Search

Vicky referred to a post by Nikos Zisis, the husband of Athena Katsara, who lost her life in the Tempi accident, about the testimony of Ilia Papangelis at the trial. Zisis wrote that Papangelis, the father of 18-year-old Anastasia, spoke for six hours while standing, with a large photograph of his daughter in front of him. He mentioned that Anastasia was sitting behind him and Katsara on the train and that he felt guilty when he embraced her mother, Maria Dolka, in court, as he considered himself "lucky" compared to Anastasia. He described the testimony as shocking and thanked Papangelis for the strength and what he endured to relive. #ΝίκΟΣΖΗΣΗΣ #Τέμπη #Δικαιοσύνη (translated)

Dimitris Pli... wrote in the context of #TheVoiceGR that he saw a bright and sensitive person in Mazo's gaze. He mentioned that his smile was evident in his eyes, while his bitterness was hard to hide, and he described him as an authentic person. #TheVoiceGR https://t.co/sZOTPj7UZw #Μάτια #Ψυχή #Αληθινός (translated)

Spyros wrote that it had been a long time since he experienced a similar night at OAKA and described the team's performance as a delight. He mentioned that Dinos, Kalaitzakis, and Matsoukas dominated against their opponents for the third consecutive time, and he later highlighted the defensive presence of the "nightmare five" and NHD's game. According to him, the team continued to fight for every ball and sought the extra pass and mismatches even when they were ahead by 20 points. He wrote that the players maintained their intensity until 39:50 and made the audience feel it was worth being at the arena on a rainy Friday in October. Spyros thanked Zelko for the trip that, as he said, they would enjoy, and praised the team and the 13, claiming that they carried the arena. He added that the fans were chanting a slogan characterizing the championships and cups as rigged. #ΟΑΚΑ #μπάσκετ #Αθλητισμός (translated)

WELCOME OCTOBER! My suggestion for us this month: There are no authorities or ready-made caricatures of knowledge to copy. We are all fellow travelers on the same journey. This month, let us allow Dionysus to shake our certainties, to sweep us into the passion of pure creation and questioning. But at the same time, let each of us seek our own "holder"... this mental talisman of Odysseus, the inner anchor that allows us to open up to the greatest, unknown oceans of thought, while remaining whole, free, and masters of ourselves. Good morning to everyone! #Καλημέρα #ΚαλόΜήνα #Δημιουργία (translated)

Με μεγάλη θλίψη αποχαιρετούμε σήμερα την αγαπημένη μας “Κυρία της Αυλής”, Ελένη Προκοπίου, μια από τις πιο λαμπερές και ξεχωριστές παρουσίες του ελληνικού κινηματογράφου. Χαρισματική χορεύτρια και ταλαντούχα ηθοποιός, με εντυπωσιακή ομορφιά, εκρηκτικό ταμπεραμέντο και ένα βλέμμα που μαγνήτιζε τον κινηματογραφικό φακό, άφησε το δικό της αποτύπωμα στη μεγάλη οθόνη, πριν επιλέξει συνειδητά να αποσυρθεί από την καλλιτεχνική ζωή και να αφοσιωθεί στην οικογένειά της. Στη Φίνος Φιλμ πρωτοεμφανίστηκε το 1966 με το «Ραντεβού στον Αέρα» και μέσα στην ίδια χρονιά ακολούθησαν οι «Παράνομοι Πόθοι», «Οι Κυρίες της Αυλής» και «Πέντε Χιλιάδες Ψέμματα». Έξι χρόνια αργότερα επέστρεψε για «Το Κοροϊδάκι της Πριγκηπέσσας», που έμελλε να είναι και η τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση της καριέρας της. Σήμερα την αποχαιρετούμε μέσα από στιγμές αυτών των πέντε ταινιών και κρατάμε ζωντανά το χαμόγελο, την κίνηση, τη λάμψη της και, φυσικά, την αθάνατη ατάκα της “Μένουμε πάντα παιδιά”. Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους της. Αντίο, Ελένη μας ❤️ #RIP #ΕλένηΠροκοπίου https://t.co/DnHMqKhDj0 #ΕλληνικόςΚινηματογράφος #Αποχαιρετισμός #ΕλληνίδεςΗθοποιοί

