Search

The screening of the documentary NAZA in Delft was disrupted by a survivor of the terrorist attacks on October 7 and an Israeli activist group, raising questions about unwanted foreign interference, as previously warned by the NCTV. #Delft #buitenlandsebeïnvloeding #NAZA (translated)

Dr. Jan van de Beek wondered whether warnings about the far right were really what they seemed. He wrote that in 2026 many politicians considered right-wing extremism, populism, and Islamophobia to be more dangerous than jihadism or left-wing extremism. According to him, it was possible that the AIVD and the NCTV were periodically responding to this in order to maintain political support, and he did not rule out a sophisticated double game. https://t.co/owIjuQYJyQ #AIVD #Extreemlinks #Extreemrechts #Jihadisme #NCTV #Extreemrechts #Populisme #Politiek (translated)

Interessant. De hoofdredactie van @NUnl schrijft dat volgens de NCTV er mensen zijn die geweld willen gebruiken en rechtvaardiging daarvan vinden in wat politici zeggen. Hebben ze al geschreven over “vol op de bek slaan” door onze @MinPres 🤔 #tweematenmoraliteit #twotierjustice #geweld #politiek #NCTV

Stel je héél even voor dat iemand van FVD, PVV of BBB op een partijcongres roept: “We gaan ze vol op hun bek slaan!” Nederland zou onmiddellijk overschakelen naar crisisstand. Een week lang talkshows met dezelfde twaalf duiders. De NOS onderbreekt het Achtuurjournaal voor een extra uitzending van 94 minuten. Nieuwsuur laat drie hoogleraren onderzoeken of “bek” een extreemrechtse hondenfluit is. Een taalwetenschapper analyseert de historische betekenis van “vol”. De NCTV opent voor de zekerheid een dossier en iemand bij de NPO bestelt alvast een zesdelige documentaireserie: De Vuist van de Democratie. Maar als Jetten het roept? Applaus. Gejuich. Lachende gezichten. Ach ja. Kennelijk is zelfs “vol op hun bek slaan” gewoon verbindende politiek, zolang de juiste persoon de bokshandschoenen aantrekt. 😂🥊 #politiek #Nederland #media

De AIVD en de NCTV noemen 'remigratie' een extreemrechts frame dat je vooral niet mag normaliseren. Op https://t.co/nBFgnuFf2Z staat intussen gewoon de vraag: 'Hoe hoog is mijn remigratie-uitkering?' Rutger van den Noort legde de twee naast elkaar. Het woord is dus prima, zolang de overheid het zelf gebruikt. Clownwereld. https://t.co/2f9JkMatL2 #remigratie #AIVD #NCTV

Mijn woordgebruik aanpassen omdat de NCTV, de AIVD of de premier dat zeggen? Nooit. BBB staat voor democratie en vrijheid van meningsuiting. Je uitspreken over wat nodig is of gebeurt, is niet extreem-rechts maar extreem-noodzakelijk. https://t.co/CN88tXTypu # democratie #vrijheidvanmeningsuiting #opinie

AIVD en NCTV waarschuwen dat extreemrechtse denkbeelden in Nederland genormaliseerd worden door online activiteiten, politieke propaganda en media, met behulp van woorden zoals 'remigratie' en 'omvolking' die onder een façade van acceptabiliteit worden gepresenteerd, wat kan leiden tot een bedreiging van de democratische rechtsorde en sociale cohesie. #extreemrechts #normalisering #AIVD

Wat vooral niet genormaliseerd moet worden, is dat steeds meer doodnormale politieke standpunten onder het elastische etiket ‘rechts-extremisme’ worden geschoven. Kritiek op massa-immigratie, demonstreren tegen een AZC of pleiten voor een strenger migratiebeleid maakt iemand niet automatisch extremist. Bestrijd échte extremisten die geweld, haat of de ondermijning van de democratische rechtsorde nastreven absoluut. Maar een veiligheidsdienst moet héél voorzichtig zijn wanneer legitieme politieke opvattingen, maatschappelijke onvrede en daadwerkelijk extremisme in hetzelfde verhaal terechtkomen. Anders bestrijd je geen radicalisering, maar creëer je zelf polarisatie door burgers met afwijkende politieke ideeën verdacht te maken. Opmerkelijk detail: de NCTV schrijft zelf dat de dreiging vanuit rechts-terrorisme ‘beperkt en stabiel’ is. Dat is nogal wat genuanceerder dan de alarmerende kop doet vermoeden. #politiek #extremisme #migratie

