paobc #GOAT https://t.co/FhNhbLzHOH #basketball #smile #success

Στην παράδοση των ινδιάνων Τσερόκι, ο κόσμος δεν χωρίζεται σε δυνατούς και αδύναμους, αλλά σε εκείνους που υποτάσσονται στο αναπόφευκτο και σε εκείνους που επαναπροσδιορίζουν τα όρια του εφικτού. Κάποτε, ο Oonawlehung, ο Μεγάλος Άνεμος, η προσωποποίηση της ίδιας της χαοτικής φύσης, αποφάσισε να δοκιμάσει τις αντοχές της δημιουργίας. Κατέβηκε από τα βουνά με μια μανία που δεν είχε προηγούμενο. Ξερίζωνε αιωνόβιες βελανιδιές, σήκωνε το χώμα και σκοτώνε το φως του ήλιου. Ήταν μια δύναμη απόλυτη, απρόσωπη και ανίκητη. Μπροστά του, τα μεγάλα ζώα του δάσους, η αρκούδα με τους μυώνες της και το ελάφι με την ταχύτητά του, συνειδητοποίησαν τη μικρότητά τους. Κρύφτηκαν στις σπηλιές, αποδεχόμενα την ήττα τους πριν καν αναμετρηθούν. Για αυτά, η επιβίωση σήμαινε υποταγή στη θύελλα. Μέσα στο σκοτάδι της καταιγίδας, ένα μικροσκοπικό πουλάκι, ο Oshiga (ο τρυποκάρυδος), άνοιξε τα φτερά του. Στα μάτια των άλλων ζώων, η κίνησή του έμοιαζε με τρέλα, μια καθαρή απόπειρα αυτοκτονίας. Πώς μπορεί μια ύπαρξη λίγων γραμμαρίων να σταθεί απέναντι στο απόλυτο χάος; Ο Oshiga δεν πέταξε μακριά από τον Άνεμο. Πέταξε κατευθείαν πάνω του.Η πρώτη ριπή τον τίναξε πίσω, τσακίζοντας τα φτερά του. Η δεύτερη τον έσυρε στο έδαφος. Όμως, κάθε φορά που ο Άνεμος τον πίεζε προς τα κάτω, το πουλάκι χρησιμοποιούσε την ίδια την ορμή του εχθρού του. Αντί να αντισταθεί με ωμή βία,την οποία δεν διέθετε, άρχισε να "διαβάζει" τα ρεύματα. Μετέτρεψε την αντίσταση σε ανυψωτική δύναμη. Κάθε φορά που ο Άνεμος λυσσούσε, ο Oshiga άνοιγε τα φτερά του με τέτοια γωνία ώστε η μανία του "διώκτη" του να τον σπρώχνει όλο και πιο ψηλά... Μετά από ώρες εξάντλησης, εκεί που τα όρια του σώματος είχαν ξεπεραστεί, το πουλάκι κατάφερε το αδιανόητο. Έφτασε στο πιο ψηλό σημείο της δίνης, εκεί που ο Άνεμος δεν είχε πλέον δύναμη να τον χτυπήσει, και κάθισε απαλά στην "πλάτη" του. Ο Μεγάλος Άνεμος, νιώθοντας αυτό το ανεπαίσθητο βάρος, σταμάτησε. Κοίταξε ψηλά και είδε το πληγωμένο αλλά όρθιο πλάσμα. Δεν υπήρχε θυμός ανάμεσά τους, μόνο ένα βαθύ δέος. Ο Άνεμος κατάλαβε ότι η δύναμη δεν κρίνεται από το μέγεθος, αλλά από την άρνηση να συνθηκολογήσεις. Το πουλάκι δεν "νίκησε" τον Άνεμο με την έννοια της καταστροφής. Τον δάμασε, μετατρέποντας μια απειλή σε σύμμαχο. Έγιναν ένα... ------------------------ Αυτός ο μύθος είναι η απόλυτη οπτικοποίηση αυτού που βλέπουμε στο άλμα επί κοντώ και στην πορεία του Εμμανουήλ Καραλή. Το ψηλό κοντάρι