Search

July 20, 1974. It's not just a date, it's a duty. The years pass. However, our commitment to not forget must be constantly renewed. Oblivion is the greatest enemy of historical memory. We do not forget the invasion. We do not accept the occupation. The struggle for (translated)

Τη Δευτέρα 20 Ιουλίου, στις 19:00, δίνουμε το παρών στην Κλεισθένους 17. Για μια Ελλάδα που δεν υποτάσσεται σε μηχανισμούς εξουσίας, συμφέροντα και πολιτικές σκοπιμότητες. Για μια πατρίδα με εθνική αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία και πραγματική δημοκρατία. Απέναντι σε όσους θυμούνται την πατρίδα μόνο για τις κάμερες και τις ψήφους, απαντάμε με παρουσία, συνέπεια και καθαρό λόγο. Ο πατριωτισμός δεν είναι σύνθημα ούτε προσωπείο· είναι ευθύνη, προσφορά και αγώνας για τον λαό και τον τόπο. Όλοι εκεί — ενωμένοι, ειρηνικά και αποφασιστικά. Η Ελλάδα ανήκει στους πολίτες της, όχι στα κέντρα συμφερόντων. #με_τον_ΗΛΙΑ #Ελλάδα #Δημοκρατία #ΚοινωνικήΔικαιοσύνη

Η Πάολα Ρεβενιώτη δεν ήταν απλά ακτιβίστρια, περήφανη σεξεργάτρια, κινηματογραφίστρια, εκδότρια του θρυλικού περιοδικού «Κράξιμο», χρονογράφος της κοινωνικής υποκρισίας αλλά και της άγριας ομορφιάς που συναντούσε στους δρόμους της Αθήνας. Ήταν κι ο άνθρωπος που ήξερε να χαίρεται τη ζωή. Ήταν ο άνθρωπος που μας νουθετούσε ότι επανάσταση δεν γίνεται από μίζερους ανθρώπους – ότι μέσα στους αγώνες πρέπει να περνάμε και καλά – ότι η ευτυχία, η κάβλα όπως έλεγες Πάολα, είναι επαναστατική. Ήταν και καρδιακή φίλη, μέλος της Κεντρικής μας Επιτροπής ως το τέλος, στυλοβάτης μας σε δύσκολες στιγμές – ο άνθρωπός μας. Όταν μάλιστα κόσμησε τα ψηφοδέλτιά μας το 2019, το 2023, το 2024, κάτι που θα έκανε και στις επόμενες εκλογές, μας δάνεισε λίγη από την αίγλη της με αντάλλαγμα την γνωστή δαιμονοποίηση, την περιφρόνηση που οι άνθρωποι του ΜέΡΑ25 παύουν να βιώνουν μόνο όταν αποστατούν – κάτι που η Πάολα δεν έκανε και δεν θα έκανε. Σε μια εποχή που, τουλάχιστον στην Αμερική και τη Βόρεια Ευρώπη, η Αριστερά σπαράζεται από εμφύλιο μεταξύ εκείνων που προκρίνουν την ταυτότητα και των άλλων που προκρίνουν τον ταξικό πόλεμο – σ’ αυτή την δύσμοιρη εποχή, η Πάολα μας γείωσε - μας προσγείωσε - ξεκαθαρίζοντας ότι ο αγώνας ενάντια στην τρανσφοβία, στην ομοφοβία, στην πατριαρχία και στην κυριαρχία του κεφαλαίου – ήταν ένας ενιαίος ταξικός αγώνας. Και το έκανε με ζωντάνια, με στυλ, με χιούμορ και, πάνω απ’ όλα, με μια απλή, αν και ποτέ απλοϊκή, γλώσσα. Όπως είχε πει σχολιάζοντας πικρά την δολοφονία του Ζακ, «Οι Έλληνες δεν μισούν τις αδελφές, τους gay, τους πούστηδες όπως τους αποκαλούν. Ούτε μισούν τους κλέφτες και αυτούς που πίνουν ναρκωτικά. Μισούν τους φτωχούς gay και τους φτωχούς κλέφτες, τους φτωχούς εξαρτημένους». Ίσως ποτέ στην Ελλάδα δεν παντρεύτηκαν πιο αρμονικά η σοφία του δρόμου και η θεωρία της επανάστασης απ’ ότι στη σκέψη και την στάση της Πάολας. Το κενό που αφήνεις στην ψυχή μας είναι τεράστιο και παντοτινό. Καλό δρόμο Πάολα. #Πάολα #Ακτιβισμός #Αριστερά

