Search

Patrzę na ptaki z balkonu... Ten w locie — sylwetka z rozłożonymi skrzydłami na tle nieba, wygląda jak gołąb w locie ślizgowym. Ten na drzewku — siedzi na czubku, dziobem w bok, na tle czerwonego dachu — wygląda jak wrona, ciemne upierzenie z lekkim połyskiem. One nie mają narodowości — choć mieszkają w różnych krajach. Nie mają obowiązków — choć muszą znaleźć jedzenie i nocleg. Nie mają ról społecznych — i właśnie dlatego są wolne. A jednak żyją pełniej niż wielu z nas. A my? Zamknięci w schematach: pracownik, obywatel, mąż, ojciec. Jakby to była cała definicja człowieka. A przecież człowiek to ciało, energia, emocje, wolność. To pragnienie bycia sobą — bez krytyki, bez strachu, bez tłumienia. W rodzinie i pracy próbuję to łączyć: odpowiedzialność z wolnością, obowiązki z prawdą, role z człowieczeństwem. Nie zawsze jest łatwo. Ale kiedy patrzę na te ptaki, wiem jedno: życie jest po to, żeby czuć. Nie tylko działać. Informacyjnie. Gołębie miejskie i wrony siwe żyją na niemal wszystkich obszarach miejskich i rolniczych Europy, Azji oraz innych kontynentów. Na świecie żyje około 250 milionów gołębi, natomiast światowa populacja wron siwych i pokrewnych wron szacuje się na 85 milionów osobników. W Polsce populacja gołębi wynosi 350 tysięcy, a wron siwych około 170 tysiący

🚨 NICK KYRGIOS TYMCZASOWO ZAWIESZONY! 📝 Komunikat ITIA: 31-letni Kyrgios oddał próbkę podczas turnieju rangi ATP 250 na Majorce w dniu 22 czerwca 2026 roku. 17 lipca 2026 roku laboratorium akredytowane przez Światową Agencję Antydopingową (WADA) potwierdziło obecność benzoiloekgoniny, metabolitu kokainy. Kokaina jest stymulantem i substancją nadużywaną, która znajduje się na Liście Substancji Zabronionych WADA, a jej stosowanie podczas zawodów jest zakazane w ramach Tenisowego Programu Antydopingowego. W przypadku zażycia poza zawodami, wobec substancji nadużywanych stosuje się złagodzone sankcje. Ze względu na charakter substancji tymczasowe zawieszenie jest obowiązkowe i obowiązuje od 4 sierpnia 2026 roku. Kyrgios ma prawo do odwołania się od tymczasowego zawieszenia, jednak do tej pory tego nie uczynił. 📝 Oświadczenie Nicka Kyrgiosa: Chciałem, abyście dowiedzieli się o tym bezpośrednio ode mnie. Niedawno nie przeszedłem testu antydopingowego na Majorce, uzyskując wynik pozytywny na obecność kokainy. Popełniłem ogromny błąd i biorę za niego pełną odpowiedzialność. Przepraszam moich fanów, rodzinę, sponsorów i wszystkich bliskich mi ludzi. Przede wszystkim przepraszam dzieci, które mnie obserwują. Zdaję sobie sprawę, jaki przykład to daje, i jestem głęboko rozczarowany swoją postawą. Nie zamierzam szukać wymówek, chcę jednak nieco wyjaśnić, w jakim miejscu się znalazłem. Ostatnie lata zmagań z kontuzjami mocno odbiły się na moim zdrowiu psychicznym i fizycznym. Moje ciało nie było w stanie sprostać temu, czego oczekiwał umysł, a pogodzenie się z faktem, że moja kariera zbliża się do końca, okazało się trudniejsze, niż kiedykolwiek przypuszczałem. Zawsze powtarzałem, że to nie ja wybrałem tenis – to tenis wybrał mnie. Jednak rezygnacja z czegoś, co było całym moim życiem, jest jedną z najcięższych rzeczy, z jakimi musiałem się zmierzyć. Czasami czułem się bezradny i samotny. Nic z powyższych nie usprawiedliwia mojego postępowania. Dobra wiadomość jest taka, że to zdarzenie stało się dla mnie sygnałem ostrzegawczym. Przez najbliższe 28 dni wycofuję się z mediów społecznościowych i życia publicznego, aby skupić się na pracy nad sobą. Proszę o uszanowanie mojej prywatności w tym czasie, a przede wszystkim prywatności mojej rodziny. Przepraszam. Wykonam niezbędną pracę i wrócę silniejszy. Nick. ℹ️ ITIA | #zkortu | 📸 Instagram Nick Kyrgios #Kyrgios #antydoping #tenis