και ο πήχης είναι ο Άνεμος. Είναι το εμπόδιο που φαντάζει αφύσικο να ξεπεραστεί από έναν άνθρωπο. Ο Μανόλο δεν παλεύει εναντίον της βαρύτητας ή των θηρίων-αντιπάλων του. Χρησιμοποιεί την ίδια την πίεση, το άγχος και τις δυσκολίες (τις "ριπές του ανέμου") για να πάρεις ύψος. Όταν φτάνεις στο επίπεδο να κοιτάζεις τον "Άνεμο" στα μάτια, ο αγώνας παύει να είναι εχθρικός. Γίνεται μια συνδημιουργία. Ο Καραλής δίπλα σε αθλητές-μεγαθήρια δεν είναι ο "μικρός που έχασε. Είναι αυτός που ανάγκασε τον Άνεμο να σταματήσει και να τον σεβαστεί... Όμως ο μύθος των Τσερόκι δεν είναι ένα απλό παραμύθι για τη φύση. Είναι μια σκληρή αλληγορία για την κοινωνία μας. Στην πραγματική ζωή, ο "Μεγάλος Άνεμος" δεν είναι πάντα ένα φυσικό φαινόμενο. Συχνά, είναι ο τυφλός ρατσισμός, ο φθόνος της μετριότητας και το συστηματικό bullying. Ο Εμμανουήλ Καραλής δεν αντιμετωπίζει μόνο το ύψος του πήχη στο άλμα επί κοντώ. Από τα πρώτα του βήματα μέχρι και σήμερα, αναγκάζεται να παλεύει με έναν πολύ πιο σκοτεινό, υπόγειο και επίμονο άνεμο: τις ρατσιστικές επιθέσεις, τη χλεύη και την αμφισβήτηση της ίδιας του της ταυτότητας από ανθρώπους που κρύβονται στην ασφάλεια της ανωνυμίας ή του πλήθους. Το bullying επιχειρεί πάντα το ίδιο πράγμα: να σε αναγκάσει να μαζέψεις τα φτερά σου. Να σε πείσει να κρυφτείς στη σπηλιά, όπως τα μεγάλα ζώα του μύθου, αποδεχόμενος ότι η μοίρα σου είναι να μείνεις χαμηλά. Όμως η απάντηση του Καραλή απέναντι σε αυτό το δηλητήριο είναι το απόλυτο μάθημα... Δεν αναλώνεται σε λασπομαχίες με εκείνους που βρίσκονται στο έδαφος. Απαντά με το χαμόγελό του, με το ήθος του και με πτήσεις που αγγίζουν τα αστέρια. Ο Καραλής αποδεικνύει ότι η τοξικότητα των άλλων δεν σε καθορίζει, εκτός αν της επιτρέψεις να σε λυγίσει. Εκείνος πήρε την ορμή των επιθέσεων και τη μετέτρεψε σε ανυψωτική δύναμη για να πάει ακόμα ψηλότερα. Στο δάσος του μύθου, τα υπόλοιπα ζώα κοιτούσαν αμήχανα τη μάχη. Στο δικό μας "δάσος", η ανοχή στο bullying είναι συνενοχή. Όταν κοιτάτε τον Καραλή να ίπταται στον ουρανό, μην βλέπετε απλώς έναν τεράστιο αθλητή. Δείτε έναν άνθρωπο που αρνήθηκε να γίνει το θύμα που ήθελαν οι διώκτες του. Δείτε τον Oshiga, το μικρό πουλάκι που κοίταξε τη θύελλα στα μάτια, ανέβηκε στην πλάτη της και την ανάγκασε να σιωπήσει. Το ερώτημα που μένει για εμάς είναι απλό: Όταν ο άνεμος της αδικίας φυσάει γύρω μας, θα κρυφτούμε στη σπηλιά της σιωπής ή θα βρούμε το ανάστημα να ανοίξουμε τα φτερά μας κόντρα στο ρεύμα; #Καραλής #Ανατροπή #Δύναμη #Μύθος

