Search

Bart Schut stated that according to him, the Netherlands had two legal systems: one for people who committed crimes in the fight against Israel, Zionism, or Jews, and another for other offenses. According to Schut, people from the first group were hardly prosecuted or punished. He referred to this as the current rule of law. #rechtsstaat #Nederland #rechtssystemen (translated)

De Israëlische historicus Shlomo Sand (een linkse criticus van Israël, die zich niettemin geen ‘antizionist’ noemt) legde in Israel-Palestine. Federation or Apartheid? (2024) al eens de lange onderstroom bloot van Joodse kritiek op de inzet en verwording van het zionisme. #Antizionisme #JoodseGeschiedenis #KritischeBeoordeling

In een interview bespreekt de Amerikaans-Joodse schrijver Benjamin Moser zijn evoluerende perspectief op zionisme en antizionisme, waarbij hij stelt dat antizionisme juist een deel is van de Joodse geschiedenis, en verwijst naar zijn nieuwe boek dat stemmen van Joden uit verschillende tijdperken en delen van de wereld belicht die kritisch zijn geweest op zionisme. #Israël #Palestina #Antizionisme

Pro Palestina onverlaten onderbreken me drie keer tijdens vragenuurtje in de Kamer, roepen mijn naam (en wat lelijks iets over zionisten maar toen stond microfoon al uit) en Kamervoorzitter ontruimt de publieke tribune. Wat een land. Wat een engerds. #iloveisrael #PVV #Wilders https://t.co/OvfgaX3qN9 #ProPalestina #Kamer #Zionisme

Knettergestoord: ons tiktokkabinet verbiedt vanaf 22 september de handel in goederen uit Israëlische gemeenschappen in Judea en Samaria, Oost-Jeruzalem en de Golanhoogvlakte. Dat die maatregel inhoudelijk volstrekt absurd is, laat ik hier even buiten beschouwing. Interessanter is wat het kabinet Jetten er zélf mee zegt te willen bereiken. Het gaat hier namelijk niet alleen om die fles wijn, een zak dadels of souvenirs die straks niet meer mogen worden verkocht. De regering wil met deze koekwauserij nadrukkelijk óók een politiek signaal afgeven. De juridische werking mag dus nauwkeurig geografisch zijn afgebakend, de politieke betekenis reikt véél verder dan de verboden goederen zelf. Over deze kwestie gaat het essay van politicoloog Eliyahu Sapir. Politieke statements hebben namelijk de neiging zich uit te (laten) smeren. Eerst richt kritiek zich bijvoorbeeld op een regering of een politicus, vervolgens gaat het over de vertegenwoordigers van een staat, daarna over mensen en instellingen die ermee verbonden zijn. Uiteindelijk kan de oorspronkelijke verantwoordelijkheid geheel uit het zicht verdwijnen, terwijl het negatieve oordeel zélf intact blijft. Wat dus begon met wat iemand deed, eindigt dan bij wie of wat iemand anders is. In Nederland is dit gevaarlijke verschijnsel allang geen theoretisch risico meer, zo weten we inmiddels. Bij de herdenking van Loods 24 begon de controverse bij de Israëlische ambassadeur, maar deze verschoof al snel naar de Joodse organisatoren, en uiteindelijk naar de herdenking zélf. Een hoveniersbedrijf weigerde voor een Joodse gemeente te werken vanwege Gaza. Lenny Kuhr werd aangesproken op haar kinderen en kleinkinderen in Israël. Stolpersteine van in de Holocaust afgeslachte Joden werden met Gaza en Palestina verbonden. Op het standbeeld van Anne Frank werd “Gaza” geklad. Anne Frank heeft nooit een Israëlische regering gekozen en geen Israëlisch beleid verdedigd, want Israël bestond tijdens haar leven niet, althans niet in de vorm van de huidige staat. Op dit punt is letterlijk iedere politieke verantwoordelijkheid verdwenen. Alleen het Joods-zijn resteert nog als verbinding waarlangs het oordeel aan de wandel gaat. Ook Frans Timmermans liet onlangs zien hoe gemakkelijk zo’n perverse verschuiving plaatsvindt. Hij begon bij ‘rechts’ in Israël, maar kwam via ‘wij Joden’ terecht bij de grootouders en overgrootouders die in de Holocaust werden vermoord. Een oordeel over contemporaine politieke actoren werd daarmee verbonden aan Joods-zijn. Het is werkelijk gênant: dit kabinet weet dit natuurlijk allemaal. Minister Van Oosten erkende dat Joodse Nederlanders en Joodse instellingen op de oorlog in Gaza worden aangesproken, óók wanneer zij duidelijk andere opvattingen hebben. De antisemitisme-taskforce van het kabinet stelde expliciet dat Joden nóóit individueel of collectief verantwoordelijk mogen worden gehouden voor het handelen van de staat Israël. Yeşilgöz constateerde dat vrijwel ieder aspect van Joods-zijn inmiddels aanleiding kan worden voor bedreiging, agressie of geweld. De overheid heeft de grens tussen kritiek op Israël en het collectief verantwoordelijk maken van Joden dus zelf geïdentificeerd. Desondanks kiest dit kabinet er bewust voor om niet alleen een juridische maatregel te nemen, maar om daar zo veel mogelijk signaalwerking aan te verbinden. Dáár zit de ultieme hypocrisie. Je kunt niet aan de ene kant een taskforce optuigen omdat woede over Israël steeds opnieuw bij Nederlandse Joden terechtkomt, en aan de andere kant een maatregel nemen die beoogt een statement te zijn dat verder gaat dan de reikwijdte van de maatregel zelf. Om dan vervolgens, zodra dat statement opnieuw via Israël, Zionisme, Joodse instellingen en Joodse verbondenheid richting individuele Joden afreist, te doen alsof de overheid daar niets mee te maken heeft. Het masker is gevallen en gebroken. De scherven zijn vlijmscherp en meedogenloos. Lees en leer. Link in onderstaande tweet. #Israël #antisemitisme #politiek

