Search

Het aantal ambtenaren is sinds 1995 met ruim 40% gestegen. Dan wil ik toch één ongemakkelijke vraag stellen: wat heeft dertig jaar digitalisering ons eigenlijk opgebracht? We gingen van ongeveer 810.000 naar 1.135.000 ambtenaren. Ruim 40% meer. Intussen hebben we zowat alles gedigitaliseerd. Dossiers, aangiftes, attesten, facturen, databanken, loketten. Het werd ons verkocht als dé efficiëntieslag: minder papier, minder administratie en uiteindelijk ook minder personeel. Alleen dat laatste is blijkbaar ergens onderweg verloren gegaan. Want terwijl de overheid digitaliseerde, groeide haar personeelsbestand met ruim 40%. En dan wordt het pas echt interessant. In 1995 ging ongeveer 9% van ons BBP naar de rente op de staatsschuld. Vandaag is dat nog ongeveer 2%. Zeven procentpunten van het BBP die niet langer naar rentebetalingen gingen. Dat was een enorme kans om de overheid af te slanken en de lasten op arbeid te verlagen. Maar dat is niet gebeurd. De primaire overheidsuitgaven, dus zonder rente, stegen ondertussen van ongeveer 43% naar 52% van het BBP. De rentelast daalde, maar de overheid werd niet kleiner. De vrijgekomen ruimte werd gewoon opnieuw uitgegeven. Meer pensioenen, meer zorg, meer langdurige ziekte en invaliditeit, meer personeel en meer overheidsuitgaven. En ondertussen bleven de lasten op arbeid hier tot de hoogste van Europa behoren. Goedkopere schulden, geen goedkopere arbeid en ruim 40% meer ambtenaren. En nu de rente weer duurder wordt, de vergrijzing doorzet en de begroting kraakt, moeten we allemaal inleveren. Werknemers, gepensioneerden, zelfstandigen, ondernemers. Iedereen wordt gevraagd de broeksriem aan te halen. Maar wat doet een firma die in zware financiële problemen zit? Die saneert. Die snijdt in de overhead, schrapt inefficiënte structuren, bevriest aanwervingen en zet de tering naar de nering. Geen enkele CEO zou tijdens een reorganisatie 40% meer personeel aannemen en daarna de factuur naar zijn klanten sturen. Waarom vindt de overheid dat blijkbaar wél normaal? Als iedereen moet inleveren, waarom zou een overheid die haar personeelsbestand in dertig jaar met ruim 40% heeft laten groeien, zelf buiten schot moeten blijven? Misschien moet de overheid eerst maar eens verantwoorden waarom zij 40% meer ambtenaren nodig had, vóór ze ons nog één keer komt vertellen waar wij moeten inleveren. Het is tijd dat we de boel opentrekken, want dit zaakje begint stilaan serieus te stinken. #Overheid #Digitalisering #Ambtenaren

The article discusses the controversial measure of the Dutch government to reduce the maximum daily wage by 20 percent, which would lead to lower benefits in case of illness or unemployment and raises questions about the sustainability of social security in light of rising healthcare costs and aging. (translated)

In the Netherlands, continuing to work after the retirement age is becoming increasingly common in collective labor agreements due to staff shortages and aging, while employers and employees find each other in a new dynamic where experienced workers remain active for longer and adjusted employment contracts are concluded. (translated)

In the Netherlands, it is becoming increasingly common for people to continue working after their retirement, with agreements already in place in eleven collective labor agreements by 2026 for employees who wish to continue working after their state pension age, partly as a result of staff shortages and aging. (translated)

In Nederland is het aantal euthanasiegevallen de afgelopen 25 jaar aanzienlijk gestegen, voornamelijk door vergrijzing, een toenemend aantal chronische ziekten en de tekortkomingen in het zorgsysteem, waarbij betrokkenen wijzen op een grotere vraag naar regie over leven en dood. #euthanasie #gezondheidszorg #vergrijzing

In Duitsland wordt de pensioenleeftijd verwacht per decennium met een half jaar te worden verhoogd, terwijl de mogelijkheden voor vervroegd pensioen beperkt worden, om de betaalbaarheid van het pensioenstelsel te waarborgen te midden van vergrijzing en demografische veranderingen. #pensioenhervorming #Duitsland #werkgevers

Volgens ABN Amro dreigt er een overschot aan eengezinswoningen in Nederland, met een verhouding van twee eengezinswoningen voor elke gezin, wat kan leiden tot leegstand en waardedalingen in de toekomst, vooral gezien de vergrijzing en het groeiende aantal alleenstaanden. #eengezinswoningen #woningnood #seniorenwoning

https://t.co/7qNbk5nW2E De gemiddelde factuur van een woonzorgcentrum bedraagt nu €2.359 per maand. Het gemiddelde pensioen: €1.787. Dat betekent een structureel tekort van bijna €600 per maand dat uit spaargeld, kinderen of OCMW moet komen. En dat terwijl de pensioenen beperkt geïndexeerd worden via de centenindex. De kosten van ouder worden mogen dus ongeremd blijven stijgen. De bescherming van wie op pensioen is, mag wél worden afgebouwd. Dat is geen beleid. Dat is een omgekeerde wereld. Mensen die 40 à 45 jaar hebben gewerkt en bijgedragen, ontdekken dat de grootste dreiging van hun oude dag niet hun gezondheid is, maar of ze die nog kunnen betalen. Mijn schoonmoeder met dementie en mijn schoonvader zien dat elke maand opnieuw. Dit pestgedrag zal alleen maar groter worden. Met de vergrijzing die nog moet pieken, dreigt een hele generatie ouderen financieel uitgekleed te worden. #pensioen #ouderenzorg #financien

