Generatie Z is de meest actieve groep bezoekers van de bioscoop, ondanks eerdere aannames dat jongeren minder interesse in film zouden hebben, en deze trend is te danken aan de aantrekkingskracht van jonge acteurs, filmsequels en gameverfilmingen die hun leefwereld aanspreken. #GeneratieZ #Bioscoop #Filmindustrie
"Corona vergeten? Dat bepaal ik zelf wel." Eind 2024 schreef ik dat al op X, en het geldt nog steeds. We kunnen de coronaperiode niet écht achter ons laten en geen lessen trekken zolang de verantwoordelijken vrijuit gaan. Momenteel zijn er verhoren, maar ik kijk er niet naar. Ik verdraag de gezichten van Rutte, De Jonge, Aalbersberg en consorten simpelweg niet meer. Ik ben de verkettering niet vergeten. Ik ben de werkplek niet vergeten die ik kwijtraakte door doxing en zwartmakerij in de media. Er waren zelfs huisartsen die meededen aan de verkettering, die het niet verdroegen dat ik een mening had die afweek van de hunne en die me achter mijn rug om bij de Inspectie meldden met als doel dat ik flink werd aangepakt. Dat is ook gebeurd en dat heeft een zware wissel getrokken op mij en mijn gezin. Dat de IGJ hieraan meewerkte, zich voor het karretje liet spannen van de minister van VWS, heeft mijn vertrouwen in instanties en de overheid zwaar beschadigd. Minister Hugo de Jonge vond de vaccinatiebereidheid overduidelijk belangrijker dan of de Coronaprikken wel 100 % veilig waren. Hij had geen gewetensbezwaren om de prikken aan te smeren aan jonge mensen en zelfs kinderen. Hij wordt niet geconfronteerd met mensen die last hebben van vaccinatieschade of zelfs te maken hebben met overlijden van hun kind. Anno 2026 zitten we met de gebakken peren. Van een IGJ die zich voor het karretje liet spannen van mensen als De Jonge en Aalbersberg van de NCTV en verzaakte toe te zien op veiligheid van de mRNA prikken. Van een parlement wat onze grondrechten liet vertrappen, wat instemde met lockdowns en een avondklok. Er worden nog steeds huisartsen lastiggevallen met hoge boetes van IGJ. Rob Elens was niet de enige. Ik ben de hitpieces niet vergeten waarin ik zonder weerwoord als “gevaarlijke huisarts” werd neergezet. Achter de schermen opereerde een Denktank Desinformatie die mensen liet censureren en kapotmaken. Begin 2022 werd ik door acht collega-huisartsen gecoördineerd gemeld bij de IGJ – niet om mijn behandeling van patiënten, maar om mijn mening. Achter mijn rug om, in strijd met de eigen ethische code die voorschrijft dat je eerst met een huisarts praat voordat je haar meldt. Maar deze meldend artsen hadden het tij mee. Desinformatie moest bestreden worden en álles was simpelweg desinformatie wat niet strookte met het Coronanarratief. Ik ben de systematische verkettering van 'ongevaccineerden', de uitsluiting, de zinloze lockdowns, schoolsluitingen en het coronatoegangsbewijs niet vergeten. Gezonde jongeren en kinderen die niet meer naar de sportschool, kroeg of bioscoop mochten zonder test of prik. Voor de verantwoordelijken is het lekker makkelijk als we collectief vergeten en “doorgaan”. Lekker makkelijk als jouw reputatie niet is verwoest door NCTV-trollen en Denktank Desinformatie-leden. We hoeven blijkbaar ook niet te weten wie die 35 mensen in die denktank waren, wie de opdracht gaf voor schoolsluitingen, lockdowns en avondklok, of wie er precies achter de georganiseerde media-aanvallen zat. Ik heb geen behoefte aan excuses van Hugo de Jonge of aan eerherstel. Wat ik wél zou willen, is 100% transparantie. We kunnen pas lessen leren voor een volgende crisis als de daders verantwoording hebben afgelegd en, waar nodig, voor een onafhankelijke rechter hebben gestaan. Zolang ze met fluwelen handschoenen worden aangepakt, zolang de juiste vragen niet worden gesteld en zolang ze wegkomen met smoesjes en geheugenverlies, gebeurt dat niet. Een parlementaire commissie van de Tweede Kamer is daarbij geen geschikt middel. Juist de volksvertegenwoordiging heeft voor het overgrote deel gefaald toen onze grondrechten met voeten werden getreden. In een gezonde