Het is niet omdat iemand kritisch is voor zionisme of het gedrag van Israël dat hij daarom “pro-islam” is. Je verdraait het standpunt van Baudet om het aan te kunnen vallen. Een duidelijke stropopredenering. De kritiek die Baudet heeft op de verstrekkende invloed van het zionisme is immers perfect legitiem, net zoals de kritiek van Baudet op de verstrekkende invloed van de islam en het moslimbroederschap legitiem is. (Die organisatie moet volgens FVD op een lijst van terroristische organisaties worden gezet en worden verboden. Bizar toch voor een partij die volgens jou “pro-islam” is.) In Nederland moet maar één belang worden gediend: het Nederlandse belang. #Zionisme #Nederland #Politiek

Genocidewetenschapper Omer Bartov beschrijft zionisme als een ideologie van onderdrukking die heeft geleid tot Joods suprematiedenken en vreest dat het geweld tegen Palestijnen aanhoudt, met Israël op een imperceptibele implosie afgaand onder de huidige regeringspolitiek. #Zionisme #Genocide #Israël

Holocaust- en genocidestudent Omer Bartov stelt in een recent interview dat het zionisme op de rand van de vuilnisbelt van de geschiedenis staat, aangezien hij Israël beschouwt als een steeds autoritaire apartheidsstaat, waarbij gematigde Israëlische kringen medeplichtig zijn aan de genocide in Gaza en de democratische fundamenten van het land zijn ondermijnd. #Zionisme #Genocide #Israël

In een recent interview bespreekt de Palestijnse Lutherse predikant Munther Isaac de rol van de kerk in het ondersteunen van onderdrukte gemeenschappen, terwijl hij kritiek uit op de manier waarop westerse kerken, zoals de Protestantse Kerk Nederland, de situatie in Israël en Palestina benaderen, en wijst op de verslechterende omstandigheden voor Palestijnse christenen te midden van aanhoudende Israëlische agressies. #PalestijnseBevrijdingstheologie #Onderdrukking #Zionisme

In een persoonlijke toelichting reflecteert Nikki Veltkamp op haar Joodse identiteit, de complexe percepyie van zionisme als politiek symbool, en de uitdagingen die dit met zich meebrengt in zowel academische als sociale contexten in Nederland en de VS. #JoodseIdentiteit #Polarisatie #Antisemitisme

Apropos mit foredrag forleden, hvor jeg påpegede at Danmark er medlem af International Holocaust Remembrance Alliance (IHRA), som har gjort det klart, at anti-Zionisme er antisemitisme; jeg har netop taget dette billede af graffiti på Nørrebro station, hvor det med al sandsynlighed har hængt længe. Hvor længe ville det få lov at hænge hvis der stod “destroy Islam”? Mit gæt er det ville være fjernet inden dagen var omme. #antisemitisme #ytringsfrihed #graffiti

