Search

Nie jest to nic nowego, ani nic specjalnie oburzającego, że rządowe służby publikują materiały, pod którymi podpisują się dziennikarze śledczy. Dziennikarze niczego nie wyśledzili, tylko dostali kwity od służb (nikt inny nimi nie dysponuje) i narracje, jak to sprzedać. Jesli nie skorzystaliby z narracji służb, nie dostaliby kolejnych kwitów i ich kariery dziennikarzy śledczych wyhamowałyby. Mechanizm stary jak Watergate, w którym teksty pisał wiceszef FBI, a dziennikarze grzecznie publikowali i dostali nagrody oraz wieczną chwałę. Dziennikarze na smyczy służb bywają społecznie bardzo użyteczni, ale warto mieć świadomość, kto i po co smycz trzyma. Poniżej informacje, którymi dysponują, tylko służby. 😎 #dziennikarstwo #media #władza

Für den naiven Deutschen, der in einem Land aufgewachsen ist, in dem der eigene Geheimdienst immer zahnlos und und von fremden Diensten dominiert war, schwer vorstellbar. Aber die Fakten sprechen für sich. Joe Rogan: "Bob Woodward war kein Journalist. Er war ein Offizier der Marinegeheimdienste, der im Nixon-White House arbeitete. Dann taucht er plötzlich bei der Washington Post als brandneuer Reporter mit null Erfahrung auf… Und bekommt die größte Story der amerikanischen Geschichte gereicht. Seine Hauptquelle? Der #2-Mann beim FBI. Die Watergate-Einbrecher? Fast alle CIA-Mitarbeiter. Nixon wurde mit mehr Stimmen gewählt als jeder Präsident in der US-Geschichte. Zwei Jahre später ist er weg. Warum? Weil er wusste, wer JFK getötet hat… und im Begriff war, es aufzudecken. Das war kein Journalismus. Das war ein Staatsstreich des Tiefen Staates." Die Historie von Woodward, seine Quelle und die CIA-Mitarbeiter sind Fakten. Der Staatsstreich ist eine Hypothese. Aber eine plausible. #Journalismus #Politik #Geschichte

Column: Wie heeft baat bij de complotdenker? Lisa Loeb is comédienne. Samen met Daniël Paarlberg onderzoekt ze complottheorieën. Ze maakten een podcast, schreven een boek en schuiven aan om uit te leggen waarom mensen erin geloven. Een comédienne als expert. Prachtige ontwikkeling. Vroeger onderzocht een journalist een mogelijk complot. Tegenwoordig legt een comédienne uit waarom u denkt dat er een is. Maar misschien onderzoeken we de verkeerde mensen. Wie heeft eigenlijk belang bij het begrip complotdenker? De burger alvast niet. Die promoveert van iemand met een vervelende vraag tot onderzoeksobject. Stel dat iemand vermoedt dat de overheid informatie achterhoudt. Vroeger dacht een journalist: interessant, laten we die overheid onderzoeken. Nu luidt de vraag: waarom wantrouwt deze burger de overheid? Een subtiel verschil. De overheid verdwijnt uit de verhoorkamer en de burger mag plaatsnemen. Psychologen, sociologen en desinformatie-experts leggen uit hoe angst, onzekerheid en sociale media burgers rare dingen laten denken. Wat de overheid precies heeft uitgespookt, komt later wel. Misschien. Voor instituties is dit comfortabel. Overheden hebben gelogen. Bedrijven verzwegen belangen. Banken manipuleerden. Farmaceutische bedrijven zijn veroordeeld wegens misleiding. Politici hielden informatie achter. Daarom hadden we ooit onderzoeksjournalisten. Watergate begon tenslotte niet met een symposium over mensen die Nixon wantrouwden. Nu hebben we het woord complotdenker. Een schitterende uitvinding. Je hoeft een verdenking niet te weerleggen. Je kunt eerst degene die haar uitspreekt classificeren. Reptielen. 5G. WEF. Corona. Farma. Geheime diensten. Alles in dezelfde grabbelton en flink schudden. De krankzinnigheid van het ene verhaal besmet de geloofwaardigheid van het andere. Zo ontstaat een industrie die niet onderzoekt of instituties de waarheid spreken, maar waarom burgers eraan twijfelen. Wie profiteert daarvan? Iedere machthebber die liever over wantrouwen praat dan over de oorzaak ervan. Dat betekent niet dat Loeb en Paarlberg door iemand zijn gestuurd. Daar is geen bewijs voor. Bovendien levert die beschuldiging vermoedelijk aflevering 61 van De Complottenpiramide op. Niemand hoeft opdracht te geven. Een goed frame werkt vanzelf. Talkshows nemen het over. Universiteiten onderzoeken het. Beleidsmakers spreken over desinformatie. En de journalistieke vraag verandert. Niet meer: wat doet de macht? Maar: waarom vertrouwt u de macht niet? Daarmee hebben we het perfecte complot gevonden. Geen geheime vergaderingen, duistere genootschappen. Geen enveloppen onder tafel. Alleen de consensus dat vooral degene met argwaan nader onderzocht moet worden. En als hij blijft volhouden? Dan hebben we gelukkig altijd nog een comédienne om uit te leggen wat er met hem aan de hand is. De macht kan blijven zitten. De burger ligt inmiddels op de sofa. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #complottheorieën #wantrouwen #desinformatie