VWS betaalde €700.000 voor een narratief om zijn coronabeleid te verdedigen. De publieke omroep nam dezelfde frames kritiekloos over. Toeval? Indepen legt de lijnen bloot tussen VWS, de NSOB, NCTV-bazen en de top van de NPO. Je leest het hier: https://t.co/MRTnoUJU1I https://t.co/ctFmmDgrkq #coronabeleid #media #transparantie

Lieve mensen, Velen hoopten wellicht op een voortzetting van de Potkaars-serie aangaande de parlementaire enquêtecommissie corona. Zowel Jeroen als Rico als ikzelf kunnen het niet meer opbrengen om uren achtereen naar leugenaars te kijken. Het tweede deel is in opzet duidelijk een samenvatting van de Nederlandse politiek van de laatste decennia: maak het zo tenenkrommend gênant en saai en “onkijkbaar” dat iedereen interesse verliest. Als mensen dan toch blijven kijken, kunnen ze direct door naar de GGZ waar zij de diagnose zullen krijgen van PTSS. De opzet om het vooral niet over de inhoud te laten gaan is gelukt, de laatste drie weken is er vrijwel niks toegevoegd. Waar we in de eerste zes weken in ieder geval de bevestiging kregen dat de NCTV een coup heeft gepleegd en dat het OMT als wetenschappelijk sausje over de maatregelen werd gedrapeerd, moesten we het doen met Rutte die opschept over de effectiviteit van de avondklok, een Ferd Grapperhaus die zich moest verantwoorden voor het gebruik van het woord soepjurkje en een Hugo die nog een keer de leugen bracht dat er eind 2021 vooral ongevaccineerden in het ziekenhuis lagen, terwijl onlangs nog het tegendeel werd bewezen door Jona Walk en Jacco Vroegop in hun publicatie over ziekenhuiscijfers. Iedereen kan twee dingen zien: 1) de bende van drie zou terecht moeten staan voor een tribunaal voor misdaden tegen de menselijkheid en 2) dit gaat niet gebeuren, zeker niet met een commissie die doorvraagt op taalgebruik en zwijgt over misdrijven. Dat was het dan, in april komt er nog een rapportje en dan kan het boek dicht. Toch rekent de kwaadaardige elite zich te snel rijk. Critici van het eerste uur zijn blijven staan en hebben overal gelijk in gekregen. Sterker nog, het meer dan terechte wantrouwen naar de instituties groeit met de dag, inmiddels is er wellicht al een meerderheid die politiek en bestuur sowieso niet gelooft. Nadeel van zo’n situatie is dat oorlog een mooie uitkomst biedt voor diep wantrouwen. Een gemeenschappelijke vijand, dat vergroot de eensgezindheid, alle neuzen dezelfde kant op en diegene die het er niet mee eens is naar de goelag. De russofobie neemt inmiddels sprookjesachtige proporties aan: partijen die voor diplomatie zijn worden steevast als extreemrechts weggezet en elke drone-sighting is een bewijs van de komst van de Russen. Met de druk op ON en FVD, en het mogelijk van de buis halen van een omroep is er een volgende stap gezet in de totalitaire staat, waarin oorlog wordt ingezet voor vrede, censuur om de vrijheid van meningsuiting te beschermen en het verbieden van politiek partijen de democratie moet redden. Waarin de hoeders van de democratische rechtstaat belangrijker zijn dan de democratische rechtsstaat, want zonder de hoeders zou die er niet zijn. Dus alles moet in staat worden gesteld om de hoeders te beschermen tegen de mening van critici, zelfs als dat betekent dat we de democratische rechtsstaat even, tijdelijk, kortstondig, maar wellicht toch iets langer buitenspel zetten. We zullen de komende tijd nog wel wat meemaken. De prijzen aan de pomp en deze winter de gasrekening bieden in ieder geval een oplossing voor hoe we die oorlogseconomie dan moeten betalen. Allemaal de schouders er onder, en de sterkste schouders… Je kent het wel. Dat is nog niet genoeg: water is schaars. En ondanks dat het juist nat wordt, moeten we juist nu water veel duurder maken, want dan kan de burger er vast aan wennen. Kortom, de temperatuur gaat de komende maanden naar beneden, de barometer zal flink stijgen. Blijf in liefde, zorg voor jezelf en elkaar, bescherm je geliefden tegen de instituties, want alleen samen komen we de winter door. #politiek #democratie #vrijheid