Για Εμάς Που Μάθαμε Να Κλείνουμε Μόνοι Μας Τις Πληγές Μας.. Αλλά Δεν Σταματήσαμε Να Χαμογελάμε 💋💝 ΜΑΣ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΝΩ💝💋 🎶💝🎶ΔΥΟ ΝΥΧΤΕΣ🎶💝🎶🥃🥃 https://t.co/YcoZ40lczT https://t.co/vOe18FIgyG #Μάθηση #Χαμόγελο #Μουσική

Κι ενός ανθρώπου μόνο το χαμόγελο να προκάλεσες σήμερα Άξιζε τη μέρα σου https://t.co/a3C7Ywu0TE https://t.co/my42QaxLM2 #μόνο #άνθρωποι #χαμόγελο

😊 To χαμόγελο του Εμμανουήλ Καραλή είναι το χαμόγελο όλης της Ελλάδας για έναν κορυφαίο αθλητή. 🥈 Η απονομή του ασημένιου για την 2η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα σφράγισε έναν ακόμα εξαιρετικό αγώνα του Μανόλο. 👏 Πολλά συγχαρητήρια https://t.co/OV9jdovqKJ #Ελλάδα #Αθλητισμός #Συγχαρητήρια

Δεν το περίμενα τόσο άμεσα η αλήθεια είναι. Το συζητούσα χτες με τον @Omirosb που νιώθει από ΠΑΟΚ. Το παιδί από τη μια δεν είναι για εδώ, κακά τα ψέματα. Και πολύ κάθισε για τη φτιαξιά, το ταλέντο και την ποδοσφαιρική του ποιότητα. Από την άλλη, ήταν δυνάμει "Κούδας" ρε παιδί μου. Από τους παίκτες που δεν υπάρχει κανένας να αμφισβητήσει, ούτε καν ορκισμένος εχθρός. Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας σημαίνει πάρα πολλά για τον κόσμο του ΠΑΟΚ. Είναι ένα παιδί αποδεκτό απ' όλους, "καθαρό", με απίθανο γκελ σε πιτσιρικάδες και ουδέτερους. Το καμάρι της Τούμπας. Ξέχωρα από το χαμόγελο, την επιδραστικότητα που έχει στην αγωνιστική συμπεριφορά της (κάθε) ομάδας, χωρίς τις στιγμές και τα άκρως ποδοσφαιρικά και παλιομοδίτικα "ωωωω" κάθε που κάνει μια ενέργεια που μόνο εκείνος μπορεί να επινοήσει και να ζωγραφίσει στο γήπεδο. Είμαι τυχερός που τον είδα από κοντά αρκετές φορές. Αλλά θα ήθελα να είναι περισσότερες. Είναι από τους παίκτες που η μπάλα είναι αλλού, όμως τα μάτια τον ακολουθούν. Τον χάζευα, το ομολογώ. Μιλάμε για μοναχικό καλλιτέχνη στο χορτάρι, λόγος να πάρεις το παιδί σου στο γήπεδο για να ερωτευτεί το ποδόσφαιρο. Θα διαπρέψει και στη Γερμανία. Γερός να είναι, να μείνει μακριά από τραυματισμούς και το Westfalen θα τον λατρέψει. Και μετά ποιος ξέρει πόσο ψηλότερα θα τον βγάλει ο δρόμος. Δεν νομίζω όμως ότι είναι σε θέση να αντιληφθεί τι αφήνει πίσω και τι σημαίνει η μεταγραφή του. Τα έχει πει ο Άγγελος σε δυο εκφάνσεις του λόγου του, με απόσταση 30 ετών. "Το πρόβλημα του ΠΑΟΚ είναι ο ΠΑΟΚ" ήτανε η πρώτη ατάκα. Κι η δεύτερη: "Έμεινα σ' ένα σπίτι ολομόναχος. Εγώ κι ο ΠΑΟΚ". #ΠΑΟΚ #ποδόσφαιρο #ΓιάννηςΚωνσταντέλιας

Ύστερα από σχεδόν 20 χρόνια αδιάκοπης προσφοράς, ο φροντιστής μας Μανώλης Βαλλιάνος, ο άνθρωπος που αποτέλεσε την ψυχή των αποδυτηρίων της ομάδας μας ολοκληρώνει το δικό του ξεχωριστό ταξίδι στον πάγκο του ΠΑΟΚ, καθώς αποχωρεί λόγω συνταξιοδότησης. Πάντα δίπλα στην ομάδα, με αφοσίωση, χαμόγελο και αγάπη για τον Δικέφαλο, υπήρξε κάτι περισσότερο από φροντιστής. Ήταν ένας δικός μας άνθρωπος. Ένας πιστός ΠΑΟΚτσής, που έζησε τις μεγάλες στιγμές της δεκαετίας του '90 από την κερκίδα και αργότερα συνέχισε να υπηρετεί την ομάδα καθημερινά από μέσα. Τον ευχαριστούμε για όλα όσα πρόσφερε αυτά τα χρόνια και του ευχόμαστε υγεία, χαρές και όμορφες στιγμές στο νέο κεφάλαιο της ζωής του. Είμαστε βέβαιοι πως αυτό δεν είναι «αντίο». Είναι μόνο μια επιστροφή στη φυσική του θέση. Στην κερκίδα. Εκεί όπου ήταν πάντα η καρδιά του. Μανώλη σε ευχαριστούμε για όλα… #ΠΑΟΚ #αφοσίωση #ευχαριστώ

