Search

Cookies wrote that The Voice was not the same without Giorgos Mazonakis, whom he described as the soul of the program, adding that some absences could not be compensated. He mentioned that, although the lights remained on, something had died inside them. #Thevoicegr #μαζωνακης https://t.co/VGFGvN5UNT #TheVoice #Γιώργος #μουσική (translated)

Alec_12 wrote that Olympiakos had faced propaganda and attack because they had not issued a statement wishing for a speedy recovery for Lesourt, while, as he mentioned, people behind the scenes were giving permission for the athlete to undergo surgery. He added that they responded to the toxicity with help and light. #olympiacosBc #paobc https://t.co/RniOegfHfV #Ολυμπιακός #αθλητισμός #τοξικότητα (translated)

The author of the post stated that "Fotaras" had made an excellent appearance. He argued that some Panathinaikos fans had used arguments that he attributed to Olympiakos supporters to criticize him. He described him as a superstar and said that he almost ruined his career as a player due to his coaches from "Fouzos", whom he criticized in a derogatory manner. #paofc #ethnikiomada https://t.co/hjmCNGqtth #Φωταρας #Παναθηναϊκος #ποδοσφαιρο (translated)

GinaPa27 wrote that, before the stage lights appeared, the light already existed within him and that, as he grows older, it would touch many souls. She added that, in her opinion, some lights are born within the soul and over the years illuminate others, referencing The Voice GR. #TheVoiceGR https://t.co/2WUeGlZ7Wm #Τέχνη #Δημιουργία #Ψυχή (translated)

Πολύ καλή η Βισση. Τραγούδησε σχεδόν 4 ώρες ασταμάτητα με φωνάρα και πηγαινοερχόταν απτη μια άκρη της σκηνής της στην άλλη χορεύοντας και τραγουδώντας. Η παραγωγή επιπέδου εξωτερικού, τέλεια σκηνή φώτα και τα σχετικά. Το ότι μέσα στο γήπεδο είχε κόσμο από ανθρώπους στην ηλικία της έως και παιδάκια γυμνασίου αυτό λέει πολλά. Αντικειμενικά μιλώντας πάντα. Σαρεσει δεν σαρεσει το τραγούδι της η γυναίκα είναι η απόλυτη όντως, τραγουδάει 50 χρόνια και κλείνει με το 12 τραγούδι του 1985, δλδ 40+ χρόνια που το ξέρουν ολοι. Αυτά. Καληνύχτα. Και μην μαλώνετε. Δεν χρειάζεται να αρέσουν όλα σε όλους. #Βίσση #μουσική #συναυλία