Zojuist hebben we van het kabinet antwoord ontvangen op onze vragen over de banden tussen de NCTV en “de wetenschap”. Deze banden zijn bijzonder intensief. Zo heeft de NCTV leerstoelen aan universiteiten ingesteld en sinds 2005 direct of indirect 153 onderzoeken laten uitvoeren. https://t.co/KC0mCA5kXD #NCTV #wetenschap #onderzoek

Dat de avondklok niet van het OMT afkomstig was is inmiddels wel duidelijk. Grapperhaus wilde de vraag wie nu uiteindelijk de avondklok er doorduwde niet beantwoorden en had daar een bijzonder rare verdediging voor bij de PEC. Hier iig een email van Hugo waarbij hij op 5 december 2020 al wel door had dat de sheet "indeling avondklok" als een rode lap kon werken. Wat opmerkelijk is is dat de aanvragen naar het OMT voor het 89ste advies geen informatie over de avondklok bevatte https://t.co/n7Z3w5ovPN https://t.co/eClciQHxPE Wat het wel bevatte is een verwijzing naar een sheet van de NCTV.... Kunnen we nu eindelijk eens ophouden te doen alsof de adviezen van het OMT leidend waren? De NCTV maakte sheets met maatregelen die het OMT moest versieren met een sausje van modellering en peudo-wetenschap #avondklok #OMT #NCTV