democratie mogen ministers geen opdracht geven om kritische artsen “full force” te laten vervolgen door de Inspectie. Ik werk nog steeds als huisarts, mijn zorg voor patiënten is hetzelfde als voorheen. Ik blijf me uitspreken en het is triest dat dat in het Nederland van tegenwoordig gevaarlijk is, dat je opgejaagd kunt worden door de media en instanties, weggezet als complotdenker, extreem-rechts en gevaarlijk, alsof jij het gevaar bent. Het werkelijke gevaar is een kapot systeem, media die niet kritisch zijn maar prefente narratieven helpen bewaken, waardoor de verantwoordelijken wegkomen met misdadig gedrag. Toch is je blijven uitspreken de enige remedie. Als u waardeert wat ik schrijf kunt u me supporten via https://t.co/5EmgfuiUho #Corona #Transparantie #Vrijheid
Column: Het gezondheidsadvies van Corendon CEO, Steven van der Heijden Daar zitten ze dan. In nette pakken. Waterglas erbij. Ernstige blik. Parlementaire onderzoekscommissie. De toneelvereniging van het nationale geheugenverlies. “Met de kennis van nu…” De gevaarlijkste zin van de Nederlandse bestuurscultuur. Want daarmee verandert iedere daad ineens in mist. Iedere beslissing in een “complex dilemma”. Iedere vorm van machtsmisbruik in een “moeilijke afweging”. En ergens, diep in het archief van de corona-jaren, klinkt nog de stem van Steven van der Heijden. De man die vond dat ongevaccineerden het zo moeilijk mogelijk gemaakt moest worden zodat ze “geen normaal leven meer konden leiden.” Geen obscure dictator. Geen generaal in een bananenrepubliek. Nee. Een reisbaas. Vakantiebrochures. All-inclusive buffetten. Stoelreserveringen naar Antalya. Dat niveau. Het fascinerende was niet eens de uitspraak zelf. Het fascinerende was hoe normaal het ineens gevonden werd. Alsof een deel van Nederland in recordtempo veranderde in amateur-bewakers van een digitale toegangspoort. QR-code vergeten? Buiten blijven. Geen prik? Geen koffie. Geen gehoorzaamheid? Geen samenleving. En overal die griezelige bestuursglimlach. Dat opgewekte morele dedain van mensen die zichzelf ineens verzetsheld waanden omdat ze een scanner konden bedienen. “Fijn dat u uw code even laat zien.” Alsof vrijheid een bioscoopkaartje was geworden. Nu zitten dezelfde kringen ineens in de stand van collectieve mistigheid. Niemand was voor dwang. Niemand wilde uitsluiting. Niemand heeft het zo bedoeld. Het was “de context”. Het was “de wetenschap”. Het was “de druk van het moment”. Wonderlijk hoe snel ruggengraten oplossen zodra er camera’s van een onderzoekscommissie verschijnen. Want waar gaat die commissie eigenlijk over? Over waarheid? Of over bestuurlijke witwas? De kunst van het nét genoeg onderzoeken zodat niemand echt verantwoordelijk wordt? Misschien komt er straks een rapport van 1800 pagina’s. Met hoofdstukken als: * “Communicatieve uitdagingen” * “Maatschappelijke polarisatie” * “Complexe besluitvorming onder tijdsdruk” Maar nergens de simpele vraag: Hoe kon een samenleving zó snel accepteren dat burgers hun grondrechten moesten scannen voor een broodje en een stoel op een terras? En vooral: waarom stonden er CEO’s, bestuurders en mediacommentatoren vooraan te juichen alsof uitsluiting ineens een deugd was geworden? De parlementaire commissie onderzoekt misschien het beleid. Maar Nederland zou vooral eens de spiegel moeten onderzoeken. Want het virus verdween uiteindelijk vanzelf uit de journaals. De reflex om afwijkende burgers buiten de samenleving te plaatsen? Die blijkt een stuk hardnekkiger. En mensen als CEO Steven van der Heijen blijken vooral in hun eigen voet te hebben geschoten. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Bestuur #Gezondheidszorg #Vrijheid
We geven paspoorten weg alsof het bioscoopkaartjes zijn aan mensen die na VIJF jaar nog steeds geen Nederlands spreken. Wat stelt die hele inburgering dan nog voor? Waarom moet ik betalen voor deze waanzin? Als je zo graag Nederlander wil worden leer je Nederlands of je vertrekt. #Integratie #Taal #Nederland