Back-to-back νίκες εκτός έδρας. Στο Nations League...στο Nations League. Με την ψιλοαφέλεια της Σερβίας και το ροτέισον / τάλεντ σόου της Γερμανίας, αλλά αυτά είναι δικά τους προβλήματα. Έχουμε φτάσει σε σημείο να ξέρουμε ότι ''γίνεται'' γιατί αυτή είναι η δυναμική. Η Εθνική ήταν μαχητικότατη και έχει σε κάθε γραμμή παίκτες πολύ ψηλού επιπέδου -σε μερικά σημεία και τοπ. Χαρά για τον Ανδρούτσο, πάντα χαμόγελο για τον αγαπημένο μου Ρέτσο, καύλα για τον Καρέτσα και θαυμασμός για τον ασταμάτητο Τζόλη και τον Τζολάκη που έχει μπει σε ρότα να γίνει world class τερματοφύλακας. Όλοι ωστόσο φανταστικοί. Πάμε, we're fucking back #NationsLeague #Εθνική #ποδόσφαιρο

Συνέλαβαν λεει οι μπάτσοι της δεύτερης παρτιδας μου την ΘΕΑ Susan Sarandon, επειδή διαμαρτυρηθηκε ενάντια στον κατηγορούμενο για εγκλήματα πολέμου, Νετανιαχου. Και δέχτηκε την σύλληψη με αυτό το χαμόγελο. Κι εκανε να φανούν οι μπάτσοι πιο νάνοι και απ'οσο ειναι. https://t.co/EuhQh3SX98 #SusanSarandon #διαμαρτυρία #κοινωνικάδικαιώματα