Column: De beschaafde liquidatie Max von Kreyfelt Pim Fortuyn werd op 6 mei 2002 vermoord door Volkert van der Graaf. Voor een politieke opdrachtgever is nooit bewijs gevonden. Den Haag ontdekte daarna dat een politieke opstand ook zonder kogels kan worden geliquideerd. Dat oogt democratischer en scheelt complottheorieën. In 2026 richt een liquidatieproject op. Project 2029 lijkt precies voor dat doel uit de Haagse kraamkamer te zijn getrokken. Het moet niet links bestrijden, Nederland bevrijden of de macht van Brussel breken. Het moet voorkomen dat de electorale opmars van FVD uitgroeit tot werkelijke politieke macht. Daarvoor wordt Mona Keijzer uit de bestuurlijke vitrinekast gehaald. Zij moet de frisse buitenstaander spelen, hoewel ze al zo lang deel uitmaakt van het politieke meubilair. Keijzer belooft een nieuw rechts geluid. Dat is vertederend. Het CDA heeft kennelijk besloten zichzelf opnieuw uit te vinden door een voormalige CDA’er een andere verpakking te geven. Een beetje BBB-groen op het doosje, een flinke foto van Mona erop en klaar is de revolutie. Rond Project 2029 ruikt alles naar dezelfde vertrouwde politieke kringloop. Oude bestuurders noemen zichzelf vernieuwers, partijmedewerkers veranderen in onafhankelijke denkers en mensen die jarenlang hielpen het systeem te onderhouden komen nu uitleggen hoe dapper zij het gaan bestrijden. De pyromaan presenteert zich als brandpreventie-expert. Wierd Duk, de integriteit-makelaar, mag ondertussen de komst van de nieuwe verlosser aankondigen. Keijzer zou tientallen zetels kunnen halen. Natuurlijk. In Den Haag worden verkiezingsuitslagen alvast geschreven voordat de kiezer heeft begrepen dat hij ergens enthousiast over moet zijn. Het mechanisme is eenvoudig. FVD groeit, dus verschijnt er een keurige opvangbak voor kiezers die verandering willen, maar door de media geleerd hebben dat Forum eng is. Project 2029 mag dezelfde onderwerpen benoemen en dezelfde zorgen herkennen, zolang iedere wezenlijke breuk uitblijft. De toon wordt rebels, de uitkomst betrouwbaar. Dat is de moderne politieke liquidatie. Geen bloed op het asfalt, maar stemmen in een opvangreservoir. Geen moordwapen, maar een mediacampagne. Geen dader die wordt afgevoerd, maar consultants die elkaar na afloop feliciteren met de geslaagde verbreding van rechts. FVD hoeft niet verboden of verslagen te worden. Het hoeft slechts klein genoeg te blijven. Beproefd bij de alternatieve media. Daarvoor verdeel je de kiezer over steeds nieuwe partijen, waarna dezelfde bestuurlijke klasse hoofdschuddend vaststelt dat rechts zo hopeloos versnipperd is. Wat een succesvol NCTV beleid. Project 2029 is daarom geen bedreiging voor het bestel. Het is het afweersysteem van dat bestel. Mona Keijzer wordt niet gelanceerd om de macht te breken, maar om de klap van de groeiende FVD-aanhang op te vangen voordat die het Binnenhof bereikt. Fortuyn werd door een mens geliquideerd. Bij FVD probeert men het met de kiezer te liquideren. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Politiek #Democratie #Nederland