❌Ο κ. Κυρανάκης, Γραμματέας της Ν.Δ., ταύτισε τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό με τον Εμφύλιο. Είπε, δηλαδή, ουσιαστικά ότι ο ΕΛΑΣ σκότωνε Έλληνες και όχι Γερμανούς ναζί. 👉Το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ ήταν οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης, πολέμησαν τον κατακτητή και τους συνεργάτες του. Ηλέκτρα Αποστόλου, Ναπολέων Σουκατζίδης, Παναγιώτα Σταθοπούλου, είναι μόνο μερικές από τις αποδείξεις. Τα ονόματα των νεκρών που δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς ναζί επειδή αντιστάθηκαν, είναι χιλιάδες. 🌓Ακόμα και η επίσημη θέση του ελληνικού κράτους, που θεωρητικά εσείς βάζετε πάνω απ΄ όλα, αναφέρει ότι ο ΕΛΑΣ αντιστάθηκε στους κατακτητές, νόμος 1285/1982. Επίσης, θα ήταν αδύνατον ο ΕΛΑΣ να αποτελέσει εμφυλιοπολεμικό σύμβολο, γιατί ο Εμφύλιος ξεκίνησε πιο μετά. Ο ΕΛΑΣ αποστρατεύτηκε αρχές του ΄45 και ο Εμφύλιος ξεκίνησε το ΄46, με βάση την επίσημη θεσμική καταγραφή. ⁉️Η Κυβέρνηση συμφωνεί με το ελληνικό κράτος ή με τις ανιστόρητες τοποθετήσεις του Κυρανάκη; — Κυβέρνηση: Δεν θέλω να μπω σε αυτή τη διαδικασία. Ο εθνικός απελευθερωτικός αγώνας ανήκει σε όλους τους Έλληνες και σε κανέναν πολιτικό χώρο μεμονωμένα. Ασχέτως πολιτικών τοποθετήσεων, οι πρόγονοί μας αγωνίστηκαν και η αντίστασή τους αποτέλεσε υπόδειγμα θάρρους, σθένους, αποφασιστικότητας για όλο τον κόσμο, ειδικά κατά τα χρόνια αυτά, που δεν ήταν τόσο αυτονόητο και απλό. Η Ελλάδα άντεξε, τα κατάφερε. Και από εκεί και πέρα, είναι προφανές ότι αυτά στα οποία αναφερόταν ο Γραμματέας της ΝΔ είναι μεταγενέστερα, από κάποιους οι οποίοι στο όνομα της Εθνικής Αντίστασης αποφάσισαν να επιτεθούν σε συμπατριώτες τους. Δεν θέλω, όμως, από το βήμα αυτό να συνεχίσω αυτή τη συζήτηση. Ο στόχος μας είναι να κοιτάξουμε μπροστά. Δεν θα ξεχάσουμε την Ιστορία, θα την ξαναγράψουν κάποιοι την Ιστορία. Και πιστέψτε με, κανείς μας, κανένας λογικός άνθρωπος δεν έχει αμφιβολία για τα κίνητρα του ονόματος αυτού. Δημοκρατία έχουμε, ο καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει όπως θέλει, αλλά μόνο ανιστόρητες δεν ήταν οι αναφορές του Γραμματέα της ΝΔ. — Ερώτηση προς την κυβέρνηση: Θα συμφωνήσουμε ότι κανένας δεν πρέπει να ξαναγράψει την Ιστορία και καλωσορίζουμε πιθανότατα αυτή την αποδοκιμασία προς τον κ. Κυρανάκη… — Κυβέρνηση: Όχι, όχι, μην κάνετε αυτό το