Το 2002, ως φοιτητής, εργαζόμουν για ένα φεγγάρι στην υποδοχή ενός από τα μεγαλύτερα κλαμπ της εποχής. Μια πόρτα δίπλα ήταν το Ηχοδρόμιο, ήταν από εκείνες τις εποχές που η νύχτα είχε άλλη ένταση. Εκείνο το βράδυ στο Ηχοδρόμιο τραγουδούσε ο Γιώργος Μαζωνάκης. Θυμάμαι τον κόσμο να περιμένει από νωρίς. Κοστούμια στην πένα, λαμπερά φορέματα, Και μέσα σ'όλη αυτή τη λάμψη υπήρχε ένας άνθρωπος που σχεδόν κανείς δεν πρόσεχε. Ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος. Απ'αυτούς που κάνουν τη δουλειά τους, δεν ενοχλούν κανέναν και στο τέλος της βραδιάς φεύγουν χωρίς να τους θυμάται σχεδόν κανείς. Εκείνο το βράδυ, όμως, κάτι τον απασχολούσε. Στεκόταν μόνος του στο πίσω μέρος του μπαρ, σ' ένα μισοσκότεινο σημείο κοντά στην αποθήκη με τα ποτά. Δε χαμογελούσε. Κάποια στιγμή τον είδα να σκουπίζει τα μάτια του. Δε ρώτησα. Στη δουλειά της νύχτας μαθαίνεις να μη ρωτάς πάντα. Όταν αργότερα τον πλησίασα, όσο πιο διακριτικά μπορούσα, μου είπε μόνο: -"Άσε με λίγο εδώ... Δεν έχω διάθεση για πολλά-πολλά. Συγγνώμη". Δεν επέμεινα. Αργότερα, από την εξέλιξη της ιστορίας, κατάλαβα ότι η κόρη του, που ζούσε μακριά, δεν του απαντούσε στις κλήσεις. Είχε προηγηθεί ένας άσχημος καβγάς μεταξύ τους κι εκείνη, θυμωμένη, δε σήκωνε το τηλέφωνο. Κι αυτό τον είχε διαλύσει. Όχι μόνο επειδή του έλειπε. Αλλά γιατί δεν μπορούσε να είναι δίπλα της, να την κοιτάξει στα μάτια, ίσως να της ζητήσει συγγνώμη, να μιλήσουν, να τα βρουν. Είναι εκείνη η περίεργη ενοχή που νιώθει ένας γονιός όταν το παιδί του πονάει, είναι ψυχραμένο μαζί του και βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά χάνοντας την ευκαιρία να δοθούν πρόσωπο με πρόσωπο εξηγήσεις και να λυθούν τυχόν παρεξηγήσεις... Λίγο πριν ανέβει στην πίστα για το πρόγραμμά του, πέρασε δίπλα του ο Μαζωνάκης. Δεν ξέρω αν κάποιος του το είχε πει ή αν απλώς τον πρόσεξε περνώντας. Υποθέτω το δεύτερο. Εγώ βρισκόμουν περίπου τέσσερα-πέντε μέτρα μακριά. Αρκετά κοντά, όμως, ώστε ν' ακούω τη συζήτησή τους. Πέρασε δίπλα του. Σταμάτησε. Τον κοίταξε. -"Όλα καλά;". -"Καλά", Γιώργο. Μια απάντηση που όλοι ξέρουμε ότι σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο Μαζωνάκης δεν τον προσπέρασε. Κάθισε δίπλα του. Και τότε ο άνθρωπος λύγισε. Μέσα στα κλάματα, του μίλησε για την κόρη του. Για το τηλέφωνο. Για τις κλήσεις που έμεναν αναπάντητες. Για εκείνη τη σιωπή που, όταν έρχεται από έναν άνθρωπο που αγαπάς, μπορεί να γίνει πιο βαριά κι από μια πολύωρη κουβέντα με φωνές και εντάσεις... Ο Μαζωνάκης τον άκουγε. Δεν του έδωσε συμβουλές. Δεν του είπε το τυπικό «μην στεναχωριέσαι, όλα καλά θα πάνε». Απλώς τον άκουγε. Κάποια στιγμή σηκώθηκε. -"Δώσε μου το τηλέφωνό της". Την πήρε από το προσωπικό του τηλέφωνο. Θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του: -"Κοπελιά, ο Γιώργος ο Μαζωνάκης είμαι. Δε σε ξέρω. Αλλά εδώ δίπλα μου έχω έναν πολύ γλυκό άνθρωπο. Τον μπαμπά σου. Κι όταν τον δεις και βρεθείτε, σε παρακαλώ, κάν' του μια αγκαλιά και κάν'το για πάρ'τη μου". Έκλεισε το τηλέφωνο. Έδωσε το χέρι στον άνθρωπο, τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη, του έκλεισε το μάτι κι επέστρεψε στην πίστα για τις τελευταίες πρόβες. Λίγο αργότερα έκανε το πρόγραμμά του. Τραγούδησε μπροστά σε εκατοντάδες ανθρώπους. Τον χειροκρότησαν, τον αποθέωσαν, φώναξαν το όνομά του. Όμως εκείνη τη στιγμή, δεν είχε φερθεί σαν κανένας ψωνισμένος με μπλαζέ ύφος «σταρ» της κακιάς ώρας, απ'αυτούς που συνηθίζουν να το παίζουν βαριά πεπόνια χτίζοντας τον δήθεν μύθο τους. Ήταν απλώς ένας άνθρωπος που είδε έναν άλλον άνθρωπο να πονάει και στάθηκε δίπλα του. Έστω για εκείνα τα τρία-τέσσερα λεπτά που κράτησε το σκηνικό. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πραγματικό μεγαλείο. Όχι να σε χειροκροτούν και να σε αποθεώνουν οι πολλοί. Αλλά να μπορείς, μέσα σε μια νύχτα γεμάτη φώτα, να προσέξεις τον έναν άνθρωπο που στέκεται μόνος στο σκοτάδι. Να σταθείς δίπλα του. Να τον ακούσεις. Να του δώσεις, έστω για λίγα λεπτά, την αίσθηση πως δεν είναι μόνος. Την ώρα που όλοι κοιτούν εσένα, εσύ να κοιτάξεις κάποιον άλλον. Και στην τελική ίσως αυτό να έλειπε κι απ'τον ίδιον:κάποιος να τον κοιτάξει στα σκοτάδια του. #Νύχτα #Μουσική #Συναίσθημα

