Search

Een ochtendcolumn Er is een politieke stroming die weliswaar steeds kleiner wordt, maar Nederland nog altijd in een houdgreep houdt. Het NOS-artikel over de vastgelopen begrotingsonderhandelingen laat zien hoe dat werkt. Er moet een begroting worden gemaakt. Er moet dus ergens minder worden uitgegeven of meer geld worden opgehaald. Meteen verschijnt de tegenstelling uit de vorige eeuw, gewone mensen, krijgen de rekening gepresenteerd, terwijl het kabinet zich druk zou maken om miljonairs. Kijk naar wie de rekening werkelijk betaalt en dat verhaal wordt lastig vol te houden. De onderste helft van de inkomensverdeling ontvangt gemiddeld meer van de overheid dan via belastingen en premies wordt betaald. Vanaf ongeveer het midden draait dat om. Van de netto bijdragen van de bovenste helft kwam in een CPB-analyse ruim de helft van de hoogste 10 procent. De hoogste 20 procent betaalde samen ongeveer driekwart. De geldstroom is vrij duidelijk. Een relatief kleine groep betaalt het grootste deel van de rekening waarmee Nederland inkomen en voorzieningen herverdeelt. In de politiek wordt het precies andersom verteld. Minder uitgeven betekent dat gewone mensen de rekening krijgen. Meer ophalen bij de groep die netto al het meeste betaalt heet eerlijk verdelen. Zo krijgt iedere uitgave een groep die er recht op heeft, terwijl voor de rekening steeds naar dezelfde kant wordt gekeken. Daar loopt het bestuur op vast. Iedere bezuiniging wordt afbraak. Iedere beperking wordt verlies. En zodra inkomsten en uitgaven niet meer bij elkaar passen, moet opnieuw meer geld worden opgehaald. Het probleem zit dieper. Deze politiek houdt zich vrijwel uitsluitend bezig met het verdelen van wat Nederland heeft en nauwelijks met de vraag hoe Nederland meer kan verdienen. Terwijl daar de gezamenlijke opdracht ligt. Zonder groei van productiviteit, bedrijven, investeringen en inkomens valt er uiteindelijk ook minder te verdelen. Juist daar zouden politiek verschillende partijen elkaar nu moeten kunnen vinden. Niet tegenover elkaar uitrekenen wie de rekening krijgt, maar samen werken aan het verdienvermogen waarop de hele verzorgingsstaat rust. Een sterke economie is geen belang van miljonairs. Iedereen die afhankelijk is van onderwijs, zorg, sociale zekerheid of een uitkering heeft belang bij dezelfde sterke financiële basis. Dat maakt de huidige impasse zo tekenend. Een minderheidskabinet biedt de oppositie uitzonderlijk veel ruimte om beleid af te dwingen en meters te maken. Die kans verdwijnt zodra ieder begrotingsdebat opnieuw wordt teruggebracht tot wie iets moet inleveren en bij wie nog iets te halen valt. Nederland bestaat allang niet meer uit arbeiders aan de ene kant en kapitalisten aan de andere. Werknemers hebben huizen en pensioenvermogen, ondernemers werken zelf mee in hun bedrijf en miljoenen Nederlanders bouwen gedurende hun werkzame leven vermogen op. De politiek zit muurvast in een tegenstelling die voor de meeste mensen allang niet meer bestaat. Zolang de politiek vooral verdeelt wat er is, in plaats van samen te vergroten wat er te verdelen valt, wordt ook de verzorgingsstaat steeds moeilijker te financieren. 'Muurvast', 'rommeltje' en 'kleurloos': steun voor begroting kabinet nog steeds ver weg https://t.co/ButKDSGVgq #Politiek #Economie #Begroting

Dutch companies are, according to a report from ABN Amro, poorly prepared for extreme heat, particularly sectors like healthcare, inland shipping, and agriculture, where many sectors lack clear agreements about heat in the workplace, leading to higher costs and reduced productivity. (translated)

In an analysis of the current economic situation in Europe, Nobel Prize winners Paul Krugman and Philippe Aghion argue against each other on whether Europe is actually falling behind America, with Krugman dismissing the pessimism about the European economy as unfounded, while Aghion warns of the dangers of stagnant productivity growth for wealth in Europe. (translated)

€17 mrd? Vermoedelijk is het een veelvoud, dat ook cumulatief is. Die 17 miljard zijn de kosten van de bureaucratie, maar bevatten niet de kosten van de veelal contraproductieve regels en de innovatie, productiviteitsstijging, economische groei en welvaartsstijging die worden gemist. #Economie #Innovatie #Bureaucratie

In his article, Frank Kalshoven argues that, despite the enormous investments in artificial intelligence, labor productivity at the macroeconomic level has not yet increased, and he refers to the Solow paradox and the necessity for organizations to effectively deal with the freed-up time to realize future productivity growth. (translated)