πράγμα. Το κάνετε σχεδόν κάθε φορά. Αυτό λέγεται παραποίηση των λεγομένων μου. Δεν θα σας το επιτρέψω ποτέ. Μπορεί αλλού να περνάει, εδώ δεν περνάει. Πείτε ό,τι θέλετε. Το αντίθετο είπα. Συνεχίστε. — Ερώτηση προς την κυβέρνηση: Ωραία, τότε απλά να ρωτήσουμε, αν στον βαθμό που αναγνωρίζετε το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ ως οργανώσεις Εθνικής Αντίστασης, αποδοκιμάζετε την τοποθέτηση Κυρανάκη ότι ο ΕΛΑΣ είναι εμφυλιοπολεμικό όνομα. Ναι ή όχι; — Κυβέρνηση: Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης δεν αναφέρθηκε στα χρόνια της Αντίστασης. Είναι σαφές αυτό. Το καταλαβαίνει και ένας άνθρωπος ο οποίος έχει διαβάσει έστω και μια γραμμή, όχι μια σελίδα από ιστορικά βιβλία. Πάμε παρακάτω. — Ερώτηση προς την κυβέρνηση: Αναφέρθηκε στον ΕΛΑΣ. Αποδοκιμάζετε την τοποθέτηση Κυρανάκη; — Κυβέρνηση: Πάμε παρακάτω. Δεν αποδοκιμάζω. Είπα ό,τι ήθελα να πω, δεν έχω τίποτε παραπάνω να πω, ούτε να αποδοκιμάσω. — Ερώτηση προς την κυβέρνηση: Ο ΕΛΑΣ πολεμούσε κατακτητές ή Έλληνες, όπως υπονοεί ο κ. Κυρανάκης; — Κυβέρνηση: Πάμε παρακάτω. Με λίγα λόγια, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο από το να αδειάσει τον Κυρανάκη για την κοτσάνα που πέταξε. Αλλά ταυτόχρονα, όταν τον ρωτήσαμε αν αποδοκιμάζει τον Κυρανάκη, είπε ότι δεν το κάνει και ότι βάζουμε λόγια στο στόμα του. Επομένως, σαν άλλος αντιπρόεδρος του Εδεσσαϊκού —μιας και είναι της μόδας— ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατάφερε και να αποδοκιμάσει και να μην αποδοκιμάσει όσους προσπαθούν να ξαναγράψουν την Ιστορία, όπως ο Κυρανάκης. ΥΓ. Το 1946 είναι μία χρονιά μετά το 1945. ΥΓ2. Το κατά πόσο πρέπει να ονομάζεται εμφύλιος ένας πόλεμος που νικητές του κέρδισαν με Αμερικανούς στρατηγούς, αμερικανικές ναπάλμ και ενίοτε με τη βοήθεια που προσέφεραν συνεργάτες των ναζί, είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα. #Ελλάδα #Ιστορία #Αντίσταση

Όταν αποφασίσαμε να φτιάξουμε την ΕΛΠΙΔΑ, είχαμε και έχουμε ένα και μοναδικό όραμα: μια ελεύθερη, όρθια Ελλάδα, μακριά από τη διαφθορά και την ατιμωρησία. Μου είπαν: «Μην ασχοληθείς Μαρία με την πολιτική, είναι βρώμικη και ανήθικη· αγοράζει ψυχές και συνειδήσεις». Όμως δεν με ένοιαζε. Τους έλεγα ότι, αφού δεν θα άλλαζα εγώ ΠΟΤΕ, αυτό έφτανε. Και δίπλα μου ήρθαν πολλοί καλοθελητές. Να βοηθήσουν… αγνά, έλεγαν, και έμπαιναν στις ομάδες μας. Δήθεν μας οδηγούσε το ίδιο όραμα: η πατρίδα και τα παιδιά μας, το μέλλον της χώρας μας! Εμπιστεύτηκα και εμπιστεύομαι την αγάπη του κόσμου, γιατί είδα στα μάτια τους τον ίδιο πόνο, την ίδια καθαρότητα και την ίδια αγωνία με μένα. Γίναμε «οικογένεια». Και πίστεψα —και πιστεύω— στη δύναμη των ανθρώπων! Όχι