Heel langzaam verandert de discussie. Aangezien het aantal geboortes in veel Europese landen al met meer dan 60%! gedaald is sinds de top (Rusland, Duitsland, Italie, Polen) is een discussie hierover heel noodzakelijk https://t.co/cI3yaLazpn #Demografie #Vergrijzing #Bevolkingsgroei

De pensioenkolonie Gistermiddag plaatste ik een zondagmiddagweetje op X. Italië werft actief gepensioneerden. Wie zich vestigt in een klein dorp in Zuid-Italië kan onder voorwaarden tien jaar lang volstaan met een belastingtarief van 7 procent op buitenlandse inkomsten. Op het eerste gezicht een aardige curiositeit. Op het tweede gezicht iets veel interessanters. We zijn gewend te denken dat landen concurreren om bedrijven. Lagere belastingen, subsidies, gunstige regelgeving. Maar Italië laat zien dat ook burgers een vestigingsfactor kunnen zijn. Niet alleen werknemers, ondernemers of kenniswerkers, maar ook gepensioneerden. Dat zette mij aan het denken. Nederland maakt zich zorgen over vergrijzing. Zuid-Italië maakt zich zorgen over de ontvolking in bepaalde regio’s. Dat verschil in perspectief kan interessant worden. Neem 5.000 Nederlandse gepensioneerden die besluiten zich gezamenlijk in een krimpregio te vestigen. Geen losse emigranten, maar een gemeenschap. Collectief vanuit Nederland georganiseerd. Bij een gemiddeld pensioeninkomen van 35.000 euro per jaar brengen zij samen ongeveer 175 miljoen euro aan jaarlijkse koopkracht mee. Daarnaast vertegenwoordigt zo’n groep, uitgaande van enkele tonnen vermogen per huishouden, al snel meer dan een miljard euro aan spaargeld, beleggingen en woningvermogen. In Nederland wordt steeds gesproken over dit vermogen alsof de overheid kan bepalen wat ermee gaat gebeuren. U hoort nog van ons. Het debat gaat over box 3, vermogensbelasting en erfbelasting. De onderliggende aanname is simpelweg dat burgers afwachten wat de overheid besluit. Alsof dat vermogen een nationale grondstof is die toevallig nog in particuliere handen wordt beheerd. Maar Europa kent open grenzen. Italië begrijpt dat al langer. Sommige regio’s bieden buitenlandse gepensioneerden aantrekkelijke fiscale voorwaarden. Niet uit liefdadigheid, maar uit eigenbelang. Een gepensioneerde brengt koopkracht mee, koopt een woning, bezoekt restaurants en gebruikt lokale diensten. Een fabriek vraagt om subsidie. Een pensionado arriveert met een zak geld. Het gaat niet alleen om pensioeninkomen. Het gaat ook om vermogen, woningkapitaal en toekomstige nalatenschappen. Nederland discussieert over box 3 en erfbelasting alsof dat vermogen vanzelfsprekend binnen de landsgrenzen blijft in afwachting van een aanslag Italië lijkt uit te gaan van een andere veronderstelling, dat vermogen mobiel is en dat landen er dus om kunnen concurreren en wellicht volgen andere landen. We spreken over gepensioneerden alsof het een zorgdossier is. Economisch bezien lijken zij eerder op een middelgroot land. Miljoenen consumenten, honderden miljarden aan koopkracht en een vermogen dat richting de duizend miljard euro loopt. Wanneer zo’n groep zich organiseert, ontstaat iets wat normaal alleen aan bedrijven wordt toegeschreven, onderhandelingsmacht. Hoe zit het met zorg, bereikbaarheid en lokale belastingen? Die groep hoeft niet in een dorp te wonen. Verspreid over de kuststrook tussen Tropea, Pizzo en Scilla in Calabrië vormt zich dan een nieuwe gemeenschap. Voor een regio die al jaren inwoners verliest, zijn 5.000 nieuwe bewoners geen last maar een buitenkans. In Nederland wordt de gepensioneerde vooral gezien als belastingplichtige, in een krimpregio als vestigingsfactor. Daar komt bij dat een euro niet overal dezelfde euro is. Een pensioen van een paar duizend euro netto per maand biedt in Amsterdam een totaal andere levensstandaard dan in Zuid-Italië. Lagere woonlasten, lagere prijzen en een gunstiger belastingregime versterken elkaar. Misschien kijken we gewoon verkeerd naar de vergrijzing. Niet als een groeiende groep mensen die afhankelijk wordt van de samenleving, maar als een groeiende groep mensen met koopkracht en vermogen die kan gaan kiezen tussen samenlevingen. De vraag is dan niet hoeveel belasting een gepensioneerde nog kan betalen. De vraag is welk land hem het aantrekkelijkste aanbod doet. #pensioenen #emigratie #economischegroei

In antwoord op de bezorgdheid over de betaalbaarheid van de AOW benadrukt minister Hans Vijlbrief dat er alternatieven moeten worden onderzocht, terwijl de recente toename van uitgaven en de vergrijzing van de bevolking een groeiende financiële druk op het systeem veroorzaken, maar critici wijzen erop dat de AOW-uitgaven historisch gezien relatief stabiel zijn gebleven en geen dramatische beleidsveranderingen vereisen. #AOW #pensioenen #socialezekerheid

Ouderen in Nederland, zoals het 90-jarige paar Lex en Magda, kiezen ervoor om thuis te blijven wonen in plaats van naar het verpleeghuis te gaan, ondanks dat ze in aanmerking komen voor verpleegzorg, en krijgen ondersteuning van thuiszorgmedewerkers zoals Linda Vermeer, die hen helpt met dagelijkse taken en hen in hun vertrouwde omgeving houdt. #Thuiszorg #Ouderen #Vergrijzing