Economist Carl Benedikt Frey states in an interview that artificial intelligence primarily automates existing jobs and that human creative input remains essential for genuine innovations and productivity increases, despite the dominance of the US and China in AI development. (translated)

We hebben nu dus een maatschappij waarin een subsidietrekkende niet-productieve nietsnut als Johan Vollenbroek mensen die keihard werken en wél productief zijn het leven zuur maakt, en dit kabinet vindt het prachtig. https://t.co/kCPghbb1OP #maatschappij #subsidies #productiviteit

Column: De economie groeit, want de overheid groeit Max von Kreyfelt Eindelijk eens goed nieuws. De economie groeit. Dat weten we omdat de overheid steeds meer geld uitgeeft. En waar haalt de overheid dat geld vandaan? Uit de economie. U begrijpt waarom economie een wetenschap is. De staat haalt geld weg bij burgers en bedrijven, geeft het vervolgens zelf uit en constateert verheugd dat er meer is uitgegeven. Dat heet economische groei. Stel, u verdient honderd euro. De overheid pakt er vijftig af en besteedt die aan een beleidsprogramma dat onderzoekt waarom u nog maar vijftig euro overhoudt. Het bbp stijgt. Een adviesbureau schrijft een rapport, een communicatiebureau maakt een campagne, een ambtenaar bewaakt de voortgang en een consultant onderzoekt of dat inclusief genoeg gebeurt. U bent armer. De economie is gegroeid. Welkom in de moderne verzorgingsstaat. Overheidsuitgaven tellen mee in het bruto binnenlands product. Of het geld verstandig is besteed, doet er voor de optelsom minder toe. Een brug die handel mogelijk maakt en een mislukt ICT-project van een miljard, of een minister als een Hugo de Jonge, verschijnen allebei als economische activiteit. Het geld is weg. Dus het telt. Dat biedt mogelijkheden. Hoe groter de overheid, hoe meer zij kan uitgeven. Hoe meer zij uitgeeft, hoe groter haar bijdrage aan het bbp. En omdat al dat geld ergens vandaan moet komen, moeten vervolgens de belastingen omhoog. Om de groeiende overheid te betalen die daarna als economische groei wordt gepresenteerd. Dat is geen economische kringloop meer. Het is een slang die zichzelf opeet en na iedere hap meldt dat hij zwaarder is geworden. Natuurlijk kan een overheid nuttige dingen doen. Wegen, veiligheid, rechtspraak en infrastructuur. Maar wanneer zijn we gaan geloven dat iedere euro die door de handen van de staat gaat daardoor automatisch productiever wordt? De overheid kent een bijzonder bedrijfsmodel. Wanneer een onderneming slecht presteert, verliest zij klanten. Wanneer de overheid slecht presteert, eist zij meer budget. Tekort aan woningen? Problemen in de zorg? Onderwijs verslechtert? Meer beleid. Een programma. Programma mislukt? Een taskforce. Gebrek aan regie? Een minister voor Regie. En wanneer niemand meer weet waar het geld gebleven is, verhogen we de belastingen om de overheidsfinanciën gezond te houden. De patiënt moet bloeden om de dokter fit te houden. Misschien moeten we daarom stoppen met vragen hoeveel de economie groeit en een ongemakkelijker vraag stellen: Wie groeit er eigenlijk? De burger? Het bedrijfsleven? De productiviteit? Of vooral de staat? Want een land waarin de overheid meer moet uitgeven om economische groei te produceren en vervolgens meer belasting moet heffen om die uitgaven te betalen, heeft geen groeiende economie, maar een groeiende rekening. En wij zijn de klanten die niet kunnen opzeggen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Economie #Overheid #BBP