Στις 21 Ιουλίου 1974, μία μέρα μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, οι New York Times παρουσίασαν δραματικές εξελίξεις στο νησί με τίτλο «Σφοδρές μάχες μαίνονται στην Κύπρο», περιγράφοντας την προέλαση των τουρκικών δυνάμεων προς τη Λευκωσία, την κινητοποίηση των ελληνικών στρατευμάτων και τις διεθνείς εκκλήσεις για κατάπαυση του πυρός, ενώ το πρωτοσέλιδο περιλάμβανε και αναφορές στο σκάνδαλο Watergate και τις ενέργειες του προέδρου Nixon. #Κύπρος #τουρκικήεισβολή #NewYorkTimes

Weet u wat Climategate is? Iedereen kent Watergate, maar weinig mensen herinneren zich Climategate. ➡️ Climategate is nochtans één van de meest besproken wetenschappelijke schandalen van de afgelopen decennia. In november 2009 werden meer dan duizend e-mails en duizenden documenten gelekt van de Climate Research Unit (CRU) van de University of East Anglia, een invloedrijk onderzoekscentrum waarvan verschillende onderzoekers een belangrijke rol speelden in de rapporten van het IPCC. ➡️ Wat daarin te lezen viel, deed de wetenschappelijke wereld op z’n grondvesten daveren. Enkele weken vóór de VN-klimaattop in Kopenhagen (COP15) -het moment dat regeringen ongezien ingrijpende beleidsbeslissingen gingen nemen- kwam een pakket interne e-mails naar buiten dat wereldwijd wenkbrauwen deed fronsen over het gebrek aan transparantie en de wetenschappelijke cultuur binnen een van de meest invloedrijke onderzoeksgroepen. Zo bleek uit de e-mails onder meer dat Phil Jones, destijds de grote baas van de CRU, schreef over “het verwijderen van e-mails in de context van Freedom of Information-verzoeken”. ➡️”Verwijderen van emails…” Dat leidde tot zware kritiek op de manier waarop met verzoeken om openbaarheid van informatie werd omgegaan. Uit de e-mails bleek ook dat verschillende betrokken onderzoekers zich jarenlang verzetten tegen het vrijgeven van specifieke datasets en onderliggende informatie. ➡️”Weigeren om datasets vrij te geven…” Er bleek ook dat er uitvoerig werd besproken hoe de invloed van bepaalde kritische wetenschappelijke publicaties en tijdschriften kon worden beperkt. Zo werd er gesproken over het boycotten van bepaalde tijdschriften en over strategieën om te vermijden dat bepaalde artikels nog zouden doorwegen in wetenschappelijke evaluaties. ➡️”Boycotten van bepaalde publicaties…” On ook de houding tegenover wetenschappers die een afwijkende visie hadden kwam naar boven in dit schandaal, in tal van e-mails werden collega’s niet inhoudelijk bekritiseerd, maar persoonlijk aangevallen of gemarginaliseerd. ➡️”‘Dissidente’ wetenschappers marginaliseren…” Meerdere officiële onderzoeken wezen nadien op ernstige tekortkomingen inzake transparantie, openheid en de omgang met informatieverzoeken. ➡️“Ernstige tekortkomingen inzake transparantie…” En juist omdat het om invloedrijke IPCC klimaatonderzoekers ging, had dat een grote impact op het vertrouwen. ➡️ Zelfs het blad Nature -niet bepaald bekend om klimaatsceptisch te zijn- stelde dat de affaire aantoonde dat de cultuur van geheimhouding en defensiviteit moest veranderen om het vertrouwen van het publiek te herstellen. ❇️ De echte les van Climategate is voor mij dat wetenschappers ook zeer kleine mensen kunnen zijn, met hun eigen overtuigingen, voorkeuren, ego's en soms grote blinde vlekken. ✅ Maar vooral dat wetenschappers de hoogste normen van transparantie, openheid en kritisch debat moeten naleven. Zeker wanneer hun onderzoek de basis vormt voor beleidsbeslissingen die een gigantische maatschappelijke en economische impact hebben. #Climategate #transparantie #wetenschap