Το 2002, ως φοιτητής, εργαζόμουν για ένα φεγγάρι στην υποδοχή ενός από τα μεγαλύτερα κλαμπ της εποχής. Μια πόρτα δίπλα ήταν το Ηχοδρόμιο, ήταν από εκείνες τις εποχές που η νύχτα είχε άλλη ένταση. Εκείνο το βράδυ στο Ηχοδρόμιο τραγουδούσε ο Γιώργος Μαζωνάκης. Θυμάμαι τον κόσμο να περιμένει από νωρίς. Κοστούμια στην πένα, λαμπερά φορέματα, Και μέσα σ'όλη αυτή τη λάμψη υπήρχε ένας άνθρωπος που σχεδόν κανείς δεν πρόσεχε. Ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος. Απ'αυτούς που κάνουν τη δουλειά τους, δεν ενοχλούν κανέναν και στο τέλος της βραδιάς φεύγουν χωρίς να τους θυμάται σχεδόν κανείς. Εκείνο το βράδυ, όμως, κάτι τον απασχολούσε. Στεκόταν μόνος του στο πίσω μέρος του μπαρ, σ' ένα μισοσκότεινο σημείο κοντά στην αποθήκη με τα ποτά. Δε χαμογελούσε. Κάποια στιγμή τον είδα να σκουπίζει τα μάτια του. Δε ρώτησα. Στη δουλειά της νύχτας μαθαίνεις να μη ρωτάς πάντα. Όταν αργότερα τον πλησίασα, όσο πιο διακριτικά μπορούσα, μου είπε μόνο: -"Άσε με λίγο εδώ... Δεν έχω διάθεση για πολλά-πολλά. Συγγνώμη". Δεν επέμεινα. Αργότερα, από την εξέλιξη της ιστορίας, κατάλαβα ότι η κόρη του, που ζούσε μακριά, δεν του απαντούσε στις κλήσεις. Είχε προηγηθεί ένας άσχημος καβγάς μεταξύ τους κι εκείνη, θυμωμένη, δε σήκωνε το τηλέφωνο. Κι αυτό τον είχε διαλύσει. Όχι μόνο επειδή του έλειπε. Αλλά γιατί δεν μπορούσε να είναι δίπλα της, να την κοιτάξει στα μάτια, ίσως να της ζητήσει συγγνώμη, να μιλήσουν, να τα βρουν. Είναι εκείνη η περίεργη ενοχή που νιώθει ένας γονιός όταν το παιδί του πονάει, είναι ψυχραμένο μαζί του και βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά χάνοντας την ευκαιρία να δοθούν πρόσωπο με πρόσωπο εξηγήσεις και να λυθούν τυχόν παρεξηγήσεις... Λίγο πριν ανέβει στην πίστα για το πρόγραμμά του, πέρασε δίπλα του ο Μαζωνάκης. Δεν ξέρω αν κάποιος του το είχε πει ή αν απλώς τον πρόσεξε περνώντας. Υποθέτω το δεύτερο. Εγώ βρισκόμουν περίπου τέσσερα-πέντε μέτρα μακριά. Αρκετά κοντά, όμως, ώστε ν' ακούω τη συζήτησή τους. Πέρασε δίπλα του. Σταμάτησε. Τον κοίταξε. -"Όλα καλά;". -"Καλά", Γιώργο. Μια απάντηση που όλοι ξέρουμε ότι σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο Μαζωνάκης δεν τον προσπέρασε. Κάθισε δίπλα του. Και τότε ο άνθρωπος λύγισε. Μέσα στα κλάματα, του μίλησε για την κόρη του. Για το τηλέφωνο. Για τις κλήσεις που έμεναν αναπάντητες. Για εκείνη τη σιωπή που, όταν έρχεται από έναν άνθρωπο που αγαπάς, μπορεί να γίνει πιο βαριά κι από μια πολύωρη κουβέντα με φωνές και εντάσεις... Ο Μαζωνάκης τον άκουγε. Δεν του έδωσε συμβουλές. Δεν του είπε το τυπικό «μην στεναχωριέσαι, όλα καλά θα πάνε». Απλώς τον άκουγε. Κάποια στιγμή σηκώθηκε. -"Δώσε μου το τηλέφωνό της". Την πήρε από το προσωπικό του τηλέφωνο. Θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του: -"Κοπελιά, ο Γιώργος ο Μαζωνάκης είμαι. Δε σε ξέρω. Αλλά εδώ δίπλα μου έχω έναν πολύ γλυκό άνθρωπο. Τον μπαμπά σου. Κι όταν τον δεις και βρεθείτε, σε παρακαλώ, κάν' του μια αγκαλιά και κάν'το για πάρ'τη μου". Έκλεισε το τηλέφωνο. Έδωσε το χέρι στον άνθρωπο, τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη, του έκλεισε το μάτι κι επέστρεψε στην πίστα για τις τελευταίες πρόβες. Λίγο αργότερα έκανε το πρόγραμμά του. Τραγούδησε μπροστά σε εκατοντάδες ανθρώπους. Τον χειροκρότησαν, τον αποθέωσαν, φώναξαν το όνομά του. Όμως εκείνη τη στιγμή, δεν είχε φερθεί σαν κανένας ψωνισμένος με μπλαζέ ύφος «σταρ» της κακιάς ώρας, απ'αυτούς που συνηθίζουν να το παίζουν βαριά πεπόνια χτίζοντας τον δήθεν μύθο τους. Ήταν απλώς ένας άνθρωπος που είδε έναν άλλον άνθρωπο να πονάει και στάθηκε δίπλα του. Έστω για εκείνα τα τρία-τέσσερα λεπτά που κράτησε το σκηνικό. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πραγματικό μεγαλείο. Όχι να σε χειροκροτούν και να σε αποθεώνουν οι πολλοί. Αλλά να μπορείς, μέσα σε μια νύχτα γεμάτη φώτα, να προσέξεις τον έναν άνθρωπο που στέκεται μόνος στο σκοτάδι. Να σταθείς δίπλα του. Να τον ακούσεις. Να του δώσεις, έστω για λίγα λεπτά, την αίσθηση πως δεν είναι μόνος. Την ώρα που όλοι κοιτούν εσένα, εσύ να κοιτάξεις κάποιον άλλον. Και στην τελική ίσως αυτό να έλειπε κι απ'τον ίδιον:κάποιος να τον κοιτάξει στα σκοτάδια του. #Νύχτα #Μουσική #Συναίσθημα