"Η ματαιοδοξία είναι το αγαπημένο μου αμάρτημα", λέει ο Αλ Πατσίνο στο "Ο δικηγόρος του Διαβόλου". Αλλά να τα ρίξουμε στον Σατανά;... "Η βλακεία είναι κι αυτή θείο χάρισμα" (καλό, βέβαια, να μην της γίνεται κατάχρηση). Αλλά να τα ρίξουμε στον φορέα της ανοησίας; Η ψυχική δυσκολία, η κατάθλιψη, η ματαιοδοξία, το εσωτερικό αδιέξοδο, η ανασφάλεια γύρω από την εικόνα, η αναζήτηση "λύσης" και "θεραπείας" καταφεύγοντας σε "μάγους" της "ευεξίας", είναι αίτια και συνεπαγόμενα ενός υπαρξιακού κλονισμού, μιας "αρρώστιας" που στις μέρες μας πολλαπλασιάζεται. Αλλά να τα ρίξουμε στην "αδυναμία χαρακτήρα" ή στο "ανεπίδεκτο του ασθενούς"; Η αγωνία, ο φόβος, η ανησυχία, η αμφιβολία, η ταραχή, η αβεβαιότητα, η απόγνωση, όλα όσα κυνηγούν έναν άνθρωπο που παλεύει με υπαρκτά ή ακόμα και ανύπαρκτα τέρατα, είναι φαινόμενο καθημερινό, διογκούμενο. Αλλά στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που απαρτίζεται από άλλους ανθρώπους και όχι από σαρκοφάγα του δαρβινισμού, που το νιάξιμο επιτρέπεται ακόμα να υπάρχει στο λεξιλόγιό μας, αυτό είναι σκέτα υπόθεση της "ατομικής ευθύνης" του; Και εκείνοι - κράτος, κυβερνήσεις, δημόσιες υπηρεσίες, φορείς, ΜΜΕ - που, αντί της προστασίας του "ασθενούς", θέτουν υπό την αιγίδα τους το Κολοσσαίο της μετατροπής της ανθρώπινης ανασφάλειας σε marketing, τι ρόλο παίζουν; Αυτοί - κυβερνήτες, κάτοχοι της πολιτικής, οικονομικής, μιντιακής εξουσίας - που παράγουν, αναπαράγουν, θωρακίζουν, συναινούν, φωταγωγούν τα ιλουστρασιόν συνέδρια της "αναγεννητικής" μπίσνας των τσαρλατάνων, τι είναι; Αυτοί που στέκονται μπρος, δίπλα και πίσω από ένα καθεστώς που επιτρέπει να βυθίζεται η Επιστήμη στα καταγώγια των τηλεπωλούμενων νανογιλέκων, των τελοπόν και ενός ζωδιακού κύκλου με ωροσκόπο το προσωπικό τους όφελος, τι ρόλο παίζουν; Εκείνοι που παίρνουν την ανημπόρια, την ανασφάλεια, τον φόβο απέναντι στην φυσιολογική φθορά και την κάνουν πεδίο οικονομικής, ψυχικής εκμετάλλευσης, ομηρίας, που με την τακτική τους συλλέγουν θύματα στα υπερλαμπρα καταγώγια μιας "αγοράς" που οι ίδιοι υπηρετούν, διαφημίζουν και εποπτεύουν, τι ρόλο παίζουν; Ο εξουσιαστικός εσμός που φωτογραφίζεται, συναγελάζεται, τρωγοπίνει, συνδιοικεί με τα πιράνχας που ρουφούν το αίμα των "Ντόριαν Γκρέι", που αντί να προστατεύει τον αδύναμο και τον "ανόητο" ακόμα και από την "ανοησία" του, προΐσταται του καθεστώτος που μετατρέπει την ηλικία, την κούραση, την εμφάνιση, την φυσική βιολογική εξασθένιση, την ψυχολογική καταπόνηση σε "εμπόριο" ζωής και θανάτου, και μετά έχει το αβυσαλλέο θράσος να μιλά περί "ατομικής ευθύνης του θύματος" (του θύματος που όχι μόνο δεν προστάτεψε όπως όφειλε, αλλά το μετέτρεψε σε θύμα και το παρέδωσε στους θυρευτές), τι ρόλο παίζει; Ναι, υπάρχει "ατομική ευθύνη". Είναι η ευθύνη που αναλογεί στον καθένα από εμάς να παρακολουθούμε τους "Μεφιστοφελήδες" - τους υπαίτιους των 13ωρων, του γλίσχρου εισοδήματος, της καταστροφής του περιβάλλοντος, της διάλυσης της Δημόσιας Υγείας, της διατροφικής βόμβας, των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, της σωματικής και ψυχικής εξάντλησης, της εμπορευματοποίησης του "είναι" και του "φαίνεσθαι"- να μας κουνάνε σαν "έξυπνοι" και "αριστοι" και το δάκτυλο περί της δικής μας "ατομικής ευθύνης". https://t.co/mb05IgrHWu #Μαζωνάκης #μαζώ #ΨυχικήΥγεία #ΑτομικήΕυθύνη #Κοινωνία