των διαπλεκόμενων. Όχι αυτών που ικανοποιούνται με την απλή διαμαρτυρία… Όχι των «επώνυμων» με κάθε κόστος… Πίστεψα στους φωτεινούς ανθρώπους, σε αυτούς που σιχάθηκαν τη διαπλοκή και δεν χαρίζουν εν λευκώ τη ζωή και το μέλλον τους στους «άριστους». Και είπα: «Μέχρι την εκλογή οργάνων αυτοοργανωθείτε! Όπως ταιριάζει καλύτερα σε κάθε περιοχή. Αλλά δουλέψτε με ήθος, σεβασμό στον διπλανό σας και ενωτικά. Αγκαλιάστε τους πολίτες. Πιστεύω σε εσάς». Δεν έβαλα «κομματικούς» κανόνες, γιατί πίστεψα ότι δεν πρέπει να περιορίζεται η δημιουργία… Δεν όρισα ανθρώπους «δικούς μου», γιατί το κίνημα αυτό οφείλει να λειτουργεί πραγματικά ελεύθερα. Και εμπιστεύτηκα ανθρώπους που δάκρυζαν όταν μου μιλούσαν για ιδανικά… Και έπειτα ήρθε η αποκάλυψη: έμαθα για αρχηγιλίκια, αγορές υποψηφιοτήτων και υπόγειο σχηματισμό ψηφοδελτίων… Για εκδιωγμούς πολιτών λόγω διαφορετικής ιδεολογίας, μέχρι και για εκβιασμούς… ακόμα και προς εμένα. Ευτυχώς, όλα αυτά από λίγους και δόλιους που πήγαν να πιάσουν στασίδι. Πόσο κρίμα για την ΕΛΠΙΔΑ να προσπαθούν να τη χειραγωγήσουν, να τη μετατρέψουν σε Σύστημα και να τη λιώσουν. «Διαίρει και βασίλευε»… Η μεγάλη κατάρα! Και βέβαια χρήσιμα μέσα τους η συκοφαντία, η λάσπη, οι κατηγορίες και η διαστρέβλωση με στόχο να σπείρουν διχόνοιες ανάμεσά μας. Διχόνοια ανάμεσα σε ανθρώπους με τον ίδιο πόνο· σε εμάς που δουλεύουμε νυχθημερόν για την επιβίωση, που πληρώνουμε αυτόν που πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη, που χάσαμε την πατρίδα μας και ξενιτεύουμε τα παιδιά μας για ένα καλύτερο μέλλον μακριά από τη γη που γεννήθηκαν … αν προλάβουν και δεν τα δολοφονήσουν. Όλα αυτά που μπόρεσαν να μας ενώσουν παραμερίστηκαν, και ο διχασμός μπήκε μπροστά ως δήθεν ιδεολογικός πόλεμος. Να μαλώνουμε για ιδέες, θεωρίες και πως θα «ονομάσουμε» καλύτερα μια κατάσταση . Καλύτερα να διαμαρτυρόμαστε, παρά να ενωθούμε για τις λύσεις… Μια ζωή τα ίδια… Το Σύστημα ξέρει καλά το παιχνίδι· εμείς ήμασταν άπειροι σε αυτό. Πλέον, όμως, ξέρουμε τι εστί διαπλοκή και εκ των έσω. Η ΕΛΠΙΔΑ, λοιπόν, αλλάζει μορφή. «Καθαρίζει» και συνεχίζει. Δεν θα σταματήσουμε. Δεν θα μας νικήσουν. Είμαστε πολύ περισσότεροι! Δεν άλλαξε μέσα μου ούτε μια φράση από όσα έλεγα και πίστευα εδώ και 3,5 χρόνια. Η χώρα χρειάζεται ΚΑΘΑΡΣΗ. Η χώρα χρειάζεται ΕΛΠΙΔΑ. Ο αγώνας είναι ένας: ή «ΕΜΕΙΣ» ή «Αυτοί». Και είναι πραγματικά η τελευταία μας ΕΥΚΑΙΡΙΑ. Συνεχίζουμε δυνατά! Μακριά από ατζέντες και βολέματα. Μακριά από όσους δεν μπόρεσαν να μετατρέψουν το «ΕΓΩ» σε «ΕΜΕΙΣ». Δεν αναζητάμε «επώνυμους», αλλά ανθρώπους με καθαρότητα νου και ψυχής! Η δέσμευση παραμένει η ίδια και τη φωνάζουμε πιο δυνατά: Η ΕΛΠΙΔΑ βρίσκεται δίπλα σε όποιον νιώθει χρέος του να σταθεί πλάι στην πατρίδα του, τώρα που τον χρειάζεται περισσότερο από ποτέ! #ΕΛΠΙΔΑ #Καθαρότητα #Αλληλεγγύη