📌Ανακούφιση για την πρόκριση 📌Προβληματισμός για την εικόνα και την διαχείριση από τον πάγκο 📌Ένα πλατύ χαμόγελο για τον Levi García, ξεχώρισε με λίγες μέρες στην ομάδα και θύμισε Λιβάι από το παρελθόν 📌Ντέσερς με 1 χρόνο αποχή by far το καλύτερο μας φορ αυτή τη στιγμή #paofc https://t.co/ZfelVAu7ve #football #teamperformance #players

Στα 32 του χρόνια, ο Γιώργος Μασούρας αποτελεί και επίσημα παρελθόν. Ανακοινώθηκε ήδη από τη @NEOM, στην οποία θα συνεχίσει την καριέρα του για τα επόμενα δύο χρόνια. Ο,τι κι αν πιστεύει ο καθένας, τα δεδομένα και οι αριθμοί είναι εκεί για να αποτυπώσουν την αλήθεια. Ο «Μάσου» ποτέ δεν ήταν ο πιο ταλαντούχος παίκτης του @olympiacosfc. Αλλά είναι ο πιο πετυχημένος Ελληνας εξτρέμ που πέρασε από τον Ολυμπιακό, μετά τον Στέλιο Γιαννακόπουλο. Κι ας μην ήταν ποτέ... καθαρός εξτρέμ. Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα: 279 ματς με τον Ολυμπιακό, 57 γκολ, 32 ασίστ, τρία Πρωταθλήματα, 1 Κύπελλο, 1 Conference League. Και φυσικά, μια δήλωση που είχα την τύχη να καταγράψω και η οποία είναι μία από τις πιο Ολυμπιακές δημόσιες τοποθετήσεις, που έχουν γίνει ποτέ. Μετά από εκείνη την επική πρόκριση μέσα στην Πόλη, επί της Φενέρμπαχτσε, η οποία έστειλε τον Θρύλος τους «4» του Conference League. Μια δήλωση, που να την κάνεις, πρέπει να έχεις πονέσει για την ομάδα. Να έχεις σημαδευτεί, όπως συμβαίνει μόνο με όποιον αγαπάει έναν σύλλογο. Ο Γιώργος θα είναι για πάντα ένα αναπόσπαστο κομμάτι του Ολυμπιακού. Ένα παιδί του Ολυμπιακού. Γαύρος ως το κόκκαλο. Ένα παιδί που πραγματοποίησε το παιδικό του όνειρο. Και αποχωρεί με αγάπη και χαμόγελο από την ομάδα της καρδιάς του. Διότι πέτυχε όσα λίγοι. Ελάχιστοι. Και διότι το έκανε χωρίς να «κλέψει», ούτε μια μέρα, ούτε σε μία προπόνηση. Ό,τι πήρε, το κέρδισε. Το πάλεψε. Και τώρα ήρθε η ώρα να κάνει cash out στη Σαουδική Αραβία. Θα πάρει το μεγαλύτερο συμβόλαιο της καριέρας του. Να είναι πάντα καλά, να έχει τύχη και υγεία και να γυρίζει στο Φάληρο να βλέπει την αγαπημένη του ομάδα όπως ήταν πάντα. Ως οπαδός της. Ο Ολυμπιακός μπορεί να μην έχει πλέον τον Μασούρα στο δυναμικό του, αλλά η δική του περίπτωση επιβεβαιώνει γιατί πρέπει πάντα να έχει Ελληνόπουλα στο ρόστερ του. Όχι με «διακοσμητική» λογική, αλλά με ρόλο. Δείχνοντάς τους εμπιστοσύνη. Είτε πρόκειται για «δικά του» παιδιά, από την Ακαδημία. Είτε για Ελληνες ποδοσφαιριστές που θα βάλει στο ρόστερ του. Και θα τους βοηθήσει να «χτίσουν» καριέρα και να σηκώσουν το βάρος. Ο Μασούρας, αποκτήθηκε ως αναπληρωματικός και «βοηθητικός». Αλλά μέσα από τη δουλειά, την προπόνηση, την πίστη και την αγάπη, έγινε παίκτης-σημείο αναφοράς για τον σύλλογο. Χωρίς να είναι ο πιο ταλαντούχος, ο πιο γρήγορος, ο πιο τεχνίτης. Αυτό είναι δύσκολο να το πετύχει κάποιος ξένος. Ο «Μάσου» το κατάφερε. Και φεύγει με το κεφάλι ψηλά. Και ως αιώνιο μέλος των «Αθανάτων» του Ολυμπιακού. Αυτών που έφεραν το ευρωπαϊκό στον Πειραιά. Στην Ελλάδα. #Ολυμπιακός #Μασούρας #ποδόσφαιρο