Nieuws van de Dag en de illusie van het spontane gesprek Gisteren keek ik naar Nieuws van de Dag en pas later drong volledig tot me door wat mij zo tegenstond aan die uitzending over de boeren. Het ging niet om één domme uitspraak van Lale Gül, Raymond Mens of iemand anders aan tafel. Het ging om de manier waarop vrijwel het hele blok dezelfde richting uit werd opgebouwd. De kijker moest het gevoel krijgen naar een spontaan gesprek over de actualiteit te kijken, terwijl de boeren stap voor stap werden gekoppeld aan gevaar, slachtoffers, historische grensoverschrijding en uiteindelijk zelfs aan de gedachte dat het misschien helemaal niet zo erg is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Kijk gewoon naar de opeenvolging. Er is een dodelijk verkeersongeluk rond een boerenactie en vrijwel onmiddellijk verschuift het gesprek naar de verantwoordelijkheid van de boeren. Vervolgens komt de davidster met de B voorbij en Lale Gül trekt direct de Holocaust erbij. Niet veel later vraagt diezelfde Lale of het eigenlijk wel zo’n ramp is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Thomas van Groningen levert de voorzetten waarmee het gesprek voortdurend binnen datzelfde kader blijft en Raymond Mens sluit zich vervolgens aan bij de harde lijn van Rob Jetten over boeren op de snelweg. Ieder fragment afzonderlijk kun je wegzetten als “gewoon een mening”. Maar zet ze achter elkaar en je krijgt een heel ander product: boeren worden gevaarlijk, onverantwoordelijk, historisch verdacht en uiteindelijk misschien zelfs overbodig gemaakt. En hier moeten we ophouden naïef te doen over hoe talkshows werken. Dit zijn geen cafés waar toevallig vier mensen binnenlopen en ter plekke ontdekken wat ze ergens van vinden. De uitzending is voorbereid, onderwerpen zijn geselecteerd, invalshoeken zijn besproken, beelden liggen klaar, vragen zijn voorbereid, gasten zijn voorgesproken en opiniemakers weten waarvoor ze komen. Presentatoren werken met een draaiboek en de regie kan tijdens de uitzending onmiddellijk bijsturen. Maar zelfs dat is nog maar de zichtbare laag. Sinds corona weten we hoe omvangrijk narratief beheer vanuit instituties kan worden georganiseerd. Overheidscommunicatie, crisiscommunicatie, ministeries, woordvoerders, deskundigen, gedragscommunicatie en media functioneren niet in volledig gescheiden universums. Boodschappen worden voorbereid, lijnen worden afgestemd, kernboodschappen worden bepaald en media weten ruim vóór de uitzending welke onderwerpen en politieke boodschappen die dag centraal staan. Hoe ver zulke lijnen vervolgens via redacties, voorgesprekken, briefingdocumenten en talkingpoints doorwerken tot presentatoren, deskundigen en opiniemakers is van buitenaf nauwelijks volledig zichtbaar. Ik kan niet bewijzen dat iemand ’s middags letterlijk een mail van de NCTV of AIVD ontvangt met drie zinnen die ’s avonds moeten worden uitgesproken. Maar na corona vind ik het minstens zo naïef om te geloven dat dezelfde formuleringen, dezelfde morele kaders en dezelfde gewenste conclusies avond na avond volledig spontaan en onafhankelijk aan verschillende talkshowtafels ontstaan. De interessantste vorm van sturing is bovendien helemaal niet een geheim briefje waarop exact staat wat iemand moet zeggen. Het is veel efficiënter om mensen te gebruiken van wie je vooraf al weet welke richting hun morele kompas bijna automatisch uitslaat. En daar vind ik Lale Gül bijzonder interessant. Bij haar lijkt virtue signalling inmiddels bijna een vakdiscipline geworden. Of het nu over islam, corona, vaccinaties, Israël of nu de boeren gaat: ze weet opvallend vaak precies de meest institutioneel veilige, moralistisch maximale positie te vinden en die vervolgens te presenteren alsof ze zojuist op eigen kracht een bijzonder moedige gedachte heeft ontdekt. Tijdens corona was uitgesproken vaccinatie-enthousiasme de deugdzame positie. Bij islam krijgt ze ruimte wanneer een scherpe beschuldiging richting moslims gewenst is. Bij Israël staat ze zeer herkenbaar in het debat. En nu boeren politiek onder druk staan, zit zij daar precies op het juiste moment om de Holocaust erbij te halen en vervolgens hardop te vragen of Nederland eigenlijk wel zoveel boeren nodig heeft. Ik neem Lale zo nadrukkelijk als voorbeeld omdat het mechanisme bij haar bijna schaamteloos zichtbaar wordt, maar zij is slechts een extreem herkenbare variant van een veel breder televisiemodel. Ook andere vaste zogenaamde ‘opiniemakers’ weten dat het televisiecircuit snelheid, stelligheid, morele verontwaardiging en herkenbare positionering beloont. Dat levert clips, bereik, uitnodigingen en uiteindelijk marktwaarde op. Virtue signalling is daarmee niet alleen ideologie, maar ook een verdienmodel. De doelgroep kan wisselen, gisteren ongevaccineerden, vandaag