Chtěl bych poděkovat redakci @SeznamZpravy, za dnešní článek jako ze špionážního thrilleru, o nalezeném “nahrávacím zařízení” na Úřadu vlády. Je to totiž můj obyčejný AI záznamník, kterým si přepisuji své poznámky a projevy, který jsem si koupil v Alze a před pár měsíci jsem ho někde ztratil. A díky tomuto článku jsem konečně zjistil, kde je!!! 🤣❤️. Hluboce se omlouvám SeznamZprávám, že jsem jim zkazil novou aféru Watergate. 🙈🤯 https://t.co/uj5IYxTJlH #spionaz #zpravy #AI

JD Vance, vice-presidente norte-americano, minimizou a importância do escândalo Watergate, sugerindo que, se ocorresse hoje, seria rapidamente esquecido pela mídia, e comparou a experiência de Richard Nixon com a de Donald Trump, chamando ambos de vítimas do Estado profundo. #Watergate #JDVance #DonaldTrump

Lors d'une conférence en Californie, le vice-président américain JD Vance a affirmé que si le scandale du Watergate se reproduisait aujourd'hui, il n'attirerait l'attention des médias que pendant une demi-journée, comparant les expériences de Richard Nixon et Donald Trump, tous deux selon lui ciblés par l'État profond. #Watergate #JDVance #RichardNixon

JD Vance, vicepreședintele SUA, a declarat că scandalul Watergate ar fi astăzi o „știre de 12 ore” și a evidențiat asemănările dintre modul în care Richard Nixon și Donald Trump au fost tratați de „statul paralel”, aducând mulțumiri moștenirii diplomatice a lui Nixon. #Watergate #JDVance #DonaldTrump

US-Vizepräsident JD Vance relativiert den Watergate-Skandal und zieht Parallelen zwischen Nixon und Trump, indem er behauptet, dass der Deep State Nixon zu Fall gebracht habe und dies auch bei Trump versucht worden sei, ohne jedoch Beweise für seine Aussagen zu liefern. #Watergate #DeepState #JDVance

US-Vizepräsident J. D. Vance relativierte den Watergate-Skandal und äußerte, dass ein ähnlicher Vorfall heute nur eine kurze Nachrichtenmeldung wäre, während er die Vorstellung, dass dieser Skandal Nixon zum Rücktritt brachte, als verrückt bezeichnete. #Watergate #DeepState #JDVance

Watergate skandal, koji se 23. lipnja 1972. godine počeo razvijati provalom u stožer Demokratske stranke, doveo je do ostavke predsjednika Richarda Nixona 8. kolovoza 1974. kao rezultata pritiska javnosti i otkrivanja njegovog umiješanosti u aferu, što je značajno promijenilo stav javnosti prema politici i učvrstilo ulogu istraživačkog novinarstva. #Watergate #RichardNixon #istraživačkoNovinarstvo

Ana Rosa Quintana ve v rozdílu mezi skandály Watergate a Ferrazgate to, že v prvním případě Nixon odstoupil díky fungujícím demokratickým institucím, zatímco aktuální situace kolem vlády Pedera Sáncheze je poznamenána obstrukcemi a obdobím politického victimismu. #Ferrazgate #AnaRosaQuintana #Corrupción