Με τεράστια περηφάνεια και χαρά ζήσαμε την Ορκωμοσία του Ρένου μας, που ολοκλήρωσε με ΑΡΙΣΤΑ το Μεταπτυχιακό του στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Ο Ρένος, προέρχεται από μία εξαιρετική οικογένεια, όπου σε κάποια στιγμή αντιμετώπισε κάποιες δυσκολίες. «Το Χαμόγελο του Παιδιού» βρέθηκε δίπλα στην οικογένεια και στον Ρένο. Μας εμπιστεύτηκαν και σήμερα 2 χρόνια μετά μας γέμισε χαρά και περηφάνεια. Ο Ρένος προχωρά τη ζωή του, έχοντας μπροστά του ένα λαμπρό μέλλον και πλέον ο ίδιος και η οικογένειά του, είναι μέλη και της μεγάλης οικογένειας του «Χαμόγελου». #Graduation #ProudMoment #FamilySupport

Το Να Περνάς Με Αξιοπρέπεια.. Τα Δύσκολα.. Είναι Δύναμη!!! Το Να Αντιδράς Με Χαμόγελο Σε Όλα Είναι ΑΡΧΟΝΤΙΑ Και ΠΕΡΗΦΆΝΙΑ!!!! https://t.co/bkjd8B6xzP ❤️🎶🥃❤️ ΣΩΠΑ ΚΑΙ ΑΚΟΥ ❤️🥃🎶❤️ https://t.co/MDUO38e6dF #Δύναμη #Αξιοπρέπεια #Περηφάνια

Αντίο σε μια μεγάλη Κυρία. 💔 Η Μάρω Κοντού ήταν ο ορισμός της φινέτσας, της θετικής ενέργειας, της καλοσύνης και της δύναμης. Μια γυναίκα που συνδύαζε την ευγένεια με την πυγμή, και το ταλέντο με την εργατικότητα, κερδίζοντας την αγάπη του κόσμου από την πρώτη κιόλας εμφάνισή της στο πανί, το 1954, ενώ ήταν ακόμη φοιτήτρια του Εθνικού Θεάτρου. Μια βουβή εμφάνιση, στην ταινία «Χαρούμενο Ξεκίνημα» της Φίνος Φιλμ, ήταν αρκετή για να σε μαγνητίσει με τη γοητεία, τη λάμψη και το ελαφίσιο βλέμμα της, και να εξελιχθεί σε μια λαμπερή καριέρα 70 ετών. Η Μάρω Κοντού δεν μπήκε τυχαία στην καρδιά μας. Με ρόλους που έγραψαν ιστορία στον ελληνικό κινηματογράφο, με το χαμόγελο, το ταλέντο και την αξεπέραστη κομψότητά της, έγινε μια από τις πιο αγαπημένες πρωταγωνίστριες του ελληνικού σινεμά. Η πιο κομψή Ιταλίδα από την Κυψέλη θα συνεχίσει να λάμπει μέσα από τις ταινίες της και να μας κλείνει πονηρά το μάτι κάθε φορά που θα την ξανασυναντάμε στη μεγάλη οθόνη. Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους της. Αντίο Μάρω. ❤️ #RIP #ΜάρωΚοντού #RIP #ΕλληνικόΣινεμά #Κινηματογράφος