boeren, morgen weer een andere politiek verdachte groep, maar de morele pose blijft. En precies die voorspelbaarheid maakt zulke figuren bruikbaar voor het format. De kijker denkt vervolgens: “Lale vindt dit.” Maar de redactie koopt geen verrassing in. Ze koopt een bekend type reactie, een herkenbaar moreel frame en televisie waarvan vooraf duidelijk is welke richting het gesprek ermee op kan. Daar begint narratief beheer: niet noodzakelijk bij een letterlijk uitgeschreven script, maar al bij de selectie van mensen van wie je weet welk soort oordeel, verontwaardiging en legitimatie ze zullen leveren. En precies daar begint narratief beheer. Niet bij één grote leugen, maar bij selectie. Wie zit er aan tafel? Welke gebeurtenis wordt groot gemaakt? Welke associatie wordt onmiddellijk toegevoegd? Wie krijgt het morele gezag? Welke vragen worden eindeloos uitgemolken en welke vragen worden überhaupt niet gesteld? Want kijk naar wat gisteren niet centraal stond. Bij het verkeersongeluk had je uitgebreid kunnen bespreken wat feitelijk al bekend was over de toedracht voordat een hele protestbeweging morele schuld kreeg toegeschoven. Bij de boerenster had je naast de verontwaardiging ook boeren zelf kunnen vragen welk politiek punt zij met dat symbool probeerden te maken. En zodra Lale vraagt of minder boeren wel zo erg is, hoort daar onmiddellijk de veel grotere vraag tegenover te staan: wie produceert straks ons voedsel, wie krijgt de grond, hoe afhankelijk willen we worden van import en welke bedrijven profiteren van een steeds verder geïndustrialiseerde en technologiseerde voedselketen? Maar juist die vragen verstoren het frame. En dat is precies waarom framing zo krachtig is. Je hoeft helemaal niet te liegen. Je kunt uitsluitend ware feiten gebruiken en toch een misleidend totaalbeeld produceren. Je maakt het ene feit enorm, het andere klein, plaatst twee gebeurtenissen bewust naast elkaar, nodigt drie mensen uit die ongeveer dezelfde morele richting vertegenwoordigen en laat één kritische context weg. Vervolgens hoef je de kijker niet eens meer te vertellen wat hij moet denken. Hij maakt de laatste stap zelf. Tijdens corona zagen we hoe effectief dat kan zijn. Dag na dag dezelfde morele categorieën, dezelfde institutioneel geaccepteerde deskundigen, dezelfde angsten, dezelfde oplossingen en dezelfde sociale labels voor afwijkende geluiden. De kracht van dat systeem zat er niet in dat letterlijk niemand iets anders mocht zeggen. Eén kader werd simpelweg zo dominant dat alles daarbuiten automatisch verdacht, onverantwoordelijk of krankzinnig begon te klinken. Nu zie ik hetzelfde mechanisme terug bij de boeren, alleen herkennen veel meer mensen het inmiddels. Daarom vind ik de uitzending van Nieuws van de Dag van gisteren niet gewoon “een talkshow waar ik het niet mee eens was”. Ik vind het een voorbeeld van iets veel fundamentelers: hoe een redactie een politieke en morele werkelijkheid kan construeren terwijl ze de vorm van een spontaan gesprek behoudt. Dat is ook waarom ik tegenwoordig bij een talkshow niet alleen meer luister naar wat er wordt gezegd. Ik kijk vooral naar wat er vóór de eerste zin al is besloten. Waarom zit juist deze persoon daar? Waarom wordt juist dit incident gekozen? Waarom volgt na gebeurtenis A onmiddellijk onderwerp B? Wie levert de emotionele verontwaardiging? Wie levert de rationeel klinkende bevestiging? Welke vraag wordt niet gesteld? Welke conclusie blijft uiteindelijk in het hoofd van de kijker hangen zonder dat iemand haar rechtstreeks heeft hoeven uitspreken? En misschien nog belangrijker: wie profiteert van die conclusie? Welk beleid wordt er gemakkelijker door te verkopen? Welk economisch of politiek belang wordt ermee gediend? Welke agenda krijgt meer ruimte wanneer één groep eerst moreel verdacht is gemaakt? Want framing staat zelden volledig op zichzelf. Zodra een bepaald beeld van de werkelijkheid dominant wordt, worden bepaalde beleidskeuzes vanzelf logischer en andere ineens ondenkbaar. Wie boeren eerst neerzet als gevaarlijk, achterhaald, egoïstisch of zelfs moreel verdacht, heeft de helft van het politieke werk al gedaan voordat beleid dat tot minder boeren leidt überhaupt aan de kijker hoeft te worden verkocht. Daar zit de manipulatie. Niet noodzakelijk in één aantoonbare leugen, maar in het construeren van een context waarin de gewenste conclusie eruitziet alsof hij spontaan uit de werkelijkheid zelf is ontstaan. En dat is precies wat gisteren met de boeren gebeurde. Ze werden niet alleen besproken. Ze werden geframed. Niet toevallig door één ongelukkige uitspraak, maar door de volledige architectuur van het gesprek. Wie dat mechanisme eenmaal herkent, kijkt nooit meer hetzelfde naar een talkshow. #Praatprogramma's #MediaFraming #Politiek