Historicus Omer Bartov onderzoekt in zijn nieuwe boek Israel. What Went Wrong? hoe het zionisme, oorspronkelijk bedoeld als emancipatie van een vervolgd volk, is geëvolueerd naar een onderdrukkingsmachine, waarbij hij scherpe vergelijkingen maakt met genocidale processen en de rol van de Israëlische samenleving in de huidige situatie in Gaza belicht. #OmerBartov #Zionisme #Israël

Geeft niks @trouw , plaats ik het gewoon even hier: Hoofdredacteuren Wendelmoet Boersema en Karel Smouter schreven onlangs, naar aanleiding van het vertrek van Sylvain Ephimenco, dat Trouw erop toeziet dat columnisten bij het geven van hun mening de feiten respecteren. Juist in een tijd waarin een gedeelde waarheid onder druk staat, moeten lezers daarop kunnen vertrouwen. Mooie woorden. Des te opvallender wat Trouw op 23 mei publiceerde.   Op die dag verscheen een uitgebreid interview van Arnon Grunberg met Omer Bartov, gepresenteerd als genocidewetenschapper. Grunberg reist naar Cambridge, drinkt espresso en laat Bartov vrijuit spreken over de Holocaust, het zionisme en de “genocide” in Gaza. Literair verzorgd. Journalistiek onvoldoende. Want wie is deze man precies, en op welk gezag spreekt hij eigenlijk?   Bartov verdiende zijn reputatie met serieus werk over de Wehrmacht. Maar dat maakt hem niet automatisch tot autoriteit op de vraag of een lopend militair conflict juridisch als genocide kwalificeert. Zeker niet zonder te vermelden dat Bartov in 2010 zelf nog stelde dat de genocide-beschuldiging richting Israël een historische vertekening was die antisemitisme in de hand werkte, en dat hij in 2004 nog schreef dat Hamas een ideologie vertegenwoordigde die met geweld bestreden moest worden. Die ommezwaai is het echte verhaal. Grunberg liet het volledig onbesproken.   Op 1 september 2025 kopten de BBC, Reuters en de NOS dat de International Association of Genocide Scholars had vastgesteld dat Israël genocide pleegt. Wetenschappelijke consensus, zo klonk het wereldwijd. Niemand had op de IAGS-website gekeken, waar je lid wordt voor dertig dollar. Geen enkel diploma vereist, geen academische toetsing, geen flinter controle. Anderen testten het systeem door zich in te schrijven als “Adolf Hitler” en “Cookie Monster”. Niemand werd geweigerd. Zelfs honden kregen een ledenprofiel. De website bezweek onder de aanmeldingen.   De stemuitslag was 86 procent voor. Indrukwekkend, totdat je de rekensom maakt: van de 500 leden stemde slechts 28 procent. Dat zijn ongeveer 120 mensen. Wat grote spelers in de media presenteerden als het oordeel van de wereld’s vooraanstaande genocideexperts was in werkelijkheid de mening van een vijfde van een club waarvan het lidmaatschap minder kost dan twee bioscoopkaartjes.   De procedure was navenant: De stemming verliep anoniem. De namen van de opstellers werden nooit bekendgemaakt. Een geplande ledenvergadering om de controverse te bespreken werd afgelast. Dissidenten werden geblokkeerd op de interne mailinglijst. Toen onderzoeker Salo Aizenberg de ledenlijst analyseerde en constateerde dat minstens 80 leden uit Irak kwamen, een land met, laten we zeggen, nauwelijks een traditie van genocide-wetenschap, verdween de publieke ledenlijst stilletjes van de website. De inschrijfknop staat er tot op heden nog. De transparantie is definitief weg.   Die resolutie wordt nu geciteerd bij het Internationaal Gerechtshof, in VN-rapporten en in parlementaire debatten. Bartov en IAGS-voorzitter Melanie O’Brien versterkten in de media elkaars positie als twee onafhankelijke wetenschappelijke stemmen, terwijl ze in werkelijkheid alleen maar naar elkaar verwezen.   Trouw had dit kunnen weten. Wie tien minuten op de IAGS-website doorbracht, zag de inschrijfknop. Een krant die een man presenteert als wetenschappelijke autoriteit op een van de meest beladen vragen van dit moment, heeft de plicht te controleren op welk fundament dat gezag rust. Die controle heeft Trouw nagelaten.   Grunberg mocht dit onbesproken laten. Hij is schrijver en maakte een portret. Trouw zei zelf dat feiten gerespecteerd moeten worden en dat lezers daarop moeten kunnen vertrouwen. Die belofte hield hier geen stand. #Journalistiek #Genocide #MediaEthiek