The body of 71-year-old Russian oppositionist Sergei Vlasenko, who obtained political asylum in Poland after the invasion of Ukraine, was found in his Warsaw apartment, and investigators do not confirm that his death may have been the result of a crime, although the cause of death is still being investigated. (translated)

Lisa Domski wygrała 12,69 mln $ odszkodowania za zwolnienie z pracy, bo odmówiła preparatu na COVID-19. Triumf wolności nad przymusem. Ciało i sumienie należą do człowieka, nie do rządów i korporacji. System ugiął się przed tymi, którzy powiedzieli NIE. Bierzmy z tego przykład. https://t.co/6n1gWwfxrI #Wolność #Zdrowie #Prawo

Po lewej młoda naiwna ofiara którą Friz skrzywdził publikując jej wizerunek w bikini w internecie i naraził na niepochlebne komentarze obleśnych facecików Po prawej dojrzała zaradna pewna siebie kobieta która nie wstydzi się swojego ciała i przytula 5k za storke MAJA MAZUR XD https://t.co/Kr8uq5drdr #Ciało #PewnośćSiebie #OchronaWizerunku

Prawdziwą depresję poporodową to mógłby mieć mężczyzna, ale tak się składa, że nie ma na nią czasu, bo musi: 1. Znosić kobiece humorki, hormony, pretensje, roszczenia, płacz, niezadowolenie i rosnące wymagania 2. Zaakceptować nową rzeczywistość, w której wszystkie jego potrzeby lądują na ostatnim miejscu 3. Zaakceptować nowe ciało swojej kobiety, mając cichą nadzieję, że ona z czasem schudnie 4. Przejąć dużą część obowiązków domowych, jednocześnie pracując i często będąc równie niewyspanym 5. Zarabiać, planować budżet i dbać o ciągłość i bezpieczeństwo finansowe swojej rodziny 6. Zajmować się noworodkiem bez rozwiniętego instynktu macierzyńskiego 7. Znieść kilka miesięcy bez seksu 8. Pocieszać, dopingować, uspokajać, bezgranicznie rozumieć i być emocjonalnym zapleczem kobiety A kiedy tylko odważy się pisnąć, że też jest zmęczony i ma chwilami dość, to zapewne usłyszy, że przecież „to nie on urodził”. Pikuś, co nie? #Rodzicielstwo #Depresja #Emocje

Another lynx shot by "unknown perpetrators". This time a female, very likely left young orphaned, body found in the river (photo). Preliminary examination: killed with a hunting weapon. This is the eleventh lynx killed in this way in northern Poland, where difficult efforts are being made, (translated)