🔴16 Ιουνίου 1945: Το διόλου ηρωικό τέλος του Άρη Βελουχιώτη - «Ούτε ψωμί, ούτε νερό στον Μιζέρια!». 🔴81 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, από το άδοξο τέλος του Θανάση Κλάρα (όπως ήταν το πραγματικό του ονοματεπώνυμο), ή «Μιζέρια» (το κομματικό του παρατσούκλι), ή Άρη Βελουχιώτη (επαναστατικό ψευδώνυμο). 🔴Ο Άρης Βελουχιώτης, δεν ήταν άνθρωπος περιωπής και δεν έχαιρε εκτίμησης στο κόμμα. Αναφέρει περί αυτού το ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, Γιάννης Ιωαννίδης: «Ο Άρης πάντα ήταν νταής, ωσότου να κάνει τη δήλωση. Κάτι τέτοιους τύπους τους μάζευε ο Ζαχαριάδης, γιατί μ’ αυτούς μπορούσε να κάνει και φασαρίες κ.τ.λ. Πάντα είχε το αλήτικο στοιχείο πάνω του. Τον ξέραμε, είχε μια τάση προς την αλητεία». 🔴Μόλις δε έκανε (διπλή!) δήλωση μετανοίας, στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου, θεωρήθηκε ξένο σώμα. Τον πρώτο καιρό της κατοχής, όταν το κόμμα ήταν σχεδόν διαλυμένο, εμφανίστηκε στους κομματικούς κύκλους, αλλά τα ηγετικά στελέχη του κόμματος δεν του έδιναν καμμιά σημασία. Μετά την γερμανική επίθεση κατά της ΕΣΣΔ, ο Στάλιν είχε δώσει εντολή στους κομμουνιστές των κατεχόμενων χωρών της Ευρώπης, να οργανώσουν αντάρτικα. Κυρίως, για να αναγκάζονται οι Γερμανοί να διατηρούν ισχυρές δυνάμεις στις χώρες αυτές και να μην έχουν πολλές διαθέσιμες δυνάμεις, για το Ανατολικό Μέτωπο. 🔴Το ΚΚΕ, όχι μόνο δεν είχε δυνάμεις για να οργανώσει αντάρτικο, αλλά κάτι τέτοιο δεν ήταν καν στις προτεραιότητές του: «Ο Σιάντος και η πλειονότητα των ηγετικών στελεχών δεν υπολογίζουν σοβαρά το αντάρτικο του βουνού. Ας βρίσκεται, ας υπάρχει να ακούγεται, αλλά προέχει ο αγώνας στις πόλεις. Με την κουμπούρα δεν τρώει ο λαός ψωμί, συνήθιζε να επαναλαμβάνει ο Γραμματέας». 🔴Το μόνο στέλεχος του ΚΚΕ που είχε προσφερθεί για αντάρτικο ήταν ο (κατοπινός) Άρης Βελουχιώτης. Όχι από πατριωτισμό, αλλά από τυχοδιωκτισμό. «Κυνηγάει πάντα τη μεγάλη περιπέτεια», επισημαίνει εύστοχα ο Χαριτόπουλος. 🔴Και ο Σιάντος, τον έστειλε στο βουνό, για να τον... ξεφορτωθεί: «Μπερδευόταν στα πόδια μας, καθημερινά δημιουργούσε προβλήματα στην οργάνωση και, για να τον ξεφορτωθώ, του είπα φύγε από κοντά μου και πήγαινε όπου θέλεις. Είχε την απαίτηση να βγει στο βουνό, λέει, στην περιοχή της Ρούμελης και να φτιάξει αντάρτικο. Του είπα πήγαινε στη Ρούμελη, πήγαινε όπου θέλεις, κάνε αντάρτικο, κάνε ό,τι θέλεις, μονάχα φύγε από την Αθήνα». 