Er is iets raars aan de hand met de media. Ik merkte het voor het eerst in 2020. Tot dat jaar las ik gewoon de krant en dacht dat ik daarmee goed geïnformeerd was. Vanaf Corona en de eenzijdige berichtgeving veranderde dat. De media leken opeens gelijkgeschakeld en spraken met één stem. Ik knapte niet alleen af op de krant, ik raakte de afgelopen jaren ook los van de mainstream media bij andere onderwerpen. Zodra ik de propaganda rond Corona herkende, zag ik datzelfde infantiele toontje terug bij berichten over Oekraïne, klimaat, LHBTQ+ – eigenlijk bij bijna elk groot onderwerp. Toen ik in 2020 nog de krant las, was er nauwelijks gesprek mogelijk met de redactie. Het nieuws werd top-down over de lezers uitgestrooid. Eenrichtingsverkeer: je kunt hoogstens een brief sturen en afwachten of die wordt geplaatst. Langzaam ben ik gaan denken dat de media zoals we die kennen zullen verdwijnen. Net zoals de boekdrukkunst in de Middeleeuwen een revolutie teweegbracht, heeft het internet een kanteling in gang gezet. De oude media reageren daar verkrampt op. Steeds vaker klinkt de roep om censuur, om ophef over afwijkende meningen, om dwang, boetes en straffen. Alsof je een bevolking op die manier kunt sturen. Over heel veel onderwerpen mag je nog maar op één manier denken en spreken. Voorbeelden zijn er genoeg. * Corona was een pandemie die dankzij de maatregelen is bedwongen; critici werden wappies, complotdenkers of antivaxers. Je kon een boete krijgen omdat je te dicht bij elkaar in een park zat. * Klimaatverandering komt door te veel CO₂ en stikstof en kan alleen worden gestopt met maatregelen, zoals minder vliegen en minder vlees. * Rusland is de agressor, de NAVO beschermt ons, en zonder ingrijpen staat Poetin straks aan de Nederlandse grens. Daarom moet er dienstplicht komen en moeten jongeren ‘sneuvelbereid’ worden. Wie pleit voor praten met Rusland wordt meteen Poetin-lover genoemd. Alsof de wens om vrede en normale betrekkingen is een misdaad is. Er loopt in mijn beleving een grote, onzichtbare kloof door Nederland. Een glazen wand waardoor mensen elkaar nog wel kunnen zien, maar niet meer goed naar elkaar luisteren. Aan de ene kant de mensen die nog niet losgeraakt zijn van de media, die het NRC lezen en geloven wat op TV wordt voorgeschoteld. Aan de andere kant mensen die weinig meer geloven, soms naar alternatieve kanalen kijken, soms niet. In de spreekkamer merk ik die kloof nauwelijks; patiënten komen met klachten, niet voor een gesprek over Rusland of klimaat. Maar daarbuiten loop ik er dagelijks tegenaan. Wie bepaalt eigenlijk wat nieuws is, welke stemmen we horen, wat desinformatie is en wat ‘juiste’ informatie? Voor een antwoord is het belangrijk te beseffen dat de media, zonder dat we daarover zijn ingelicht, een andere taak hebben gekregen. Jaren geleden zei oud-generaal Van Kappen bij WNL, met Wierd Duk ernaast, openhartig wat die taak is: “We zitten midden in een periode waarin we te maken hebben met een informatieoperatie, een informatieoorlog. Dat is het manipuleren van feiten en gebeurtenissen, zodat je een preferente werkelijkheid bij je eigen bevolking, bij je tegenstander en bij het internationaal publiek neerlegt. Daar zitten we midden in. […] En alle partijen doen dat.” Dit fragment van vóór 2020 was een eye-opener voor mij. Het verklaart de propaganda die we nu zien. Als de