Nigdzie już nie trzeba jechać W słoneczne dni patrzę, jak światło odbija się od jeziora. Na wodzie pojawiają się maleńkie gwiazdki. Zapalają się na ułamek sekundy, gasną i zaraz pojawiają kawałek dalej. Nie da się zatrzymać wzroku na jednej z nich, bo woda nieustannie je przesuwa, rozsypuje i tworzy od nowa. Lubię wpatrywać się w jezioro, niezależnie od pory roku. Latem blask rozchodzi się po powierzchni, a nad trzcinami krążą ważki. Jesienią woda ciemnieje i odbija drzewa, które z każdym dniem mają coraz mniej liści. Zimą nieruchomieje, jakby na jakiś czas wycofywała się ze świata. Mogę siedzieć tak długo, nie czekając na nic szczególnego. Myśli nadal przychodzą, ale tracą ostrość, a to, co jeszcze przed chwilą wydawało się pilne, nagle staje się mniejsze. Pod koniec dnia często wracam na brzeg. Niekiedy trafiam na ostatnie światło, innym razem słońca już nie ma, a nad wodą pozostaje tylko jasna smuga, ślad po minionym dniu. W ciepłe wieczory powietrze pachnie nagrzaną ziemią i sosnami. Od jeziora ciągnie chłód, który najpierw czuje się na skórze, zanim jeszcze zauważy się, że robi się późno. Patrzę na prawie wszystkie wschody i zachody słońca. Nie dlatego, że każdy jest niezwykły. Wiele z nich wygląda podobnie, ale żaden nie wróci. Jutro słońce zajdzie nad tym samym lasem, woda znowu odbije światło, a jednak będzie to już inny wieczór. Kiedyś w ogóle o tym nie myślałam. Dorastałam na Warmii i długo wydawało mi się, że jeziora, lasy i cisza są czymś zupełnie zwyczajnym. Po prostu istniały. Nie trzeba było się im uważnie przyglądać, bo następnego dnia nadal miały być na swoim miejscu. Człowiek rzadko tęskni za czymś, czego jeszcze nie stracił albo od czego nigdy nie był naprawdę daleko. Zrozumiałam to dopiero po wyjeździe. Kiedy studiowałam w Warszawie, często wracałam do domu w piątkowe wieczory. Autokar długo wydostawał się z zatłoczonego miasta, przeciskał przez ulice, światła i samochody. Przez kilka godzin siedziałam zmęczona, z głową pełną całego tygodnia, czekając, aż krajobraz za oknem wreszcie zacznie się zmieniać. Pamiętam jeden z takich powrotów. Wysiadłam z autokaru i pierwszą rzeczą, którą poczułam, był zapach powietrza. Pachniało domem. Nie potrafię powiedzieć, czym dokładnie był ten zapach. Może wilgotną ziemią, drzewami i wodą, a może po prostu wszystkim naraz. Powietrze było chłodniejsze i cięższe niż w mieście. Otaczała mnie cisza, choć przecież przejeżdżały samochody i gdzieś obok rozmawiali ludzie. Po Warszawie nawet zwykły wieczór w Olsztynie wydawał się ciszą. Wtedy po raz pierwszy pomyślałam, że domu nie zawsze rozpoznaje się wzrokiem. Czasami wcześniej rozpoznaje go ciało. Po oddechu, temperaturze powietrza, napięciu, które nagle puszcza, choć człowiek nawet nie wiedział, że przez cały dzień je w sobie nosił. Wiele lat później, kiedy trafiłam na myślenie Gastona Bachelarda o domu i zamieszkiwaniu, znalazłam język dla czegoś, co wcześniej tylko przeczuwałam. Dom nie jest wyłącznie budynkiem ani adresem. Zostaje w człowieku jako układ światła, zapach, temperatura pokoju, szmer dochodzący zza ściany. Bachelard pisał o miejscach, które przechowujemy w wyobraźni, nawet jeśli dawno już do nich nie wracamy. Być może dlatego niektóre przestrzenie są w nas bardziej trwałe niż te, w których mieszkamy obecnie. Podobnie było później, kiedy mieszkałam na Cyprze. Wokół miałam morze, słońce i krajobraz, za którym inni tęsknili przez cały rok. Ja tęskniłam za zielenią, chłodem lasu i zapachem jeziora wieczorem. Kupowałam wtedy perfumy Duende. Dziś chyba nie można ich już dostać, ale przez wiele lat zabierałam je ze sobą wszędzie tam, gdzie byłam daleko od domu. Duende pachniało mi jeziorem. Nie samą wodą, raczej wilgotnym powietrzem, wieczornym chłodem i zielenią. Było w tym zapachu jeszcze coś, czego nigdy nie umiałam nazwać, a co natychmiast przenosiło mnie na Warmię. Odrobina na skórze wystarczała, żebym na chwilę poczuła się tak, jakbym znowu stała nad wodą. 🧵⬇️ #przyroda #jezioro #wspomnienia

In a study conducted among Polish women, it was found that more than 20% of women believe that their body has never returned to its pre-pregnancy shape, and many of them struggle with various health issues after childbirth, such as stretch marks, skin problems, or hair issues. (translated)

On August 5, 2011, the body of the former Deputy Prime Minister and Deputy Marshal of the Sejm of the Republic of Poland was found at the party headquarters at Aleje Jerozolimskie 30 in Warsaw. That same day - before anyone formally initiated an investigation - all of Poland "already definitely knew." (translated)

The prosecutor's office in Toruń is conducting an investigation into the unintentional manslaughter of a 14-year-old girl, whose body was found on July 30 in bed in an apartment in the Rubinkowo estate, and the autopsy scheduled for August 5 is expected to help determine the cause of death. (translated)