Βλέπω τη σταδιοδρομία του Μαζωνάκη, τις επιτυχίες του, πόσες καλές πράξεις έκανε για τον κόσμο, πόσο πολύ τον αγαπούσε ο κόσμος, τον χαμό που έκανε ο χαμός του και σκέφτομαι πως γίνεται ένας τέτοιος άνθρωπος να είναι μόνος, να περνάει ό,τι περνάει μόνος και να μην έχει έναν άνθρωπο να τον βοηθήσει, με αποτέλεσμα να καταλήξει στα χειρότερα. Δλδ εμείς που δεν έχουμε αυτή την αναγνωρισιμότητα κι όλα όσα είχε, τι να περιμένουμε από τη ζωή, από τους γύρω μας, από τους δύο τρεις που λένε ότι μας αγαπάνε; Μου θυμίζει τον Μάικλ Τζάκσον που έλεγε «στη σκηνή νιώθω ασφαλής και ζωντανός, αλλά μόλις σβήνουν τα φώτα και γυρίζω στο δωμάτιο του ξενοδοχείου ή στο σπίτι, καταρρέω. Κλαίω, περπατάω στους δρόμους ψάχνοντας κάποιον να μιλήσω σαν κανονικός άνθρωπος, όχι σαν Μάικλ Τζάκσον». Τίποτα, παιδιά, όλοι μόνοι είμαστε. #Μαζωνάκης #μόνοι #αναγνωρισιμότητα

🗣️ «Βρίσκομαι στο Άγιο Όρος, μαγειρεύω…». Μια διαφορετική πλευρά του Γιώργου Μαζωνάκη, μακριά από τις πίστες και τα φώτα. Με ποδιά και κουτάλα στο χέρι, μαγείρευε σε Μονή του Αγίου Όρους και τραγουδούσε, μοιράζοντας τότε μια στιγμή από την καθημερινότητά του. Σήμερα, η εικόνα αυτή αποκτά ξεχωριστή σημασία. #parapolitikagr #ΓιώργοςΜαζωνάκης #ΆγιοΌρος # μαγειρική #ΓιώργοςΜαζωνάκης