Geeft niks @trouw , plaats ik het gewoon even hier: Hoofdredacteuren Wendelmoet Boersema en Karel Smouter schreven onlangs, naar aanleiding van het vertrek van Sylvain Ephimenco, dat Trouw erop toeziet dat columnisten bij het geven van hun mening de feiten respecteren. Juist in een tijd waarin een gedeelde waarheid onder druk staat, moeten lezers daarop kunnen vertrouwen. Mooie woorden. Des te opvallender wat Trouw op 23 mei publiceerde. Op die dag verscheen een uitgebreid interview van Arnon Grunberg met Omer Bartov, gepresenteerd als genocidewetenschapper. Grunberg reist naar Cambridge, drinkt espresso en laat Bartov vrijuit spreken over de Holocaust, het zionisme en de “genocide” in Gaza. Literair verzorgd. Journalistiek onvoldoende. Want wie is deze man precies, en op welk gezag spreekt hij eigenlijk? Bartov verdiende zijn reputatie met serieus werk over de Wehrmacht. Maar dat maakt hem niet automatisch tot autoriteit op de vraag of een lopend militair conflict juridisch als genocide kwalificeert. Zeker niet zonder te vermelden dat Bartov in 2010 zelf nog stelde dat de genocide-beschuldiging richting Israël een historische vertekening was die antisemitisme in de hand werkte, en dat hij in 2004 nog schreef dat Hamas een ideologie vertegenwoordigde die met geweld bestreden moest worden. Die ommezwaai is het echte verhaal. Grunberg liet het volledig onbesproken. Op 1 september 2025 kopten de BBC, Reuters en de NOS dat de International Association of Genocide Scholars had vastgesteld dat Israël genocide pleegt. Wetenschappelijke consensus, zo klonk het wereldwijd. Niemand had op de IAGS-website gekeken, waar je lid wordt voor dertig dollar. Geen enkel diploma vereist, geen academische toetsing, geen flinter controle. Anderen testten het systeem door zich in te schrijven als “Adolf Hitler” en “Cookie Monster”. Niemand werd geweigerd. Zelfs honden kregen een ledenprofiel. De website bezweek onder de aanmeldingen. De stemuitslag was 86 procent voor. Indrukwekkend, totdat je de rekensom maakt: van de 500 leden stemde slechts 28 procent. Dat zijn ongeveer 120 mensen. Wat grote spelers in de media presenteerden als het oordeel van de wereld’s vooraanstaande genocideexperts was in werkelijkheid de mening van een vijfde van een club waarvan het lidmaatschap minder kost dan twee bioscoopkaartjes. De procedure was navenant: De stemming verliep anoniem. De namen van de opstellers werden nooit bekendgemaakt. Een geplande ledenvergadering om de controverse te bespreken werd afgelast. Dissidenten werden geblokkeerd op de interne mailinglijst. Toen onderzoeker Salo Aizenberg de ledenlijst analyseerde en constateerde dat minstens 80 leden uit Irak kwamen, een land met, laten we zeggen, nauwelijks een traditie van genocide-wetenschap, verdween de publieke ledenlijst stilletjes van de website. De inschrijfknop staat er tot op heden nog. De transparantie is definitief weg. Die resolutie wordt nu geciteerd bij het Internationaal Gerechtshof, in VN-rapporten en in parlementaire debatten. Bartov en IAGS-voorzitter Melanie O’Brien versterkten in de media elkaars positie als twee onafhankelijke wetenschappelijke stemmen, terwijl ze in werkelijkheid alleen maar naar elkaar verwezen. Trouw had dit kunnen weten. Wie tien minuten op de IAGS-website doorbracht, zag de inschrijfknop. Een krant die een man presenteert als wetenschappelijke autoriteit op een van de meest beladen vragen van dit moment, heeft de plicht te controleren op welk fundament dat gezag rust. Die controle heeft Trouw nagelaten. Grunberg mocht dit onbesproken laten. Hij is schrijver en maakte een portret. Trouw zei zelf dat feiten gerespecteerd moeten worden en dat lezers daarop moeten kunnen vertrouwen. Die belofte hield hier geen stand. #Journalistiek #Genocide #MediaEthiek
De nieuwe film The Mandalorian and Grogu markeert de terugkeer van Star Wars naar de bioscoop na bijna zeven jaar en vraagt zich af of het universum krimpt onder het Disney-regime van Kathleen Kennedy, nu zij de leiding heeft overgedragen aan Dave Filoni. #StarWars #TheMandalorian #Disney