🔴Η ρήξη του Βελουχιώτη με το ΚΚΕ, επήλθε λόγω της διαφωνίας του με την Συμφωνία της Βάρκιζας, τον Φεβρουάριο του 1945. Η άρνησή του να συμμορφωθεί, έγινε παρότι -όπως αναφέρει ο ίδιος- ειδοποιήθηκε για την «συμβουλή» των Σοβιετικών στο ΚΚΕ, να υπογράψει την Συμφωνία: «Όπως μου παρήγγειλε ρητά ο σ. Γιάννης, δια του σ. Ζήση (σσ. Γιάννης Ιωαννίδης, Ζήσης Ζωγράφος) υπάρχει σαφής παραίνεση των Ρώσσων συντρόφων προς το ΚΚΕ για το κλείσιμο της συμφωνίας της Βάρκιζας». 🔴Ωστόσο, στις 24 Μαρτίου 1945, έκανε το μοιραίο λάθος: έστειλε μια επιστολή στην ΚΕ του ΚΚΕ, στην οποία κάλεσε το κόμμα να αγνοήσει τις «συμβουλές» των Σοβιετικών και να ξεκινήσει νέο αντάρτικο, με την ελπίδα ότι θα δημιουργηθούν τετελεσμένα γεγονότα, που θα αναγκάσουν τον Στάλιν να αλλάξει την πολιτική του στο ελληνικό ζήτημα. 🔴Για το ΚΚΕ, η μη συμμόρφωση στις «συμβουλές» των Σοβιετικών και του «Μεγάλου Στάλιν», δεν ήταν ένα απλό λάθος, ήταν προδοσία. Και για την προδοσία, μία ποινή υπάρχει: ο θάνατος. 🔴Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Στην 11η Ολομέλεια (5-10 Απριλίου), αποφασίστηκε η διαγραφή του αντιρρησία απ’ το κόμμα και η πλήρης απομόνωσή του από τις κομματικές οργανώσεις, που εκφράστηκε με την ρητή εντολή: «Ούτε ψωμί, ούτε νερό στον Μιζέρια!». Η εντολή αυτή ισοδυναμούσε με θανατική καταδίκη, εφόσον ειδικά στρατιωτικά αποσπάσματα είχαν ήδη ριχτεί στο κυνήγι του Βελουχιώτη. 🔴Η απόφαση της διαγραφής δεν δημοσιοποιήθηκε άμεσα, αλλά ως «χαριστική βολή», την ημέρα που ο Βελουχιώτης ήταν περικυκλωμένος στην Μεσούντα της Άρτας και περνούσε τις τελευταίες του στιγμές. Το περιεχόμενό της, ήταν το εξής: «Ο Κλάρας αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το KKE, ξαναζήτησε να ξαναγοράσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Το KKE του ‘δωσε τη δυνατότητα αυτή. Σήμερα όμως, σε μια κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίδει το KKE με την τυχοδιωκτική και ύποπτη στάση του που μονάχα τον εχθρό ωφελεί». 🔴Μάλιστα, η διαπόμπευση του Βελουχιώτη, συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια. Για παράδειγμα, στον λόγο του στην ΙΙΙ Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (10-14 Οκτωβρίου 1950), ο Ζαχαριάδης είπε τα εξής: «Ο Κλάρας εκτός από τα άλλα ήταν και δηλωσίας. Ο Κλάρας, που είχε στρατιωτικές ικανότητες κατσαπλιαδισμού, σαν κομματική φυσιογνωμία ήταν ένας άνθρωπος που μόνο να χαντακώσει το Κόμμα μπορούσε. Καθόταν και έτρεφε ψείρες, μεθούσε, έκανε όργια, δούλευε διαλυτικά και χαντάκωνε το κίνημα και τον ΕΛΑΣ. Ήταν ένας μικροαστός τυχοδιώκτης. Όταν σφίχτηκε λιγάκι στην Κέρκυρα, ούτε ένα μπάτσο δεν έφαγε, λύγισε». 