Πάει η βλακεία σύννεφο. Ένα χαμόγελο, ένα γέλιο σε μια κηδεία σε όλους μπορεί να συμβεί. Οταν πέθανε ο πατέρας μου είχα πλαντάξει στο κλάμα. Μία ώρα μετά την κηδεία εκεί που καθόμουν με τα ξαδέρφια μου, θυμόμασταν στιγμές μαζί του και το χαμόγελο μαζι με το γέλιο βγήκαν #κλαίο #χαμόγελο #μνήμες

ΣΤΗ ΔΥΣΤΟΠΙΚΗ ΧΟΥΝΤΑ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ Ο ΛΑΟΣ ΠΕΙΝΑΕΙ ΑΠΤΙΣ ΔΕΚΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ ΚΙ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΤΥΨΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΜΕΙ ΠΟΤΟΞ. ΠΩΣ ΚΑΤΑΤΗΣΑΜΕ ΕΤΣΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΤΑΕΤΙΑ ΓΑΜΩΤΙ. ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΤΟ ΠΟΤΟΞ ΓΕΜΙΖΕ ΚΑΘΕ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΜΕ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΣΦΡΙΓΗΛΟ ΚΑΙ ΔΡΟΣΕΡΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ #Δυστοπία #Αγώνας #Ποτόγκα

Ο Βουλαρίνος ζήτησε αύξηση από τον διευθυντή τού ΣΚΑI, διότι στριμώχθηκε η οικογένεια λόγω ακρίβειας. Ο διευθυντής τού αντιπρότεινε να αναθεωρήσει τις προσδοξίες τής ζωής. Αυτό θα τον ηρεμήσει. Ο Βουλαρίνος αναγνώρισε τη σοφία τής συμβουλής. Έφυγε από το γραφείο με χαμόγελο. #Οικονομία #Ακρίβεια #Συμβουλές

Σαν σήμερα, πριν από έναν χρόνο, δολοφονήθηκε ο Charlie Kirk. Είχε μια «κακή συνήθεια». Τον ΔΙΑΛΟΓΟ. Πήγαινε στα προαύλια των πανεπιστημίων, καθόταν στην καρέκλα του και έκανε διάλογο με όποιον ήθελε να συνομιλήσει μαζί του. Με ευγένεια. Με χαμόγελο. Ήταν ένας από τους πιο επιδραστικούς ανθρώπους στην πολιτική σκηνή της Αμερικής. Μαρτύρησε για την πολιτική του δράση, για τις συντηρητικές αξίες, για τον διάλογο με την άλλη πλευρά και για την αγάπη του για την Αμερική και την αμερικανική ιδέα. Δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ. #Διάλογος #Πολιτική #Αμερική

Ο Σάσα Βεζένκοφ, Best @OTEuroleague Ambassador της σεζόν: «Το χαμόγελο των παιδιών ήταν αρκετό για να μου θυμίζει όλους τους λόγους που αγάπησα το μπάσκετ» #OlympiacosBC #WeAreOlympiacos #TogetherWeFight #WeAreAllOneTeam https://t.co/u4Ir1jEw2F #μπάσκετ #ΣάσαΒεζένκοφ #Euroleague