“Als dat allemaal lukt, dan ziet mijn dag er ongeveer zo uit” Afgelopen jaar maakte ik van Nijmans Nieuwsbriefje een top tien Substack-nieuwsbrief in Nederland, schreef ik meer dan 100 columns voor Revu en De T., probeerde ik zo veel mogelijk tegenzin te overwinnen om op de crosstrainer te klimmen, was ik geloof ik 1 keer op Radio 1 en mocht ik zélfs op een herfstschool van een democratische stichting spreken. Dat zeg ik niet om tof te doen, maar om te laten zien: ook ik moet gewoon iedere dag opstaan en aan het werk. Wat daarbij chronisch misgaat, is een verstandige tijdsindeling. Nog nooit vroeg iemand hoe mijn werkdagen er uit zien, dus in tegendeel tot Simon van Tuttebel in de foto hieronder ga ik ook niet verzinnen dat iemand ernaar vroeg, maar ik ga het toch vertellen. 6u13: Wakker gelikt worden door een hond die moet schijten; 6u43: Hopen dat die hond na het schijten niet te lang in de bak zout water op vissen en vogels blijft jagen die ze toch nooit vangt. Afhankelijk van hoe lang dat duurt, ongeveer; 7u51: Eerste ijsbad van de dag; 7u59: Koffie met zes pasteis de nata (voor de eiwitten en proteine); 8u11: Veertig kilometer fietsen, twaalf kilometer hiken en afronden met vijf kilometer zwemmen; 10u00 (stipt): Kijken wat @Denkjewel vandaag herdenkt en wat @bertbrussen even hier neerlegt zodat ik op de hoogte ben van het belangrijkste nieuws; 10u03: Proberen daarna niet op X te blijven hangen; 13u06: Uit een X-hole geroepen worden door vrouw die een lunch klaargemaakt heeft (half everzwijn, mud uien, ovengepofte zoete aardappel en een literfles Super Bock); 13u30: Doomscrollen in de hangmat tot de lunch verwerkt is; 15u00: Tweede ijsbad van de dag; 15u15: Naar een blanco scherm in Pages staren tot er inspiratie komt, of tot ik moet poepen; 15u32: Poepen (en doomscrollen); 15u58: Naar een blanco scherm in Pages staren tot er inspiratie komt, of tot de hond weer moet poepen; 16u44: Hond laten poepen tijdens middagrondje door de buurt; 17u02: Mezelf dwingen om voor 18u nog 4000 woorden te schrijven voor Substack, Revu en de T., afgewisseld met het beantwoorden van mail, het redigeren van ingezonden stukken van NN-columnisten, het klaarzetten van social posts en daarbij op Insta, Substack en X blijven hangen in de tijdlijn en alles in een mix doen die zich het beste laat omschrijven als een soort outer body experience; 18u01: Tevreden constateren dat het allemaal toch weer gelukt is zonder ook maar één Nederlandser krant geopend of gelezen te hebben; 18u02: Vragen of ik nog iets kan doen terwijl ik donders goed weet dat m’n vrouw alle voorbereidingen voor het eten al gedaan heeft. Haar ondertussen lastig vallen met een verslag van minuut tot minuut van mijn dag; 19u00: Samen eten terwijl door blijf praten; 19u30: Derde en laatste ijsbad van de dag; 19u55: Met een boek op schoot proberen snel genoeg af te kicken van chronische algoritmische concentratievernieling om nog wat pagina’s te lezen; 21u08: Stranden in onbegrip over hoe andere mensen dat toch doen, en een diepe rancuneuze jaloezie voelen jegens Simon van Teutem en al die andere wonderkinderen van De Correspondent, die overal een lifehack voor lijken te hebben dankzij een leven lang tussen managementboeken en luid klappende zalen vol toegewijd lezingenpubliek; 21u56: Hond nog één keer laten pissen en tien minuten DuoLingo doen; 22u22: Licht uit en hopen dat het morgen beter gaat met alle voornemens, waaronder daadwerkelijk veertig kilometer fietsen, twaalf kilometer hiken en afronden met de vijf kilometer zwemmen die ik me eerder vandaag allemaal ingebeeld heb toen ik lag te tukken in een leunstoel op de veranda. 23u57: Eerste keer wakker omdat ik moet pissen. #DagelijksLeven #Productiviteit #Zelfzorg

De productiviteit van Nederlandse werkenden stagnert al jaren, waardoor het kabinet zich grote zorgen maakt over de economische groei, en een nieuwe Productiviteitsraad is opgericht om oplossingen te vinden, aangezien steeds minder jongeren kiezen voor opleidingen in hoogproductieve sectoren zoals techniek. #arbeidsproductiviteit #economischegroei #Nederland

De opwarming van de aarde brengt hittegolven met zich mee die niet alleen de productiviteit verminderen, maar ook leid tot economische schade door energieschaarste en verstoringen in verschillende sectoren, vooral in Zuid-Europa, waar de efficiëntie van werknemers en bedrijven wordt aangetast, zelfs als airconditioning wijdverbreid wordt toegepast. #Hittestress #EuropeseEconomie #Klimaatverandering

Hitte heeft aanzienlijke negatieve gevolgen voor de Nederlandse economie, waarbij de productie per werknemer daalt met 3 procent per graad boven de 30 graden, wat resulteert in miljarden euro’s aan gederfde groei door verminderde productiviteit en hogere kosten in sectoren zoals landbouw, bouw en transport. #Hittestress #Economie #Productiviteit

Volgens recent onderzoek van TNO verwacht meer dan een derde van de werknemers dat hun werk in de toekomst mentaal zwaarder zal worden door de inzet van kunstmatige intelligentie, hoewel velen geloven dat hun taken grotendeels hetzelfde zullen blijven. #Productiviteit #MentaleGezondheid #AIopDeWerkvloer