NCTV en de NAVO feiten manipuleren om een gewenste werkelijkheid bij de bevolking neer te leggen, moet dat zo gebeuren dat het niet opvalt. Zodra mensen de truc doorzien, is de controle en de geloofwaardigheid weg. Waarheidsvinding is van ondergeschikt belang. De mainstream media en journalisten hebben als taak 'de narratieven te bewaken'. Ze worden gatekeepers van een gewenste werkelijkheid, die dus niet per se waar is. De woorden van Van Kappen verklaarden voor mij de autoritaire aanpak tijdens Corona én de totale gelijkschakeling van de media. Het woord ‘opiniemaker’ in het profiel van Wierd Duk @wierdduk is in dit opzicht typerend. Hij was journalist, nu maakt hij opinies en beïnvloedt hij de massa. Jonge mensen zijn hier steeds vaker klaar mee. Mijn kinderen lezen geen krant, maar zijn vaak verrassend goed op de hoogte. Veel mensen haken af bij de mainstream media omdat die zijn gaan meedoen aan ‘nudgen’: zorgen dat zo veel mogelijk mensen hetzelfde denken en spreken. De media lopen in de pas met wat inlichtingendiensten zoals de NCTV wensen. Dat is een verbijsterende ontwikkeling; inlichtingendiensten en de NAVO bepalen grotendeels waar het ‘nieuws’ over gaat en sturen de narratieven. Dit heeft weinig te maken met mensen eerlijk informeren. Het lijkt meer op psychologische oorlogvoering (psyop) gericht op burgers, in plaats van bescherming tegen gevaar van buitenaf. Zorgen dat zoveel mogelijk mensen hetzelfde denken is iets heel anders dan onafhankelijke berichtgeving. Het gevaar is dat de samenleving splijt. De media gooien ons dagelijks nieuwe kluifjes toe – afleidingsmanoeuvres zodat we stoppen met zelf denken en vragen stellen. Vragen stellen werd de afgelopen jaren riskant. In mijn geval kreeg ik intimiderende brieven van de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Een kritische huisarts met zorgen over de veiligheid van coronavaccins werd gezien als 'gevaar voor de vaccinatiebereidheid’. Dat is vreemd. Er ontstond een kloof tussen hoe toezichthouders volksgezondheid zagen en hoe ik ernaar keek. Mijn eigen pad van de afgelopen jaren is herkenbaar voor velen: eerst verbazing en verbijstering over de eenzijdige Corona-berichtgeving, daarna bedreiging (onder andere door die brieven), angst, en uiteindelijk woede én veel meer bewustwording. Een samenleving die verder versplintert, waarin mensen niet meer weten wat anderen denken of bezighoudt, is onwenselijk en onmenselijk. Het is kwalijk dat inlichtingendiensten hierop hebben aangestuurd met hun hang naar controle. Ik verwacht dat hoe verkrampter de oude media reageren, des te sneller hun ondergang gaat. Dat is niet erg. Er ontstaan nieuwe manieren van informatievoorziening en vooral van informatie-uitwisseling: podcasts, maar ook festivals, lezingen en echte ontmoetingen waar je in de pauze gewoon met elkaar kunt napraten en ideeën kunt uitwisselen. Die initiatieven worden snel volwassen. De oude media onderschatten het internet en hangen nog vast in het pre-internet tijdperk, toen zij de narratieven nog konden bepalen. Veel mensen zijn klaar met de betutteling en de top-downbenadering. Ik in elk geval wel. Als u waardeert wat ik schrijf, kunt u een bijdrage overmaken via https://t.co/5EmgfuiUho Ook zonder die bijdrage blijf ik schrijven, maar elke kleine bijdrage wordt erg gewaardeerd. #media #vrijheidvanmeningsuiting #informatie