🔴Επίσης, στις 16/1/1950, όταν βρέθηκε σε αντιπαράθεση με τον Εμβέρ Χότζα στην Μόσχα, παρουσία του Μολότωφ, του Μαλενκώφ και άλλων ηγετικών στελεχών της ΕΣΣΔ, ο Ζαχαριάδης είπε τα εξής: «Μάταια μετατρέπουν τον Βελουχιώτη σε εθνικό ήρωα. Είναι γνωστό ότι δεν άντεξε τις συνθήκες κράτησης και αποκήρυξε τον κομμουνισμό στη φυλακή. Το λάθος μας είναι ότι τον προωθήσαμε. Είναι όμως γεγονός ότι έφυγε προς την κατεύθυνση της Αλβανίας, με τα στρατεύματά του, συναντήθηκε με τους Αλβανούς, στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελλάδα και διεξήγαγε αγώνα ως τυχοδιώκτης που πρόδωσε το κόμμα του». 🔴Τα σχόλια, δικά σας! Πηγές: 📍Νίκος Παπαδάτος, «Άκρως απόρρητο, οι σχέσεις ΕΣΣΔ - ΚΚΕ 1944-1952». 📍Νίκος Ζαχαριάδης, «Δέκα χρόνια πάλης. Συμπεράσματα - διδάγματα - καθήκοντα». 📍Διονύσης Χαριτόπουλος, «Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων». #Ιστορία #ΚΚΕ #Ελλάδα

Τελείωσε ο αγώνας και οι Ιάπωνες έμειναν να καθαρίσουν το γήπεδο. Εντωμεταξύ στην Ελλάδα αν βάλεις μαθητές να καθαρίσουν τον προαύλιο χώρο του σχολείου ως τιμωρία ή αν προτείνεις στους μαθητές να καθαρίσουν εθελοντικά την παραλία υπάρχουν μανουλες που θα διαμαρτυρηθούν. #Ιαπωνία #Καθαριότητα #Εκπαίδευση

Nikos Androulakis: Η 19η Μαΐου αποτελεί μια μαύρη επέτειο για την ιστορία του Ελληνισμού. 107 χρόνια μετά παραμένει επίκαιρος και αναγκαίος όσο ποτέ ο αγώνας για τη διεθνή αναγνώριση της τεράστιας σφαγής, που συντελέστηκε την αυγή του 20ού αιώνα. Σε μια εποχή που οι αναθεωρητικές δυνάμεις επιθυμούν να επαναχαράξουν τον χάρτη και η φρίκη του πολέμου και ο εκτοπισμός πληθυσμών έχουν επιστρέψει, η διεθνής αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας δεν αποτελεί μόνο ένα εθνικό στοίχημα, αλλά έναν πανανθρώπινο στόχο, γιατί μόνο η ισχυρή συλλογική μνήμη είναι ικανή να αποτρέψει ανάλογες θηριωδίες κατά της ανθρωπότητας.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, δήλωσε ότι ο αγώνας για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων είναι πιο απαραίτητος από ποτέ, υπογραμμίζοντας τη σημασία της συλλογικής μνήμης για την αποτροπή παρόμοιων θηριωδιών στην ανθρωπότητα. #γενοκτονία #Πόντιοι #ΝίκοςΑνδρουλάκης

May 19th is a black anniversary for the history of Hellenism. 107 years since the Genocide of the Pontians, the struggle for the international recognition of the immense massacre that took place at the dawn of the 20th century is more relevant and necessary than ever. PASOK has stood (translated)

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, Νίκος Ανδρουλάκης, χαρακτήρισε την 19η Μαΐου ως «Μαύρη επέτειο για την ιστορία του Ελληνισμού» και τόνισε την ανάγκη διεθνούς αναγνώρισης της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπογραμμίζοντας ότι αυτός ο αγώνας είναι όχι μόνο εθνικό στοίχημα αλλά και πανανθρώπινος στόχος. #Γενοκτονία #Πόντιοι #ΗμέραΜνήμης